장음표시 사용
281쪽
mus. Hinc Licinianum obsistere intelligimus Bigamis ad Sacros Ordines non promovendis, ob irregularitatis impedibmentum : percontari Pontificem, ab eoque consilium petere descientia ad sacris initiandum Presbyterum necessaria: utrum unius uXoris viro, alienae concubitori libidinis id vitium .impedimento sit, ne ad sacra munia promoVeatur: mini-mopere sollicitum, paventemque ne sua ipsius, aut aliena culpa detineretur: rogantem denique, ut istaec, aliaque id genus dubia enodet Pontifex, Omnia munus, Onusque Antistitis spectantia suam Dioecesim regentis. Patet ergo Licinianum fuisse Carthaginensem Episcopum, sibique commis iam Dioecesim administras . XXI. Idem aliae ejusdem epistolae duae evincunt. Ηarum primam ad Vincentium Ebusi Episcopum dedit, quam bello adhuc vigente inter Catholicos,& Arianos, quod i nui exordio ipso videtur: Inter varias tribulationum a rustias. Scribendi gravitas maximum auctoritatis praebet indicium, qua ipse ob sitae sedis fastigium utebatur. Ait se vix legere incipientem literarum exemplum propriis illius adjunctu- , coram tabellario rescidisse, sicque imminutum projecisse, sequippe indignum ratus erat commenta ea ridicula lustrare oculis, quae ille per summum sitae dignitatis dedecus ena rare non erat veritus. Acerbissimis eum accipit verbis, quod Qusmodi nugis aequas aures praebuisset. ἐμ ergo a Sanct rate tua hoc credere. Post serio expostulare pergens, hortatur, tum uti culpam emendet suam, tum uti populo faciat satis, cui malo exemplo fuerat i epistolam illam publice r scindens, quam tanquam e Coelo lapsam, stans pro Tribun Ii, ut ejus compotes omnes fierent, recitari jusserat. Emendetergo, inquit, quod temere crediait Sanctitas tua, or in praesentia populi ipsam epistolam, si est penes te, rescinde. Et hoc te p. niteat, quod de Tribunali eam seceris recitare. Rem hujusmodi, genusque id loquendi gravissimum, arguendique Dio cesis Episcopum Vincentium, Titulari tantum Epiucopo tribuendum quis credat Z Levissimae quisquis fidei est, credati mihi enim nae persuasum erit nunquam. Erat porro Licinianus Epistopus Carthaginensis. suaque in Dioecesi auctoritatis non modicae propter semet, propter scientiam, Pr pter Cathedram, quam implebat. Quapropter de re tam insolenti, tam praeter consuetudinem , Ebusi Episcopus ab
282쪽
ECCLESIAE TOLETANIE. 2.3I PARS II. eo consilium petita ratio enim alia haberi nulla potest epistolae ad ipsum traditae squam e Coelo ebat lapsam, ab que eximii ostenti loco accipiebat ut eam eXpenderet, praeter hanc ; quod nempe speraret fore, ut singulari a Liciniani
prudentia, seroque consilio compertam magiS, atque eXplOratam rem haberet. Quaecumque igitur per nos allata sunt, constanter evincunt, non Titularem Carthaginis, at Dioece- sis suae Praesulem Licinianum fuisse .
XXII. At vero quid de Hectore , quem supra jam diximus in Tarraconensi Concilio subscripsisse : Hector
scopus Cartha nensis Metropolis ' Si enim Titularem tantummodo Episcopum, ac saltem nomine honorem Metropolitae praeseserre volentem dixerimus , quinam e loco isto tam superatu difficili evaserimus t Quum vero mihi dubium non sit, quin Praesules, quicumque monumentis veterum Carthaginis fuisse Antistites memorantur, pro eo ut Titulares fuerint , Dioecesis vere Carthaginensis Episcopi aeque ac caeteri omnes Hispaniarum extiterint, alius ex hisce ambagibus petendus erit aditus, alia erit argumento aptanda responsio ; quod nempe in Hectoris subscriptione sit mendum, legendumque, ut malunt auctores non pauci, quos inter Ca dinalis A mirre; qui ad marginem notat expungendam, & tom. a. p. 237. hoc pacto restituendam esse : Hector in Christi nomine Episcopus Cartha nensis. Quae utique castigatio quoniam occurrit in Conciliis Regiae editionis tom. IO. pag. 62.8. non est cur aliquis tueatur subscriptionem dubiam, atque omnibuS Pene in eXemplaribus e unctam. Quumque planum jam socerim , non eoquod Titularis esset Praesul, non subscripsisse secundo loco, vitium subscriptionis aperte detegitur, ejusque castigatio apposite facta dignoscitur. Quapropter satis superque probatum videtur, nullo in Concilio Nati num, ne in hoc quidem Tarraconensi, quod mere Provinci te fuisse diximus, Carthaginensis Episcopi subscriptionem
occurrere Metropolitae nomine adjuncto.
