장음표시 사용
361쪽
husque in omnibus haesitatio evidenter ostendunt, probabilem nullam ipsimet Ecclesiae videri , utut praeclare se profiteatur respondere, Verum responsionem ipsam in medium prostram, ut rei veritas Per se pateat. II. Distributione utar , quo clarius e onam res, iisdemque ordinatim adverser. Primo igitur ait Ecclesia Hispalensis , se , quum egit de hoc argumento memorialis parte prima si indicasse, quemadmodum agitarentur in Hispaniaia Caune Ecclesiasticae, quando , & quam ad Curiam prori vocationes referri essent solitae. Quae omnia si Acropolisis Marchio animadvertisset, minime asseruisset , quod quaeis Divus Heladius, ejusque provinciale Concilium gesserunt, is Primatis indicium fuerint; quae quidem affirmatio Mamis chionis eruditione indigna est. At verba ipsius pros M ram. Como se ventilaban las Cassi Blefiasticas en F patia, quando, F d que Tribunales se a dia con sus a lationes . Toriis quais humiesse leniri presente et Isarques de Agropoli, no hin Gera assentiri , que se acto , que exercia S. Heladio , con su Comellio Promisciri, sue una Senat de su Primacia : la ques a m elon no es digna de la erudition de A duarques . Tam varia est humani ingenii conditio , ut mihi e converse indignior multo vel minori cujusvis eruditione , quam qua Μarchio idem praestat, negatio videatur. Non enim ingentem L, brorum vim Versare oportuit, intelligendi causa, quod, ubi Iudex , qui de crimine cognovit, debita reum poena non potest afficere, aliique permittit Iudici, ut causa iterum cognita sententiam exequatur, idem Judex permittens, quem vocant, a quo, auctoritate sibi , ac potestate illum praeire dignoscit, cui permittit reum, qui, ad quem , nuncupatur. Auctoritate igitur . ac potestate D. Heladius fuerit is ubcumque sua cum Synodo Metropolitanum Hispalensem. ejusque Concilium antecelluit . Atqui ejusmodi auctoritas non nisi Primatis esse poterat , ad quem unaque simul ad ejus Synodum in hisce Metropolitani causis appellari comsuevit, uti Ecclesia Hispalensis assirmat, iis inhaerens, quae Parte prima tradiderat, nosque attulimus superiori Capite
numm. X. , & κ . Nos enim , qui intropolitano praestet, praeter Primatem, non sumus gnari.
III. Quod mihi videtur dissileri non ausim , Ecclesia Hispalensis eruditionis suae partes minime explevit , dum
362쪽
veram Toletano Archiepiscopo auctoritatem, ac potestatem tribuens, quantumvis libet in sua Synodo, ad jurisdicti nis actus illos eXequendos, qui Metropolitani, & ejus Comcilii auctoritatem eXcedunt, Primatis tamen dignitatem minime concedit. At enim quaecumque juris regulae constam ter tradunt, nullum omnino alium si Romanum Pontimcem eXcipias dignitate , auctoritate , jurisdictione Metropolitano antecellere, praeter Primatem aut Legatum a Lat re . Quumque Legatum a Latere Divus Heladius non , reret in Hispania iis temporibus, quibus aliquot duntaXat Praesules Hispalenses , & Tarraconensis aliquis hujusmodi
ornati munere memorantur, hac de re mecum conVeniet,
ut opinor, Ecclesiae Hispalensi, quum vices Pontificias albquot ejus Praesules gessisse fateor liquet igitur, quod hujusmodi auctoritas, qua Divus Heladius S. Isidoro praestabat, quam vel ipse S. Doctor non dissitetur, utpote certam, ipsa eademque filii, quae Primatis est propria. Ac proinde eX-cellentissimus Marchio de Monddar, qua erat summa erum ditione . atque ingenio, D. Heladium Primatis dignitate usum esse ex eo intulit , quod Cordubensem hunc Epist pum D. eidem Heladio Isidorus permiserit. IV. Caeterum multo magis mirari debemus rationem, quam Ecclesia Hispalensis adducit suae objectionis ad eruditissimi Marchionis illationem: etenim primo nihil aliud est, quam ejusdem illationis contradictoria ι deinde auctoritate nititur , quae rem contrariam testatur ei, quam ipsa Hispulensis affrmat, idque, ni fallor, Curia vocat: contra producentem . Sed ipsius audienda sunt verba , quominus lateat eorum Veritas, quae ipse doceo . Probat quam insulsa si benda sit Marchionis doctrina ob memoratam illationem, ens e Porque esu especie de Primacia in aquei ιirmpo , m la
