장음표시 사용
401쪽
critoris emisit,sed clipeo veritatis armatus canit ni
propheta, S gittae pW-lori factaesint plaga eorum. Et cem ite si Auctori ipsius vacaret in eiusmodi nugis tempus consumere, posset decem diebus decem alios similes libellos emittere de vanitate, erroribus, & medacijs huius Refutationis. Ac ut re ita se habere demonstre, pauca quaedam exempli gratia profera. Totum enim librum aduersarioru refellere no esse oper pretium, nisi quem iuuet,bonas horas male perdere, ex his pati, scis, quae dicemus, lector intelliget. In prima parte li- 4belli notaueram Vanitate eorum, qui ut concordia in idoctrina maximam esse apud Lutheranos ostenderet,
coegerant ad subicribendum dogmatibus fidei turbaLudi magistro ru,Hypodidascalorum,&similium, qui
neq; auctoritate,neque scientia pollent,ut de dogma. tibus,pr sertim controuersis iudicare possint. Atque
addidi, nullum exemplum eiusmodi subscriptionum in uegocio fidei posse ab antiquitate peti,cum ab Apostolicis teporibus per mille quingentos annos Coimcilijs tu generalibus tu Nationalibus, vel Prouinci libus soli Prslati,qui iurisdictionem habent,subscribere cosueuerint. Ad hoc respondent Theologi VVitembergenses, his verbis: Non latet nos,Deo Iam, quaeratis ira conciliorem sab riptionibus obseruatasacris, quam etiam in nostris conuentibm ante hac malistiesseratisimus, ut si quid de relia gione ripis commendaretur, praecipui tantum Theolui fori .rent: quemadmotam iis malobaldicis artis lis videre licet. cod lora tem etia vulgariter, nec ita exciae uter docti Misistri sit iuri arusi; in Hipio publico omitti id benὸ ροtεrat, nisi Electores, o
Principes ad hoc coegissent impudentes H rae calumniae, ilias comtra i rum Theologos in Misistros in publicam conssionis Mum Hsane contumeliam publicis lupis e mytis. Memmis autem Is . lhitae debebant, utilibus ementitis litatis Tridemini concirij Etiasvi Luperb Pinerint,is homines in sui admirationem rapereri,inm Episeopas, Patriarchas iactarint nescis quorum latarum , in qua amo idor m usquamperuenit, neque ex iris regionibus qarii araci Iesiastum ad concilium Tris xtinam missus erat.
Haec respouo satis indica or nihil solidi habuisse.
402쪽
i 1 . . loB IGracineor rutheranorum. quo vanitatem illam a nobis notata purgare possent. Primum enim non eis obiecimus, uod antiquis Con. cilijs soli Theologi prestantes subscribere consueum. xint,sed quod soli Praelati, qui iurisdictionem habet, id est,Episcopi.Itaque cum dicunt, non latere se, quae ratio seruata sit in antiquis Cocilijs,& eam a se quoq; seruatam in suis conuentibu ubi praecipui Theologitantum subscripserint; vel falso dicunt, non latere se
formam veterum Conciliorum,vel mentiuntur, uim affirmant,eam a se in conuentibus suis esse seruata Inveteribus enim Concilijs veros P piscopos, non autε Theologos quoscunque; in conuentibus aute Luth ranorum nullum verum Episcopum, sed Theologos, nescio quos, subscripsisse non dubium est Deinde cum addunt, omitti potuisse nomina Minlustroru vulgariter tantum,& non excellenter erudit ru,nisi coegissent eos nostrae calumniae, quibus eis e .
