장음표시 사용
431쪽
R mus . Sancto Pio V. Pontifici librum nuncupavit, se ostiendisse ait Commenta---V-C XVa diis, presbteri Aquiluensis in xxxv. Davidis Psalmos, notis ediebaracteribus, qui summam antiquitatem praefeferrent, descriptos, membranis propemodum exesis , ac ipsa vetustate edi situ attritis, commendatos e quos quum avide perlegisset . aliisque viris eruditis legendos tradidisset, eensuit non esse hune thesaurum denuo defodiendam, sed lu-eι ae aura exhibendum . Mox addit, se ab hac editione curanda non sui Die deterritum , quod ex amicis quidam adnotassent, operis conditorem
plerisque ae infinitis prope Deis ita eum Augustino in Dis tra&atibus is Psalmos eo entire, ut eaedem saepe sint sententiae , eadem verba atque adeo fimiles inter se periodi . Nam in hoc opere evenisse existimavit, quod D.Ambrosio in suis libris Hexaemeron, ae de Spiritu Sancto, eontigit, ut quemadmodum hie integras in suum opus ex Divo Ba operiodos transtulit, fie ex Rus o , veluti alibi ex Hiero mo- priano , in suos Hie eommentarios quamplurima derivarit; Ad haec ex tua fili Deundia aequabit; dieeuri genere constare arbitratur, opus Rufini esse, sunsragante , si Deo placet, etiam Gelasio , quippe qui in Gereto, eum
nonnulias seripturas interpretatum , tradit, nimirum hos Psalmos, si illum audimus . GeIasius tamen non de Seripturis divinIs, sed de Parram Graeeorum scriptis a Rufino translatis loquitur . Praeter stilum a Rufiniano longe abhorrentem , unum Gennadii silentium Rufus totum opus abiudicat . In Psalmos I. IlI. S IV. ver. I. periodi integrae ex is ustino descriptae leguntur. In Psalmum Ix. sol. a a. est locus incipiens prima perseeutio , Verbum de verbo translatus ex Augustino in Psalmum i i I. Cotelerius in notis ad sinceram Clementinam episto-Iam I. ad Corinthios pag. I 66. l. 23. Augustinἰ enarrationem in Psalmum xx lx. versu a I. his Commentariis intrusam iuisse Observavit. Io: Lorinus in praefatione Commentariorum in Psalmos cap. XVI.
pag. ra. primus supposititio fietui propius larvam detraxit: non esse , inquit, ut in titulo tamen est, Aquiluensem illum presbterum , antagonissam Hierondimi , ratio non una persuadet, quod, ut observabit quι Ieget, ipsi mas Audistinἰ usurpat, verbis etiam iisdem, Heet redahitis compendium, sententias. Iuverisimile autem es, A astino etiam aliquanto juniorem, qui fit ausus eum me umo eontendere , Augusini fere perpetuo usurum doctrina fuisse verbisque . Immo nonnunquam
νransferuit multo reeentioris Gregorii sementias, ut in Psalmum xxvrar. ex Gre rii Homilia xi t. in Egeehielem . Sed nec ullum legi, qui Ops ribus Rufini annumeret dictum in Psalmor Commentarium . I isn Gennadium, non Honorium. Sic Lorinus, qui eiusdem sui operis tomum primum vulgavit Lugduni apud yaeobum Cardon A.D. I 623. Haec Lab-heum induxerunt, ut in tom. i I. de Scriptoribus pag. 3o6. libri auctorem sexto seculo recentiorem faceret, vel saltem a quopiam post Augustinum & Gregorium alienis centonibus tectum putaret. Miror, Balu-xium in notis ad Cyprianum passim laudare hunc Rufinum in Psalmos, Disiligod by Gorale
432쪽
quasi verum . Sed quum nomenclatores ad unum omnes, ante A.D. is . RUFINUs . opus istud silentio praeterierint, nos Rufini esse haudquaquam credimus, quanquam Iaeobas Dorias in Historia de Scripturis & sacris vernaculis pag. 6 . ex eo , tanquam ex Ἐν ni legitimo commentario , testimonium adducit. In fine operis aliqua deesse videntur , quae ab aliis aliunde erui atque edi cupit Lugdunensis antistes . Labbeus monet, in Bibliotheca minori Parte I. pag. a . adservari Parisiis in Bibliothera Sancti Germani cod. 3. Rufini Aquiluensis presbieri in Psalmos LxxvI. cimis mentarios diversos ab editis .i I. Alia opera non prius edita , quae Barreus ex reliquiis MSS. monasterii Montis Dei pro Rufinianis vulgavit, to. I. pag. as. haec sunt. I. Commentarii in Oseam prophetam libri III. , a. Inobelem Iiber unus. . In Amos Iur; i I. Antiquissimus Omnium , qui hos libros nostro adscripserit, a me reperistus Io: Columna ordinis Praedicatorum in codice ML de Uiris illustrihus , Venetiis dein servato in Bibliotheea Coenobii Sanctorum Iohannis S Paulli. Is florebat A. D. ias s. quo ab Alexandro iv. ad Ecclesiam Messanensem evectum adnotat Iacobiis Echardus in summa Sanm Thomae Vindicata pag. s. Post Columnam eosdem libros Ἐν so tribuit Andreas
