장음표시 사용
371쪽
Toleti Synodus Νationalis, Provincialisve sit celebrata i siquidem ab anno 6IO. quum, Gundemaro Rege Toleti Concilium est habitum ad 633. quum Nationale Concilium fuit congregatum, cui D. Isidorus praesuit; nullam prorsus memoriam existere Concilii Toleti habiti . Quo medio tempore D. Hel adium Archiepiscopum floruisse, qui ad Sedem
illam 615. anno ascendens, 63 I. diem obiit suum. Qua ex Ecclesiae Hispalensis narratione unum pro certo habemus , idest, nullam eXtare eorum memoriam , quae agitata in Concilio sunt, ejusque Acta interiisse; verumtamen toto Heladii tempore Synodum nullam etae habitam, non utique pro comperto est: Αω enim, ac peculiarem Synodi memoriam procul esse leve admodum argumentum videtur: eoque id magis, quod multa in jure Canonico Toletanorum decreta Conciliorum proferuntur, quae neutiquam reperire
est in iis, quae estant Conciliis; quod satis apposite Garsias
de Loaysa , & Αguirre Cardinalis monuerunt. Caeterum D. Isidorus suis in literis testatur Synodum haberi tum temporis per ea verba: Qui cum eo sum coadunati. Est igitur causa ulla cur credamus D. Heladii tempore Toleti este Synodum celebratam.
XXI. Postea resere id quod nonnulli assi ant; Corduis bensem nempe Praesulem non D. Heladio, sed Adelphio,, Toletano Archiepiscopo permissum eine anno 397. quois Toleti Concilium est habitum; cujus Archiepiscopi aevo is propter obitum D. Leandri Hispalensis Ecclesia vacabat; is Divumque Isidorum utpote illius Ecclesiae Archidiaco- is num, qui nondum in Archiepiscopum fuerat electus, permisisse hunc Episcopum Toletanae Synodo, nam To-- letana Provincia erat ei finitima, ut ibidem judicareturis juxta id quod partis prima: I3 6. numero docui, rem is scilicet posse deferri ad Metropolitas pro reorum optione,
se ac provocatione, cujus rei mentionem facit Canon IΣ.- Toletani Concilii XIII. Quod, ante Concili hujus d se cretum , Ecclesiarum Hispaniae tanquam aequalium λά- se in more positum probabile est. Sic Ecclesia Hupalensis, cujus ipsissima verba asserenda sunt: Dicen unos, que esa remisisti se hieto, nο d nn mladio, lino a Adelphis, Aretobispo de Toleri en et asio de s 97. en et ques se celebro, Concilio en Tot
372쪽
que auu todavia no faba electo en Arobi ρο , remitio este Obum de tardocia es Duodo de Tolido, que erasu Provincia confvante, para ser jurcari en et, segun is que queda Uuntari en et num ro I 36. de la primera parte, de poderse acudis a los Metropolit nos a Heccion, a lumamiento de los reos, de que hace mencion Acinon Iz.el de Concilio XIII. Tolidano . Loquatantes de mandario
se Concilio, debia de ser costi/mbre de las stlefas de Espana, c mo uuales. Este discurso es probabis. XXII. Μulta prosecto argumentum hoc praeseseri, quae , quum nullo penitus fundamento inhaereant. improb hilia habentur. Α Concilio Toletano tertio anno 389. C lebrato nulla in Historiis mentio, aut levis saltem conjectura suppetit, unde Toletana ulla Synodus Provincialis ad amnum usque 6IO. esse celebrata dici possit, quum Rege Gum demaro Concilium est habitum , conjectura inquam saltem illius similis, quam Divi Isidori verba praebent, celebratae nempe Synodi Heladii tempore. Iam tum Divus Isidorus erat Archiepiscopus Hispalensis, &, quae ipsius erat dignitas , Gundemari decretum obsignavit, uti ex ipsamet subscriptione constat, quae Principem in regio diplomate locum tenet: Itaque coniecturae nulli est locus, qua prudens judicium ad probabile reddendum argumentum, necessarium, queat inniti. Quod namque potuit fieri qui factum esse .
autumat, scipione arundineo nititur.