probrare solemus,quod nulla fit interMinistros eorti cocordiamihil omnino dicunt,quod ad re faciat.Nos enim cum illis obijcimus, quod in grauissimis dogmatibus inter se non conueniant,no loquimur de Iurba imperitorii,qua scimus facile duci ab ijs,quos opinione doctrinae suspiciut:sed de viris doctis vel certa qui docti haberi volunt. Scimus autem,non solum in tota Germania inter varias Lotheranorum sectas, sed in ipsa Saxonia, atq; inter eos,qui proprie Lutherani dici volu dissensiones esse grauissimas, ut vel ex col loquio Allemburgesi cognosci potuit, ubi ex ipsa S xonia duodecim viri delecti ad componeda dissidia de religione,no solium grauissimos errores alis alijs obiecerunt,sed etiam inde absque ulla spe concordio discesserunt. Ad hanc igitur nota tantae inter eos dic sensionis eluctam, nihil omnino prodest subscriptio tot millia vilium personarum. Quid enim mirum, a ex una factione sex tantum viri tot enim fuerunt almetores libri Concordiae inter se conueniant, de octo millia imperitorum, sibique subiectorum, ad subscri-vςdum coamtZCerte,in rcci fia Catholica definiti
403쪽
De libro C/nearia tuthemorum. . 3ss '. Quid est autem, si proprie loqui velimus, B. Ma
riam esse matrem Ch isti,non solum ut hominis, sed etiam ut Dei, nisi Christum a B. Maria diuinitatem ha rere, quemadmodum ab illa humanitatem habet3 Quod n Christus a matre humanitatem & diuinitatem habet, certe antequa ex Virgine nasceretur, Deus non erat, imo neq; aliquid erat, qui est error Ebionis,&Photini. Ex eodem ignorantiae fundamento paullo post ad iungunt,non posse negari,quin Christus ut Deus, mearit Patri obediens,nisi duae cum Nestorio affirmentur in Christo esse personae,una quae obediuerit Patri, vi delicet persona humana, altera quae Patri non obedi- uerit,videlicet Filius Dei. Quasi vero non possit una& eadem persona diuina in forma rhi ut scripturae verbis utamur obedire Patri,in forma Dot cum Patre iubere.Sic enim Apostolus ad Philipp.r. de una & eadem Christi persona dicit, quod informa Deinon ruinam
rutauerit,es sese aequ/lem Deo Patri, informa frui Patri sie dieis. fuerit Ulue ad mortem, mortem autem crucis. Et S. Athanasius
in Symbolo de eadem persona Christi dicit ; Aequalis
Neque aliud est, quod Theologi Catholici dicunt Christus unus,& idem, id est,una & eadem persona, ut Deus, aequalis est Patri, ut homo, minor est Patre: udi Deus fuit ante Matrem,ut homo ex Matre principium habuit. Sed ulterius progrediuntur Aduersarij,& obedientiam Filio Dei tribuunt etiam antequa formam serui acciperet, id est, non solum secundum deitatem, sed etiam secundum solam deitatem, quod quemadmodii ab haeresi Ariana distingui possit,ipsi viderint.Adferunt enim illa verba Domini Ioand.Non mi ιDens f.
tiam mam in mundum, Ῥι ondemnet insudam , sed ut feruetur.
