장음표시 사용
341쪽
CHR' ' consentaneum non esse, Concilium inchoare ante Toletani Praesulis electionem. Non congruit prius incloare Concilium, m-
si in loco ejus alius s/brogatus, e . Hic vero animadvertat amabo Ecclesia Hispalensis evidentem discriminis rationem inter Felicis in Toletanum Archiepiscopum, & Faustini in His. palensem, Felicisque alterius in Bracarensem electiones ante factas, quam celebrari Concilium coeptum esset; itaut duae postremae nullum inserant Primatum: hae quidem non ideo factae, quia ad Synodum inchoandam necessariae a illam vero Felicis e converso in Toletanum Archiepiscopum, vel ipsi, Patres Concilii ad sessiones, & Drecreta inchoanda necessi riam profitentur. Nunc quemadmodum ejusmodi necessitas sola probat Primatum Praesulis, cujus, ut praeesset, Syn dus indigebat, ita constantissima fit illatio, Toletanum Praesulem Hispaniae Primatem mise , .
XVIII. Necessitatem hanc adimi putat Hispalensis dopositione Sisberti per Concilii Patres facta, priusquam Felix eligeretur: quia, inquit, si necessaria ad Archiepiscopum . deponendum auctoritas Concilio fuit, inde sequitur, ut nihil auctoritati ejusdem ad primas celebrandas sessiones defuerit ι utut Toletanus Praesul deforet, qui praesideret: ac proinde Concilium absque Felicis electione plenam, &a, solutam habuit potestatem. Equidem non possum , quin
argumenti genus in tantae eruditionis opere admirer: nam
Ecclesiam Hispalensem non latet, Oecumenicae Synodo, siqua ulla occasione est in Romanorum Pontificum auctoritas, certe nullam esse unquam definiendi, aut sanciendi aliquid' absque ipsius capite. Quod mihi enucleandum est, ne suspicio aliqua sententiae nostrae suboriatur de suprema Pontificis Summi auctoritate in Oecumenicam Synodum, de quo nullum nobis dubium inest. Caeterum quidquid tacit ad
rem nostram, quam potero brevius eXplicabo, non eninia infarcire librum lubet rebus minime necessariis. XIX. Controversiarum agitatores quaerunt, num casu alb
tuo ab Oecumenica Synodo Pontifex queat judicari: Repondent nonnulli, pauci quidem, sed graves Theologi tum
solummodo in vitiorum Pontificis cognitione Concilium versari posse. si forte contigerit, ut publicae is haereseos labe affectus fuerit ι quae quidem opinio videtur inniti capiteta rSi T a. Distinctione X L. Nihilo tamen minus eidem passim Diqitiroo by Cooste
342쪽
adversantur Theologi in controversiis: videsis Eminentissimos Cardinales Bella inum, & Aguirre. Doctores hi gravissimi contingere id posse unquam negant a & tam ipsi, Pom. cap. 6. quam Cardinalis S ndratus quascumque objectiones rest, ..is Γν Le ilunt. Atque egomet, quanquam prae tantis Viris nullo inta, inrise6La.
numero sim habendus, ita semper sensi, ac sentio.&suppositionem ejusmodi commentitiam intelligo. Mea siquidem . opinione Pontifex, ne ut privatus quidem homo, labi in haeresim potest. X X. Id autem dictum sit de Pontifice certo, ac legit, mo ι ubi enim schisma oritur in Ecclesia, nec Verum caput ea in divisione dignostitur , tum Oecumenici Concilii est hanc causam definire: seu declarando, quis Pontifex Verus haberi debeat, prout contigit D. Bernardi tempore in Comcilio Pisis habito, ubi legitimus Pontifex declaratus fuit
Innocentius ; Petrus vero Leo, cognomento Anactetus, imirusus, Pseudo-Papa, certusque Antipapa: seu competitores
impellendo, ubi id uius requirat, quietis publicae , & tollem di schismatis gratia, ut Pontificatu se abdicent, quemadmodum in Constantiensi Concilio factum est, in quo Balthassar Cossa, dictus Joannes X XIII. & Angelus Corerius Gregorius XII. appellatus dignitatem deposuere, Petrus vero de Luna Benedictus XIII. nomine, ob pervicaciam depositus a Concilio fuit, ejusque in locum suffectus Mari,nus V. cui universalis Ecclesia obsequium praestitit; quis
enim Penischolae secessiis meminerit t) Emmanuelem Sche, Scheo dissa. stratium adeas de Synodo Constantiensi. Extra hos duos cm,sus, ipsemet verba sunt Cardinalis Aguirre, Haeresis in mi re, o schismatis in Ecclesia, nemo, nec Concilium Genera e quidem habet potestatem supra Summum poni cem . XXI. Hoc possito: si Pontifex manifestam in haeresim 1aberetur, quod licet impossibile nobis videatur, uti publice olim defendimus ι tamen quidam Auctores contrarium tuemtur,) Oecumenica Synodus, aut depositum ipsum judicaret
a Christo Domino, quod porro judicium hac in hyppothesi
potius existimo; aut Pontificatu abdicaret sententia inhaerens Doctorum gravium, atque Catholicorum, quos commemorat Bellarminus Cardinalis. Quo casu argumentum , tis cap. 3.
