장음표시 사용
351쪽
is in causarum appellationibus servatae sunt Sanctiones C se nonum I 2. & Iq. Antiocheni Concilii . . . Necnon Canori num q. s. 6. Sardicensis, cui Osrus praefuit Cordubensis o Episcopus, qui eosdem in Hispania Canones evulgavit in is Concilio Cordubae celebrato Redemtioni S anno 336. . . - Ecclesiasticorum scilicet causae usque ad PresbyterOS, juX- is ta eos Canones, coram propriis Episcopis cognosci com suevere. Episcoporum vero, utpote dignitate majorum , is in Synodo provinciali; quod si satis constaret de crim, is ne, adeo ut depositionis poena juxta Canones multandusti reus Videretur ι adhuc tamen restabat aliquid judicio Vb
XΙΙΙ. Etenim id contingere in sententia ferenda poeis terat, ut vel Episcopis Comprovincialibus cum Metropo- litano conveniret, vel alii alia judicarent. Si unanimiti omnes consensu forent, aequa, unanimisque sententia pro- nunciabatur, jusque integrum reo permittebatur ad Pr,ia matem appellanui, si existeret, ejusque Concilium ; siveia ad Synodum Nationalem totius Dioecesis: sin e converso discrepantia esient suffragia, tunc Metropolita proximio-- rem advocabat Μetropolitanum, duosque alios, tresve
ejusdem Suffraganeos; & juxta sancita ab eorum pleris is que, sententia serebatur, sarto tectoque appellandi jureis relicto eidem reo. XIV. Videamus, jamvero quomodo haec consuetudo cum Ecclesiae Hispalensis doctrina conferri possit. Ac primum certo certius est, delinquentem Episcopum neque judicari , neque condemnari a Metropolita, Concilioque ρο- tuisse, quibus auctoritas in illum haudquaquam esset: hanc siquidem alienae jurisdictionis libertatem unusquisque habet jure naturae ; ut autem alieno quis judicio, ac sentemtiae sit obnoxius, necesse est ut ab onere, officio, ac dignitate jus istud proveniat, quae alii potestatem, jurisdictionemque in ipsum faciant: qua in re dubitatio nulla esse potest. Quamobrem si D. Isidorus Cordubensem permisit Episcopum Concilio Toletano ac Μetropolitae, fatendum erit Concilio eidem Toletano, ac Μetropolitae jurisdictionem,& auctoritatem fuisse in Episcopum Cordubensem: Neque vero haec prima erat instantia, quae, Hispalensi Ecclesia nos docente, ad proprium Metropolitanum, Provincialemque Diqitiaco by Cooste
352쪽
rue ipsius Synodum pertinebat. Dicenda ergo erit secuna instantia causae hujus Episcopi, quae non potuit nisi ad Primatem, ejusque Concilium deferri. X V. Argumenti efficacia fit patens. Episcopo jam depositionis damnato in prima instantia ob aliquod eorum.
criminum, quae Sacri Canones recensent, alterutra restabat
appellatio, seu ad Trimatem , ejusque Concilium, seu ad S nodum totius Dirces Nationalem : ut patet ex Hispalensis ve bis supra allatis. Cordubensem vero Episcopum constat, appellationis causa, non esse permissum Nationali totius Dio cesis Concilio. Fuit igitur D. Heladio permissus, tanquam Primati, ejusque Concilio. Enucleatius ostenditur ratio , quae mea opinione evidens, ac mani sesta est. D. Isidorus neque permisit, neque permittere potuit Episcopum Cordubensem Toletano Metropolitae aut cum Concilio , aut abs que eo, uti de ipsius crimine cognosceret in prima instam ia , sententiam pronunciaret, deponeretque. Id patet: primo quia quum Cordubensis Episcopus tum temporis Toletani Suffraganeus non esset, neque huic ille erat subditus , neque in hunc ordinaria illi erat jurisdictio : deinde quia si Toletani Metropolitae sententia aut in Concilio, aut e tra Concilium, prima suerat , ab omni id quidem jure ali nissimum erat, sententiam exequi tam atrocem contra Episcopum, appellatione ad alium quemcumque judicem sublata: ab omni autem fide abhorret, quod D. Isidorus man, festam adeo culpam in se admitteret. XVI. Verum enimvero dubitari non potest, quin Samous Doctor D. Heladio, atque ejus Concilio permiserit Co dubensem Episcopum, ut ipsum damnaret, ac sententiam exequens dignitate abdicaret. Liquido ergo constat, Toletanae Synodi provincialis judicium, cui D. Heladius Metropolitanus praeerat, neque latum in prima instantia esse, neque ab eo judice, ad quem de crimine haectaret cognoscere, praeter appellationis causam in secunda instantia. Is autem, ut Ecclesia Hispalensis monuit, nonnisi Primas cum suo