Dandulas Dux Venetorum in Chronico ML lib. IV. cap. XIV. Par te xxvi i. E. eodem sevo Guillelmus Pastrengicus in originibus rerum lat. 63. a. Deinde Jor Trithemius in Catalogo cap. CII. ubi omnes hos
libros, quisex sint, in tres dividit. Addit praeterea librum, aliis indictum, de Sacramentis. Nostri operis auctor in praelatione testatur , se in libros etiam Salomonis disseruisse, seque explanationes duodeeImprophetarum, qui Minores non pro meritis, sedpro numero versuum nominantur , adgressiam . Dupinus in Bibliotheca tom. I II. mirari se ait, cur Gennarius cetera nostri opera enumerans, de hoc non meminerit: quod ipse ex stilo aliisque rationibus, quas tamen non recitat, pro flatu Rufiniano agnoscendum audacter pronunciat. Secus tamen & rectius visum est Tillemontio, cui tom. xi I. pag. 3 is.& 6s9. creditu dissicile fit, opus tam diffisum a Rufino concinnari potuisse, quod Gennadius postea ignoraverit, qui minutiora ejus scripta non ignoravit. Medio Litem taculo v. confectum videtur. Etenim in praelatione libri I. in ineam ea laudat, quae Sancti, Io: Chrysostomus, ct Hieronymus Commentaria in Minores prophetas ediderant, nihil loquutus de Cyrillo Alexandrino St Theodorito , qui in eodem argumento versati sunt. Chrysostomum Sancti γοθannis Constantinopolitae elogio designat. Hieronymum San-Hi praenomine haud vocat. Haec produnt libri auctorem vixisse quum
nondum communis erga eum veneratio & cultus inolevisset. De utroque tamen sic loquitur , quasi iampridem mortuis . At Rufinus decennio ante Hieronymum , post Chrysostomum excessit. Origenis Explanationes parvi admodum , immo nihili iacit. Hoc quantum Rufini
433쪽
Rurmus. genium dedeceat , neminem fugit. Rufino enim, qui Origeni per omnia quid his praelationis verbis minus proprium assingi potest Origenes autem proprio tenore decurreus , allegoriarum magis epida, quam historicarum explanationum solida tenenda componit. Vox Hieroumum arguit, quod vel per allegorias, vel per fabulosas
Iudaeorum traditiones tota ejus defluat oratio . Haec Rufinum , Origenis admiratorem non referunt, neque ea , quae in Hieronymum hic atque alibi cadunt pag. 86. S I 4 . Rufinus enim nusquam se viri Sancti adversarium ostendit extra Iibros pro se in eum studiose compositos . In aliis nunquam. Sed molestius est quod auctor, se non Italam Sacrae Scripturae editionem ex Lxx. Interpretibus deductam , sed Dulgatam, ab Hieronymo ad Ebraicos sontes expressam , utpote inter alias praestantissimam ,
sequi profiteatur. Quid hoc absurdius , S a Rusivi ingenio & scriptis alienius Z Pseudorinni verba audiamus: dehine nostri operis ut letior agnoscat, O quam sis editionem sequutus, quo Pracipue considerato , munus hoe di euumae explanationis assumserim, ut si ipse de eoru suumero est , aut de nihilo me feesse eunoseat, ut ISTAM POSTERIOREM EDITIONEM , quae secundum Ebraeum appellatur , eligerem .inandoquidem in prioribus editionibus elaeutiones vitata frequenter. sensum vel doctrina veI narrationis dirumpant, at divinatione magis' quam eonditione opus esse videatur. POSTERIOR autem Ula translatio, es non malium ipsi eonte xtui splendoris adjecit; tamen eloeutionum integritate, tua, quae diximus interceptorum damna frequenter evitat. Hunc locum , ut Rufinianum , adduxit Humstedus Hodius in eAddendis