장음표시 사용
481쪽
DESCRIPTIO HISTORICA TRIUM IN AUREA
Tempe N prope adsitrorum locorum, innosterii nempe Ciperciensis S. Georgii, quod Xelbra visse ur, una cum narratione Genealogrca de cimitibus Belahlingensibus, rum s veterum Palatinarum Im
;3. Lipsiae, ct Guelfferb.ap. God. Freytagii Vid. I 2I, 4. Alph. a. ΡErgit in eruenda Germaniae Historia monasti ea Maxime Rev. Ait tot Kelbra, Praefectura hodie Schwartiburgensis, in pago, quem olim Heliuingove a fluvio Hel me praeterlabente, nune Gul dena viam sera auream Tempe ab amoenitate dictum constat, sita, olini Comitibus Ro-tenburgi, iisque emortuis, B cich lingicis paruit, a quibus landatum il- Iie Seeulo XIlI videtur Monasterium Virginum Cisteretensum S. Geo gii. Qua oceasione Noster de Betthlingerulum familia paullo aceuratius, quam a Kn authio ct Tentaelio antea factum, agit, cunetique monumentis fide dignis ae .labulis Genealogicis illustrat , quae hie repetere non licet. Hi ne ad monasterium reversus, ordinem Virginum Cisteraeiensium a Bernardo Clara vallensi Sare. XII institutum probat, simulque obiter monet, Cistertium Bis tertium Sartorii, de quo dicium in Actis Erud iroa p. 'ῖ6sqq.Germanice quoque Pragae ITt 8 in 4 emendatius prodiisse, eujus quidem S ipse errata quaedam eorrigit. Enumeratis deinde Ecclesiis, in quas Iure patronatus gaudebat Monasterium, pergit ad Indulgentias eidem eoncessas, ac denique bona , quae ad illud qtioeunque modo pervenerunt, Praepositos porro & Abbatissas recenset, a quoniam S. Georgio consecratum est hoc monasterium, de hoc quoque fietillatim agit. Cumque traditum sit, in vieinia illa elestum ruisse olim idolum rastrich,quod Roten burgi demum ante annos ducentos effossum est, de eo haud vulgaria profert, nee tamen dissimulat, di novam esse vocem, nec antiquitus impositam , ct fieri potitisse. ut a Monacho quodam rerum Chymicarum studioso animi eausa conflata fueri, haec statua, maxime eum ejus apud antiquos nulla fere fiat mentio. Non minori in. dustria Cl. Autor in subjunctis Antiquitatibus Alstedensibus ct walhu,nis versatur, quibus eruditam dissertationem de Palatinatu Saxoniae, interseruit, in qua praeter alia disquirit, num Palatinatus soli familiae Diee torali Saxoniae, juraque adeo Electoralia propter Palatinatum eidem conveniant,nce ne
482쪽
Calendis Novembris Aymo MDCCXYL
II, continens V. T. libros Historicos omnes, spe Canonicos sive 'oc phos; quos ex antiqui uno codice Alexandriano accurate descriptos , ope aliorum exemplarium ac pria forum scriptorum, praesertimuero Hexaptaris editionis