Ecclesiae Hispalensis haereret. Absque Summo Pontifice Concilio est sufficiens Praeses, atque suprema auctoritas ad do
343쪽
V6 δ' ponendum, seu depositum declarandum Pontificem tam cem tum, quam dubium ; definiendi causa, qui legitimus, verus que sit, qui contra intrusus, & Antipapa; aut si res ultra modum sit ambigua, cogendi gratia unumquemque eorum seu duo, seu tres ii fiterint, ut Pontificatu se abdicent, ob Ecclesiae tranquillitatem, ac quietem publicam Christian rum; & ad alium eligendum . de quo nihil dubitari omnino possit. At vero ausit idcirco aliquis hominum asser re, quod Concilio eidem suum caput adsit, ita ut de Fb dei dogmatis libere definire valeat, dum legitimum, supremumque desit Ecclesiae caput, nempe Romanus Pontifex tΜea quidem opinione non ausit. Equidem certo scio, Comstantiensis Concilii Patres id tenuisse, quod caetera Decreta omnia nihili fierent, si Concilio, quod Catholicam Ecclesiam praeseseri, legitimus Praeses ab ret, Romanus nempe
Pontifex Jesu Christi Vicarius, & caput Ecclesiae visibile , ut jam dictum est. - XXII. Adscribenda haec doctrina est Archiepiscopo
Toletano; ipsius tamen ratione habita; est enim clam n mine discrimen certe maximum intercedere, quicumque alius Praesul cum Summo Pontifice comparetur. Erat Sis-bertus universae Hispaniensis Ecclesiae caput , crimenque , admiserat ita execrandum , ut a dignitate illa summa removendus Videretur. Idem, ut evidens est, Nationali Comcilio praeesse nequaquam poterat, in quo ipsius causa cogn scenda erat, idemque e Sede arcendus, juXta eorum consuetudinem temporum. Itaque necesse erat, ut vel absque Το- letano Archiepiscopo, suum Concilio caput adesse intelib. geretur; Verumtamen hanc tantum ob causam, qua porro absoluta minime aequum erat ad sanctiones reliquas pers
quendas progredi, dum Ecclesiae Hispaniensi legitimum
caput deesset. Quicumque animo minus praeoccupato Uerba Concilii vel leviter expendat, hanc puram, putamque Patrum esse mentem intelliget: nam difficile explicari ea , recte possiunt, si sensus iisdem improprius accommodetur.