XXIII. Concilium Toleti quin celebratum fuerit anno 197. dubitari non potest ; id vero Nationale fuit, non Provinciale . Mausona quippe Emeritensis Metropolita, &Narbonensis Migesius advenere . Quam ad Synodum si Cordubensis Episcopus missus fuit, ipsum permisisse Tol tano licuit omni procul dubio, aut Divo Leandro, si adhuc viveret, aut D. Isidoro , quamlumvis libet de Archidiacono Archiepiscopus lactus esset. Quamobrem a praeclara doctrina illa sua sibimet temperarit Ecclesia Hispalensis quam plane inobservatam non praeteribo) quum enim NMtionale Met Concilium Provincialem Synodum Hispalensem
auctoritate praeibat: fasque erat reo Provocare ad Prim rem ejusque Concilium, seu ad Concilium Nationale totius Dioecesis, prout numero undevicesimo ejusdem Memorialis verbis allatis demonstratum est.
373쪽
CAP- ii XXIV. Quod si argumentum suis licet essatis contrarium Ecclesia Hispalensis aequi bonique consulit , en sibi alterum multo firmissimum Ecclesiae Toletanae Primatum evincens. Ratio, ut mihi videtur, patet. Sic autem duco argumentum . Dubitari non potest , quin D. Isidorus ad Concilium Toleti congregatum dans litteras , ejus nomen sui praeerat in ipsarum titulo expresserit, id enim moris est, emperque suit , quando ad conventum aliquem scribitur, ut nomen Capitis sive a dignitate, sive a persona, quam
gerit . enuncietur ; caeterorum Vero membrorum, quibus conflatur id corpus, pro gravitate congressus generatim pr
ferantur . Quare quum D. Isidorus primo loco Adelphium nomen quippe Heladii supposititium creditur , & AdeL phii restituendum ) proprio appellet nomine , caeteros
autem Praesules voce illa generica , Domivis meis , comprehendat omnes, fatendum plane est, Adelphium , & praesuisse, & caput extitisse hujus Synodi. Legitima haec vid tur illatio, neque id quod hinc colligitur, legitimum minus. Adelphium nempe Toletanum Primatem fuisse. XXV. Ratio id constantissime persuadet, quae ut es fulgeat , hunc in modum eam prostro. Praeesse nationali Synodo ejusque caput esse, cui antiquiores intropolitae adsunt, necessario insert auctoritatem oppido majorem, quam meri Metropolitae . Atqui nationali Synodo Toleti habitae anno 397. Adelphius praeerat, ut probatum supra est pro certis habitis, quae Hispalensis Ecclesia tradit quamvis antiquiores Metropolitae duo Emeritensis Mausona, & MLgesius Narbonensis advenerint . Ergo majori Adelphius auctoritate erat, quam merus Metropolita. Quae porro auctoritas esse non potuit, nisi Primatialis , eo quod neque legatus erat Pontificis , neque gerebat vices, & auctoritatem D. Gregorii eo anno Pontificis Maximi, quae propter Concilio praeesset . Hac igitur occasione Adelphius Prumatis Hispaniarum potestate utebatur . Quod si hac tria Synodo praesedit Adelphius, ad rationes alibi allatas robur accedit, id est in subscribendo, plurimorum spatio annorum consideratam magis Vetustatem ordinationis, quam maj rem Praesulum dignitatem. Cujus rei argumentum est non leve , quod tertio in Toletano Concilio . cui D. Leander praefuit , tanquam S. Gregorii Papae Legatus . tertio loco subscripserit. XXVI. Diqitiam by Corale
374쪽
XXVI. Pollicitus sum , me minime praeteriturum
silentio id , quod Ecclesia Hispalensiis, nullam sui consilii
causam reddens, assimat, ante annum 683., quo Concilium Toletanum XIII. est habitum, ab uno ad alium viciniorem Μetropolitanum provocari consuevisse, huc referri autumans decimum secundum Concilii hujus Canonem, citra annos sex, &octoginta celebrati, in quo sancitum hoc fuit. Ce tum exploratumque est legitimo jure tum Canonico, tum Civili; quin etiam natura ipsa docet, auctoritatem nullam viro in virum esse, dum ambo sint aequales. Itaque quintiescumque alicui fit potestas in alium, pari is minorive conditione sit, ea porro in re, seu causa auctoritate alium e cellit. At vero quum nulla doceant monumenta, ante amnum illum 683. ab uno ad alium Metropolitanum esse ainpellatum, quam rem Ecclesia Hispalensis firmatam habet, ibcet ratio manifesta contrarium evincat, in ejus sententiam descendere haud possiim: ea quippe rem adeo cum legitimo, &naturali jure pugnantem, ratione, exemplo, auctoritate nulla inhaerentem, proponit.