. XX ΙΙΙ. Alia , inlaper luculentissima solutio praesto est. De hoc nobis cum Memorialis doctrina convenit, quod nempe a seculi quinti primordiis teterrima bella Hispaniam nostram incenderint: etenim gentes immanitate barbarae, quaei aliae aliam Peninsulae partem devicerant, inter se praeliam tes totius imperium assequi. conabantur. Quare in primo Iia Bra-
283쪽
Bracarensi Concilio anno a II. congregato Pancratius Episcopis proposuit pervulgatam tot tantarumque famam calamitatum , quibus Hispania universa vexabatur. sitim vobis est. Fratres, o sotii mei , quomodo barbarae gentes deet stant universam Hispaniam. Templa emertunt, SerCos Dei occidunt. Ex his bellorum incendiis varia conflata sunt Regna, prout variis Provinciae Regibus paruerunt;&quod ad rem nostram lacit, Carthaginensis Provinciae ditio bipartita est inam Carpetani , atque Celtiberi Romanis, Alanis caeteri morem gesserunt, uti Ecclesia Hispalensis luculenter ostendit. XXIV. Hinc fieri, ut arbitror, potuit, ut Hector , aliusque sortasse Carthaginensis Episcopus, Metropolitae s bi arrogaverit nomen i nam sicuti alienae erat ditionis, alibque parebat Regi Toletum, opportune . quod Verisimile is est, pro ea quam regebat Ecclesia, aliud simulans, Metr politae negarit obsequium . sibique honorem illum assums rit. Neque id creditu videretur dissicile, Antistites nonnullos , quorum Dioeceses eadem in ditione essent, ut Regi aD sentarentur sto, Carthaginensi tanquam Metropolitae honorem praebuisse: contra vero, eos qui Romanorum sub Imperio erant, Toletano proprio ipsorum Metropolitae obsoquentes permansisse. Indeque divisio illa profecta erit, quae olim videtur fuisse inter Carthaginensis Metropolitae Suffraganeos Praesules, de qua postea mentio erit. Hanc m cum ipse meditabar cauiam esse, cur proxime Paulum Hector subscripserit ι quum enim haud legitimus haberetur
Metropolita, tum sedenti, tum obsignanti pro consecrati nis suae antiquitate locum dederunt Patres, alia nulla rati ne habita. Argumentum hoc certe a ratione non videtur distrepare, dum, quae vulgo fertur, subscriptio accipiatur: praeterea Cardinalis Amirre sententiam in apricum profert, necnon lucem rebus assere, quas capite insequenti I s. n mero dicturus sum . XXV. Nunc caetera persequamur ossicia intropolit rum propria: videre enim erit minime iis iunctum ess unquam Carthaginensem Episcopum, nulla omnino extante hujus rei mentione apud Annales Ecclesiae. Producatur albqua epistola, quam is ad suae Provinciae Praesules dedorit, monens ipses quae cujusque essent onera , hortansque ut eadem implerent. Ostendatur Episcopus, quem uti SuD
284쪽
ΕCCLESI E TOLET ANAE. PARs II. Daganeum Metropolita Carthaginensis consecrarit. Μem retur alii quis subjectus Episcopo , qui appellandi causa
Carthaginensem adierit, ut tanquam Metropolita sentemtiam a suo Iatam Episcopo irritam redderet. Quod si neque historia, neque aliud ullum monumentum vetus ex his. ce ossiciis aliquod constanter certeque testetur. quilibet vel maxime suae opinionis tenax fateatur necesse erit. Episcopum Carthaginensem Provinciae hujus Metropolitam nunquam fuisse. Ad quatuor ista capita extendi Metropolitae jus arbitrati sunt nonnulli, ut eruditus Emmanuel Schel stra- Em tius observat in notis ad Canonem I9. Antiochenae Synodi. Eos inter haud dubie censetur Ioannes Morinus, qui eXe citationum libro primo hac de re luculenter disputat, &I3. exercitatione prope finem haec habet: Pus est Metro liticum Episcopos consecrare, eos ad semestres, aut annuas S nodos 'couvocare, eorumque