avia en et Occidente , como queda probari en Ia primera parre deese Memoriri , tan la Usoria Eclesiastis , di la autoridad de el Aretobispo Marea. y la de Puan ruorino , en 32. exerculare hes Ees alicas, que de se assumpto iisne, constando de la His ria. que Ia primera Primaeia de elu especie sue la de la diem de Bourges, erigida el ano de 786. , Sic de illationis insulsitate, mea vero sententia de admirabili, & nunquam pro meritis commendando Μarchionis ingenio . Haec latine ita convertoris Quoniam haec species Primatus ea tempestate deerat in
363쪽
is occidente, uti demonstratum fuit in prima hujus Μemo-- rialis parte Historiae Ecclesiasticae, & Archiepiscopi PDis risientis auctoritate , nec non Ioannis Morini suis in 3Σ.- exercitationibus Ecclesiasticis hac de re . Namque Hi-- storiae tradunt primam hujusce Primatus memoriam abis Ecclesia Bituricensi repetendam esse, quae constituta fuitis Redemtionis anno septingentesimo , octogesimo sexto. V. De Toletanae Ecclesiae Primatu Marchionem inter .& Hispalensem Ecclesiam quaestio est . Marchio auctores producit, & Ecclesiastica Μonumenta, & rationes ex iis depromtas, quibus ostendit Τoletanum Praesulem Gothorum
tempore suisse Primatem Hispaniae, quae quidem provincia ad occidentem spectat. Quid haec contra Hispalensis t Iis
nempe temporibus in Occidente Primatem non extitisse. Itane t At rem Historiae, auctoresque testantur. Credo equudem id respondendi genus in Scholis principii petitionem v cari. Certe si illius ego argumentis respondens objecerim, pro sua ipsam eruditione haud fecisse, quum ea tempestate Primatem in Occidente esse negavit, quem auctoribus, &Historiis Ecclesiasticis inhaerens fuisse in Hispania comprobavi ι Ecclesia Hispalensis hujusmodi objectionem indignam
censeret, quae suo fieret argumento a perinde atque indignam ego ipsius eruditione censeo , quam se fatetur cepisse admirationem, quod Marchio evidenter infert e re Historiis testata, quam ne Ecclesia quidem Hispalensis nunc negat. VI. Ab Auctorum saltem nominibus recensendis sese abstinuisset Ecclesia Hispalensis: ita enim retorqueri in ipsam
non posset testimonium e magis conspicuis , quo utitur ad rem suam comprobandam, quum manifeste contrarium do, ceat . De Parisiensis Archiepiscopi sententia nequaquam dubito: at nonne aetate jam graviori eamdem provinciam in
se recipiens a priori opinione recessisset i Prosecto quod ipse affirmavit de Metropolitanis in dissertatione de Lugdunensi Primatu, post exauctoravit , ut Pagii doctissimi auctoritate
monuimus supra cap. IX. num. 3I. Praeterea praestantissimi
hujus, atque eruditissimi sententia Praesulis ea non est, quam caeco impetu oporteat sequi a quum praesertim non minori existimatione alii Auctores contrarium sentiant quorum dicta firmiori haerent fundamento a idque abunde satis eadem Ecclesia Hispalensis comprobat, dum non raro, nec iniuria ab eodem Marca dissentit. VII.
364쪽
ECCLESIAE TOLET ANAE. 333 PARS II.
VII. Mod re vera mirari satis nequeo, Ecclesia Issis palensis testimonium Ioannis Morini hujus tantum opini nis adstruendae causa producit. Idem scilicet prima parte .
