장음표시 사용
311쪽
CA Carthaginensi Provincia, perquam vetusta suerit TD- leti . Quod certo affirmari potest, indicia omnia , quae eXConcilii Toletani secundi quinto capite nuperrimc allato
habentur, Montanum evincunt, nisi Primatem Hupaniae , saltem Carthaginensis totius Provinciae Metropolitanum fuis se. Enimvero praeter allata, complura insuper alia ; convincare nempe Episcopos hujus Provinciae ; tempus praefinire ad Synodos celebrandas, easque in urbe, in qua Sedes Μomtani esset, tanquam Provinciae intropoli. cogi, omnia haec non aliter sentiendum esse suadent. Itaque Card. Aguirre sentit , Hectorem, cujus eXemplo summopere nititur Ecclesia Hispalensis, anno sI3. Titularem duntaxat Episcopum Carthaginensis Ecclesiae fuisse, auctoritatem omnem ac dignitatem Primatis, seu intropolitae Provinciae hujus Τol tano tribuens Antistiti, & ejusdem Sedi. X. Alia insuper attendi debet propositio eorumdem Patrum: novum ii scilicet, atque inauditum clunt, quod Episcopi nonnulli Carthaginensem Praesulem tanquam ΜΘ
tropolitam agnoscere studuerint. Quam ut propositionem evidentius assequamur , id exploratum habeamus oportet, , quod certissimum Ecclesiastica tradit historia, Praesules nempe omnes consecrari oportere a proprio ipsorum intropolita,
quo vel annuente, et renuente, cautum erat ne consecrarentur.
En ipsa Concilii verba: Eligimus, ne quis Compromincialium Sace dolum . . . obnitatur ... pervicaci schismatum sudis , ad summos. ' Sacerdotalium Infularum ordines, remota hujus sedis potestine, a
nobis quemquam , sicut hactenus factum est, proSehere. Patetigitur ante annum 6 Io. Episcopum e Carthaginensi provincia nullum Toletano Archiepiscopo invito consecratum esses unde certissime constat , praeter hujus Ecclesiae Praesulem, tota in Carthaginensi provincia Metropolitam alium nusquam fuisse.. XI. Restat nunc, ut Gundemari Regis decretum pr feratur alia Synodo confirmatum, ut ait Didacus de Same-dra, seu conventu sex & viginti Episcoporum, quorum nullus erat ex Carthaginensi Provincia: quumque inter eos essent quatuor Metropolitae, principe omnium loco S. Issedorus obsignat. Quamobrem non veremur, ut eorum sub
striptiones, ac Decreta Ecclesia Hispalensis ins1mulet assentationis, si aliud ii sensu , aliud verbis praesetulerint, quem
312쪽
admodum Episcopos memoratae supra Synodi accusat, quod patet ex Μemorialis verbis supra allatis. Proinde fatendum nobis est, omnes eos Praesules. qui Decreto huic subscripsere, aequi bonique consuluisse quaecumque sancita ibidem sunt. Id aperte D. Isidorus sua in subscriptione, & Ιnn centius Emeritensis Metropolita testatur, qui ambo iisdem prorsus vocibus ita scribunt: his constitutionibus, --
Rufum praebui, er subscripsi. Id singulare est subscriptionis
utriusques caeteri enim Episcopi nihil novi addiderunt. XII. Decretum ipsum in medium affero. Flavius Gunder narus ruae, Venerabilibus Turribus nostris Carthaginensibus Sacerdotibus.