contentiones, ct appellationes diffudicare. Cinjustumque jus & potestas dignitatis, nec satius, nec apertius comprobatur, quam jurisdictionis exercitatione; quorum quum nihil in Episcopo Carthaginensi reperiatur, nullo nititur fundamento qui Metropolitae dignitatem ipsi tribuit. XXVI. Praeterea laudato loco Scheistratius quam muta alia Metropolitae juris ossicia esse contendit, quorum nubio fianctus Episcopus Carthaginensis videtur. Primum ait Pontificem dare solitum literas Metropolitae de rebus se vandis in ipsius Provincia, quarum compotes faceret Suffraganeos. Et sane Innocentius hujus nominis I. dedit epistolam ad Aurelium Carthaginis Metropolitam, in qua legitur : Frater charis me, haec Celim cuncta recitauri per omnes
Africanas Ecclifas scripta dolus. Et D. Leo Magnus propinsitae sibi rei dubiae a Niceta Praesule Aquilexe respondens :Hanc autem, inquit, e 1tolam nostram , quam ad consultati uem tuae Fraternitatis emisimus, ad omnes Fratres , or Compraetinciales Episcopos tuos, facies permenire. Quo etiam pacis Imperatorum edicta de bono Ecclesiarum regimine communicari consuevere: Primum quippe mitti solita ad Patriarchas , qui sua evulgabant in Dioecesi, cumque Metropolitis communicabant , qui rursus in propria evulgantes Dioecesi, cum Suffraganeis sestea participabant, ut suis quique in Ecclesiis enarrarent. Ita Justinianum praestitisse Constat ex epi- - , logo Novellae sextae, ubi ait: Sanctissimi Putriarchae uniuscu-
285쪽
6 P VRI' Diroesis hie proponam in Ecclesiis sub se constitutis,
manifesta jaciant Deo amabilibus Metropolitanis, quae a nobis constituta sunt: illi quoque rursus etiam ipsi proponant in Metropolitana sanctissima Eccle lia. Nostrae autem Ecclesiasticae hist riae nullam omnino epistolam eXhibent, nullumque seu Pontificum, seu Conciliorum Decretum, quod Praesul Carthaginensis cum Provinciar Episcopis communicarit. XXVII. Secundum Metropolitae officium eX Can. 3 q. Apostolorum habetur 3 quum nempe res aliqua graVis accuderet in Provincia, Suffraganei Episcopi congregandi a Metropolitano erant, simul cum iis conferendae causa, ac tramc m. 3Φ ρβια, figendae ejusdem rei. Canon autem sic se habet et Episcopos uniuscujusque gentis nosse oportet, eum qui in eis est primus, o existimare eum ut caput, o nihil facere quod fit magni momenti praeter ejus sententiam. Primi autem loco & Provinciae Episcoporum capitis quis sit intelligendus , Joannes ZOnarasyst: Zρη ra σή cnucleat, Canonem ita interpretans : 'ηens Canon primos ' ' cujuscumque Promisciae Episcopos, Metropolitanos mirilicet , Archie- pqcopos aliorum per eam Provinciam Episcoporum , caput exstimari jubet, ac Me illis agere nihil, quod Ecclesiae satum communem respiciat. Idem mandat Canone nono Antiochena Synodus, adeoque ab admonendis orditur Episcopis , prinprium id Metropolitani esse, ut universam Provinciam c. coue. citatis . rae habeat: Per singulas regiones Episcopos convenit nosse. M tropolitanum Episcopum sollicitudinem totius Prominciae gerere. Videamus jam qualem Carthaginensis Episcopus ullo umquam tempore Provinciae curam susceperit. Ecquas Fidei, seu administrationis regulas cum Suffraganeis contulit, COLlocutusque de iis est i Ecquis Episcoporum Carthaginensis Metropoleos Carthaginensem consuluit de dubiis rebus t Profecto ex ossiciis Metropolitae propriis nullo Carthaginensis Praesul est functus. XXVIII. Tertium: proprium Μetropolitani erat SusfraganeOS conVOcare Provinciae , siquando ob res minimi ponderis, ac momenti Concilium haberi oporteret, ut linco , & tempore ab se praescripto adessent; quibus Episcopis quantocyus Μetropolitano obediendum erat, juxta Conculii Tarraconensis Decretum anno sII. celebrati Canone se io, ubi sic legitur: Si quis Episcoporum commonitus a Metropolitano ad Synodum, nulla gravi intercedente necessitate corporali,