protulerat ad rem ipsam probandam . Ecquid, malum, mi, i ita t Iam semel, atque iterum a tertio demum nunc repetam: Ioannes Morinus suo in tractatu de Tutriarcharum, o Triminuum origine, copiose, atque erudite disputat hac de rereque XXXII. eXercitationibus, quibus constat liber primus,
sexdecim primas consecit de iisdem dignitatibus in gen re: in reliquis de peculiaribus quibusdam occidentis provinciis rem habet a quod vero ad Hispaniae Primatum a tinet, particulam conjecit, illamque brevem, in calcem disse rationis trigessinae secundae. Quae quum ita sint, quid sibi vult generalis ea prolatio ... videatur Ioannes Morinus suis in duobus. & triginta Dissertationibus Ecclesiasticis de Prismatu ... nisi Obstrepere legentis auribus, quod scribendi genus ineruditis qui gem hominibus magnum quid senat, comtra vero eruditis nihil a quod palam fiet uoctissimi hujus
auctoris audita sententia tVIII. Dissertatio 32. quam reperire est pag. 2 3. te stimonium id totum exhibet , quod attulimus capite secumdo ; unde constat Gothorum tempore firmiter constabilitum Ecclesiae Toletanae Primatum , adeo ut paucis annis a Τωletano Concilio XII. nullum remanserit dubium, quin Pr,matialis Toletana esset Ecclesia: Ut duodecim post hoe Concilium γ' --HI annis, de Primatu Toletano nihil amplius ambigeretur. Et paulo insta : Ab eo tempore Conciliis ΜΤpania Generalibus praefuit Amchiepiscopus Toletanus, licet breeti tempore, collata dignitate Ut
tus es et Barbarorum quippe illuvies Gothorum Regni senem imposuit. Recuperata tandem a II onso VI. Toleto, Primatus quoque eἰ ab Urbano II. resitutus est. IX. Haec Morinus in trigesima secunda ex laudatis Dissertationibus, de Τoletanae Ecclesiae Primatu; haec amctoris hujus sententia est a quam si amplecteretur Ecclesuta, Hispalensis, haud incertam , falsam, nulloque haerentem stabili fundamento dictitaret, ut frequenter suo in Mem riali . at certam omnino esse affirmaret ι nihil amplius ambia geretur . Itaque seu multos, seu paucos ante annos id fue-xit, Morini opinione species istaec Primatus Hispaniae in , Toletana Ecclesia viguit a non autem primum cognita ea
365쪽
CHy kkI dignitas in Occidente Redemtionis anno 786. apud Bitinricensem Ecclesiam, ut mavult Ecclesia Hispalensis: etenim centum sere annis ante gravissimo hoc auctore teste, de Praesulis, & Ecclesiae Toletanae Primatu nihil amplius ambigebatur: quare Primatum, ait, Hispaniae, quum primum ab Alphonso VI. ea Civitas recepta fuit, Urbanus ΙΙ. r siluit. Restituit, inquit siquidem ante calamitosissima Hispaniae tempora Toletanae Ecclesiae propria ea dignitas fuit, eique ut contra fas adimeretur suit in causa Barbarorum invasio. Morinum certe secus atque Garsias de Loa fa sentit, sentire non nego, eumdemque Hispaniensem Pr, matum minime probare antiquissima ea memoria , ut nomnulli asserunt quorum modo opinionem nec rejicio , nec amplector in longe etiam antea Gothorum temporibus squod nempe & Marchio de Mondeyar, & ipse teneo Toletanam Urbem dignitate Primatus praeditam fuisse ; ipsius auten de opinione suspicari ille tantum poterit, qui Dissertationes ejus ne a primo quidem limine salutaverit. X. Prosequitur Ecclesia Hispalensis r Μ en et case , deque et Frelado de Tolido tuSiesse emores la asserta aureridia de Primasto, te competia et co cimismo de la d fleon de sis Obis pos: jurisdicion, que por los Cauones Sardicensis ... prisat amem re locata es Sumo Pontifice, I solamente por costumbre eu Dpatra con tolerantia de las Sumos Pontifices se avio arrogari a ialas Concilios Nationales. Eadem latine : is Sed agedunta, sis Toletanus Praesul id temporis Primatis auctoritate uter