I Det Regni nostri cura in disponendis, ataue gubernandis humani. generis rebus promti ma esse Gideatur; tune tamen Majestas nostra maximegloriosiori decoratur fama virtutum, quum ea, quae ad Divinitatis, o Religionis orinem pertinent, aequitate rectissimi tramitis disponuntur: scientes, ob hoc pietatem nostram, non solum diuturnum temporalis imperii consequi titulum, sed etiam aeternorum adipisci gloriam meritorum. Nynnuliam enim in disciplinis Ecclesiasticis, contra Canonum auctoritatem, per moras praecedentium temporum , licentiam Hi de usurpatione , pr ieriti Principes fecerunt: ita ut quidum Episcoporum Carthaginem sis promisciae non revereanIur, contra Canonica auctoritatis sentemtiam passim, ac libere contra Metropolitanae Ecclesiae potestatem , per quodam fratrias, o conspirationes, inexplorata vitae omnes
Di copali oscio promehi, atque hane ipsam praefatae Ecclesiae dignitatem Imperii nostri folio sublimatam contemnere, perturbantes Ecclesiastes ordinis meritatem , ejusque Sessis auctoritate , quam prisca Canonum declarat sententia . abutentes. Quod nos ultra amodo usque in perpetuum fieri nequaquam permittimus a sed honorem Primatus juxta antiquam Θnodalis Concilii auctoritatem, per omnes Carthaginensis promisciae Ecessas, Toletanae Ecclestae S dis Episcopum habere ostendimus: eumque inter suos Coepiscopos ,ram honoris praecellere dignitate , quam nominis: juxta quod de Metropolitanis, per singulas promincias antiqua Canonum tria ris sanxit, o auctoritas metus permissi. Nique eamdem Carthaginensem promisciam in ancipiti duorum Metropolitanorum regimine eontra Patrum Decreta, permittimus dividendam a per quod
oriatur marietas schismatum, quibus subvertatur Fides, is unitas
313쪽
COR λη -. ipsis sedes, fleui praedictum est, avtiqVa, πο minis sui, ac nostri cultu Imperii, ita or totius promisciae polleat Ecclesiae dignitate, cor prMellat potestate. XIII. Illud autem, quo ampridem in generali Synodo Comcilii Toletani, a Venerabili Euphemio Episcopo manus subscriptione notatum es, Carpetaniae proSinciae Toletanam esse Sedem M tropolim, nos ejusdem ignorantia sententiam corrigimus e scientes proculdubio Carpetania regionem non esse provinciam, stapartem Carthaginens provinciae , juxta quod antiqua rerum ges
rum monumenta declarant. Ob hoc, quia una eademque provincia es, decernimus, ut, ficut 'Baetica, Lusitania, mel Tarraconem
fis promincia, mel reliquae ad Regni nostri regimina pertinentes s cundum antiqua Pareum Decreta, singulos noscuntur habere M tropolitanos, ira o Carthagineos provincia unum, eumdemque, quem prisca Synodalis declarat auctoritas, o Ceneretur 'imatem, b inter omnes ComproCinciales summum honoret Antisitem, neque quidquam, contemto eodem, ultra fat, qualia hactenus arrogantium Sacer tum superba tentaSit praesumtio. Sane per hoc auctoritatis nostrae essiaum, amodo o Civendi damus tenorem, T ligionis mel innocentiae legem, nec ultra pol modum, inordis
ta licentia, ab Episcopis Dilia feri patimur, sed per nostram ct
mentiam praeterita negligentiae pietatis intuitu, o veniam damus, o indulgentiae opem concedimus; o dum fit magna culpa hactenus deliquisse, majoris tamen, ac inexpiabilis censura tenebit o noxios, qui hoc nostrum Decretum ex auctoritate priscorum T
trum veniens, temerario ausu miolare tentaverint, nec ultra προ
niam delicti faciemus admisi, ademti, si dehinc honorem ejusdem Ecclesiae quilibet Carthaginensium Sacerdotum contemerit ; subiturus
proculdubio inobediens tam degradationis , Cel excommunicati nis Ecclesiasticae sententiam, quam etiam nostra severitatis censum ram. s enim talia in Dietinis Ecclesiis dilponentes credimus fideliter Ragnum Imperii nostri, ita Disiuo gubernaculo regi , ficut o nos cultum ordinis ethlo justitiae accensi o corrigere sud mus, o in peripetuum persemerare disponimus. FlaCius Gundemarus Rex hujus Edicti consitutionem pro com
firmatione honoris sanctae Eccisae Toletanae propria manu si scripsi. Em Udorus inspalensis Ecclesia promisciae Baeticae Metropolitanus Episeopus dum in Urbem Toletanam pro occursu Regio ad. ni fem , agnitis his constitutionibus, assensum praebui, atque sub
314쪽
Secundum hanc Isidori sententiam sequitur hujus omnibno similis Innocentii Emeritensis Episcopi, deinde alii Μ tropolitani duo Tarraconensis, &Νarbonensis obsignarunt: denique Praesules quatuor & Viginti, qui mere subscribunt
nihil peculiariter exprimenteS. XIV. Hoc Decretum hispanice conversum videre est apud Didacum de Saavedra Coron. Gothic. tom. T. cap. II. XV. Nonnullae nunc animadversiones ad idem Decretum fiant est opus. Ac primo ad ea verba: Nonnullam in disciplinis Ecclesiasticis, contra Canonum auctoritatem per moras princedentium temporum, licentiam sibi de usurpatione praeteriti P imcipes fecerunt: ita ut quidam Episcoporum Carthagineos provinciae ustu remereaUtur, contra canonicae auctoritatis sententiam passim .