XXVII. Α concessione hac Toletanae Synodi χΙΙΙ.appellare licuit reo ad viciniorem Metropolitanum a qui non pro consueta jurisdictione ipsius propria , at pro potestate alia sibimet a Concilio . facta suoque nomine, sententiam Metropolitani finitimi cognoscere quibat , ut Canone ipso XII. cautum est. Quocirca jure quidem ac merito ipse colligam, quod potestas in hoc facta Concilio, non usitata Ecclesiarum Hispaniae fuerit, tanquam aequalium: ipsa siquidem Ecclesiarum aequalitas id neri neutiquam potuisse constanter probat: meque fateor id non assequi mente, cur aequalitas ipsa contrarium probabiliter evincat. XXVIII. Jam vidimus, quemadmodum Ecclesia I bspalensis rem contendit protendere ad annum usque 39I. Vbdebimus modo annos quadraginta ab eadem contrahi: t iidem quippe sunt lapsit D. Isidoro Archiepiscopo Hispalense. Dicere pergit eadem pagina: Otras dicen, que, SanIsidoro et am de 636. en quemurio, d quatro de Asrit , aetiendo antes en So nodo Proetincial sum , depuυο d se Obispo de cim,rima por su deliro; F sando conet cais Concilio Nacional en Tot do en se ano , que se celebro en las Calendas de Pullo ad mure ιο San Isidoro, antes de moris Ie rixo, remitido, para que en ub
375쪽
tima sentencia se defriel su causa: en este casio la remission s
ria ci San Eugenio, que entre Ios P elados de Tolido sue Asegu μdo de esie nombre. En la confusion de la Historia antigua de Vpana ela conjectura es mas eteri etsi , I conforme d is que quedadicto : de qua utera suerte, que ello a a fido, la remission nunca sue at Trelado de Tolido , como 2 Primari, fino at Synodo congregari en aquella Gudad. Eadem latine reddenda - Αlii diis cunt, D. Isidorum anno 636. quo functus Vita est, pri-- die nonas Aprileis, quum antea in suae Provinciae Syno-- do hunc Episcopum Cordubensem deposuisset ob perpe- iratum ab eo crimen ; quumque eodem anno indictum , -- esset Toleti Nationale Concilium, quod Calendis quintili-- bus celebratum fuit , Divo jam Isidoro ad caelum revo- Cato ; antequam moritur, eidem Concilio permittere illumis Praesulem, ut definitiva sententia illius causae sinis impo- is natur: quo casu ea permissio D. Eugenio esset facta, hujusia nominis secundo inter I Oleti Praesules . In vetusta, & perturbata Hispaniarum historia, conjecturam hanc veri. magis similem est reperire , magisque consentaneam rei nostrae . Utcumque autem se res habeat , ea permissio is Toletano nunquam Praesuli facta est , at Synodo ea in , Urbe congregatae.