is ture non tamen ea propter causae depositionis Episcopo-- rum deserri ad ipsum poterant, utpote quas esse jurisdi-- ctionis Summi Pontificis, caeteris omnibus exclusis, Comis cilii Sardicensis Canones definiunt , quam jurisdictionemis Synodi Nationales in Hispania, consuetudine tantum inhaeis rentes, sibimet conniventia Romanorum Pontificum a se rogaverant. Nullum lila habetur rerum discrimen: qua dam nostris cum Historiis pugnant, quaedam vero ab ipsi mei Doctrina Memorialis discrepant. Ac primum improprium sane id effatum videtur, quod nempe Synodi Nati nates deponendi Episcopos facultatem sibi arrogaverint ι si enim constat consuetudine a Pontificibus non imProbata Concilium exercuisse hujusmodi potestatem, haud dubie a ctoritas haec illi erat , nam consuetudo in re honesta , non
366쪽
adversante, neque inscio Summo Pontifice, auctoritas, &jurisdictio sit legitima , quod unanimi consensu Theologi,& Canonici juris periti affrmant . Quum itaque Ecclesia Hispalensis consuetudinem in Hispania fateatur viguisse , , Summis Pontificibus non abnuentibus, ut Synodi Nationales deponerent Episcopos; patet, easdem legitimam deponendi eos jurisdictionem habuisse: neque illi voci arrogaveram est hic locus , quae de iis duntaxat asseritur, qui sive juri Dctionem non suam exercent a sive contra aequitatem se gerunt. XI. In causis depositionis Episcoporum Summum unum Pontificem jure omnium gentium sententiam Pronunciare, vel non accedente Canonum Synodi Sardicensis auctoritate
de qua maximae illae mihi lant dissicultates , quas prima hujus operis parte memoravi) Hispalensi Ecclesiae negare non ausim . Id vero primis iis seculis in Hispania , cumctisque in Catholici Orbis provinciis viguisse , & cum Historiis. & cum Hispalensis Ecclesiae doctrina oppido pugnat. Quae ut palam fiant, ponendum est, quod a primordiis C tholicae Fidei in Hispaniae Remis constitutae, tum ipsa in Hispania, tum in provinciis caeteris judicatum semper fuit
supremam in causis gravioribus sententiam unius Summi Pontificis propriam esse & quoniam causa depositionis Episcoporum nunquam e gravioribus non est habita, supremae semper ejus auctoritati fuisse obnoxiam. Quamobrem ipse Ponti sex tum in Hispania, tum soris , depositi causam Episcopi, aut probare, aut contra , arbitratu poterat suo, cujus rei exempla suppetunt innumera Ecclesiasticis ab H storiis, tam in Hispania , quam in reliquis provinciis. XII. Hanc doctrinam confirmat Caeciliani depositio, in Carthaginensi Concilio , cujus locupletissimus testis est Divus Augustinus. Mansurio Carthaginis in Africa Episcopo demortuo, in locum ejus legitime lassicitur Caecilianus, vir maximis meritis ornatissimus. In hunc variis nominibus insurgunt aemuli, gratia Donatistarum utentes. Hujus causa ut cognoscatur, Concilium Episcopis frequentissimum congregatur in Africa, quorum plerique Donatistarum haeresi assiciebantur, Caecilianus damnatur depositionis, a me ipso jure mandatur executioni sententia, ejusque in S de ponitur Μ orinus. Iniquitatem, ac robur nullum semientiae Caecilianus intelligens, ad S. Melchiadem Romanum
367쪽
Pontificem provocat. Melchiades Africani Concilii, & Ηar- reticorum, quod perinde erat) , & Caeciliani auditis rationibus, definitiva sententia Episcopum declarat innoxium, latamque in Africa sententiam iniquam: ac depositum suam in Sedem restituit . Denique post varios casus Divo Si Duestro Pontifice ad suam Ecclesiam Caecilianus redit. Qua
plura occasione hac evenere , quae tanquam abs re nostra, missa facimus, ea vero videsis apud Cardinalem Slandr tum sua in Gallia vindicata, ubi Iate, ac prudenter de re agentem invenieS.