ac libere conrea Metropolitanae Ecclesie potestatem per quasdam statrias, conspirationes. Tenemus hic, turbarum , atque ,
dissidii occasione, quorum fuit in causa Rex Utericus Gu demari praedecessbr, aliquot provinciae Carthaginensis Episcopos licentiam sibi arrogantes in rebus Ecclesiasticis ea
majorem,quam Sacri Canones permittunt, Metropolitanae auctoritatem Ecclesiae contemnere: quod verisimile non esset, si
ad quam Ecclesiam Metropolitae spectaret auctoritas dubium
foret. Quum enim Carthaginensem ii sedem colerent , modo aliquid causae esset, cur ista Metropolis Vocaretur , non recte ii contemnere Metropolitanae auctoritatem Ecclesiae dicerentur. Multo etiam minus ampliorem sibi arrogare dici possent licentiam, quam quae Canonum auctoritate permittitur: quando enim utri eorum Praesulum reveremtia debeatur est ambiguum , haud invicem Sacri Canones adversantur, adeo ut alteri eorum negent, alteri concedant. Quocirca si ampliorem sibi arrogabant auctoritatem ii Praesules, quam quae Sacrorum Canonum sanctione praefinita erat, atque obtemperare Metropolitanae detrectabant Ecclesiae ; fatendum erit, Metropolitanam proculdubio Toleti Ε
XVI. Fratrias etiam, & conspirationes per eos Episcopos fieri commemorat in Μetropolitanam Ecclesiam. o sum id autem, si dignitas Primatus recte negaretur I Oletanae Ecclesiae in tota Carthaginensi provincia i Addit praeterea, illos contemnere ejusdem Ecclesiae dignitatem; Ecclesiastici ordinis veritatem perturbasse a Sedis illius auctoritate
315쪽
abusos esse, contra, quam antiqua Canonum sententia permittebatur . Quae quidem omnia & incerta, & falsa habenda essent, nisi constaret id temporis Toletanam Ecclesiam provinciae Carthaginensis Metropolim extitisse. Quum enin vera, ac legitima suspicionis causa est, num certa, necne sit ea dignitas, cujus ergo debetur obsequium; is dici nequaquam potest eum contemnere , quem non respicit tam uam legitimum superiorem, adeoque nec is dici potest o inis Ecclesiastici veritatem turbare, qui alium colit tanquam legitime praepositum: neque demum Sedis auctorit te illius contra Sacrorum Canonum sententiam abuti. AD firmante autem Gundemaro Rege illos Praesules ea Omnia peccare ι proculdubio nullo jure, & citra aequitatem Omnem Toletano Episcopo dignitatem, & auctoritatem Primatis, nonnulli provinciae Carthaginensis Episcopi denegabant. XVII. Insuper Gundemarus ait: Honorem Trimatus jurara antiquam S nodalis Concilii auctoritatem per omnes Carthaginensis provinciae Ecclesias, Toletanae Sedis Episcopum habere ostem dimus; eumque inter suos Coepiscopos, tam honoris praecellere dignitate , quam nominis. EX his prosecto quis non sentit, quis non Videt, quam maXime allucinentur, qui hoc in Concilio, Regisque hujus Decreto in Toletanam urbem amrmant Metropoleos Carthaginensis provinciae auctoritatem collatam esset Enimvero se ait Rex patefacere, ostendimus, quod eXantiqua Concilii auctoritate urbs Toletana dignitatem livbet Primatis, ejusque Praesul caeteris Episcopis omnibus a tecellit. Quinam, testor hominum fidem, de certa digni, late , seu jure constare demonstrabitur antiqua auctoritate, si nunc primum confertur ea dignitas ' Quid verbis imm ror i Testimonium hoc Regis evidenter demonstrat, ab amtiquissimis temporibus Toletanum Archiepiscopum dignitate Primatus decorari. XVIII. Quae autem infra exhibet Decretum, augent argumentum, jam dicta confirmant, ac fundamentum id levissimum diruunt, quo tranquillitatis osores Episcopi nil bantur , ut Archiepiscopo Toletano debitum detrectarent obsequium . Nitebantur ii scilicet, Baronio teste, ac rei,
quis supra allatis, subscriptione Archiepiscopi Toletani Euphemii tertio in Concilio Toleti habito, ubi se Carpetaniae provinciae Metropolitanum subscripsit. Rusmodi occurrens
316쪽
