장음표시 사용
141쪽
Aliter quidem in Nominibus propriis passim esserunt serioris aetatis Latini. Sic P. sq:
PARENTES POSUERUNT ID EST VICTORIANVS ET CYRIACETL. P. 38I: HUIC PARENTES POSVER Τ ID EST VICTORINUS ET CYRIACETE.
Et alibi, V. Reines. Commentar. ad Insiripi. p. pop. pas. Nullibi tamen ita Graeci. Ex continuata autem scriptura, uti hic, ita plurimis locis etiam peritissimorum errores obvii. Sed nunc tantum notabimus in duobus Lapidibus apud Muratorium Thesnovi Insiripi. Pag. cloeLXXXIT , 9:
142쪽
Diis Manibus Maximantem, quae F bene cet. At legendum fuerat, MAAiMAN THN EM EUH-NHN. i. e. Maximan, quae F bene. Sic certe lo
Ultima redduntur Latine, verita non est mors eripere. At longe aliud quid Graeca sonant. Lege, ETYTXEI. ΟΥΔΕIC ASANATOC. bonθ esto animo, nemo inmortalis. Solebant formulae istiusmodi cons landi quasi mortuos monimentis frequenter alici. Apud Gruter. P. DCXCI , 6. ET FTXI. TEΚNON. ΟΥΔiC. ASANATOC. P. DCCCCXXXIII. II. ΕTO MEt ΚΚΛΔICΘΗ ΟΥΔΕiC AΘANATOC. Vid. & P. MCXX, 4. etc. Sed redeamus ad Boldetium. P. 398:
Crescentius Kalendis Nooembris. Seribe XΛΛAN- ΔΩM. &Π notat UPO. Vertendumque adeo, MIexv. I. Nov.
143쪽
Videntur haec pro desperatis fuisse habita, quum nec verti potuerint. Pauculis leviter inmutatis seu- sua erit conmodissimus, hoc modo:
Verte: Ermogene gaude annos quae vixissi XLV. bene agens. Neminem dolore adficiens. Neminem olfem
Minucius Felix sepius emendatus, aut explicitus. . Ovidius vindicatus semel. Fallax , parcus , blandus, pro fallens, parcens. Ver- ba dare an semper si decipere. Chrisiani veteres Deum nunquam publice praedicabant, , nisi interrogati.
Minucius Felix in elegantissimo libello, cui titulum fecit Octavii , Cap. s. sic vulgo legitur:
nec inmerito; cum tantum absit ab exploratione disina humana mediocritas, ut neque quae supra nos coelo
suspensa sublata sunt, neque infra terram profunda δε- mersa sunt, aut scire sit datum, aut scrutari permissum, aut stuprare religiosum. Vocabulum stuprare, parum non tantum castum M sed S heic loci prorsus ineptum, merito displicuit Viris Doctis, variisque dudum modis tentatum fuit. Mihi sic sedet: aut scire sit datam, aut scrutari permi sum, cui superare rellatinum. Ut scrutari pertineat ad infra terram praunda, superare vero ad coelestia. Dicit adeo, no
144쪽
bis religiosum , id est, fas non esse, ea quae supra nos coelo suspensa sublata sunt, cogitatione velle praecipere. Hinc paullo post pergit Caecilius: ultra humilitatis nostrae terminos evagamur, F in terram
projecti coelum ipsum, S ipsa sidera audaci cupiditate
transscendimus. Εod. Cap. s: sidera licet ignis accenderit, F co lum licet sua materia suspenderit: licet terram fundaverint pondera, F mare licet in xerit liquor. Quum praecesserit fundaverint, legerim potius, F mare t
Cap. 8. in fin: F dum mori post mortem timent, interim mori non timent. Ita illis pavorem fallax spes solatia rediviva blanditur. Sic, quum olim aliter legerentur, ex MS verba exhibuit Rigaltius, tentata denuo Viris Eruditis Vol. I. Obfui c. p. 26. 27. Ε- quidem Rigallii emendationem omnium verissimam crediderim , nec tamen sequor in eo , quod ita Μinucium explicet: fallax spes blanditur Christianispmoorem , F blanditur, inquit, solatia nescio quae r diviva. Quin potius constructio videtur instituenda: ita illis spes fallax pavorem blanditur solatia rediviva, i. e. spes, quae pavorem fallit, blanditur ipsis ejusmodi quae jactant solatia rediviva. Spes fallax pavorem idem est, quod spes fallens pas. Ut apud Ovidium
verba parca fortunae , h. e. Parcentia, Verba quae fortunae alicujus parcunt, lib. 2. Trist. 9. I 37. quan do loquitur Poeta de Augusti Edicto, quo relegatus declarabatur:
Qui e relegatus, non exsul dicor in illa , Parcaque fortunae sunt data verba meae. Ubi adeo nil exigit, ut cum Viro Celeberrimo reponatur , Pori quoque fortunae sunt tua verba meae.