XIII. Idem singenti exemplorum vi praetermissa )D. Chrysostomo evenit, in quees judicium, ac sententiam Synodus pronunciavit Chalcedone congregata adversus eumdem Sanctum Patriarcham, Eudoxia Imperatrice efflagitam te, quae insensissime illi adversabatur. Qui Concilio huic
Praesules adfuere , pars eorum insensi erant Sancto Patria chae , pars Imperatricis assentatores, quae acerbe, & penitus
oderat vigilantissimum Praesulem ; pars denique integrae quidem samae, sed perperam instructi. Hujus Concilii Patres pronunciant in D. Chrysostomum sententiam depositionis e Patriarchali Sede Constantinopoleos, idemque in eXilium pellitur. Ab iniquissimo isto judicio ad Innocentium I. Pomtificem Μaximum is appellat i Pontifex causa ejus ad eXMmen revocata, postmodo Sanctissimum Patriarcham declarat innoxium , irritamque sententiam , mandatque ut lamia in Sedem sit restitutus, quam tenuit annos aliquot, donec furiis agitatae mulieris odia tanti Praesulis Sanctitatem vicerunt . Itaque iterum e Sede deturbatus , in eadem iterum constituitur Innocentii mandatis , tametsi eo veniens in itinere ad Coelorum perpetuam sedem est Vocatus . . XIV. Eadem prorsus evenerunt in Hispania , tum quum Ianuario Episcopo e Malacitana Sede ejecto, necnon alio Praesule ignotae nobis Ecclesiae Stephano nuncupato, D. Gregorius Magnus Presbyterum misit Ioannem nomine, titulo Defensorem: illi enim ambo nullo jure deturbati ad Sanctum Pontificem provocavere , qui per Legatum ViceGque gerentem suas cognosci causam imperavit, & innoxium utrumque repertum , Sedi utrumque suae restituit. Secus
sese habuerunt res Basilidis Legionensis Episcopi , sive ut aliis lubet Emeritensis . Fuit hic Episcopus Libellaticus ita
368쪽
ita eos nuncupat, qui largitione ' ab Infidelibus, & ΤΡrannis ne publice Idolis sacrum facerent impetrabant, scripto Catholicae Fidei nuncium remittentes quamobrem in Concilio, quod ubi sit congregatum non constat , fuit dopositus. Idem cessante jam persecutione, quum neutiquam suam in Sedem regrediendi facultatem in Hispania obtinuerit ι Romam se contulit, rebusque secus atque se habebant expositis , Divi Stephani , qui Catholicam moderabatur Ecclesiam, decreto jussus fuit propriam in sedem revocari. Diploma id Pontificium Praesules Hispanienses, ut aequum erat, Venerati 3 ante tamen eXequuti nequaquam sunt, quam Pontifex rei certior factus, quid foret agendum imperaret. Itaque ubi Romam Acta Concilii sunt allata , Stephanus e plorata causa Hispaniensium Episcoporum sententiam confirmavit , ac prius Diploma rescidit ; quare Basilides eram
XV. Ex hisce haud dubiis monumentis liquido constat, causas depositionis Episcoporum tum in Hispania , tum aliis in Provinciis in Provinciali Synodo expendi consuevis se, deque iisdem sententiam serri, ipsamque executioni mam dari : tametsi nequaquam jus reo adimebatur sese coram Summo Pontifice sistendi, aut per se , aut juridica quavis rati
ne ; ac petendi , ut causa iterum cognosceretur, acerbe a
Concilio secum esse actum querendo , dum revera depositus acerbitatem judicii ullam esset passus: ubi enim Epist pus recte latam in se sententiam intelligebat, poenae sese ultro subjiciebat, ac redire ad bonam Dugem pro viribus nitebatur . Testem appello Polamium Bracarensem Epist pum, ob incontinentiae crimen perpetratum depositus in Com ilio Toletano X., poenam demississime accipiens, & culpae ut satisfaceret, plenam laboribus, & afflictationibus gravis simis vitam reliquam agens, mortem justorum oppetiit ; nec deest, qui Sanctorum in numero ipsum recenseat. Idem
facile credi potest de Cordubensi hoc Episcopo , de quo
argumentum procedit, quum minime constet, a sententia
ipsum provocasse. Sic duo isti Praesules, eorum causa haudquaquam ad Urbem delata , e propriis depositi fuerunt Ecclesiis.
XVI. De jam dictis quum nulla dubitatio sit, liquido
369쪽
poribus cognosci solitam, deque ipsa judicium ferri privatis in Synodis, sententia Pontificis haud eXpectata ; quam , quam ipsius, uti supremi Capitis, jus integrum remaneret in causae istius cognitione versandi , atque judicium de ea latum irritum , ratumve habendi, qua certe quidem in re summa Pontificis auctoritas sita erat . Et quanquam in praesentia , & jampridem sibimet Summus Pontifex hujusmodi causas cognoscendas reservavit, ac proinde nulla penes Metropolitam jurisdictio sit in Episcoporum crimina inquirendi , ob quae iis depositionis poena infligi oporteat, eo quod sibimet id prorsus Apostolica Sedes reservavit ; t
men in vetustae antiquitatis more positum fuit , quod docuimus, ac monumentis probavimus; quae, quoniam testata in historiis, negat Omnium nemo .