operi suo de Bibliorum textibus originalibus in fine Syllabi capitum . Adduxit etiam Jor Millius in protegomenis ad Testamentum novum, Oxonii Graece editum A. D. r o . in solio pag. Lxxx III. col. I. Sed tamen addidit intra parenthesim c nisi titulus Commentarii nos forte Dialat J . Quin fauat, non est ambigendum . Rufinum sincerum pro veteri editione xxxvirali, utpote ab suo Origene exacta, adversus Hieronymum stetisse nemini manifestum non est: quo nomine sic eumdem Stri- donensem doctorem acriter vellicavit libro II. Apologiae: an, ut divinarum scripturarum libros, suos ad plenissimum Fidei instrumentum , Eec sesiis Christi inpostoli tradiderant, nova nune O ab qudaeis mutata in terpretarione mat-es Et post pauca. Isa vero, qua nune tu interpre- raris, O per Ecclesias ct monoeria, per vida eastello transmittis, quomodo suscipiemus Z Tunquam divisa, au tanquam humana ὶ Et quis focimur, quod quae prophetaram vel Legislatorum nominibas titulantur, veriora haec abs te, quam tua, quae Apostoli mobaverunt, a mantur rbiad commissum die quomodo emendabitur Z Immo nefas quomodo expia-hitar Si enim is explicauda lege aliquid aliter sensesse, damnabile apud te dueitar , ipsam legem pervertere in aliud , quam Apostoli tradiderant, μoties dat Aile judieandum est Cur non magis pro hujus te
434쪽
merhate dieam quis ex tot er tantis prudentuus ct sanctis viris, qui RUFINus . ante fuerunt, ad istud opus ausus sit manus mittere . .s praesumsiteras Sancti Spiritus voces,indivina volumina temerare Haec Rufinus pro versione x xxvirali contra Hieroomum . Reliqua longiora sunt, quam ut omnia huc adducantur . Augustinus cum eo sensit Epist. xxxxii. alias xi x. q. 3s. Sed iam addum sufficiunt ad evincendum, quam ah- horreret Rufinus ab nova Bibliorum interpretatione , quae non Ixx. Interpretes , Apostolico ore laudatos , sed Ebrarum codicem sequeretur. Plane suam sententiam alibi semel iterumque confirmat. Nam praeterin quamquod in explicatione Symboli Italam versionem sectatur; in Historia sua Eusebiana lib. VI. cap. xx rii. haec habet: id pro vero solum babendum in Seripturis divinis, quod Lxx. Interpretes transtulerunt: quoniam id flum es , quod auctoritate Apostolica eonfirmatum est. Scio, novos Eusebii interpretes, RIUulum, oris bo num, Hausium haec
non habere, quia ibrtasse in codices corruptos, S mancOS inciderunt, ut de duobus primis ait Alphonsas Salmero in protegomeno v. biblico pag. s4. Sed Rufinus Eusebianae versioni de suo haec inseruit. Ideo magis rem nostram confirmant. Nunquid vero de Rufino id assirmabimus i Hieronymi amicitiae se iterum insinuare voluisse, novam ejus editionem adprobando At quis non videt , hoc ipsum Hieronymo esse injuriosum , qui post versionem libri Feriarebon, nunquam Rufus amicitiaS .eoluit Colere autem debuisset post reiectum a Rufino Origenem receptamque ab eo Hieronymianam Bibliorum versionem. Iam se prodit immanis alucinatio Sebastiani Munsteri, suspicantis in praelatione Ueteris Testamenti ab se Ebraiee & Latine editi Basuae ex ineina Beheliana A.D. Is 34. pag.xl. in solio, suisse auctorem Vulgatae Latinae Uersionis : sive Rufinus fuerit, sive quieunque alius. Fortasse fuit
fraudi male intellectus Gelasius, de Rufino in Decreto sic loquens : nonnullas Seripturas interpretatus est. Ante Munsterum Paullus de Mid- in Parte II. libro I. de Pasibate errorem huic similem hauserat ex Gennadii verbis: quaeunque, praemi prologis a Latinis leguntur , a Rufino interpretata sunt. Atqui tam Gelasius , quam Gennadius de Opusculis quorundam Graecorum Patrum , non de ullis Saera Seriptura libris, a Rufino versis, loquuntur . . Oua nouam haec satis ς Commentarium tamen alia etiam ex eo 'petita nostro abiudicant. Auctor enim neminem inter Latinos fuiss8 ait , qui prophetas explanaverit. Videtur ergo ignorasse Hieronymi studia: quem postmodum inter ibros Graeeos statim adnumerat. Ex his suisse