286쪽
uenire come erit, sicut statuta Patrum sanxerunt, usque ad futurum Concilium cunctorum Di oporum , communioue charitatis primetur. Hinc videre est quanta Metropolitae auctoritas sit, quum gravis adeo a Concilio poena proponatur Praesulibus qui minus obtemperent. Haud dubie huc Emeritense Comcilium anno 666. habitum respexit, ubi ait, eX antiquorum sententia Canonum celebrandam esse Synodum in loco per Metropolitanum praescripto quotannis, quo Episcopi omnes Comprovinciales quos vocant Suffraganeos) conveniant praefinito tempore, secundum quae addit: Sunt nonnulli, qui pro hoc admonitionem sui Metropolitari , or regiam jussionem accipiunt , o minime implent quae jubentur: Bos priscorum Canonum sententia excommunicatos esse jubent, usque ad tempus superzem iuri Concilii. Majoremque ista poenam injungit. Si ergo Metropolitae hoc erat proprium, excogitemus, quosnam Episcopos , Carthaginensis Synodum congregaturus, Vocarit. XXIX. Quartum: Haec ad Concilia Provinciaruniatam Clerici, quam Laici, qui non aequam suis ab Episcopis sibi videbantur habuisse sententiam, causas deserebant; ac proinde Nicaena Synodus ut semel atque iterum quotannis Husinodi haberentur Concilia sanxit . ,ne placuit annis fimgulis per unamquamque Prominciam bis in anno Concilia celebrari ut communiter omnibus fimul Episcopis Protantiae congregatis dia scutiantur hujusmodi quaestiones. Idem decrevit, confirmavitque Sardi cense Concilium . inos Canones anno 336. magnus Episcopus Osius in Hispania evulgavit, qui tanquam vices Pontificias gerens utrique praefuerat Synodo. Quod si Episcopus Carthaginensis Metropolitam gessisset, aliqua extaret memoria sua ipsius propria sunctum auctoritate ι quumque secus factum sit, dignitate hunc tanta nituisse nunquam , pro certo habeatur necesse erit. XXX. Quintum: Auctoritas, atque potestas filii Μ tropolitae cognoscendi de vita & moribus Episcoporum ., eosque corrigendi, arguendi, atque a caeterorum commmnione Praesulum sejungendi: siqui gravioribus noxii crim, nibus inventi essent. Quod in ruetropolitanipotestate fluum fuerit , in mores ae opiniones Episcoporum Sst dice inquirere, ρο -- gulis de gramioribus criminibus convictos admonere, repreheniare,or ab aliorum Episcoporum communione arcere. S tum: Perim de atque cautum est, ne a Dioecesibus suis discedant Clerici D
287쪽
absque epistolis, quae antiquitus pacificae, hodie commenda- titiae nuncupantur ; ita e Provincia egressuris Episcopis petendae erant ejusinodi epistolae a Metropolita. Quod comprobatur literis Divi Hilarii Pontificis, qui anno q63. florebat , ad Gallicanos Episcopos in hanc sententiam : Ne pr. ter Metropolitanorum suorum literas , aliqui ad aliquam Proetimciam audeam proficisci. Quae pariter literae a Metropolitano erant opus Episcopis Suffraganeis ad Imperatorem iter aggredientibus , uti novella sexta Iustinianus Imperator aperte monet: Non aliter ullus Deo ainantisimorum Antistitum am
deat pro lasci in hanc felicissimam urbem, priusquam, si fit D
scopus literas obtinuerit a proprio Metropolitano ad 'Regiam. Qui maxime eruditione praestant me tandem doceant, quando
nam, & quicum Episcopus Carthaginensis, ex hisce ossiciis aliquo lanctus sit. XXXI. Septimum: Τumquum Conciliis aderat certus
Episcoporum numerus, Metropolitani crat ex tota Provincia, quos sibi luberet, accire. De hoc liquet ex D. Leonis Μagni literis ad Anastasium Thessalonicensem. Quod spectasse Valentinianus, & Marcianus Imperatores Videntur, quum Anatolium Constantinopoleos Patriarcham per lite-TaS monent, ut aptiores, doctioresque in rebus Fidei Suffraganeos suo arbitratu sibi socios adjungat: Ut cum quibus placuerit Remerendissimis Episcopis , quos de Ecclesiis sub tui Sacem dotii cura constitutis, idoneos, atque instructos Orthodoxae rumgionis esse proba veris, deproperes. Octavum denique: Metropolitani erat ossicium, ut nullus e Suffraganeis 1uis, se non assentiente, consecraretur. Idque Nicaenum sanxit Concilium D. Hilario teste, qui ad Ascanium Archiepiscopum Tarraconensem dans literas praecipit servandum. Hoc autem, im quit , primum juxta eorum n 'Patrum regulas, Columus cust diri , ut nullus praeter noritiam, atque consensum Fratris Ascanii Metropolitani conbecretur Antistes: quia hoc metus ordo tenuit, o hoc recenter trecentorum, o decem, o octo Tatrum definimis auctoritas. Ex hisce omnibus Μetropolitae muneribus albquod Episcopum Carthaginensem obiisse non docet antiquitas. Quare igitur credendus est, fuisse Metropolita t. XXXII. Hinc firmissimum ad rem argumentum ducitur quo luculentius aliud desiderari non potest. Incredibilis prorsus dictu est, & vel mediocriter eruditorum Opi-
288쪽
nione abhorret ab omni fide propositio affrmans, aliquam Ecclesiam quandoque Metropolim fuisse, dum nulla ex historia, nullo ex veterum monumento constat. At propositio quae Carthaginensem Ecclesiam assirmat fuisse Metropolim , vel eX quo in Hispania Metropoles eXtitere, ne minimo quidem historiae , aut veteris monumenti haeret fumdamento , ut planissime jam docuimus. Si enim aliquod es, set fundamentum seu firmum, seu leve, traditio certe esset majoris, minorisve auctoritatis, quae Carthaginensem Episcopum ossicio aliquo Metropolitae proprio functum esse tostaretur, quod secus accidit. Propositio igitur assi ans Carthaginensem Episcopum ejusdem Provinciae quandoque Metropolitam suisse, incredibilis omnino est, abhorretque ab omni fide. Ita certe sentient, qui serio rem eXpenderint. sit vero, ut imprudentiae arguere ipse videar Auctores gravissimos, nempe Amirre amplissimum Cardinalem , Ιllustrissimum Petrum de Marca, Marchionem de Monddar excellentissimum virum 3, atque doctrina praestantissimum Scheistratium, qui eumdem Episcopum fuisse antiquitus Μ tropolitam amrmarunt, quod ne maxime quidem confidentiore quis ausit: verumtamen citra temeritatis notam asserere hoc certe pόssum, quod laudati Auctores minime putarunt rationes, unde non vera solum, sed certa etiam haec illatio deducitur: secus autem iidem sensissent , ut ego a hitror , si quam firmis haereat fundamentis ratio instituti mei capite hoc in apricum prolatis, animadvertissent. XXXIII. Certum mihi est ex hac modo tabula manum removere, Verba quaedam Memorialis usurpans, qui, hus agit de Toletano Primatu quae ego inserius confutare Paratus sum paucisque immutatis Carthaginensi Ecclesiae tribuens. Id tamen moneo, ut munera Metropolitae propria
oculis sint subjecta fidelibus. No igitur et Lo quat 'puesti, se premuta, si αν astun solo exemplar en Ia Usoria Eclesiastica de Elpana por es quai conste , que et Obispo de Cartagena con uastoridia de Metropolitano sa confirmari astuna mer la Heccisude astun Obispo de la P cmincia Cartaginense. Quando ha con-- fagrari Obispo astum de ora 'μοίDicia i Puando ha ouo causas en apelacion de otros Obspos, Eeυadas a su Tribunal t Quando Ba embodo orianes d lis Obispos Sufraganeos, de esia Pro vincia e