XVII. Praeterea pugnare videntur , quae hic ait E clesia Hispalensis cum iis, quae sui Μem. parte prima a se dicta esse commemorat , nosque attulimus capite superiori, ad num. 8. nempe de Veterum consuetudine quod spectat ad ejusmodi causas: ubi ostendit, in Episcoporum depositionis causa a Μetropolitani sententia ad Primatem, si aderat, ejusque Concilium provocari consuevisse. Unde liquet, quodsi Toletanus Archiepiscopus auctoritate Primatis utebatur, Divus Isidorus reum legitime permisit Divo Heladio, disque Concilio , atque hic sententiam ferre in eum potuit, ipsumque pro perpetrati sceleris indignitate deponere. V rum ab hac doctrina discrepat, quae modo autumat Hispulensis , quod nempe Toletanus Praesul vel Primatis auctoritate praeditus causam depositionis Episcoporum cognoscore neutiquam potuit : idque , arbitror, contendit ne sua quidem cum Synodo. Si enim, caeteris omnibus eXclusis, Summi unius Pontificis proprium erat causas illas cognoscere, palam est non potuisse fieri, ut Primas aut solus, aut sua cum Synodo appellationem admitteret , aut Iudex alius sentemtiam ferret.
XVIII. Alia item secum pugnant, quae ibidem est legere . Tradit Ecclesia Hispalensis semel, atque iterum eadem pagina, depositiones Episcoporum fieri solitas a Comciliis Nationum. Lubentissime audiam, quanam in Synω. do Nationum Ianuarius Μalacitanus Episcopus, ac Steph nus, quem Ecclesia Hispalensis Oiati Praesulem autumat, sint
370쪽
depositi. Quidquid hac de re sui assirmat in Memorialis
parte prima pag. I s. contra Toletanum Primatum ; vanum
est atque irritum, ac ne specie quidem dissicultatem ullam movete ea siquidem opinione inhaeret, quade infra mihi agendum erit) quod scilicet Stephanus a Praesule Tolet,no , ejusque ad sumnum Concilio sit depositus. Quod si Episcoporum depositio per Nationale Concilium fieri comsuevit, non igitur Stephanus a Metropolitano, utut sua in provinciali Synodo foret depositus: itaque argumenti , ut Ecclesiae Hispalensi videtur, firmissimi, omne corruit funda
XIX. Μetropolitanorum causas depositionis ad Nationale Concilium deserri solitas non ignoramus, ubi serebatur sententia. Ita factum legimus. in Potamium Bracarensem Μetropolitam, in Concilio Toletano X., & in XVI. utique Tol tano , ac Nationali adversus Sisbertum Archiepiscopum Tot tanum; quos constat duobus hisce Conciliis esse depositos: nulla vero in Synodo legitur Suffraganei ullius depositio facta. Et quod posset ad summum occurrere, esset sententia depositionis in Provinciali Synodo confirmata. Etenim, ut docet Hispulensis Ecclesia r lus causas de hs Obis s. . . se mentilaban enes . sinodo de su Promiscia... I f suceia, que raris lis Obispos
Compromisciales ero de tin m mo parecer con ' ADtropolitano, se pronunciaba ta sentencia de conformidis, derandole ae reo H d recho de demolucion , ὸ at Primari fi te avia con su cincilla , ὀ es Concilio nacional de tota Ia Diecs. Hae Praesulum causae ...is in Synodo ipsorum Provinciae cognoscebantur ... & si Dr-- te Episcopi omnes Comprovinciales unanimi consensuia adhaererent suo ipsorum Μetropolitae , aequanimis omia nium sententia serebatur, provocationis jure permanenteia reo seu ad Primatem, si aderat , sua cum Synodo . seu si ad nationale Concilium. Haec omnia refero accepta
Hispalensi Ecclesiae. Qua igitur mente , ut eadem Tot tano Archiepiscopo Primatis auctoritatem neget, hoc loco effatur Nationales Synodos deponendi Episcopos auctoritatem sibimet arrogasse tX X. Post haec numero Σ3. partis tertiae scopulos , &dissiciles aditus proponit. Namque ait, de hujus Episcopi
nomine non liquere , nec quo ipse anno permissus suerit: constare autem e contrario, quod D. Helaaii tempore nulla V v Σ - Τω