XXIX. Relationem hanc Ecclesiae Hispalensi probabiliorem , at non minus , ut patebit , a Veritate absonam, quam superior , argumento eodem possumus distringere, quod numero xxiv. confecimus. Et sane, si nationale fuit
id Concilium, Divusque Isidorus Cordubensem illi permi tens Episcopum , literis inscripsit proprium Toletani Praesulis nomen, reliquum vero totum Concilium generale ea voce Dominis meis comprehendit e liquido constat D. Eugenium, & Praesectum, & Caput Concilii ejus Nationalis fuis se. Et quoniam non idcirco aliis praeserebatur, quod Metropolitanus esset , namque haud dubie omnium extimus ipse erat utpote recens electus, quod patet ex Concilio quod vocant quartum, anno 633. celebrato , ubi Praesul Tolet nus erat Iustus Heladii Succetar , & tanquam recentior reliquis Metropolitanis , postremo omnium loco subscribit necesse est fateri omnibus ideo ipsum dignitate praei-Visse , quia Toletanus erat Praesul , ac proinde Hispani rum Primas . Quocirca eX iisdem , quae Ecclesiae Hispa-
376쪽
lensi Veris propiora videntur . legitima fit illatio, quod potissima causa, cur Episcopus Cordubensis , a Diuo Isidoro permitteretur Toletani Praesulis judicio, Primatialis est d, gnitas, qua Toletanus ipse erat praeditus. XXX. Rationem plane firmissimam Ecclesiae Hispalensi concedo , qua Concilium Toleti habitum anno 636. fuisse Nationale asterit, quod ipse probavi capite undecimo, numero sexto . Verumtamen diffiteri non possiam, quam immaniter ista veritas pugnat cum ejusdem doctrina alio in sui Μemorialis loco, ubi eamdem Synodum Provincialem assirmat suisse . Sic se habet parte prima , ubi pag. III. singillatim Toletana Concilia omnia numerando percenset: quumque ad hoc venit : quintum ait misse Provinciale. Et quinto De Prominciat ac primo loco subscripsisse Fugenium,
tanquam Metropolitam Toletanum . Loco autem mox prolato tertiae partis , indictum esse Toleti Concilium m morat, Nationale eo anno nempe 636. quum quinta Syn dus Toletana celebrata fuit, ) quod celebrabatur Cale dis Iuliis: sando con cado Concilio naciones en Toleri en seano, que se celebro en las Calendas de Pi lib. Fortasse hic attentius animadverterit Praesules ad hanc Synodum advenientes 1 ac varias Provincias , & Metropoles offendens a priori sententia recessierit, & Nationalem potius nuncupamdam judicarit, quod minime voluerat parte prima, utpote abs re, quam sibi demonstrandam proposuerat. XXXI. Verumenimvero tametsi multum faceret cum
causa nostra, juxta id quod docuimus , Cordubensem Episcopum permissum iri Concilio huic anno 636. celebratos quum tamen assertio ista pugnet cum Divi Isidori epistola. neutiquam admitti debet. Αit Sanctus Doctor: Episcopum hunc depositionis causa permitto Dominis meis, o Seretis Dei Heladio , caeterisique qui cum eo sunt coadunati , Episcopis. Genus hoc loquendi Synodum jam congregatam notat: cum eo sunt coadunati. Dubitatio nulla est, quin S. Archiepist pus reum permittens Concilio, seu Provinciale, seu Nati nate fuerit, ad Calendas Quintileis indicto, expresserit, qui sunt coadunandi non contra , qui sunt coadunati. Nisi forte fortuna Hispalensis Ecclesia , quae rem modo amplificat, modo coarctat, & modo Adelphium, modo Eugenium vult Praesulem esse eum, ad quem D. Isidorus dedit literas, X x ep,
377쪽
CAP IU epistolae illius reliquum velit expungere , tempus praesens in praeteritum, seu futurum mutans, ita ut coadunati in comdunandi pervertat. Quae quum ita sInt, longe a veritate , magis abhorret narratio ista facti, quam altera a utut secus
sentiat Hispalensis Ecclesia. XXXII. Antequam ab ista tabula manum amoveo, quanti factum hoc roboris sit ad Toletanum Primatum asserendum , repetam. Episcopus hic Cordubensis a Diuo I. doro permittitur Divo Heladio, ejusque Concilio ι quam ob rem auctoritate , atque jurisdictione hunc Praesulem aliqua oportet suisse ob deponendum Episcopum . Ea vero auctoritas quaenam fuerit i Μeri Metropolitae t minime vero: intropolitani quippe jurisdictio , praeter limites, ac Su, ditos Doecesis suae , ut olim dicebatur, provinciae suae, ut modo dicitur, non extendebatur: Cordubensis autem Praesul id temporis non ad Carthaginensem . Verum ad H, spalensem provinciam spectabat ; & sane hac in provincia prima causae instantia, jure optimo lacta est. Altera vero instantia cur ad Toletanum Praesulem delata est Nae a ctoritate nisi is praestitisset, sententiam Praesulis Hispalensis exauctorare, aut confirmare non potuisset, horum siquidem alterutrum praestandi gratia jurisdictione oportet Iudicem anteire, a quo reus permittitur. Quocirca si Metropolitanus Hispalensis , doctrinae, & Sanctimoniae laude praestam tissimus, Divus nempe Isidorus , permittit reum sibi subditum Toletano chiepiscopo,posteaquam sententiam in eum tulit, quo ipsum judicet, atque plectat, auctoritate hic prosecto Metropolitam Hispalensem anteibat. Quae auctoritas, Praeter Primatialem, quum alia nulla esse queat, liquido comstat , quod Divi Isidori aevo, Primatus dignitas Hispaniensis omni procul dubio in Ecclesia , & Praesule Toletano com
378쪽
Ad Superiorum Capitum doctrinam robur accedit ab Januarii, V Stephani
I. Depositio Januarii, in Stephani Hispanorum Praesuli- probat, Toletanam Ecclesiam D. Gregorii tempore Primatialem extitisse . II. Historia eorumdem depositionis , in Joannis Defensoris in ta paniam missi
III. Usque ad IX. Densitis Ianuarii false rediatur SS. Leandro aiat Isidoro in MemoHali, qui false insimulati ostenduntur auctoritate, ratione. IN. Comitiolum mirum inquam, in amantam dictae depositionis auctorem fulse tempore interregni antequam S. Ipdorus in D. Leandri locum susesceretur , demian stratur: quem credibile est etiam Stepbanum deposui se .X. Stephanus incertae Sedis Proia , mracti enim eodem tempore cognomines in Hypania. XI. Probabile est, hunc Stephanum fuisses paganeum Tarraconensis, 'e S des, perinde ac Toletana, vacabat. . XII. Eodem tempore vacabant Sedes Toletana, Ur fisi patresis. XIII. Comicissi bniatis, Sustraganeorum Hispalensium, seu latroci mn, et 'perverse in eadem facta depositio Epimporum Ianuarii, Ur Stephani. XIV. Distola S. Gregorii ad Ioannem Defenserem miritur idem evincere. X V. Idem alia ex Epipola D. Gregorii de Stephano ab aikno Ddice dam.
XVI. Firmisma ex dictis illatio ducitur adstruens a mmenta superiora. XVII. X VIII. XIX. Argumento valde probabili ex aedictis demonstratur, id temporis em Disse Primatialem Bessiam Toletanam , em suo caruile P . store. XX. XXI. XXII. Ex isdem Gregorii literis invicti sime proba in Primatia Hi aniensis ea tempestate; er eluditur Ecclesiae Hispalensis r ocinandi genus . XXIII. Exemplo idem confirmatur. XXIV. Validatur Ioannis Defensoris expeditione a D. Gregorio facta in Hispaniam.
I. T Εrsuasum est Ecclesiae Hispalensi, argumentum sibi x firmissimum adversus Primatum Ecclesiae , Praesulis que Toletani suppeditari ab eventu Historiis testato, quem referunt Historici Hispanienses Divi Gregorii Μagni aevo contigisse : depositionem puta , & proscriptionem Episcο-XX 2 PO
379쪽
porum Ianuarii ,& Stephani, quorum primus Malacitanam
rexit Ecclesiam, alter vero dubium est, quam reXerit, u cumque Hispalensis Ecclesia vix ullo, immo ne vix quidem ullo fundamento haerens praeter id , quod sibi ea res vide, tur Primatui Toletano contraria , Oreti Episcopum auimmet ; quod sane neque est certum, neque contrarium Prim tus Toletani veritati, Stephanum videlicet suisse Oretanum Episcopum . Caeterum sive istaec, sive alia ipsi Ecclesia commissa fuerit, ut videbimus, utcumque sit, non medi cre inde argumentum elicio Toletanae Ecclesiae Primatus, ac prae reliquis Hispaniarum Ecclesiis maximae auctorii