Origenianae, emendavit atque supplevit V. CL IO. ER- NE SIT GRABE, Borussus,
S. T. Roxonii. e Theatro Sheldoniano, I I9, 8 mai. Alph. pl. I.
od plurimis eruditorum accidit, ut eos, antequam
inchoata opera perficerent. ex hac vita emigrare oporteret, idem prorsus contigit V. Cl. Jo. Em. Gratio. qui anno hujus Sectili undecimo, aetatis suae quadragesimo. eum novam Bibliorum Graecorum editionem nondum absolvisset. vitam cum morte commutavit .Prramun eius Tomum, qui Octa-tenchum seii quinque libros Moss, Iosiae, Iudicum re Ruth sistit, anno huius Seculi septimo, ultimum, in quo Psalmorum. Johi. tres Salomonis libri cum Ap typhis ejusdem, nee non Siracidae Sapientia habentur. anno nono dedit, quorum ille in his Aetis Λ. 17o8 p. I93 , hic Vero A. III O p. 469 prolatus est. Duorum vero, qui interponi debent, editionem ideo distulit. quod neeessaria ad eos emittendos subsidia . quorum impetrandorum ei spem Uiri eruditi in Gallia, Germania, Italiaque secerant . sibi adhuc expectanda essent. Interiin suis Collectaneis Manuscriptisque sapienter prospeXit, dum eorum curam custodiamque per tabulas testamenti Cl. Hichesio ct post eum D. N Smalin Diuili od by Corale
483쪽
Sinairidge detulit, dc ut tandem in Bodlejana Bibliotheea perpetuo servarentur, jussit; laudeque asticiendi sunt executores ejus testa inenti, Illustris Bone lus&Nelsonus, quorum cura sa. elum est, ut duo diu desiderati , qui rellabant, Graecae versionis Tomi a prioribus nulla ratione discrepantes prodirent. v. Ael. Erud. Λ. III 3 p. I 66. Tolnus hie secundus libros Regum quatuor, duos Paralipomenon, Estherae, Tobiae, Iudithae, duos ELrae, quorum prior apocryphus di quibusdam tertius audit, post,rior autem verus ex Hebraeo translatus est, verba Nehemiae dc
quatuor libros Maccabaeorum complectitur,seque perdoctis pro- legomenis commendat. Iii illorum Cap. I ii, qui eorum sunt Autores, a Grabio alieno inprimis suisse animo Lambertum Bosnarrant, qui codicem Bibliorum Graecorum Vaticanum Alexan. drino multum prietulerit, dc secundum illum Biblia Graeca Fra. nequerae anno hujus seculi nono ediderit, ct aeque Tomum Bibliorum Graecorum Grabit secundum, ac Grabius ea quae contra ipsum Bosius disputaverat. non viderit: hie certe, si in vivis permansisset, non intermisisset sua in tueri methodum, de qua,
antequam eam elegerat, eruditorum judicia eXploraverat. 3. I, 2. Tum Romanam Sixit Graecorum Bibliorum versionem ad I . ticanum exemplar minus accurate esse expressam, ejus pri
mos editores lectiones manu recenti additas a priscis, quas li-hrarius originarius ipse deleripserit, non recte distinxisse notant, qua ratione saetum sit, ut quilibet ignoraret, num veram eodicis Vaticani lectionem, an alicujus censeris temerariam prae
nanibus habeat lectionem. id quod Richardus Simonius, qui
tamen pro Romano contra Alexandrinum codicem sententiam tulerit,sit sellus. g. 3. Quare merito Fra nequeranae editioni palmam reddunt dubiam, in qua omnia editionis Romanae vitia compareant, ct recte optant. ut nova Vaticani Codicis prodoat editio, ex qua intelligi possit. num impressi codices veterem an novam referant lectionem. f. 4. Et quemadmodum Cl. Βωsio id dant laudi, quod neglecta Romana Hos. III, 3 omiserit
σερο, Joel. II. I 6 posuerit πασῶ , ct v. 3o δώσω, atque III. II αγιω addiderit jug, g. s; ita eidem vertunt vitio, quod non
484쪽
mi euraverit, Hos IV, 6 ad ἱεροιτευειν addiderit . &XlII, et
praepositionem ante γυναra omiserit, quae iamen Grabius quatuor annos ante quam Bosus suum opus perficeret, observaverit, &in epistola ad Millium publice monuerit. I 6. Hinc
Porro tradunt , Codices Vaticanum α Alexandrinum & editio. Des Aldinam atque Complutensem maxime inter se discrepare, nec non codices omnes impressos, qui ex illis quatuor tantummodo profluxerint, vitiis scatere, quare ad haec tollenda editionemque emendatissitne exhibendam,quainplurimos Viros celebres,in Hispania Demetrium Cretensem, Venetiis Andream Λ lulenu in . Romae Antonium Caraiam, Parisiis Io. Morinum, in Anglia Blian vin Waltonum dc Jo. Pear num,& in Frisia Lambertum Bosium antinum applicasse,*.7 nullum autem is ter Omnes illum scopum certius attigisse, aut ad eum propius accessste doctissimo Grabio, qui Alexandrinum eodicem sibi edendum elegerit, in eoque omnein curam potuerit, ut sua editio eum exacte reserret, & ne latum quidem unguem ab eo discederet; ct id ita etiam factuin esse, instituta accurata collationea celeberrimis duumviria,Poltero dc Wanten esse deprehensum.