munm er eam Sic enim ipsi citant,qui vulgatae atq; an liquissimae editioni rationem nullam habent. ac starities adiungunt,Si igitur Mo Filium On Hemitum iu in se, misit, ut 'en humanum HMurct, n cesse est, οἰ-c Firsem,
404쪽
Dei obedientemfuisse Patri,dum in mundi erit,mturam humoa Usum it, tu in ea nos mifros peccatores redemit. Hine de is Dei aeterno in binbelo Nicaeno colatur,Descendit de caelis, iurarar
eiu est de Spiritusncto, me. Haec illi, ex quibus manifeste
tolligitur, eos sentire,filium Det,etiam antequa est Et iliomo,obediuisi Patri,ac per hoc secundum sola dei, itatem. Filius enim Dei citin venit in inlidum, & natu- ram humanam assiimpsit,non erat Deus & homo, sed lDeus tantum,nisi quis ita desipiat,ut dicat,Deu de ho minem descedisse de coelo, ut fieret homo. Itaq; Deu3 βVerbum cum non esset homo, descendi de coelo, , t fieret homo, & ideo,Verbum caro factum est, εc ipsa Pincarnatio, descensio fuit. Quod alijs verbis dic t
postolus Phil. r.Ex inmittit semeti uniformamserui accipiens,
quod si Deus Verbum,cum nodum esset homo, obed uit Patri,ut descenderet & fieret homo,quis no vi tat, obedientiam, ac per hoc subiectione tribui Deo Verbo secundum solam diuinitatemλ neque. n. secundunt
humanitatem,quam no habebat, obedire poterat. At, inquiunt i Dem filiam uum misit in mundum, ut carnem Us meret,quo modo non Obediuit stim Patri,dum venit is mundum i
earnem es se siti Hoc ipsum est argumentum Arianorii, ut ex missione colligebat subiectionem;sed responebant maiores nostri veteribus Arianis, &nos re- spondemus nouis Arianis,mittere, no esse iubere,nec mitti,semper esse parere: nam dominus quidem se uum iubendo mittit,amicus amicum hortando, ins rior superiorem orado mittere potest. Ac certe nega- re non possimi Aduersari,Spiritu sanctum mitti a P
tre de Filio:iuxta illud Ioan .r .Paraclet M autem, qμε misetri Pater in nomine meo.& cap.i Obn veneris Paracletiri quem
era mittam'abis a Patre ἰθύ tamen spiritum sanctum ob dire Patri,&Fili vel Patrem, &Filium imperare ali- quid Spiritui sancto, ne aduersarij quidem admittere ausi sunt.Itaq; vera est communis Theologorum sei, lientia,missionem in diuinis non iussione, non imp rium, sed processione uniuspersonet ab alia signific*- ctim noui effectus connotatione. sed operae ra
405쪽
Petilro Concaro Durbemorum. 363 erit cognoscere, quid aduersarij ad nostra argumenta
respondeant. Reberunt primum haec nostra verba i Bilhu, ut Dem, Patri Dediuit , certὸ vi Deus a Patre distinga tur. Alim igitur Dem est Patericalim Dem est Filim sed υum tauiam est verus De constat Patre esse vertim Deunt. Non eum Filiuι est Wrm Dem nee ὁμο4ήeisir Patri, utin Nicano Ombus o femur.Respondent deinde his verbis, Rades amas I sitas istos ese oportet, quod distinguere nesciunt inter unitatem deitatis, inter personas in bae una deitate. Na eeriὸ Filim a P e distinam est tanquam persηa diu: 1 3- ipse Pater non est:
tamen non alim Deiri quam Pater est. Atque ita Pater m Fili
.m Dein sunt, lices distinitae persenae,quarum isa adteri oberit.
H c illi.Qui qua Modestia praediti sunt,eodem police