tis: ea est conditio, id discrimen humani ingenii. Quod
ut praeclare ostendam, operae pretium erit rem totam na
rare , quemadmodum Historiae tradunt , Divusque idem . Gregorius in Epistolis, ac monitis ad Legatum suum, refert , quum in Hispaniam misit ad Episcopi utriusque causam discutiendam, plenissima eidem auctoritate facta innoxium absolvendi, plectendique eos, qui noxii deprehenderentur . Res autem sic se habet. II. Ianuarius Μalacitanus Episcopus, & Stephanus albcubi Antistes, Dioecesis enim suae nomen non Occuπit, a cessuntur , in eos sertur sententia depositionis, a propriis ipsorum Sedibus detruduntur aliique Praesules in iisdem collocantur . Uterque horum accepta in Hispania hac insigni injuria. confugiunt ad Summum Pontificem Romanum. Ea tempestate Catholicam Ecclesiam gubernabat D. Gregorius cognomento Magnus. Hic Episcoporum questus accipiens, eostiue auscultandos, causamque ipsorum denuo cognoscemdam ratus, vices suas Ioanni Presbytero in mandatis dat, quem ratione Ossicii, ac muneris, quo Romae sungitur, D sensorem appellant . Itaque is vulgo dicitur Dannes D senser. Presbyter iste vices, auctoritatemque Pontificis gerens in Hispaniam venit, causam Episcoporum cognoscit, quo pacto eam Iudices transegerint videt, itur ad acta, quae extabant tum causae , tum lati judicii ; res mature , ac sedulo consideratur 1 deinde Ioannes irritam , atque nullan declarat sententiam esse, qua revocata utrumque Praesulem Januarium, & Stephanum in proprias Sedes , unde injuriasuerant deturbati, restituit. De Januario quidem constat, exstante ipsius sententia; de altero vero secus est, attamen ce
380쪽
tum retur Ecclesia Hispalensis, mihique cum ejus opinione convenit, utpote quam satis aequam intelligo. III. Hucusque nos inter nullum discrimen versatur: quod vero eadem ait hac de re parte prima num. IJ q. m,
hi quidem haud probatur . Ibi Canones aliquot Conciliorum, quae Toleti habita sunt, memorans, de Episcoporum
depositione agentia , haec autumat : Tor estos Canones SanLeandro Obispo de Sequilla , o como onros quieren mas couform mente d la Cronologia , su hermano San Uidoro en S nodo P
eia depufo d Eseman : ν roris tres por etia de Velacion acudi ren d nn Gregorio Magno . Quae latine comersa , sonanteis Per hos Canones Divus Leander Hispalensis Episcopus, is sive ut malunt nonnulli Chronologiae propius acceden-
tes, Divus Isidorus ejus frater in Provinciali Synodo HL ,, spalensi Ianuarium deposuit Malacitanum Episcopum, se ejusque Presbyterum: & Adelphius Toletanus Episcopusia in suae Provinciae Synodo deposuit Stephanum: tresque A isti depositi per viam Appellationis ad Sanctum Grego,, rium Magnum confugerunt . Ab hujusmodi narratione summa mihi est dissicultas ; quam ne leviter quidem persuadere mihi possum, ut credam: quin etiam miror, miro que oppido , quod Ecclesia Hispalensis rem effutiat nulla injuriae grandis ratione habita, quam alterutrius fratris Pra,
sillisque Hispalensis Divi Leandri, & Divi Isidori aequit,
ii , & Sanctimoniae infert. Quod, minime Veritus, ut meam sententiam ullus hominum damnet, assimo ; quum res istaeomponi cum Chronologia , & historica veritate non nequeat , nullum fratrum sane immerentum contumelia illa
turpissima insectando, nae Ecclesia Hispalensis ab jure omni discessit, quando viros eos Sanctitatis laude praestantissimos
censurae subjecit, pro eo ut vehementissime vindicaret.
IV. Ac primo: incredibile dictu est, Sanctissimorum Doctorum alterutrum in causa tanti momenti, cujusmodi est Episcopi depositio, ac proscriptio, tam levi ratione tamque infirmis testificationibus inquisivisse a ut D. Gregorius quaestione ad se delata , suspicatus adeo fuerit de judicii rectis tudine, & Iudicem in Hispaniam miserit, qui cognosceret causam. Divus autem Gregorius ita Joanni Desensori. De XX 3 EpD