f. 8, 9. Io. Deinde pluribus de hujus editionis ipsiusque Graecae versionis ortu re dignitate disserunt, & quid deliac re sentiant, aliquot propositionibus, quibus continuo explicationem subjiciunt, expromunt. I. II. Sunt vero istae: I Septuaginta Interpretum verso, qua Mersionum omnium es antiquissima,fuit Agexandrina, eaque Ab Ptolemaeo Philadelpho facta. g. I 2, 3. II me verso aut eptimum Philadelphi annum facta non fuit.
g. I i . II l Hac versio diu fuit sola. Et quidem per quadringentos circiter annos. s. I 8 I9. IV Hujus verssonis, qua ηκοι-H1 voeabaιur ,summa fuit in Ecclesia primitiva aut oritas. g. 2Ο.eti. V Prima hujus versionis depretiatio orta est non aliunde, quam ex odio Christiani nominis. f. 22, 23, 24. Et haec argumentis, a seeundae versionis autore, a seni Judaici mutatione in jejunium. & a moribus Iudaeorum desumptis, corroboratur. VI Depretiatis vresonir LXX viralis Iecunda ea iurus puritate deperdit uit. s. χ s. Secoada depretiatio est illis ea, qua mino. ris autoritatis facta est, non tantum apud chrisiani nominia Nnn et hostes
485쪽
hostes Iudaeos. am hostes Eeelesiae. scilicet Haeretiem, sed etiam apud ipsos Christianos eosque Catholicos sic Ecclesiae Doctores. f. 1 f. VII Non est LXX Interpretum verso, ut nunc se habet, ad
praejudicium tenus Hebraici pradicaina. f. 26, 27. Cone, dunt LXX viralem versionem hodie puram non extare.&Ηebraeuin codicem ab ea discrepare, ea propter tamen non statim varias hujus lectiones fingendas, sed potius utrimque conciliationem tentandam esse praecipiunt, id quod se liciter ceshrit Po.
ecithio&Pearsono, ut locis I Reg. IV, I9, XIII, 6, Jer. XXXI. 31 & Jes XXVIII, 16 ostendunt. Vt II Non es Maserethua .ctio, ut nunc se habit. ad praejudicium LXX viralis Interpreta. tionii.Ecclesiae Primitivae mordicus ubiqae defendenda. g. 2 8, 29. Facillimum suisse, ut tractu temporis aut verba aut Iiterae aut apices in textu Hebraeo mutarentur. LXX interpretationem Intra centum annos factam esse . ex quo consignatus sit canon V. T. & ab E dra traditus, Ma rethicam vero diligentiam, qua nune stabilitus sit textus Hebraicus. mille eirciter annis post E dram aceessisse, contendunt. refutantque Hieronumum.
qui sibi persuaserit, multa in codicibus Hebraeis legi, quae in Graecis non habeantur, di eam in rem loca quinque, Mattii. II v. ult. Joli. VII, 38, XIX, 37, I Cor. II, 9. Matth. II, Is produxe rit. IX Priusquam quicquam positivisatuatur in hae collatis. ne Texitium de Hebraei Graeique Textus ceritate es de g ina LXX versione, consulendi fiunt torices Hebrai mn cripti es adornanda est editio τῶν o quam fieri potes maxime pura. g. 3O, 3I, 3 r. In hujus propositionis expositione tradunt , varias lectiones in codice Hebraeo fuisse ante Masore thica tempora & post ea etiam quasdam ortas, ut pateat ex a Par. X, i , in quo secundum textum Masorethieum sint duae voees an ' N pater meus aggravavit . eum in albquibus codicibus, iisque vetustioribus, una vox π: N inveniatur, quae etiam in Complutensi extet, unde iudicanti optimum sactum esse, ut unanes Vcteres codices Hebraei ct Hebraeo Samarithani inter se conserantur, eorumque tam disserentiae quam consonantiae notentur, tandemque addunt: tauia opus titisti
aliquando docti mus Vir Thomas mρον, qui optime potes.