ait, qui 'Prophetarum seripta edisserere niterentur, Chrysbstomum RHieronymum t quorum prior Graece, alter Latine id praestitit. Deniqqe Apraefatione abest modestia , Rufino propria . Neque omittendum qus' scribit lib. I. in Amos pag. ia a. neeue autem visuist esse DICITUR, D quo pastorum habitet multitudo, septimo a Bethleem urbe milliario. Haecia olent Hieronymum prologo in Amos scribentem: necupsex millibus ad
435쪽
R INVs. mediauam plagam abest a Sancta Bethleem. Et in Hieremiani eap vr V XVRNeeuam quoque .ieulum esse, is montestam , ct xII. miuibus ab Hie
soldimis separatum eotidie oeulis cernimus. De hoc visuis erudite agit Hadrianus Relandus in Palaestina illustrata tom. II. pag. Ioas. vero, qui ad xx. annos Hierosolymae vixit, nunquid Neeuam Sc ipse Iustrare non debuit , sed alieno relatu de ea scribere t vieulus esse dieitur Rufino etiam , tandiu apud Orientales morato, parum convenit quod pag. io . de Venerir Stella seu Luessero , a Saracenis culto, pariter ex alieno relatu , dicitur; quem usque hodie Saraeeni eoure FERUNTUR . Hoc dixit Hieronymus lib. II. in Amos cap. v. Sidus Dei velisi , Graiee dieitur m hab , idest Lueiferi, quem Saraeeni huensque venerantur . Consulatur Iot Seldenus in Syntagmate II. de Diis Syris cap. IV. Ergo hic Pseudor nus vixit ante exortam Muhamedis sectam; opus tamen praeter Gennadium, ignoravit Senator cap. III. de Institutione divinarum literarum , ubi ex Latinis unum Hieronymum & Ambrosium in Prophetas scripsisse commemorat. Quod ad dicendi characterem attinet Rinniano haudquaquam accedit, qui est elegantior, luculentior, eoque minus assectatus S tumidus . Sed alio abit Theophilus Ronaudus Erotemate x. de Malis & bonis libris tomo x I. Operum pag. a 94. ubi ex elegantia er eoneinnitate , quae in his Commentariis efflorescit, Rufino, ut , ait, Seriptori impolito er barbaro , abjudicat. Similiter sentit de Explicatione Θmboli . Nos tamen, quibus non licet esse tam disertis, de utriusque stilo eum doctissimis viris aliter omnino sentiendum putamus. Istud opus Rufinam mentiri, primus omnium longe ante Raynaudum sodalem suum, subodoratus fuerat Franeiseus Ribera in Commentariis ad xii. Prophetas Roma primum editis apud Faeobum Tornerum A. D. rsyo. in A.' Istic enim pag. 9 r. l. 78. ad verba Oseae cap. a I. eeee ego Di bo eam, quae verba Pseudorinnus pag. 42. sic explicat : Iactatio quoque eibum manna videtur ostendere: Ribera haee scribit: lactare Me Deo
signi at deeipere :-hoe verbum juxta sunt eationem suam multos δε- cepit , ἐπ quibus Rupertum, O RUnum et quod quidem miror, quum Graeae linguae satis peritus fuerit, O e Graeo verbo potastris Intelligere quid valeret Latinum. ampridem eaeperam mihi persuadere, hae in tres Prophetas Commentaria non esse Rufini HIIas, qui in Hieroumum seri
psit c impar eongressus Achiui quod utriusque operis suas fit dissimi
us: nune ex hae ejus interpretatiose magis inteuigo. HI. Eiusdem commatis est vita Sanctae Eveniae Grainἰs O mar ris , quam foras misit Rosoeydus in Historia eremitica pag. 34o. incerto quidem auctore, quanquam in notis pag. 349. Goldasto adsentire videtur, eam adscribenti: quod , inquit, si ex g i. ipse hausit, Deile
eonsentio . Cert Hur non abisssit a stilo Ru I. Vossus concinit lib. II. de Historicis Latinis cap. xi. Hoe tamen unum & nimis generale argumentum , ex stilo, non est semper tutum . Vossit de GoIdasto verba haec
436쪽
pl: . . oniectura se id facere ait Goldastus in notis ad caput xxvir. tomi I. 'Pa. tis I. Rerum Alamannicarum : vetusis a biforia , inquit, Sa,sae L V si XV iE 4eniae, interprete eodem, NI FALLOR , Rufino . In eodice meo MLexstat Sanctae Eugeniae Historia , ab hac non parum diversa , nulloque adscripto nomine auctoris . .