sundamento Gundemarus: Illud autem , , quod jampridem in generali Θnodo Concilii Toletani a Venerabili Euphemio Episcopo manus subscriptione 'notatum est, Carpetaniae proCinciae Toletanam Sedem esse Metropolim, nos ejusdem ignorantia sentem etiam corrigimus , scientes proculdubio Carpetania regionem non esse pronvinciam, sed partem Carthaginensis provinciae, juxta quodo antiqua. rerum gestarum monumenta declarant. Vera igitur illatio est, quum constet Metropolitanum integrae uni provinciae praefuisse, Toletanum totius provinciae Carthaginem sis enitisse: mendosa enim seu negligenter facta ea fuit su scriptio, qua inhaerens Hispalensis Ecclesia, Toletanam id temporis Carpetaniae Metropolim praedicat. XIX. Prosequitur Gundemarus: Ob hoc quia una emdemque proSincia est, decernimus , ut sicut 'Boetica, Lusitania , Cel
Tarraconenis provincia... secundum antiquorum Patrum Decreta singulos noscuntur habere Metropolitanos, ita or Carthaginensis provincia unum , eumdemque, quem prisca S nodalis declarat auctoritas , meneretur Trimatem, inter omnes ComproSinciales
summum honoret Antistitem. Quorum illa potissimum verba consideranda sunt: eumdemque, quem prisca Synodalis declarat
XX. Praeterea quae proxime sequuntur aeque oportet reputari: Naec quidquam contemto eodem, ultra fiat, quaeia ha
renus arrogantium Sacerdotum superbia tentavit . . . . nec ultra
inordinata licentia ab Episcopis imilia fieri patimur ... Et dum sit magna culpa hactenus deliquise , majoris tamen , ac inexpiabilis
censura tenebit obnoxios , qui hoc nostrum Decretum ex auctoritate priscorum Patrum etentem , temerario ausu violare tentaυerit. Episcopos minus obtemperantes Toletano Praesuli, arrogam tes , eorumque conatum, superbiam appellat 3 rationem , ,
quam autumant, delictum grande ι inordinatam denique i, centiam , susceptum ab iis consilium contra id, quod prist
Tum eX auctoritate Patrum constat.
XXI. Ex hoc Decreto manifesto apparet Toletanam , Ecclesiam totius Provinciae Carthaginensis Metropolim jamdudum extitisse absque ulla controversia: nisi enim liquido id constaret, quam causam adversarii confingunt Episcopi, delictum grande non esset, neque inordinata, quam sibi a rogabant licentiam, neque superbi, arrogantesque recte a Gundemaro appellarentur. Id omne, ait ReX, Episcopi seX,
317쪽
Che' ιη' & viginti, hos inter Metropolitae quatuor, e quibus Isid rus Sanctus, ac nemo omnium studiosus, quia nemo omnium e provincia Carthaginenssi, subscribentes unguli confirmant. Quae contra quid i Num subscripsisse eos, ut Regi morem , gererent i EXimiam certe injuriam tot, tamque sanctitatis Iaude paeclaris Episcopis i quam, dicam quod sentio, ne impudentissimo quidem ore sycophanta inferret. Decreto igitur probe cognito, fatendum erit, argumenta ipsum adeo firma ad Toletani Metropolitae probandam vetustatem, praeseserre; ut dubitandi ei solum remaneat locus, qui sedulo nec Synodi, nec Regis Gundemari Decretum animad-
XXII. Iamvero quae sparsim toto isto capite dixi, mus de Concilii, deque Regis Gundemari constitutione, ea
hic collecta proponimus, ut ne conniventes quidem oculos praetereat, Toletanam Ecclesiam perpetuo Metropolim extitisse provinciae Carthaginensis. Absiurdum, atque illicitum esse ait Synodus, quod Carthaginensis provinciae Prae1ules Metropolitam detrectent Episcopum Toletanum: id hon riS non recens, at pervetustum secundae Toletanae Synodi auctoritate comprobari ostendit a Contentionem Episcoporum inanem, atque perversam appellat, studioque obnoxiam pervicaci schismatis ... Eodem collineat Gundemari sentemtia, ubi ait ejusmodi turbas concitas, quod majorem sibi Episcopi arrogarint licentiam, quam quae Canonum auctoritate permittitur ; conventus eorum, conspirationes appellat ;non revereri eos Metropolitam dicit, ejus dignitate contemta νpervertere Ecclesiasticum ordinem affirmat a saepe saepius testatur de Primatis, seu Metropolitani honore constare ant, qua auctoritate Concilii; superbiae, atque arrogantiae insimulat Praesules; gravissimoque asserit delicto se ipsos mancipare conatu suo.
XX ΙΙΙ. Ιd sex & viginti confirmant Episcopi, e quibus Metropolitae quatuor, horumque unus D. Isidorus, Decreto Gundomari subscribentes, quo allata Omnia continentur.
Profecto si quid eis dubium visum esset, minime subscripsissent tam laute, illud omnino Decretum probantes. Ecclesiam igitur Toletanam honore ac dignitate Metropoleos provinciae Carthaginensis jamdudum certissime decorari, Decrota istaec Toletani Concilii, & Gundemari Regis luculentissime
318쪽
ostendunt. Quumque monumenta Veterum plane nulla extent, quae Toletanam Ecclesiam Carthaginensis provinciae Metropolim prodant haud fuisse ab ipsis temporibus, quibus in Hispania intropolitani sunt instituti, constantissime dicenda est Toletana Ecclesia perpetuo intropolis provinciae ejus extitisse . XXIV. Adversus ea, quae hucusque docuimus, Μ moriale insurget . objiciens id totum , quod 38. numero primae partis est obvium, ubi asserit Carthagine tum primum institutum esse intropolitam totius provinciae, quum in aliis alii provinciis Hispaniarum: cujus tandem confirmatio summa Hectoris subscriptio est; de hac autem, tametsi satis multa, ut arbitror, disputavi capite septimo : aliqua tamen suppetunt superioribus adjungenda. Quum laudata saepius Decreta Concilii, & Gundemari Regis certo ce tius a ment Μetropolitae Toletani auctoritatem Montani aevo tota extendi Carthaginensi provincia , ac praetereata Montani ejusdem verba fidem faciant, sua memoria Metropolitani dignitatem Toleti antiquam esse: P aesierita quum Toletame urbi aDtropolitani pristigium merus consuetudo tria derit. Annus hic erat sae . propterea non solum mente, sed ne cogitatione quidem complecti possum, quo unquam pacto Hector anno sI6. aut si T. recte Metropolita provinciae Carthaginensis praedicetur. Multo id etiam minus intelligo quare subscriptionis hujus exemplum unum in tot vel rum monumentis repertum firmissimi instar argumenti exhibeatur asserendae causa rei, ad quam ne minimum quidem aliunde robur accedit. XXV. Mirum id certe est, quod tanta eXemplorum inopia, Hectoris illud solum jactans Memoriale, tamen Ιωquitur universh, Carthaginis Praesules quoscumque Metropolitae honorem, & habuisse dicens, & juxta servasse. Quum autem saepe occurrat Liciniani mentio Episcopi Carthaginis Spartariae scilicet, ut D. Isidorus monuit, discriminis causa inter cognominem in Africa civitatem) variis in locis, ac Ueterum monumentis, nullibi Metropolitani nomine is appellatur. Quod revera est bonae fidei deesse , quam se vare oportet integram in scripto, cujus sinceritatem Voces, res veritatem praeseserant necesse est. Equidem id loquendi genus, ita me Deus amet, ingenii pravitati non tribuo,
319쪽
CHR' , ' Lectorem ad incitas redigendi gratia: in eo tamen res mihi pertenui argumento, indicioque patefacta est, ad Veritatem rei occultandam, fraudemqne faciendam aptissima , . XXVI. Certum mihi est quemdam Memorialis locum proferre, qui, negari non potest, prima fronte deciperet. Pagina igitur nonagesima num. 88. hunc epilogum Videre
est: Se sunta et derecto incontra able de esia Citidad de Camthagine loquitur en et titulo de Metropolitanos , que conferumban sus Obivos et ano de s I 6. Ost cien anos despues de destruida: Y en H numbre sudio comunicari 2 tota la Tria vincia, A quat flobastama para plena probaura, como A afirma A Aretobilpo Rhode Ia Marca en et numero IV. de su dissertacion des primari
de Leon, antes citata: Nomen ipsum, dice Marcia habundo de' Cartagena: quod Provincia a civitatis nomine sortita est, fatis docet, caput & matrem urbium ejus regionis fuisse Ca thaginem . Lo ques es curto, ' exception almina en rodo el orbe Blesiastico, que en dando una Cludad su nombre d toda una Pr et incia, la tal Cludad es la Metropoli , la madre, I las calera de
rodas las demas Cludades de la dicta Proetincia de A que no se
hallata exemplare en contra. Tor lo quat para en querer ese adigumento, es necessario una emidencia de historia cierta , que δε-
muestre si contrario et u quat Duo no se podrd iar. Id est ris Civitatis hujus nempe Carthaginis) jus certissimum tbia tuto Μetropolitarum nititur, quo ipsius Ep1scopi usque .