486쪽
Fusciperet, perficeret , ederitque. m. X virali idem sentiunt. cupiuntque, ut quis eam collatis, quotquot haberi possunt, MS. α Patrum, inprimis qui ante Origenis aetatem vixerunt, necnon Iosephi Philonisqtie scriptis summa cum diligentia adornet. X Veritas Hebraica aversisne hac, s praesertim ab exemplar evus alexandrino nunc edito. melius saepe quam vel ab ipsa m.
forethlea lectione dignosciindistingui potes. g. 33. Nolunt
quidem ad praejudietum Textus Hebraici, quemadmodum
nunc Maseretharum industria exstat. hanc LXX viralem verissionem, ut nunc se habet, praedicari; nihilominus tamen comtendunt. veram Hebraicam lectionem haud paucis in locis me. lius a praesentibus LXX interpretationis codicibus, quam a cindicibus Maserethicis posse digno sei distingui, quoniam ex
sententia Hieronymi ab Evangelisis di Domino nouro nec non Apostolo Paulo multa quasi de Veteri Testamento prolata sint. quae in nostris Hebraeis codicibus non ita hodie legantur, isc Iosephus. qui Hebraeos codices contulerit, alia exemplaria vide. est , quam quae nobis Masorei hae tradiderint. XI Ab Hebraicaveritate non es censenda aliena hac ver fio, nec a Codice Masor thieo Codex Alexandrinus disseruiens in oris plurimis . ubi asinvicem disseruire videntur. 5. 34-39. Hoc ex Pocockii, Pearsoni & illius labore & conatu. de quo Waltonus in Bibl. Polygi. proleg. Novi virum docti mum linguarum periti mum , quiquarundam Hebraeae vicinarum subsidiis aliisque fundamentirnixus versonem Graeam cum Hebraeo reconciliare feliciter imee t.'libros quosdam perfecit, patere monent. α huius apparentis dissensus causam in linguae Hebraicae notitiam impe seditan, didialecti Alexandrinae atque Hellenisticae imperitiam rejiciunt. XlI Nonnulla inse continet codex Alexandrinus, qua Alexandrinorum dialectum maximo sapiunt. I. εο - s. Ubi contendunt, hanc versionem inter κειμηλα Bibliothecae Λlexandrinae esse conservatam, in Synagogis Alexandrinis praela. 'am, prae se ferre voces Alexandrinas, i ita hunc codicem ra. tione scribendi literas suam antiquitatem docere. XIII Hexa. puri Origenis editioni Alexandrinui codex magis es confiniuquam Vaticanus: s quoad loca, ubi Romana editis habet a D
487쪽
tamenta ex Theodotione Heschio. aliisque, codex noster Alexandrinus ibi rarissime videtur corruptus. I. 6s, 46. XIV. Nonnulla inse continet codex Alex andrinus, Ecclesiam Alexandrinam respiciunt. g. 7 63. Hanc proposui onem I ex epistola Athanasi ad Marcellinum, 1 ex hypothesibus Eu hii. 3 ex canonibus Apostolorum, ex canticis anneXis, ex tertio Maccabaeoru in libro. 6 ex Plalmis Salomonis, ex traditione Ecclesiae Alexandrinae probant. XV Codex Alexandrinus ex literarum ductu, accιntuum defectu notisque aliis characterissicisDmmae vetustatis esse demonstratur:/licet aetatem eius aut seculum , quo dincriptus fuerit, praecis hine dete minare haudAt possibiti, mille tamen annorum ad minimum an . liquitatem indubie prae se fert. g. ς , s s. Summae vetustatis codices esse. I Vaticanum exemplar celebratissimum, 2 li. brum Geneseos Cottonianum, 3ὶ Fragmenta Sarraviana sive codieem Vossianum, ψὶ Membranas Thilanaeas sive codicem Coibertinuin, s) Cod. Paralipomenon Cantabrigien.