Sci mine. Nos autem quia scimus, unitate deitatis cusola personarum distinctione credi ab omnibus fidei Calliolicq profestaribus,ideo tanquam expIoratu e rorem notauimus dogma Aduersariorum, ex quo sequitur, deitate Filij distingui a deitate Patris, Si pr inde Filium non esse verum Deum,neq; Patri consubstantialem.Argumentu vero,quo id sequi demonstrauimus, Aduertiarij non soluerul,quod enim illi expo- nut,Christus ut Deus obediuit Patri,idem esse,ac si di, ceretur,Christus ut persona diuina obediuit Patri, ut alteri personae diuinae, nullo modo defendi potest: siquide illa particula reduplicans, VT, non reduplicat suppositu,sed formam: neq; enim dubium est, omnes actiones esse suppostorum,siue personaru,& idcirca non ponuatur reduplicantes particulae ad notandam
persona,sive suppontum;sed quia dubium esse potest, secundum quam formam suppositu agat,quando pii res habet formas, ideo per reduplicantem particulasgnificatur ea sorma, secundum quam supposta agit. itaq; sicut qui dicit,Petrus vi musicus canit, ut Medicus curat,vi homo ratiocinatur, significat illa pers nam,que dicitur Petrus, secundum scientiam musico canere,fecundum scientiam medicina curare,secundum rationalitatem, ut sic loquamur,ratiocinari, ita
qui dicit Christit ut Des obedit Patri,sianificatChri-
406쪽
3 6 alabere. Berar: apologia pro 'sibilusas
istum,qiu est persona diui na, ob edire Vatri secunditi
deitatem. Ex quonia qui obedit, distinguitur ab eo, cui obedit, sequitur ut Chi istus, qui obedit Patri secundis deitatem, distinguatur a Patre secundu deitate. Qia ds pilius distinguitur a Patre secundum deitaaeni, Cui denter sequitur, ut duae sint deitates Patris, & Fili),aIius Deus sit Pater,alius Deus sit Filius. Quemadmo dumex eo quod Filius distinguitur a Patre secundum
personalitate recte colligunt omnes Theologi, duas
esse personat itates Patris &Fiiij, S aliam personarii esse Patrem, at am personam esse Fili u. Hoc igitur estprgumentum, quod soluere debuissent Theorogi i lii
V Virtembergenses. Sed,Vt videtur,argumenti vini iasi perceperian , cum tamen tam acuti videri velint, y eoru comparatione ceteri omnes, Asini dici p0ssint. Nec multo felicius ab altero nostro argum lato sς
expediunt.Ηis enim verbis alterum arguduntum no strum proponunt: Rhrsus, qui obedit, minor est illa, cui ob dis,nam imperaresperioris, Obedire, infrioris est. Erra si chriasus t Deus, Patri Obedit; 't Dem, minor est Patre, ω mentitur Ombolum Athanas,cum ait, AEquata Parris eundum diluxit rem,minor Patre, fecundam horanitatem. Respondent auteniboc modo: Haec ratio licAm habet in kspersonis, quae non an ei siem dignitetis r ubi haec imperat, illa necesitate quadamp rei etiam inita' cum Christo autem, ei que obedientia res se Euer babet. Pater enim Filio, tDeo,neu per it, ut coectus humanam uataram umeret ; Sed Filius Dei stom/, tib/re ἡοι
fecit secundum aeteruum decretum totim Trinitatis, qâa O
tiam Filij D i Obedientia alia est, quam obedientia subditi errasuum Magistrut=m.Nouam hic audimus Theologiam, iami iam Philosophiam, nouam vocabulorum acce8tio
nem: hactenus enim obedientia virtus fili liqua subditus superioris sui mandatum implet. Inter persona eiusdem prorsus dignitatis, atque adeo in omnibus diquales inauditum est esse veri nominis obedientia, eum par in parem non habeat imperiura,vel potesta- tem. Certe B. Paullus ad Ephes. 6.scribit, Filij, οἰ dis tri ιμ-Et rursum deriti t.- --is, Et ad Hebr. 13.