,, decorabantur anno sI6. annos fere centum ab ejus eXῶ-
dio. Praeterea Carthaginis nomine, unde tota provincia is Carthaginensis dicta est, quod unum fatis, superque remis nostram adstrueret, Archiepiscopo Petro de Marca teste , , is dissertationis de Lugdunensi Primatu num. I . , quem is locum supra attuli: Pomen ipsum, inquit, de Carthagi- ne Verba faciens , quod proSincia a cimitatis nomine fortita ,, es, satis docet, caput, o matrem urbium ejus regionis suisseis Carthaginem. Quod quidem certum, omnique majus e is ceptione est toto in orbe Ecclesiastico, quae civitas pro-- vinciae toti suum nomen communicatMetropolim eam vis trem, caputque omnium ejus provinciae urbium esse, quaeri contra eXemplum suppetit nullum. Quamobrem argumem
is ti hujus causa infirmandi, evidens ac certa historia secusis tradens, quod fieri nequaquam posse arbitror, reperiemis da est.
320쪽
ΕCCLESIAE TOLET ANAE. 289 PARS II.
XXVII. Argumentum hoc specie arduum, ac perdis-ficile, tam facili negotio solvitur . ut eo potissimum plurimi, quanta quanta est ejus difficultas, a me fiat, quod solvendi sui rationem praebet; neque vero id praestaturo mihi exeundum erit Hispania nostra, regionesve exterae peragram dae, aut Hispali ipsa longius abscedendum, civitas quippe istaec, & Ecclesia in tempore praebent eXemplum . Non enimvero documenta omnia Ecclesia Hispalensis expendit. non omnia Parisiensis Archiepiscopus scrutatus, meditatus que est: & nobis rudiori Minerva hominibus aliquid sup rest, a tantis Drtasse viris pensi non habitum, quo nostra tueamur. Centies, & supra, ni fallor, id illi documentum offenderunt, nulla ejusdem ratione habita, quod primo no- his aspectu evidens argumentum est Visum e regione tam validae illorum rationi figendum: inde Hispalensi Ecclesia clam non erit, se pro maxima qua est eruditione exemplum ne unum quidem expiscantem, perinde ingeniosam, atque ancipitem consilii esse, dum ipse quantula eruditione sum , exempla duo sum nactus. Id supremi omnium magistri pro-Prium est, ut ea revelet parvulis, quae sapientibus sunt a
XXVIII. Et quoniam celeberrimi Geographi Sir bonis opera extant, uti monebam hujus operis parte prima opinioni adversans Ecclesiae Hispalensis, Vandalitiae descriptionem ab eo factam, visendam esse censeo: futurum qui Ppe confido, ut res opinione luculentior appareat. Auctor hic gravissimus, qui floruit Christi aevo, Geographiae libro tertio pag. mihi I 9. Vandalitiae praeclaras urbes describens, postquam laudes persecutus est Hispalensis civitatis ab amplitudine, atque commercio, praesertim quod ROm norum Colonia esset , proxime addit: Honore autem o r renti militum Cesaris,eὸ missorum in habitatione, 'Baetis praecellit, quamvis non plendide condita. Tenet jam Lector perspicax, quod sum pollicitus. XXIX. Vandalitiae provinciae urbs erat Baetis Hispaliquidem certe & loco & nomine magis conspicua. Ab ea nomen habuit Baetis fluvius, vulgo Guari uisis, & Vamdalitia tota Baetica est nuncupata. Nihilo tamen secius quam do Metropolitae constituti in Hispania sunt, cui Baetica prinvincia obtigit, sedem illi nequaquam in urbe Baeti, licet pro O o cipua, Diqitir Corale