145쪽
In Lucani quoque lib. s. p. spo. unus Cl. Burmam
ni Codex praeferebat ,somnoparcissimus ipse est. Quod
forte non spernendum. Dionys. Cato, seu quisquis auctor, i. g. Diss. x: Munimus facito vivas, non parcus amicis. Fateor, locutionem eam verba dare saepius, &plerumque etiam , fraudem indicare, ae decipere. Sed me, qui S ipse aliquando hoc ita perpetuum esse opinatus fueram, meliora docuit Ovid. I. Art. P. I 66:
Quum dare non possena munera, verba dabam. Herba dare notat carmina dare, ut in Artis suae &Amorum libris frequenter ait, se, cum facultate munerum dandorum destituatur, carmina amicae doni laco mittere, quibus ipsam mirum in modum condecorari gloriatur toties, conf. I. Amor. X. ψ. 9. GO. I. s. eleg. II. 27. 3. Art. . P. 633. seqq. Idem
deinde cledici ex Val. Flacco l. 7. P. 25o: Talia verba dabat, conlabsque flebat iniquae In Veneris Medea sinus. Iib. 8. 2. I73:-- - famulae pariter clamore supremo In vacuos dant verba Notos.
Et locis aliis. Sed haec sussciant. Hinc autem patet, quid habendum sit de emendatione , quam aliquando in Ovidio tentavit Consultiss. Wolbers Dee Observationum, additis ad calcem Collectaneorum Q. de Toullieu, Cap. ult. Is vero malebat, Blandaque fortunae sunt data verba meae. vel, Blandaque fortunae sunt tua verba meae.
146쪽
Sensi, ut inquit, plano F facili, non exilii, sed mitia F llandientia verba relegationis Ovidii fortunae sui se concessa; sic Cicero, ita pergit , de Amicit. Cap. 23. dixit blandum amicum , id est, qui blanditur ,
quem a vero secernit. Quam inportuna hic misericordia invaserat Docti Viri animum, quum haec scribereti Nimirum, Augustus Ovidii sortunae , dum relegari eum jubet, fuerit blanditus. Egregia prorsus blandimenta, si unquami At miser Naso ne casia nuce emeris. Et quae demum blanditiae Relegationis vocabulo insunt Τ Nullae, si quid video. Blandimur ei. cui benefici sumus, nec noxii, sed boni magis
este cupimus Parcimus autem meritum non ulciscendo, aut mitiori poena coercendo. Ita Augustus Ο-vidii fortunae non blanditur, at parcit, ejusque L dictum, quamvis inmite minaxque, Attamen in poenae nomine lene fuit. Adductus etiam Ciceronis locus id tantum probat, blandum pro blandiente dici, S sic sane passim aliis blandus sermo, blanda lingua Sc. V. Doct. ArntZen. ad Caton. Dist. 2.27. Sed eodem jure an parcus nobis notaverit is, qui parcit, seu parcens, quis nun ulterius ambigat 3 Cons. Erudit. Jo. Fred. Relig. de liguis p. 629. 63O.
AF dioeniculo fuimus fortasse loquaces.