Concilio esse poterat. Ex hac igitur Episcopi Cordubensis permissione D. Heladio, ejusque Concilio argumentum d citur jurisdictionis, auctoritatisque Toletani Metropolitae supra Hispalensem. At vero si S. Praesuli Isidoro potestas fuit sententiam depositionis exequendi, ecquid igitur D. HO. S s ladio,
353쪽
tadio, atque ejus Cyncilio illum permittit Episcopum, ut deponatur Intellexi: cognovit Sanctus Doctor causam istam excellere jurisdictionem suam: necnon exploratum habuit DLvo Heladio cum sua Synodo tantum auctoritatis inesse, ut necessarii omnes ad depositionem actus transigerentur. Quae quum ita sint, Isidorum ergo non latuit, Praesulem Toletanum ejusque Synodum sibi, suaeque Synodo anteire ι quae quidem auctoritas ad Primatem tantummodo reserri potest. Proindeque certa illatio sit, a Sancto Isidoro totius Hispaniae Primatem esse cognitum Praesulem Toletanum. . XVII. At verba etiam epistolae D. Isidori animadverti debent. Quia vobis, inquit Pastoralis incumbit , et si Orumque judicis delinquentium errores discutiendos censura dimina disposuit. Ubi plane S. Doctor non ait, se permittere Antistitem, quo judicium subeat, qua in re huc usque imhaesit argumentum; at rationem affert, cur eum ad D. Ηeladii, atque ejus Synodi judicium desert: quod nempe ipsi
Toletano Praesuli, ejusque Synodo sollicitudo pastoralis imcumbit ejusmodi delinquentium errores discutiendi, censura ita divina disponente. Ea prosecto verba si attente expem dantur, manifesto Ecclesiae Toletanae Primatus percipitur: quorum ut notio certa teneatur, ponendum est, quod E clesiasticae Hierarchiae ordo a Christo Domino lait institvitus: at ejus forma ne proficeret suerunt in causa persec tiones, quibus Ecclesia primis iis temporibus assidue vexabatur, quae demum post Nicaenam Synodum aucta; omnibusque absoluta numeris fuit. XVIII. Hinc factum est, ut D. Isidori tempore Η, spaniensis Ecclesia integram, absolutamque Hierarchiam praeseserret, uti apparet ex ejusdem S. Doctoris libro et' mologiarum per haec verba: Ordo Epistoporum quadripartitus es, in Tutriarchis, Archiepiscopis, Metropolitanis, o Episcopis. Videtur hic Sanctus, voce, Archiepiscopis, Primates signasse. utpote quorum dignitas praeit Metropolitanos. Quanquam aliquot inde annis Metropolitani dignitas. quam Archiepiscopi, major erat. Hic igitur in Ecclesia ordo constitutus
fuit, ut Monarchia, tanquam omnium optima moderatio fieret: omnium scilicet caput, cui omnes obtemperarent, summamque noscerent potestatem eme, Romanus Pontifex: hunc Proxime sequuntur Patriarchae, aut Primates integrae unius Digit iros by Corale
354쪽
unius provinciae, prout ea tempestate dicebant, nunc vero
ut nos dicimus, Regni: postea Archiepiscopi, qui Metrinpolitae appellantur: denique Episcopi. XIX. Hoc autem in ordine Ecclesiasticae Hierarchiae appellationum consuetudo sic se habuit, ut ab Episcopis ad
Metropolitas, ab his vero ad Primates, a quibus denique caeterisque omnibus ad Summum Romanorum Pontificem appellaretur. At quoniam summa iis temporibus dissicultas erat Romam semper deferendi , mos viguit in Hispania . ille, quem Hispalensis Ecclesia memorat, nosque superius attulimus, cujus rei exempla in Hispania non desunt. Quae quum vera sint, uti sunt certe verissima. constans aeque est, Episcopum habuisse jurisdictionem in oves proprias, Metr politanum quandoque in Suffraganeorum: quandoque item in Metropolitarum oves Primatem, ut jam posuimus primo capite hujus secundae partis numero nono. Hanc ipsi jurisdictionem habebant jure Divino, licet participes ejusdem effecti per Summum Pontificem, quemadmodum Amctor Memorialis optimis Theologiae praeceptis tradit, a cujus rei veritate nos dimovere nequeunt levissima aliquot recentiorum argumenta, quae Iudem mVIuram, graViumque n. 87. p. 131. censuram Theologorum pepererunt.