Ex his liquido constat, quod gravissimae illius Synodi P,
tres non immerito ante noluerunt aggredi ad res tanti momenti definiendas, quanti eae sunt, quae spectant ad Fidem,& ad Hispaniensis Ecclesiae disciplinam, quam Tolet, nae Ecclesiae suus Praesul adesset; non enim agi de iis erat
344쪽
congruum , si Ecclesiae Hispaniensi caput defuisset. VH P i XXII. Operae pretium erit, antequam persequor cae- itera, huc afferre quisquid ad rem istam Historicus celebem irimus, magnusque Hispalensis Ecclesiae assertor Franciscus de Padilla tradit sua in Ecclesiastica historia Hispaniensi. Ait ergo: Si preceder eu et Concilio E Otros Metropolitanos mas antiguos, es senes de Primaria, qui no se lepodri negar 2 Felix. Pues cola Herea es, manifesta, que Faustino , que de la lik- isa de Traga sue promoυias en este Concilla d la de SeΣilla, F ;Maximo Metropolitano de Merida eran mas antiguos 'elados,
y mas auiguos Metropolitanos, que Felix: porque Fausino , ΜΦ lximo se hasta n , di subscrimis, On en es decimo uinto Concilio de Toleuo , en tiempo He Flore Dido antecessor de Felix en ta Plesia de DCilla. Y precederies qui Felix, selial es de Primaria, F sup riori d. Quod latine convertitur: - Si Μetropolitis anti-- quioribus in Concilio praeesse Primatus indicium est ; Pri- iis matus hic Felici negari non poterit. Certum quippe, acis manifestum est, Faustinum, qui a Bracarensi ad Hispa- A lensem Ecclesiam est translatus in eo Concilio, & Μmi-- mum Emeritensem Μetropolitanum Felice utrumque an-- tiquiorem fuisse: uterque enim Synodo Toletanae decimaeis quintae subscripsit, quo tempore Floresindus praedecetar iia Felicis Hispalensem regebat Ecclesiam. Hos vero hic am ,, teire Felicem Primatis . ac praepositi potestatis indiciumia est. Sic laudatus Auctor, e cujus testimonio ad meum argumentum vis major accedit. Hoc tamen totum Marchi
ni de Monddar acceptum refero, qui tumquum Ecclesiasticas dissertationes conscripsit, nondum peramplam hanc in . Hispania ditionem assecutus, Acropolis tantum se Marchi nem inscribit; quod monere volui, ut, siqui Auctorem ipsum adire velint, facilius habeant iter. XXIV. Ex hisce omnibus, quae capite hoc docuimus, scerta illatio ducitur, Toletanum Archiepiscopum vel a Go- lthorum temporibus ante Barbarorum illuviem in Mona lchiam Hispaniensem, Praesulibus caeteris etiam Metropolita- lnis Hispaniarum auctoritate ac potestate praeivisse: etenim hanc tantum ob causam Episcopos atque Archiepiscopos r Iiquarum quinque Metropoleon, quae ad Hispaniarum Dic s sim pertinebant, antecelluit, seu ordinatione, seu digni- ltatis possessione antiquiores ii serent, omnibus in Conciliis l
345쪽
COP I Nationum, tum sedendo, tum subscribendo , quia scilicet ratio habita suit majoris Ecclesiae suae auctoritatis . Ac proinde convenit altera pars definitionis Primatus eiden Archiepiscopo Toletano.
Ratio altera perinde ac prior validissima,
L D. Adortis Archiep. Hispalen is remittit S. Heladio Archiep. Toletam e sum Epycopi cujusidam Cordubensis de nendi. IL Hine deducitur Toletanum praeivisse Metropolitas caeteros Hupaniarum. IIL Coae matur, eo quod D. Isdorus Epycopum Idisubjectum judicandum permia Arit Hii Metropolitae. IV. usque ad IX. Memoriae fatetis, quod ita e re babente Toletanus Archie iere fuit Primas. Deinde objicit non D. Heladio, sed Concilis pere sam eam causem fuisse, cin erra tumsumma postssas, quum nondum ad Sedem Aps licam similes cause deferri me ae essent. IX. usque ad XIV. se traditur ex ipse Meminita doctrina appellaticinum, earumque Hia Hiis temporibus eo Misao: praesertim vero ad Primatem appellandi in secunda instantia, seu ad S nodum Naticinaeem. XIV. cordubensis Epistopus, quum nun est subditus Toletam Metropolite, certe sed jejus Concilio permittitur iudica s in secunda instantia.
XV. Idem evidenter comprobatur .
XVI. D. I ortis agrescens causem depositioius excedere' iamne uam, -- mari, quique Concilio eam permist. XVII. Idem comprobatur ex ejusedem S. Isidori literis ad D. Heladium. XVIII. S. Isidori tempore Hierarchicus Ecclesiae HS amarum ordo erat perfectu eodem id te me. XIX. In hoc ordine autem appellari filitum ab Episcopis ad Metropolitas abbis ad Primates, a quibus ad Summum Rom. Pontificem : at ob temporum desculta. tem in Hispania solitum appellari ad Primatem, Ur ejus Concilium pro definiti
XX. XXI. Idem confirmant Eterae S. Isidori. XXII. XXIIL Diligentior earumdem Hermum explicatio assertio TAM tani Primatus. XXIV. S. Gregorii Uructo ad Ioannem Defenfimem idem miscit. XXV. Lex Justiniani at eodem S. Pontifice inara idem comfirmat. XXV L Hanc legem S. Isidorus es amplexus , quia probaram vidit a Sancto. Pontifice.