sem. 6 Estheris Arundelianum, Esaiae Rupisucaldinum,
8 Prophetarum minorum Barbarinianum. concedunt facile, sed simul sibi dari postulant, ut eodici Alexandrino antiquitas mille annorum . quam varia criteria probent, tribuatur. XVlNonnulla in se continet codex Alexandrinus, quae ante seculi
post Chrisum quarti medium scripta non fuerunt: adeo ut ante seculi ejusdem sinem vix scribi potucrit. g. s 6. XVII Nihilisse continet codex hic Alexandrinus, quod adseculi quarti emuel ad quinti initium non poterit adaptari, cumque aetate Agaprobe convenire. I. S7-6O. Diluunt hic ea, quae a a probandum eodicem hunc esse multo recentiorem proferuntur argumenta,
nimirum Epistolam Athanasi a Grabio editam esse luppositiam, sub finem Seculi octavi demum extitisse. & interpretationi ejus in I'saturos este praemissam, codicem ipsum a monacho
quodam Acaemeto in usum cujusdain monasterii Acarmetorum seu Acumensium monachorum esse exaratum. ct continere canticum Mariae, quae in eodein epitheto θεοτοκου ornetur. XVIII Librorum hisoricorum genuinam LIX Interpretum Ner Mnem exhibet eodex Alexandrinus 2 non autem Romanus. g.
ci. 63. XIX Codex Alexandrinur aut aptiquissimus est, aut
488쪽
inter antiquissimos numerandus. g. 64-66. XX Codex Alexan. d r ea non habet, qua a vereri LXX versione abfuerant. g. 67. XM Codex Alexandrinus ea habet, quae olim in LXX editione fuerunt, sed a textu Haebraeo abfuerum. s. 6 p. 6 9. Verba et Reg. Cap.ult. V. ult. Me Στοσβηκεν Σαλωμ- επὶ το Θυσιαθριον ἐπ' ἐχατω , οτι μικρον ην ἐν πρωτοις. 3 Reg VlII, s 3 Tοτε ἐλαι-
τω ἐν επὶ καινοτητος, ου η ο τη γέγρπιτται ἐν βίβλω τῆς Ω-δῆς, quae in codice Alexandrino leguntur, oliin in Hebreo non abfuisse, sibi verosimiliter persuadent. XXII Codex Alexandrinus paratum is positione cum vetustus a LXX concordat. 3. o. Ill Codex Alexandrinus cum Scriptorum veterum alleg tis es citatis concordat. g. I-7 . Grabium dissertationis a se conscriptae annoque hujus Seculi sexto, quoad quinque libros Mosis & historiam Josuae, perfectae . de Alexandrini Cod eis pra Vaticano praefantia meminisse,sed eam inter libros MSS. α ichedia sinata ejusdem . quae post ejus obituin ad testamenti
curatoriam manus pervenerunt, minime repertam esse, monent.