289쪽
ta flabrioia Ia duniaud de Metropolitano eu Io antiguo en elobi po de Cariagena t Amiendo fido estos, los que hau renido quanios Metropolitanos hd amido, ase en ta Plesa Orientes, como enla Occidentes. Haec nos ita comertimuS. is Quo posito, quae-- ritur, utrum Ecclesiastica historia Hispanientis vel unum se eXemplum praebeat, quo constet, Carthaginensem Epist is pum pro Metropolitani auctoritate, ullius Provinciae Ca thaginensis Episcopi electionem confirmasse. Quandonam is ejusdem provinciae Praesulem aliquem consecravit Z Quam ,, do audivit causas appellationis ab Episcopis aliis ad suum Tribunal delatas i .ando Suffraganeis Provinciae misitia edictat Quando Episcopo ulli, seu Ecclesiastico, aut Labis co alterius Dioecesis communicatorias dedit literas t Quam is do his lubet adjungere Carthaginensis Praesul, Provim A ciae Suffraganeorum Synodum congregavit i Quando , is qua occasione, quo tempore, quo Romano Pontifice, quo se Imperatore Romano, quo Hispaniarum Rege Carthagi-- nensis Ecclesia Metropolis constituta est Enimvero si ho-o rum nihil probari potest, iterum quaeritur: quonam posito is fundamento hanc Metropolitae dignitatem vetustas aedisese cavit Carthaginensi Praesuli t Siquidem praeter allata nubis lis haesere aliis fundamentis Metropolitae reliqui tum in se Orientis, tum in Occidentis Ecclesiis. Quae ciuidem percunctatio quum obmutescere omnes faciat, evidenter probat, nullo unquam tempore Metropolitam suisse Carthagi, nensem Episcopum . . Moinde necesse est, ut Carthaginem sis Metropolita semper suerit Toletanus Praesul. CA-Diuitiaco by Cooste
290쪽
Rationes positivae cur Toletana Ecclesia semper fuerit Metropolitanti .
I. A paratus ad amumenta ca scienda . .
II. Toletaniam Episco m fuisse Metropolitam Constatam Imperatore quamdo. Illyberitanum cincilium Gitum Dis, factaque Myla Hispaniensium Dio
III, Ea divisio aperte ostendit quod Provincia Carthaginenyis Metropolita fuit Di pus Toletarius. IV. Ex MS. Excurialis dimisio acta, iterumque alia dimisio ex MS Ecclesia. Ovetensis, in qua undeviginti Su ganeisubseciuntur Metropolitae Toletam, alii que alii, numero quidem pauciores. V. Dimisio alia Regis Uvambe in sex Metropoles. Toletanae miginti DL scopi subjiciuntur.
VI. Tres praedictas dimisicines Feria Mus de Memiam memorat, neque aliatilla babetur vetustior. VII. Scia tralius, aliique, quum tradunt Metropolim Toletatuis fuse olim, Caribagine, decipiuntur. VIII. Confutatur doctrina Memorialis, quod nempe ante secutam quisium non fuerim Metropolitae in Hissaria. IX. Auantae auctorkaetissim laudata Mam cripta. X. Toletanam ex eo tempore, quum Metropolitae dignitas in talpaniam adtecta est, Metropolim extiti e comprobatuae .X L Ex ipsema Memoriali habetur Toletanus Archiepiseopus amo qoo. XII. S. ad sensi auctoritate roboratur. XIII. Hine eluditur opinio Petri Marca, in Ulaniatur Turiumst se Mur polim, vel quum Provincia Oribamensis Ramam parebat imperio. XIV. Montanus Praesul Toletanus appellatur Metropolita Carthaginis a S. IL
XV. - S. Advbosi testificatis de Amasio Metropolita Carthaginexsis
XVI. XVII. Epistola Monetam i dari ad Epycopos Palentinos idem
XVIII. Summa est, Distum fuisse Metro Lim a prima Metropoleon institutisne in Hispania.
XIX. XX. XXI. Ginfularum doctrina Memoriadis, evinciturque Toletam Praesulis aucto; tas antiqua in tota Promiscia Carthaginensi. XXII. XXIII. XXIV. Taranii auctoritate ostenditur in V. S nodo T