I. Sub Rumi nomine duplex Libellus Fidei, superiori faeeulo editus
II. Prior , eontinens X I l. e. athemutismos , Rusiuo nostro minIme alia 'tribuendus ; sed alteri . III. Multo minus posterior , Pelagiana labe infectus: septem Rufini recensentur . IV. Posterior Libellus Ru uni
Palaestis: um, vel alium auctorem habet. I. Uaestionem gravissimam , interque magni nominis criticos theo- logosque agitatam , adgredior, utrum Rufino Aquileiensi recte adscribatur, necne, duplex libellus Fidei, praeterito taculo ex antliatiquis codicibus M R. in lucem eductus . In altero , qui est brevior , varii anathematismi contra varias haereses proseruntur . In altero, qui est susior, Pelagianum virus expanditur . Hinc haereses omnes, iisdem libellis comprehensae, Rufino Aquileiensi , utriusque libelli credito auctori, nutia Io non genere contumeliarum adjudicatae . Absit, ut nostrum , qui usque ad exitum sanctissimis suae aetatis praesulibus , aliisque probatissimis viris catholicae communionis glutino adhaesit, quemque post obitum Sancta mater Ecclesia pium O religiosum scriptorem agnovit, ad impias haereticorum partes unquam transfugisse credamus . Hoc, Deo dante , ostenissurus , de breviore libello primum disserere instituo . ,iI. A.D. i 6 3. in Italia pariter & in Galliis prior idem lihellus typo- .graphicis formis excussis est . Illum enim Henricus Noris lib. I. cap. ii I. Historiae Pelagianae, Patavii editae, S Io: Gamerius inter opera Marii Mercatoris Lutectae vulgata to. I. pag. i I 4. ex codicibus Vaticano & Bela Iovacensi,in quibusRufino cuidam adscribitur,publica luce donarunt.Con stat xH. Anathematismis adversus non unam,sed multas & varias haereses, plerasque ad origenem potissimum reserendas . Haec Norisium eo facile adduxerunt, ut libellum Rufini nostri esse crederet e qui errorum suspicionem , qua apud Anastasium pontificem laboraverat, Romam redux . hac formula Fidei coram Innocentio successore , ab se procul excusserit Hinc idem Nori ut provinciae suae & nostrae, quae una est , gratulatur. insignem Scriptorem Rufinum se omni tandem Origenianae haereseos labe purgasse . Norisii sententiam amplexus est Iosephus Cardinalis Muirrius in Commentariis ad Theologiam Sancti Anselmi tom. ii I. Tract. vi. Cap. Lxv III. Disput. eXI. Sect. U. I.;9. pag. 2o4. editionis Romanae . Sex viri summi ab adsciticio Rufini nomine decepti sunt. Hoc prima libelli Uerba perspicue produnt e propter venerationem Sanctorum locorum I
437쪽
RVFI V - iis isobis standalistari eo, quod audierint nor multa haeretica , quae' V si XVJ -Firim Relesiae veniunt, profiteri. Itaque, Deo prUeπte, tryto mur Haec patefaciunt, non Romae,sed in locis Sanctis Hierosolymae,&Bethleem hane professionem Fidei prodiisse . Rufinus autem inde semel in Italiam reversus . nunquam illuc in loca Sancta remeavit, in Sicilia apud Messanam demortuus . Norisius paullo ante eandem sormulam ab se edi tam , id adnotavit: quae vel hoc uno ex capite Rufini esse non potest. Garnerius, vir opido perspicax S Ecclesiasticae rei peritissimus , quiquam multa doctrinae tum historicae , tum dogmaticae arcana libellus iste brevissimus contineat, peregregie explicavit, ex primis , quae protuli , verbis, constare ait, ubi sit editur ille Fidei libelias , RHicet Hieroso6mis, aut Bethleemi , quo confluebat in ita virsive presbyterorum, sique monachorum . Eum ad pontificatum Siricii, sive A. D. 398. trahendum Garnerius non abnuit, dum in Palaestina de Origene quaestiones magna animorum contentione efferbuerunt , Epiphanio S Hieronymo ex una, Jo: Hierosolumitano & Rufino altera ex parte mutuo dissidentibus . Sed Bethleemiticus senex lewiora non silens , amicitia soluta , hanc palinodiam Rufino auctori exprobrasset, si eam Bethleemi,ubi erat Hieronymus , aut in proxima urbe Sancta, cecinisset . Immo etiam Romae vulgata , ad manus Hieronymi advolasset, curantibus necessiariis, qui alias Rufini totos libros ad eum mittere satagebant. Nec