XXIV Libri, qui in hoc volumine continentur, vel ex Hebraeo in Graecum translati sunt, vel Graece scripti sunt, perque Senatum Alexandrinum probati I. 7s- 8. Cap. II de methodo in his libris historicis observata agunt, ct cum indus iam atquc fidem,
quam in ornanda eorum e)itione adhibuit Autor, laudant, tum eum exemplar Alexandrinum prorsus ut se habet dare, emen dationes atque silpplementa minori chara fiere exprimere, Vutiatam scripturam in margine adjectam habere, manifestos autem librarii errores peculiares etiam & obsoletos quosdam
seribendi modos ideo simul non sistere, quoniam te flori in legendo impedimento sint, tradunt. Ut tamen natura hujus co-dieiis Alexandrini persecte cognoscatur, non tantum ejus loca in Bibliis Polyglottis Waltoni vel non recte expressa vel plane omissa, ut&sphalmata ejusdem, quae in his libris historieisse osserunt, in margine autem cujusque loci commode exprimi non potuerunt, a Grabio tamen observata sunt, recensent, sed
489쪽
etiam qua ratione in eodem vocales permutatae , consonantes duplicatae, simplices loco duplicium positae, ut&consonae rer- mutatae sint . indicant & exemplis declarant. Postea C IIIIMStos impressosque codices. cum quibus a Grabio,Wanteio liisque viris in hoc studiorum genere versatissimis textus Alexandrinus hujus tomi collatus est. enarrant, atque codicem rogium vetustissimum, ex quo Estherae liber superiori Seculo ab Uiserio editus sit. Codicem Cantabrigiensem Thonne Λrchie. piscopi, qui duos Paralipomenon, ct Oxomensem, qui primum
Maccabaeorum comprehendit, nominant.Coinmemorant simul
Grabium ingens teiluisse desiderium videndi codicem Alexandri. num Syriaeum de Graeco LXX exemplari origeniano ad verbum conversum. qui libros historicos complexus lit, notasque eriticas summa cum cura appositas habuerit, cum Cel. Masium eundem possedisse. ex ejus commentatio in Joseam constet, sed voti sui non potuisse compotem fieri, pervenilis autem eundem ad remnus Eldablon hi, qui etiam in eo edendo versetur. Poaeterea de varia nominutu propriorum in libris Paralipomenon curentium scribendi ratione . quae in Alexandrino & Vaticano codice deprehendatur,disserunt, re illum Hebraica optime exprimere.& prorsus Cantabrigiensi convenire, & etiam utrumque I PEI, 31 Dedanis filios, qui in Vaticano dc Hebraico denderantur, nominare, indicant. Subliciunt etiam eodices. qui in edendis
Estherae, Tobiae, Iudithae, ct Esraicis libris collati sint. & obser. vant, in libro Esrae apocrypho, qui tertius quibusdam audit, c.ILI et legendum non Salmanassar sed Sasbar, quo nomine Pria-eeps quidam Iudaeae appellatus sit. Ad extremum. quartum Maccabaeorum librum cum Codice m. Collegii Novi, erius in seriptio I ris του περί σφροιος λογισμῶ. Λldi I uiditque
exemplaribus, nec non cum aliis Iosephi operibus collatum euareferunt, ct his varia cum veterum, Photii, Monyini. qui in B, blioth. Reg. Christian. asservanir Eusebii. Gregorii Naaianzeni, Nicetae, Suidae, Hieronymi, tum recentiorum Erasini ct Luidii de hoe libro Iosephi adiieiunt. Cap. Iv recensent nonnulla loca, quae in his libris historieis vel emendata sint. vel illustrata, contenduntque, I Sam. I, 8 μιλτο &non Φάλτο legendum. atque Diuitigod by GOrale
490쪽
atque I Sain. I, I 8 in Ebraeo olim lecti ina ct non ut hodie, quibus specimen variarum lectionum codicis Romani αΛlexandrini e I Reg. I addunt, ex quo appareat, hunc illi omnino praeserendum esse. Et haec de Tomo II, tertium proximo Mense producemus.
connexum in Historia Fudaeorumsevicinarum Nationum
ab inclinatis Regnis Uraelis.Iudae usque ad Christi tempus perducta; Atitore HUMP HREDO PRI-D EAU X, Th. D. cs Dec. Norvicensi. Pars V
censuimus, par videbatur, ut alteram quoque, quamVis alia forma ad nos pedatam, non plane intacta in relinquer mus , maxime cum nuperrime apud nos operis integri versio Germanica luculenta. de qua dicemus sub finem, prodierit, quam utpote ubique obviam in seliis designandis sequemur. Etenim in hac Parte II S. R. Autor ita versatur, ut a Simonis Iusti Pontificatu usque ad Christi ascensionem in coelum res a populo Iudaico finitimisque gentibus gestas exponat. Quamvis Vero in nonnullis videatur υποθέσει δ--, opus tamen ipsum, si illud in universum aestimes, vix satis commendari poterit, cum historiam complectatur illorum temporum, quae per Syrorum. Tgyptiorum, Macedonum, Maecabaeorum imperia &vicissitudines fortunae mire fuerunt impedita. quorum Autor vel minutissimas circumstantias apte excutit. Sed ut ipsa in rerum seriem omittamus, lubet nonnulla passiin observata exce O o o pere.