407쪽
φὴ due praepositis vestris, em fibraeete eis. Et ratio horum omnium est;quia praepositus maior est subdito,domi nus maior est seruo,Pater in hunianis maior est Filio; quia senior, quia prudentior, quia caussar&S. Ausustinus serm.6. de verbis Domini, scribit,obedientiam superioribus esse praestandam, sed illo ordine,ut se per maiores minoribus anteponantur, ita ut filii parentibus obediant, quia parentes maiores sunt filijs, sed magis patrisquam parentibus,quia patria parentibus maior est,& magis Deo,quam patriae,quia Deus maior est, quam patria. Sic etiam obedientiam docet curatori,sed magis proconsuli,quam curatori,magis Imperatori, quam proconsulsi magis Deo, quam Imperatori.nec difficile esset,multa huiusmodi testim ilia proferre, non solum ex scripturis sanctis,& veteribus Patribus,sed etiam ex Philosophis,alijsq; scriptoribus profanis apud quos semper obedientiae,quas si e regione respodet imperium, & obedientia subdinto,imperium Principi tribuitur. Neque recte adde sarij obedientiam respondentem imperio non agnos cunt,nisi in ijs,qui parent inuiti.quasi verb non sit illa vera & laudabilis obedientia, qua subditus libenteryrincipi suo paret.Qus cum ita sint,nisi aduersarij v cabulis abuti & obedientis nouam definitionem assignare velint,omnino coguntur, aut admittere cum
Arianis, Christum, secundum diuinitatςm esse Pat eminorem, si Christum secundum diuinitatem Patriveram obedientiam exhibuisse contendunt:aut negare debent, Christum secundum diuinitatem Patri obediuisse,si cum Catholicis aequalen atri Filium,s cundum diuinitatem esse volunt. Sed ineptissima prs ter ceteras est responsio ad are
408쪽
χespondens his verbis.Voces ,semodum, lym indi tu, prepter quam Filio Dei ad bribum, quia humanitatis pro trium est; e vicissim cur deitatis propria homini tribuantur: qui erim nos duo , sed istuduntaxat cbristus est, in quo duae disese
naturae arctisi in iniimὸ υxiraesum; idcires hae duae naturae,im res istis personae verationes, palliones , soriam quoque inter se communieant, c.Mirum est valde,cur non animaduem
tant, ex hac responsione sua non solui, sed confirmari argumentum nostrum.Nam si vox κατὰ, id est, secundum,indicat caussam, cur tribuatur Filio Dei, quod proprium est humanitatis, & homini Christo, quod proprium est diuinitatis,certe non licet dicere,Filius Dei secundum diuinitatem,mortuusest,sicut no licet dicere, Christus homo semiadum humanitate cre uit mundum: sed hoc modo dicendii est Filius Dei si cundum humanitatem mortuus est,&Christus homoticudum diuinitatem,mundum creauit: caussa enim, rar Filio Dei mors tribuatur,no est diuinitas, sed hi manitas,&caussa,cur mundi creatio trIbuatur homini, non est humanitas, sed diuinitas, ut aduersarij insequenti pagina confitentur,& res ipsa per se clamat. Quid igitur opus est,ut nos in eorum errore confut do laboremus,cum ipsi tam aperte secum pugnent, sententiam suam sua resposione confutent Quod vero paullo post addunt, nos cum Nestorianis negare, Christum Deum esse natum,passum, mortuum; mera calumnia est. Nos enim etsi negamus, Christit ut Delisue secundum diuinitatem, passum & mortuum estis: tamen Christu Deum passum, & mortuum libentisi, me confitemur. Denique, vi hunc locum aliquando concIudamus) id unum ab aduersarijs peto, & quam doquide ipsi in extremo libro refutationis huius prouocant omnes Iesultas ad disputationem cum ea conditione, ut sola scriptura diuina sit Iudex ; proferant
unum locum ex toto veteri,aut nouo testamento, ubi
habeatur, B.Mariam, matrem esse Christi ut Dei, &Christum,ut Deu siue,quod est idcm,secundum dei vate obedicisse Patri. aut passum, & mortuum esse.
409쪽
naenus enim non protulerunt, nisi illa, Sanguis Iesu
christi Filii Dei emundat nos ab Omnipeccato. I.Ioa.I. & illii misit Delustiumsuum in modum, t iudicet mAndum sed γιμuerar fraudimper jsum, Ioan.3.& illud, arce venio, in , Iumine libri raptum se,ad me, ut facerem voluntatem tuam Deus mem volui,ω Iex tua est in medio cordis mei.Sed neque in his
locis, neq; usquam alibi inuenient sitas illas verbori, nouitates. Vel certe, sicut nos illis ostendimus, scriptum esse 2.Corinth.13. christm crucifixin est ex infirmitate; id est ex ea parte,qua erat infirmus,&passibilis,ni mi rum ex humanitate.Et ad Rom.I.γifim est ei ex seminen id fecundum eonem & denique r.Petri . Christostitis m flueρυμ:ita nobis ipsi vicissim legant,alicubi scriptii esse.wu crucifixus est ex virtate, id est ex ea parte, qua erat impassibilis,nimirum ex diuinitate.Uel,ρκifumu est ei exsimine David codum diuinietatem; Vel, christa igitis in deserate pas. Uod cum ostendere non possint, intelligant se, iudice scriptura,ad quam appellauerunt, omnino caussa cecidisse.Reliqua omnia, quae ad errores pertunent,omittenda cessit, quoniam luperioribus similia sunt, & mihi propositum est, non ad refutationem re spondere,sed id totum ostender resutationem indignam esse, cui respondeatur.