sane Hieronymus , decennium Rufino si perstes, piis correcti presbyteri manibus postmodum insilitasset, quod Norisius eum secisse non dissitetur . Ouare sine maxima Hieronymi injurim hi Anathematismi Rufino transscribi non ponsint. Sed ab imperitis Librariis, quod Garnerius censet pag. Iaa. col. 2. ejus nomine insigniti, ct epistolae Anastasii pontificis ad Io: Hierosolymitanum , quam iubsequuntur , ct in qua Rufinus nominatur, adnexi, in Acta Marii Mercatoris, ubi Rufini alicii jus fit mentio , irrepserunt. Cautius tamen atque sagacius a Rigberio Francogermano, se ii Gabriele Gerberonio , Se postmodum Stephano Balvetio ad tum est , qui ab suis Marii operum editionibus perinde Anastasii epistolam , & Pseudorufini Anathematismos , tanquam scriptiones omnino alienas , abesse voluerunt. Garnerius pag. iis . & ii 6. suspicatur hosce Anathematismos Rufino cuipiam , Hieronymi discipulo , non Aquileiensi , tribuendos , ei nimirum , quem vir Sanctus in eaust. Claudii ex Syria Romam ct Mediolanum ab se missum scribit epist. x Li. alias Lxvi. ad Rufinum Aquileiensem, & lib. I 1I. Apologiae pag. 462. Immo vero ab ipso met Hieronymo scripti sunt. Rem detexit vir de ecclesiasticis literis optime meritus Nais bil Ionius in Museo Italico tom. I. pag. ai 8. ubi libellum antiquissimum characteribus Langobardicis se in Bibliotheca Bobiensi reperita testatur, hoc Iemmate inscriptum : Abbreviatio Fidei catholicae, exposita a Sancto Hieroum, ut quidam in baresso D si eorrigerentur . Addit Mabillonius, hanc Bobiensem expositionem constare articulis seu Anathematismis x IN sub nomine Rasini editis a Garnerio inter opera Mercatoris , nimirum in
438쪽
in Appendice I. ad priorem partem pag. is . non vero ut ille ait memo RUFINU riae lapsu , in Dissertatione X. quae in toto volumine nulla est . rebellus c qui potius, quam fmgularis unius hominis , errores suos eiurantis , palinodia, quaedam est generalis formula Fidei, ab Hieronymo scri pia pro iis, qui Origenismi postulabantur, in communionem recipiendis ) si ad Rufinum ulliam aliquando pertinuit, is certe Aquii ejensis non suit, sed alius . ct fortasse ille natione . strus, qui haeresim de peccato originali Romam primus invexit , ut narrat Mercator in Commonitorio ;quanquam consessio haec nihil . continet, quod haeresi Polagianae favere videatur. Garnerius , qui singulos ejus articulos egregie enucleavit Iin omnibus Hieronymi doctrinam reperit, etiam in nonnullis , in quibus Ecclesia cum non sequitur, puta in parte illa primi articuli, in qua traditur , Christianos recte credentes, peccatores tamen, non aeterno , sed temporario supplicio damnandos . Itaque omnes Anathematismi in doctrinam Hieronymianae contrariam, non aeque tamen ab aliis Patribus proscriptam , intorquentur. Neque enim duodecimus in eos, quI dicunt, animat prius fuisse, quom natasint, non cum corpore a Deo cotidie fieri , ab Augustino fuisset admissus , quaestionem hanc velut incertam definire non auso . Hinc Garnerius pag. II 6. recte ait, Consessionem hanc
in nulla Ecclesia fuisse publicam , sedprietatam potius, O alicujus sese elericorum coetus , sue monasterii , propriam', puta Bethleemitici , in quo
Hieronymus morabatur . Ad haec anathematis nomen non ea notione in hac formula accipitur, qua vulgo accipi solet pro eXecutione canonica ,
sed pro generali alia, seu pro damnatione dicti alicuius , quemadmodum acceptum fuit in Concilio Diospolitano , in quo anathemate percussum est saltiloquium . Adi Concilia Balvetii pag. In omnibus libelli Ana