346쪽
XXVII. S. Ipdortis es legis inhaerens, Ur Cancmm hqrum cincilii Nicient , non damm it Discopum Cordubens m,Ita Priiriati Hispaniarum Iinmigis δε-
XXVIII. Repugnat Sacris omnibus do na Memorialis; nempe tum temponis ab uno ad alium Metropolitam appellari consuevise .
Uanquam satis jam ostendimus, Toletanam Ecclesiam auctoritate, ac potestate reliquas omnes Eccle- , sias, ac Metropolitanos Hispaniarum anteire: tamen argumentum illud suppetit multo validissimum, quod His palensi Ecclesiae probandum utique erit, nisi ad infirmam dum , ac diluendum idem, aliquid aptius excogitet. Ruς modi plane argumentum eX eo duco, quod Μem.riale rostri parte prima f. II. num. IZ s. cujus ipsa verba profero ;ea vero sic se habent : Que San Isidoro Aretobispo de Semilia erisio ἁ San Heladio Obispo de Tolido, sobre et conoremisto deIa causa de im Obispo de Cordoma; que aetata cometiri pecari de incommemia , remittendostis por quanto dei peraenecta, este Dicio.
Id est: - Divum Issidorum Archiepiscopum Hispalensemiaia dedisse literas ad S. Hel adium Episcopum Toletanum . recte quidem Isidoro Archiepiscopi nomen tribuit, cur autem Heladio idem neget non intelligo,) de causae cogni-- tione cujusdam Episcopi Cordubensis, qui ob incontinem tiae delictum reus erat, eidem judicium id permittens , is quatenus ad eum spectabat. II. Ex hac re certa sic ducitur argumentum: Nisi DLvus Isidorus minori auctoritate esset in Cordubensem Episcopum , quam D. Heladius Archiepiscopus Toletanus, huic minime illum permitteret, ut de ipsius crimine judicaret, Poenamque injungeret Reo juxta sanctiones lacrorum Can num . Atqui omni procul dubio compertum est , praedictum Cordubensem Episcopum Sancto Heladio delatum a Sancto Isidoro fuisse, ut agnito, probatoque illius scelere, ipsi poenam a sacris Canonibus statutam infligeret. Igitur S. H Iadii auctoritas, quam D. Isidori, major fuit in Episcopum Cordubensem, ac proinde Toletanus Praesul Metropolitanos
III. Postrema haec illatio patet, legitimamque Ecclesia Hispal. fatetur. Enimvero Episcopum Cordubensem, quum Hispalensis Suffraganeus foret & erat tum temporis) a prinprio intropolita permitti intropolitae Toletano, ut jud,
347쪽
C 'e' cetur, potestatis indicium est Toletani prae caeteris Metropinlitis; hoc posito, quod de causis posset alienae proVinciae, contra quam aliis fas erat, cognoscere. De prima majori pr
positione nihil dubium est, non enim debuit D. Isidorus Episcopum sibi subditum Divo Heladio permittere judica
dum atque deponendum : si ea se novit auctoritate esse idem Sanctus, qua illam transigeret causam . At certum exploratumque est , Sanctum Archiepiscopum Hispalem sem sibi parem non esse auctoritatem, ac potestatem , pro ea serenda sententia, ac exequenda ; immo e converso tintam eam inesse Toletano Archiepiscopo intellexisse, quare D. Heladio mittens Episcopum, Pastoralis ipsius curae esse ait judicium ferre, & in delicta ejusmodi animadvenere: Quia viobis sollicitudo Pastoralis incumbit, mestrorumque judicio
delinquentium errores discutiendos emfura vimina displuit. IV. Argumentum id tam conspicuum, tam effcra ab Ecclesia etiam Hispalensi validissimum judicatur: Eidem tamen ut aliquid videatur objecisse , rem totam negat ,-i Hs p dicens : Si se argumento suera como se propone, no ualenta a una Ucacia, para Probar et intento, porque una met. que constasse, que ei ru tropolitano de S illa recurria d es de
Tolido, d que decidissse causa de su Pr incia, que et M podia
terminar ; I mu Io mas confiderando ese recurso en L p rsena desan Udoro: d quien comuumente las Historias Ecle sicas de EF pana le svonen legari, F con rodas las veces Pontificias en u
menio postimo de superioridad, que pria dra et intento. Idem latine ita convertitur: is Si ut proponitur, re ita esset id a gumentum, hauddubie Primatum adstrueret; quando enimis constaret Metropolitanum Hispalensem suae provinciae camis iam, quam sibi transigere non liceret, ad Toletanum de- tulisse ut sententiam diceret; praeterea id praestirum esse, is quod majus est, a D. Isidoro, quem Hispanae omnes,, Historiae Ecclesiasticae Legatum appellant, vicesque Pomia tisicis gerentem in Hispaniarum Dioecesi, si ita se inquamis res haberet potestatis hauddubie superioris foret arguis mentum, quo Primatus assereretur. Mirum in modum d Iector quod testimonium hoc apposuerim; quum enim subsistere nequeat supervacanea illius objectio, ac fiduciae plena, vim suam retinet argumentum, validandi causa quod probare constitui. V. Diuiliasu by Corale