In postrema libelli mei parte notaui mendacia libri
Concordiae,quae tam perspicua sunt,ut mirum sit, a sos fuisse Aduersarios refutationem eorum aggredi. Sed quam apte responderint,vno exemplo,vel altero demonstrabimus. In ri.articulo Cosessionis Augustanae habentur verba: mecferUumma est doctrina apud nos,in qua cernipotest,ribit in Ie quod discrepet ascriptois, veι ab Ecclesia catholica,
vel ab Ecclesia Romana, quatenm ex riptoribuι noca est.
In his verbis notaui mendacium contineri,quoniain hoc ipso articulori. docent, non esse inuocandos sanctos: & tamen non ignorant nEcclesia Catholica veteri, & in Ecclesia Romana, ut nota est ex veterum scriptis,sanctos passim inuocatos fuisse. Ae ut med
siu hoc tegi non pollet,citaui in meo libella testim
410쪽
nia expressa pro inuocatione sanctorum Eusebii,3afialij,Chrysostomi, Graecorum; & Ambrosij, Augustini. Rumni,Latinorum. Addidi testimonia S.Leonis Papti Vt inde fides Ecclesiae Romanς veteris cognosceretur, & testimonium Prudentij ipso Leone antiquioris,qui
testatur, Romanam Ecclesiam consueuisse Sanctos inuocare. Respodent in hac sua refutatione, testimonia veterum Patrum, quae nos adduximus, pugnare cum
diuino mandato, me, ,Domisum Deum tuum ador
bis , & ideo veritati confessionis ipsorum nihil derogare. At nostra quaestio non est,an Patres vera scripssrint,quanquam& hoc nullo negotio defendi potest. sed an scripserint, id est, an testentur, Ecclesiam sui temporis, quam Veram Ecclesiam Catholicam fuisse aduersarij confitentur,sanctos inuocasse.Cum autem affirment Aduersarij,Patres antiquos docuisse inuo-eationem sanctorum, eosq; aςcusent quod id fecerint
contra mandatum Dei, quomodo no mentiuntur, vel mendacium non confirmant, cum dicunt,& repetunt
doctrinam suam,quq prohibet inuocationem sanctorum, a doctrina Ecclesiae Catholicae veteris non dissi. dore3 Deinde, ut probent, in Ecclesia Romana veteri non fuisse usum inuocandi Sanctos, adducunt unu i stimonium Ambrose ex commentario in cap.I.ad Romanos, ubi vides Ambrosius damnare inuocation ES mctorii,clim tamen constet, Ambrosium esse Doct te Ecclesiae Romane.Sed multis modis respodere positimus. Nam primo auctor eoru commentarioru non damnat inuocationem Sanctorum, sed errore quoru-ciamGentilium,qui docebant,Deum immediate adiri non posse, sed necessariis per quosdam inferiores vi utes caelestes,adeundum esse.Secundb,commentaria illa a viris doctis no tribuuturAmbroso Tertib, Ambrosius in libro de Viduis, que nemo negat Ambrosi esse, ertissime docet inuocationem Sactorum,atque adeo aperte,ut aduersarij hoc loco Ambrosii hoc nomine reprehendant, quod contra verbum Dei,Sanctos inuocados esse docuerit. Quarto, Ambrosi nusquani