X X. Rufinodi doctrina D. Isidori verba planissime declarantur. Σοbis Archiepiscopo Toletano, & ejus Comcilio ) sollicitudo paloralis incumbit, Cestrorumque judicio , delim
quentium errores discutiendos censura Hmina dipposuit. Metaph rica illa verba ovile, oves, Pastores, queis Dominus noster Jesus Christus indicavit Ecclesiam , ab eoque mutuati eadem Patres sunt, mapalium exemplum ad rem nostram aptissimum menti offerunt. Ea prosecto gregibus frequentia sunt, qui licet greges singuli custodes habeant singulos, praeque his pastorem unum totius ovilis caput, quem nos H, 1pani R adan nuncupamus a mapalia tamen ipsa Praefectum habent custodes caeteros gregum auctoritate praeeuntem, cui tota sollicitudo pastoralis incumbit, unusque omnes suprema potestate Dominus rerum antecellit. Haud multum ab Hispaniensi Ecclesia haec abludit imago, cujus ovile in Catholica Ecclesia factum semper est plurimi. In ea siquidem erant Episcopi, quibus curae erant Fideles, Metropolitae, queis cura incumbebat gregum , denique Primas, qui tanquam
355쪽
C He δι' Pastoribus praefectus caeteris, de iis omnibus esset sollicitus, eorumque Vitia corrigeret, necesse erat. Quumque ad D minum , cui suprema & absoluta est potestas, facilis non puteret aditus, delinquentes poterat a cura gregiS remoVere,
aliosque lassicere in ipsorum locum, gregibus custodiendis
XXI. Id porro exemplum respexit Isidorus. ubi ΤωIetano ait Praesuli, tanquam Pastori, seu Praefecto, sollicitudinem caeterorum Pastorum incumbere. Patet igitur , gravissimo hoc Ecclesiae Doctore teste, ad Toletanum A chiepiscopum bono omine sit is cum sua Synodo) jure divino periinuisse a delinquentibus poenas repetere , ac pro Pastorali sollicitudine in eorum errores animadvertere. Νωtandum est autem, non dixisse S. Archiepiscopum . Tolet,no incumbere certi delinquentis, aut certi criminis peculi rem discussionem ι at universe, discutiendos ipsi esse delim quentium errores , non secus atque omnes dixisset delim quentes , erroresque omnes: quamobrem peculiarem hunc
reum sese eidem ait permittere, perinde quasi jurisdictionis ipsius foret: idque innuunt allata ejusdem verba: Quia m bis soliicitudo pauo dis incumbit, mesrorumque judicio desisque sium errores discutiendos censura dimina H posuit Z Idcirco hunc vobis reum permittimus, licet nobis subditum; ut pro ejus delicto in ipsum animadvertatiS. XXII. Sed epistolae hujus sententiam dilucidius explicabo. Divus Isidorus de causa Episcopi Cordubensis cognovit, testatumque illius delictum tenens, utpote quem tali in re non latuit quid agendum seret. Episcopum d positionis poena dignum censuit. Quae quum ita unt, quaero: Sanctus Archiepiscopus erat ordinarius Judex a quidni
ergo hunc deposuit Quid ad haec Quod scilicet . quam
quam is novit, qua multandum poena esset crimen, tamen. ea se intellexit auctoritate non esse, ut poenam illam infibgeret. Provinciale intropolitani Concilium, hac tantum
significatione reputatum , Provinciali Concilio Hispalensi nihil auctoritate praestat idque intelligendum in Episcopos Metropolitano eidem subditos nullum quippe jus habet in subditos Metropolitis caeteris. Quare liquido constat. quod
a D. Isidoro ad Toletanum Praesulem eum Episcopum mitti perinde est ac nosse, Toletanum eumdem Praesialem
356쪽
divina providentia auctoritatis, atque jurisdictionis ejus es se, quae a se, suoque Concilio aberat, nec meri Metropolitae, ejusque Synodi erat propria. XX ΙΙΙ. Harum propositionum singulae, eorum neces sariae illationes sunt, quae gessit, dixitque Isidorus. Enimvero quaenam auctoritas ista tanta, atque jurisdictio Archie
piscopi Toletani propria, ipsiusque Sisodi, quae Divi I.