348쪽
V. Ecclesiae autem Hispalensis objectio sic se habet rLM en ta propuesa de esse argumento sie encuentra iugo la poca advertencia , asi de la inteligenesa de la carta, como tambien dela practica de las Plefas de Espana , en esie case , I en los semerantes 2 et, como se Seia por la respue a. San Isidoro noe sic, Gio aI 'elado de Tolido, fixo at Synodo congregari en aquella Cimdad, F d toris sis Obispos, que te componian: di A sobre e fcrito dela carta es et Butente: Dominis meis, & Dei servis Heladio, caeterisque qui cum eo sunt coadunati Episcopis, Isidorus. Deumes eu et contexto de su carta, dice: Deposcimus ut idem . . laphis Coetui vestro praesentatus, agnito a vobis consessionis eloquio, a gradu Sacerdotii deponatur. Es L mismo acudirnu Uidoro d un Concilio de Treudos, d quien prodia Heladio, como Metropolitano , para que, Synodali sententia, determinasseia causa de un Obispo de su provincia que acudir d la persona de
et Metropolitano de Tolido i es mucho que no tuSisse presente Aleocis ab hoc Auctore Eccl. Hispal. argumentum accepit, quod contra insurgit) sa costumbre de aquei iunipo esablic dis en las Discesse de ei Patriarcado de et Occidente, en ta deposcion de los Obi pos , quando ligaba et case de aωerse de executar.
VI. Esa rigorosa sentencia 1e practicaba , I execulaba figuulis Canones de sis Concilios Generalis, las Decretales de marios Pontifces, por tres species de desitos expressaris en los mimos Canones 3 estos eran Molatria, homicidio voluntario, e incontineu- . ieia; ν en ta Dires de Elpana se anadio et quarto por marios Ca- nones de sus Concilios ; ν esse sue et crimen laesae Majestatis in
primo eapite. Para executar em pena, tenian los Metropolit
nos plenaria autoridad fise toris tos Ecloasticos desus P mincias hasta lis 'Presbyteros. Las causas de los Obispos sabo refer das d Ios S nodos , en los auales se determinaba, 8 imponia la pena de
chamente d la Sede Apostolica, di ae Tribunal solo de ei Patriarcade et Occidente, que es et Sumo Tontifice, Vicario de Christo en larier . Quod latine ita convertitur. VII. se In hujus a menti propositione videre est pri, lis mo aspectu imprudentiam tum quod spectat ad epistolae se intelligentiam, tum quod attinet ad prinim consideramia dam Ecclesiarum Hispaniae in hac re, aliisque hujus simili- bus, ut responsio palam faciet. Divus Isidorus neutiquam iis dedit literas Toletano Praesuli, at Synodo in ea urbe R r 3 com
349쪽
is congregatae, omnibusque Episcopis, qui aderant δε episto-- la enim sic foris inscribitur: Dominis meis , Dei seretisse Heladio, caeterisque, qui cum eo sunt coadunati, Episcopis, bid
si rus. Intus Vero in conteXtu: Deposcimus, ut idem lapsus C se tui vestro, praesentatus , sivito a vobis confessionis eloquio, agriis si Sacerdotii deponatur. Itane t Perinde erit Isidorum de-- ferre ad Episcoporum Synodum, cui Heladius praeerat , tanquam Μetropolita, ut So nodali sententia, Episcopi e is sua provincia causam dcfiniret, atque ad Toletanum i is sum Metropolitam tΜirum sane, quod fugerit Alcocerium is consuetudo eorum temporum, quae in Occidentalis Pa-ι, triarchatus Dioecesi vigebat, quod spectat ad Episcoporum is depositionem, siquando id oporteret fieri. . V ΙΙΙ. Animadversio haec juXta generalium Canones
Conciliorum, ac variorum Pontificum Decretales, tria is cumprimis in delictorum genera per eosdem Canones r ,, censita, ΙdOlO-latriam nempe, homicidium voluntarium,&ia incontinentiam , fieri consuevit. In Hispaniensi autem , is Dioecesi quartum genus est additum per varios Conciliori rum Regni Canones, videlicet, Majesatis in is primo capite. Ad ejusmodi pronunciandam sententiam , ,, plena apud Μetropolitanos erat potestas in omnes pro-- vinciae Ecclesiasticos usque ad Presbyteros. Causae veroia Episcoporum Synodo debebantur, in qua decernebant ,, Patres, imponebantque depositionis poenam ... Nondum A quippe hujusmodi causae ad Apostolicam Sedem, unum A que ad Tribunal Occidentalis Patriarchae, . Summi nem-- pe Pontificis Christi Vicarii in hoc terrarum orbe distri-- cte adeo referebantur.