thematismis Origenes percellitur,ortaeque ex eo haereses Paulli Samosatent, Arii , Apollinarii Photini. Nulla damnatur , quam Hieronymus aliquando Origeni non obiecerit. Codicis Bobiensis auctoritatem , alias. per se satis validam , haec undequaque confirmant. Quo tempore consensio faeta est , nempe , ex Garnerio, circa A. D. 394. quum nondum inter Hieronymum & Io: Hierosolymitanum controversiae deserbuissent , plures aliae a variis hominibus Fidei formulae prodierunt, prout quaestiones hinc inde ortae postulare videbantur. Sic Rufinus noster Apologiam suam ad Anastasium , & Explieationem Θmboli ad Laurentium . Sic Nagian genus Anathematismos contra Apollinaristas . Sic Theodorus Mopsveste nus, sic Coelestius & Pelagius , sic Iulianus secerunt. Ceterum omnes Anathematismi formulae Bobiensis Origeniana dogmata , quae Hibronymus aversabatur , potissimum feriunt: etiam illa , in quibus Ecclesia nihildum definierat, quale est de animarum origine , quas cotidie fieri decernitur articulo XII. Rufinus noster in Apologia ad Anastasium . Deo
inquit, teste , dico , quia usque ad prasens , eerti aut definiti aliquid de
ea quaestione non teneo . Rursus e adhuc ignorare consseor praeter hoc, quod manifeste tradit Deum, Deum se animarum edi eorporum condito.-Fffa rem .
439쪽
RUFINUS. rem. Norisius sententiam a Hieronymo propugnatam , saeculo tandem V.C. VIll. xi r. ita, ut nunc est , receptam fuisse animadvertit in Uindiciis Augi. sti- . nianis cap. Iv. III. ubi hac de re plenissime agit, & ex eo Natalis Alexander taculo V. cap. Iv. arti c. III. q. X. Aguirrius in Theologia Sancti Anselmi tom. Ii I. cap. LXVm. Disput. cxι. ἔ.4 I. Pag. aos. Observat ,
in hoc libello nullam legi ejurationem erroris, quod non detur tradux peccati, ob quem Rufinus quidam pessime audierat apud Sanctum Augustinum, aliosque orthodoxos . At vel hoc virum egregium monere de-huit , ne duos min unum conflans , libellum Aquilejenii adiudicaret , qui Augustini amicissimus , peccati traducem nunquam negavit. 11I. A breviori Pseudo rufini R ei ad susiorem oratio nostra convertitur . Hunc primus omnium edidit Iacobus Sirmondus, propriis& alienis veterum scriptis publica luce donatis, peraeque celebris. Inscrip
tio libri est i Rinui presbyteri provinetae Palaestinae liber de Fide eum tis Iacobi Sirmondi . Parisiis apud Sebastianum Cramois isso. in 8.φGarnerius postea rursus VulgaVit inter opera Mercatoris Dissertat. v. pag. 28 s. praetermissis tamen Sirmondi notis. Denique Iacobus de la Baune una clim notis inseruit pag. 27 . to. I. operum Sirmondi Parisiis editorum typographia re. M A. D. I 696. Opusculum in capita Lxi. dis. pescitur apud Sirmondi ri , qu Grinco primum sermone scriptum existimauit. Garnerius ph Juliano Eclanensi episcopo , Pelagii haeresiarchae patrono, latine rceditum censet. Eclanum in Hirpinis stetisse & nune Fricentum seu Pi . um , Abellinensi episcopatui coniunctum , diei opinatur Gari us p .. g. l46. col. 2. Rectius tamen Holstentus in notis ad Cluverium pag. Στῖ. Itinerarii Antoniniani distantiam xv. milliarium retinens , Eclauum circp Mirabellam inter Fricentum S Beneventum col- Iocat , ubi vestigia urbis maxima apparent. Dupinus , cujus indiligentiae non parva specimina passim offendimus; , in tomo Iv. Bibliothecae Part. i I. ait, Jo. Diaconum .' uiae libellum Rassio presb'tero Aquileiensi tribuere. Id lalsum est: na n. Jo. Diaconus, qui in expositione M. S. Heptateuchi, Parisiis seroat. i: eo nobio Sancti Germani , his libri hujus testimonio utitur,. mri in Genesi , ct rursus in Exodo; utrobique hunc titulum usurpavrit ex libro de Fide Rufui. Ubi autem audimus , non continuo EAquiisjensem cogitare debemus . Plures enim Rufinos , Ecclesiasticos viros, sorte etiam sibi invicem notos , uno ct eodem tempore claruisse , perspicuis literarum documentis proditum est. . ., Sanctus Io. Chrysostomus Rusuo presbiero scribit epist. ex xvi. quem rogat, in Phoenicem proscisci, monachis opitulaturum, quos, caesis superstites , Gentiles vulneribus affecerant. a. Sanctus Nilus ad , quem laudibus magnis exornat, Varias epistolas scribit, praecipue κν II. & LIV. libri iν. Hunc, quem vocat Nilus, nempe so Marium quietis amantem. exponente Petro Possino, Iosephus Maria Sua resius in Indice operum Nili pag.6ia. col.2. eundem ac nostrum ficit. TilleniOntius tamen to. X II. β. XLV. pag. ιO8.
440쪽
anachoretam aut reci usum, & in deserto & solitario loco viventem po- RUFINUs . tiuS , quam monachum, ideoque a nostro diversum, existimat. Huic senia si XViu
g. Rufinus ossicio diaeonus occurrit apud Sanctum Augustinum epistola cxlix. alias lax. ad Paulinum Nolanum , presbyteri nostri amicum. 4. Rufinum presbyterum ab his diversum , ct cum Aquileiensi minime confundendum , ut alibi dixi S iterum dico , nobis suggerit Sanctus Hieronymus epist. xLii. alias Lxvi. ad nostrum ex Oriente reducem scripta , in cujus sine sic legitur : sanctum quoque presbterum Rufinum, ob quandam eausam per Romam Mediolanum misimus, oravimus, ut nostro animo vos Rufinum Aquileiensem ) videret. Hunc rursus lib.III. APOlogiae pag.46a. semel iterumque commemorat: volo tamen scire qua sint Via jaeula venenata, quae posse tergum vestrum nor jecisse conquereris . Vincestius Paulinianus, Eusebius, RUFINUS presisterἰ r quorum Vincentius multo tempore ante vos Romam venit. Paulinianus e
Eusebius post annam vestrae navigationis profecti sunt c A. D. 398. RUFINUS in eaussa Claudii post biennium mist us c. A. D. I99. omnervet pro re familiari, vel pro periculo evitis alieni. Vincentius , Eusebius & Paulinianus pro re familiari in Italiam transfretarunt. Ergo Rufinus pro perieulo evisis alieni Mediolanum properavit. Rufinus Aquileiensis suspicabatur Hieronymi artibus ad invidiam sibi apud Romanos conflandam mitas . Quartum hunc Rufinum a Syro diversum nequaquam putamus.
Hieronymi epistola de Iudisio Salomonis, edi Sectione parvuli ,
quae nunc est tomo II. operum pag. constanter in omnibus codicibus MSS. inscripta est ad Rufinum presbterum Roma: quem a superioribus diversum esse arbitramur . 6. Historiae Pelagianae scriptores Rufinum, Sancto Prospero amicissimum memorant, qui ad eum eruditissi inam scripsit epistolam de gratia Dei S libero hominis arbitrio. Exstat in tertia Appendice tomi κ. Operum Sancti Augustini. Eum Gabriel Vasqueet in Commentariis ad primam partem Sancti Thomae Disput. xcI. cap.v. num. 4. spisso nimium errore pro Aquileiensi accepit, qui xx. ante annis in Sicilia occubuerat, . Postremo loco septimum Rufinum Aquileiensem nostrum locamus. Ut de Rufini libello dicere pergam , Sirmondus in prologo ait, se in binis Corbeiensibus M si. notatum reperisse , non a Rufino , sed a Pe- Ivio editum sub nomineri fini. Ipse tamen utrunque levi negocio reis felli arbitratur , proptereaquod nec Rufino Aquileiensi liber conveniat. qui Origenem velut impium & nefarium passim exagitat, nec Pelagio, Cuius primarium decretum evertit, dam flete pereasset sive non peceasset mortem obituram . Baunius in praefatione tomi I. Operum Sirmonis di.HI. notat hunc libellum saltem ea ex parte, quae tangit peccatum Originale, prope ad verbum exscriptum videri ex Juliani libello Fidei , quem ex codice MS. Ecclesiae Ueronensis Gamerius vulgavit . Demum