Revocat nos Minucius. Cap. I 2. Caecilius ad Christianos: ecce pars vestrum s major, F melior, usdicitis, algetis, opere, fame laboratis: F Deus p titur, dissimulat. Quid hic opere laborare sibi velit.
non Capio. Putabam legi posse, algetis, dolore, fame lab. aut onere, f. I. Nec spernenda elegans Woweri conjectura, qui distinguebat, ope, re,fama I. Rigallio tamen quidquam mutare displicet.
Nox sub fin. sere Capitis: proinde, F qui sapientiae
147쪽
riae vobis aut verecundiae est, desinite coeli plagas mundi fata E secreta rimari. Quum is Minucio mos si quasi perpetuus, ut singulis Substantivis suum conjungat Alectivum, forte hic aliquid exciderit , S lagendum , coeli plagas, F mundi fata, F seculorum
secreta rimari. Scriptum erat, G sec. secreta. Hinc ut error facilis, quisque videt. Cap. Is: inde hominum , pecudumque genus, F idquid aliud animalium. το aliud languet. malim,s q. alitur an.
Exeunte porro Capite singulare quid refert de Christianis Felix noster: Platoni itaque in Timaeo Deus essipse suo nomine mundi parens, artifex animae, coelestium terrenorumque fabricator: quem S inoenire diffcile, prae nimia N incredibili potestate, F cum inveneris, in publicum dicere inpossibile praefatur. Eadem fere F ista quae nostra sunt. Nam F Deum novimus , F parentem omnium dicimus; ρο nunquam in si publice interrogati praedicamus. Nihil prorsus hic expediunt Interpretes. Nam quod Rigaltius intelligit de Christianis prohibitis ab Ethnicis, eospubli-ν re audire erubessentitus, aut timentibus, in eo egregie falsus fuit. Non enim agit Minucius de saevitia aut odio gentilium , quibus olim persequebantur Chrisianos. Sed de vera S consentanea eorum doctrina cum antiquis Philosophis. maxime Platonis, etiam in hoc, quod nunquam Deum praedicent publice , nisi interrogati. An superstitio devenerit a Iudaeis 8 de quibus nota res, V Vlitium ad Gratii n. l. 438. At nihil tale vel Christus, vel Apostoli. Quaerendum aliud, di serio. Forte autem haec capienda, non de usurpatione Nominis Divini, sed de praedicatione Esentiae Divinae, cujus Deus sit naturae, &quo modo exsistat. Proxime id ad verum adcedit. Aut nihil cerno. Simile quid de doctrina Esiaeorum
Iosephus l. a. Belli Iussi cap. 8. Sedi. 7. sin.
148쪽
Cap. ao: majoribus enim nostris tam facilis in mem eiis fides fuit, ut temere crediderint etiam vita momstrosa mira miracula, Sosiam multiplicem, Chima ram multiformem Sc. Quum nulla miraculorum a terior fuerit mentio, friget hic misere το alia. Sed S mira aut glossema est του monstrosa , aut pergeminam sequentis syllabae repetitionem inrepsit. Legerim ergo, ut temere crediderint etiam talia momstrosa miracula. Talia sunt, quae mOX enumerat, Sosiam multiplicem, Chimaeram multiformem, Hydram felicibus vulneribus renascentem cet. Post pauca: similiter, ac vero erga Deos quPque, majores nostri inprovidi. l. at vero. Passim haec eo fusa, V. Celeb. Drahenborch ad SK. Bal. l. 6. . I9 . C. 23. erubescet timere se materiem, ab artifice,
ut Deum faceret, illuseam. Forte illisam. Sed parum
CAPUT XXXVII LLampridio levissima mutatione sua lectio redd
ta. In eodem adserta Turnebi conjectura. Cis S promiscue oum exarata. Lampridii in Heliogab. Cap. 8. leguntur: Quum
confulatum inisset, in populum non nummos vela genteos vel aureos, vel bellaria, vel minuta animalia,
sed boves opimos F camelos, F asinos, F servos populo diripiendos objecit, Imperatorium id esse dictitans. Solus hic, uti paret, animalibus inest Lampridius. Frustra ergo in scenam prodeunt servi, actores plane Otiosi. atque adeo non furca, aut alio servili subplicio, sed calamo critico quantocius excipiendi. Meo utique periculo, quisquis verum amas, servos hosce in cervos muta, ut nova metamorphosi laboranti se tentiae succurratur. Adjunguntur nonnunquam , maxime
149쪽
maxime in rustica, servi bubus ac reliquo pecori. nec dubitavit Varro cum animantibus pariter servos inter instrumenta vocalia referre. Prorsus lepide. Aeisque si in servili habitu omnem simul hominem deposuissent. At sic placuit Romanis moribus, qui S in. clementius multo servitutem mortalitati fere conponebant, V. l. 2o9. π. de Reg. Dr. Alia vero heic loci
ratio. Dictitabat Heliogabalus Missilia sua Impera. toria esse. Quis autem vilissimi pretii mancipia imperatoria dixerit 7 cervos jure; illi enim summo Ro.