IX. Haud queretur Eccl. Hispal. aliquid per nos, vel
minimum praetermissum esse e sua responsione ad argumentum ; eam quippe ad Verbum afferre non piguit. At nisi meus me fallit animus, eadem ex responsione palam arbitror factum iri imprudentiam, & quod ad literarum sententiam, & quod ad praxim Ecclesiarum Hispaniae peribnet hac in re; uti ex rationis perspicuitate patebit, ubi destruetur penitus responsio illa ad argumentum. Quoniam Vero major oppugnatio suppetet eX doctrina ipsa, quam. . Memoriale jactat. operae pretium est considerare; quod de appellationibus agens, diversimode agitatas easdem Olim , fuis
350쪽
fuisse affirmat, adeo ut non aeque agi semper de causis E clesiasticis consueverit, quibuscumque seculis, omnibusque in Ecclesiis. Eaque re posita, tanquam certa, quod scit, cet jus appellationis ad Summum Pontificem, velut Ecclesiae caput, a Catholicis omnibus divini semper juris loco habitum fuit , nullique Catholicorum sentire contrarium fas est; persequamur consuetudinem, quae in Hispania olim viguit, ut validitas argumenti luculentior fiat. X. Lapractis antigua de las apelaciones, en Elpana sic Memoriale ferun la costumise de in I Uas, iunia con D t Ierantia de la Sede Apostolisa sue ena. Desputa de et Concilis N,
ceno, las a Iaciones en fas causas se practica on conforme a lis Cavones ΙΣ. I Iq. de et Concilio Antiocheno .. .F fgun Ios Can
nes de et Concilio Sar rest 3. q. s. 6. que presidio Ofo Obispo de Cordoma,st lis publico en Espasia en - Θnodo celebrari en tam doma a io de 336 Las causas de los Ecle fures, hasta se grado de Presisteros, se te inaban, seran estos Omnes, ante sus Obispos ... Las de hs Obispos, flenaeo mas res, se mentilaban en et Sunori de su nomincia. Υ si es delito se pres aba plenariamente, I era digno de la pena de Aeposcion, figun los Canones ι ata r
stabaotra circunsiancia, que considerar en Misicio.
XI. Rrque en ta sentencia podia suciare, que toris lis Obispos Comprominciales suessen de un mimo parerer con seu Metropolitano, o que estuGessen divididos en contrarios pareceres. Si t dos staban unanimes, se pronunciaba ta sentencia de conformidad, derandole ae reo se derecho de apelacion es Primari, ' is avia , con su Concilio ; o es Concilio Nacional de tota la Dires: pera fllos motos no eran conformes, Ilamaba et Metropolitano d Otro Μ tropolitano , A mas cercano, con otros dos, o tres Obispos S riganeos de Uter I lo, que Ia mnor parte determinaba, esse semuncia se pronunciaba, quedandole ae reo et derecto de apelation. Sic Hispalensis de illorum temporum consuetudine: cujus ipsissima eo verba tulimus, ut dubium omne procul habeatur, quin vera sint, quae praemittimus, ad veritatem, pedispicuitatem, atque efficaciam rationis intelligendam, qua is in responsionem illius insurgo. Mox eadem latine com
XII. Haec profecto Vetus appellationum consuetudo,, viguit in Hispania, juxta ipsius Ecclesiarum morem, &M Apostolicae Sedis tolerationem. Post Nicaenam Smodum in Diuitiaco by Corale