dori, ac caeterorum quorumcumque auctoritatem Metropolitarum, cum suis Conciliis antecelliit Equidem praeter Primatis auctoritatem, quaenam ea sit non video: ad Primutem quippe & ejus Concilium provocari a Μetropolitano, in depositionis causis consuevit, ut luculentissime Ecclesia Hispalensis demonstravit. Quanquam vero istaec proVoc tio unicum non erat perfugium, namque ad Nationale quoque Concilium patebat aditus 3 Primas tamen alteruter ImdeX erat, a quo sententiam audiendi libertas fuit Provocanti. Quumque Concilium Toleti opportune haberetur, ut posuit Ecclesia Hispalensis, a literarum titulo , quas D. Indorus dedit, id conjiciens: Dominis meis, o semus Dei Belario, caeterlycliue qui cum eo sunt , coadunatis Episcopis brevitatis, causaeque eXpediendae gratia, reum Primati, ejus que Concilio permisit. XXIV. Certum mihi est rationi argumentum aliud adjungere, quod ni fallor, sapientes aequissimum, prudem tes validissimum, & ad rem nostram aptissimum fatebuntur. Hac in re Divo Isidoro neque consilium, neque aequitas do fuerunt . qui enim doctrinae, ac sanctitatis laude tantum eminuit, incredibile est, eum seu minus aliquid rectum, seu minus aequum perpetrasse. Quumque pro certo habemdum sit, Episcoporum nullum judicari potuisse ab alienae M tropolis Praesulibus, quemadmodum docuit Magnus Gregorius in instructione ad Ioannem Defensorem, ubi eum in Hispaniam misit cognoscendi causa de Ianuarii & Stephani
depositione, quorum insta erit mentio: Episcopus, inquiens, Gret LMUS ab Episcopis alieni Concilii non debuit jussicari: quum inquam pro certo id habendum sit, testimonium, & auctoritas desiderantur, quibus ea Praesulis traditio per Isidorum facta ad Toletanum Praesulem, ema cujus Dioecesim erat Corduba,
357쪽
culentissime habentur px iisdem Pontificis ad Defensorem . literis, in quibus legem affert ex Iustiniani Novellis, de modo tenendo in Episcoporum causis 3 quae quoniam ab eodem Sancto Pontifice suis in literis prolata est, tanquam documentum servandum an Stephani Praesulis causae cognitione , pro Canonica, & probata ab Ecclesiastica Curia lib
apud heri Oportet. Lex est: Si a Clerico, aut Laico cyrtocumque aditio contra Episcopum fiat propter quamlibet caisam, apud Samctissimum ejus Metropolitanum, secundum sanctas regulas, no-sras leges, causa juricetur. Et Ruis judicatis contradixerit , ad Beatisimum Archiepiscopum, o 'putriarcham Dircestos illius r feratur causa: or ille secundum Canones, leges , huic praeleat
XXVI. Rusmodi legem fuisse ob oculos Divo Isido
ro manifestum est; eaque inhaeret aequitas, & ratio, cur causam Cordubensis Episcopi ad Toletanum deferret, ut eam definiret. Etenim, tametsi Gothi Romanorum leges minime sequerentur, a Divo Gregorio probari hanc Isidorus sentiens, tanquam rectam , vel ipse ad eamdem adjunxit animum . Absit vero ut quis interroget unde
constet, Isidorum hanc Iustiniani legem a Pontifice comprobatam inspexisse ; a me quippe ratio evidens praesto erit. Plane Joannes Defensor in Hispaniam venit paulo admodum post Divi Leandri obitum, ac paulo ante, vel sertasse etiam aliquanto post creatum Episcopum Divum Isidorum, quod postea demonstrabimus. Itaque dubitari videtur non posse, quin Defensor cert1orem fecerit Sanctum Archiepiscopum de iis, quae sibi in mandatis erant, deque documentis, quae afferebat circa illam causam agitandam. Credibile id quidem est: quum enim tanti ea tempestate haberetur Divus Isidorus, utpote qui genere, literis, ac Virtute Praestantissimus erat; forte etiam, quod verisimile est, Hispalem sis Praesul ; quumque Defensorem fugere nihil posset, i considerate admodum hic se gessisset nis1 omnia cum illo singillatim communicasset ι eoque id magis, quia Ianuarius quem suam in sedem Malacitanam restituit Suffraganeus erat HispalensIS. XXVII. Ea lex, ea quidenti certe ratio est, cur Dbvus Isidorus Cordubensem Episcopum S. Archiepiscopo Toletano Heladio permiserit, ejusque Concilio, quod certe cum
358쪽
reo praestandum fuit. Enimvero delatus hic Praesul fuerat ad Metropolitanum suum Archiepiscopum Hispalensem j ta sacros Canones , legesque a summis acceptas Pontissicibus , qui pro indignitate causae sententiam depositionis pronunciavit. Hactenus ab Iustiniani lege per Divum Gregorium probata non est discessum. Sententiam hanc reus detrectat, provocat ad aliud Tribunal: quonam i Nempe ad Beatissimum Archiepiscopum er Patriarcham Diaereseos illius, ait lex. Ad hunc Isidorus per S. Gregorium instructus dese rei opus erat. Quaero : cuinam Isidorus permisit reum, causaeque ipsius cognitionem Toletano scilicet Archiepiscopo provinciae suae tum sorte Synodum celebranti: Ergo ex rectissima, & aequissima D. Isidori opinione Toletanus Praesul Beatissimus erat Archiepiscopus, & Patriarcha totius Hispaniae: ejusque Concilium a reo insolens haberi non poterat , non enim Provincialis instar meri Concilii Suffraganeorum de causa cognovisset, sed tanquam Archiepiscopi,& Patriarchae Dioecestos Concilium, quae Cordubam quinque comprehendebat. Namque Isidorus, ut arbitror, Nicaenae Synodi decretum inspexit, quod ita se habet: Archiepiscopus nullum Episcopum ex his, qui sub potestate ejussunt, cujus
peccatum sciat, judicet; nec imponat ei poenitentiam pro peccato, nisi interveniente Patriarcha , qui rem explorate cognitam habeat. Id plane credendum mihi est de tanto, tantaeque sanctitatis Praesule.
XXVIII. Ex dictis constat Toletanae Ecclesiae Praesulem Divi Isidori temporibus ab Hispalensis Ecclesiae Amtistite habitum tanquam Archiepiscopum, & Patriarcham totius Dioecestos, id est Hispaniae totius: eruditis quippe
clam non est, quod nonra hac tempestate dicimus regnum, Dioecesim tum temporis id appellari consuevisse, quodqueis Dioecesis nobis est, Paraeciam olim misse) quamobrem . provocationum a Metropolitanis causae ad illum , tanquam aliis dignitate. & jurisdictione praestantem deserebantur. Recta haec ratio est, cur Divus Isidorus hunc sibi subditum Praesulem Toletano permitteret; praeter quam nullam Ε clesia Hispalensis adducit, d1cens, non Heladio illum, sed Concilio permissum esse , hoc loco asserre negligenS, quaenam Provinciali Synodo Toletanae jurisdictio fuerit in His. palenses Suffraganeos citra Primatis auctoritatem. Hoc imquam
359쪽
quam loco. Alibi enim, ut videre erit sequenti capite, sibi cavens ab argumenti vi, contendit ostendere, quod tametsi Metropolitae omnes essent a pari, ab uno tamen ad alium provocari consueverit, idque ante Concilium Toletanum XIII. quod neque historia, neque ratione minimum inhaeret: querique unusquisque recte poterat, quod contra sacros Canones fuataoatur ab Episcopis alieni jussicit. Itaque quum id ab Isidori sapientia, prudentia, virtute abhorreat plurimum, eXploratum nobis compertumque esse debet, quod pronunciata ab ejus Concilio sententia in Epistopum, hujus ipse causam ad alium detulit auctoritate, atque juris. dictione majorem, Archiepiscopum nempe, Patriarcham, Primatemque totius Hispaniae.
Contentio altera in idem factum.
I. Imbecillim objectianum Memoriatis. IL Marino de Minidejam in Memoriali reprelanditur, tanquam inficius priscae suetudinis Ecclesia Hi amarum. III. Idem defenditur, manstramque jure ipsam existimasse Primaram S. H ladium. IV. V. Memoriale Ase obiectat eidem, quod Primaria iis temporibus nota fuerit in talpania, dum ille e comerario Urbistoriis monum uis, in rario ne probat
Vt Marea n est ita amplectendus in tractatu de Primam, ut transiores agillarum aberi debeant. UIL VIII. Dimes Morinus testatin Toletanum Primatum Goliarum tem
IX. Enucleatius expenditum Morini sententia; in asseritin Primatus Toletanus longe antiquior Gotharum aegra. X. Synodi Natio tis elegitimam iuri immem habuerunt in causas Dep fitionis, summis Pontificibus annuentibω. XI. Nun negatur ejusmodi carvisa umnum Pontifice empe pectase; actamen a lamatum in Usipania e ' adiis aliquot aere nisis ad nationale cintilium Pomtificibus nan abnuentibus rem e. XII. Ceciliani exemplo comprobatu . XIII. D. Chris lanu exemplum idem evincit. XIV. Ianuarii Malaritani exemplum costasirmat in pania idem moris extitisse.
360쪽
XV. Episcopi non appellammat vitam poenitentium extra Gam sedem gesserunt fatentes propriam reatum. XVI. Idalio confiim-s res praedictas. XVII. XVIII. XIX. Confutatio doctrime Memorialis in cati a Depositionis. XX. Memoriale negat Concilium Toleti este babitum D. Heladii tempore: emiscitur
XXI. XXII. XXIII. cilium Toleti habitum amo fuit Nationale non Promisciale ut autumat Ecclesia Hispalensis. XXIV. XXV. Mi a doctrina Memorialis elicitur firmissimum argumentum Primatus Toletani. XXVI. Huditur doctrina Memorialis tradensis usque ad Concilium Toletanum XIII. comuevisse appella; ab uno Metromita ad alium. XXVII. Post eamdem Synodum XIII. appellari coeptum ad Viciniorem Mere politam ex ellusdem concessione: mn igitur consuevit. XXVIII. XXIX. Expenditur alia doctrina Memorialis, in asseritur Toletanus
XXX. Memoriale appellat V. Synodum Toletariam Provincialem', eamdemque alio loco Nationalem. XXXI. Cordubensis Episcopus permittitur Θnodo jam congregatae, non autem, ciangregaridae, ut Eaeclesia Hispalensis autumat. XXXII. Praedictarum rasismum Epilogus, in Uenis Toletani Primatus D. Im
Anti est roboris argumentum, quod a simplici expo- I sitione rei ductum est , cui ni fallor vim novam adjungit ratio ejusdem explanandi ut illi haud satis a se factum rata semel atque iterum respondendo Eccl. Hispal. prima in sui memorialis parte . primum nempe in Alcoc rium, deinde in Marchionem de Μonddar insurgens , denique
idem urgeat in parte tertia , a pagina 3 2. prope finem n mero 26. ad finem numeri 27. pag. 3 L ubi tot, & tam varia simul praeseseri , aliis alia mistens , ut modo neget quae affirmavit , modo annorum seriem amplificet, modo contrahat ; modo Canones afferat in genere, utpote institutae contentioni adversantes, & auctoritati, qua inhaeret ; modo idem asserat , quod est controversum. Quamobrem diximus in prooemio ab ipsius dictis non abludere quae Horatius cecinit. Diruit , aedificat, mutar quadrata rotundri. Quod rerum chaos in hoc Capite discutiendum evidenter proe hat, non esse argumento responsum,eique solutionem potiorem accommodandam. Et sane hujusmoui huc illuc vagatio a r