mae pretio, quibus S triumphatum aliquando. Luberemus itaque ab hac inportuna crudelitate momstrum equidem hominis. Sed si caussa dubia pro reo pronunciandum clamet ius Civile, quid ni multo magis in re liquida 8 absolvamus miserum uno, nec miis
nimo tamen scelere, quem tot & tanta urguent. Leinge mecum, sed boves opimos F camelos, et asinos, Fcervos populo diripiendos objecit. Ueteres C e S literis utebantur saepius promiscue. Sic apud Festum, voce biseeta, visimus fervice, pro cervice. Hinc confunduntur toties cessus ac senseu, V. Burmann. ad Grai. n. l. 3Io. es passim alia, cons. Doctiss. Trit- Ieri Obiem. Crit. lib. 3. Cap. I 6. Confiulatum inisset reposuit Turnebus , vix probante Casa ubono , qui vulgatam tuetur, collatum misisset. Casaubonum nuper secutus fuit Consultiss Wesen feld. in eleganti Dia-tribe de Sparsione Missilium, p. 6. 7. Enim vero vo .cem collatus dubiae esse Latinitatis, nemo credo infitiabitur. Unica loca, quae ad firmandum novi vocabuli usum proseruntur, sunt, quantum scio. ex
Censorini libello de die natali, ct Scriptore belli Hispanici. At illi plane diverso sensu adhibent, ac solo tantum auferendi casu. Mittamus ista. Quid in sparsione Missilium indicaverit eollatum mitterer deinsidero locutionis auctoritatem, S sermonis analogiam. Nisi enim haec adtendas, nihil obstat, quo-
150쪽
minus quaevis verborum monstra Latina civitate in-tico donari queant. Nulla, fateor, apud Herodi num lib. S. consulatus mentio. Sed is de alia
longe sparsione egit, Lampridianae isti dissimillima. Refert ille, ut sollemni pompa sub Imperii principia
Deum suum ubique circumvexerit Heliogabalus, qua etiam occasione varia addit in vulgus sparsisse. Memorat vestes, lintea, aurea argenteaque pocula. De quibus ne hilum noster Aelius. Herodianus praeter ea vulgo objecisse ait bestias omnis generis cicures, suibus tantum exceptis; his namque ipse abstinebat, Phoenicum more. Lampridius contra dumtaxat i mississe tradit camelos , asinos, cervos, nulla minutR animalia, bellaria, aut nummos argenteos, vel au
reos. Quae Imperatorio fastigio pro sua sagacitate indigna censebat. Adjuvat Turnebum scripturae conpendium, quo usi olim amanuenses, & C ex etiam Regius , qui habet inisset. Testante Casa
Plura Martiani Capellae correcta loca.
Specimini, quod in emaeulando Martiano Capella supra dedimus, addantur, si ita lubet, sequentia. Lib. I. Pag. s. ipse pedibus talaria nectit aurea, F nune in fanis, quibus aut vaticinia obliquis fundebantur ambagibus, aut denuntiata pecudum caede pis-s latis Grol. si culatii J extorum prosiciis cal. prosicis. Quod S in duobus Codicibus haberi, ad marginem sui exemplaris notarat Vir quidam Doctus siscera loquebantur, quibusque sortitus excedere, vel logia personare, sagaci eum investigatione disequirunt. verba illa, ipse pedibus talaria nectit aurea, desum sit ex Virgil. 4. - . 239: