Analecta critica in scriptores veteres graecos et latinos. Fasciculus primus, ... Edidit Io. Gottlob Schneider

61쪽

34 Aminadversmus ad apponam, unde, quam honorifice ille de Br daei notis senserit, existimari potest. Igitur

p. 48. Hune locum, inquit, Brodaeus castig vit, et pleraque alia, quae con sto praetermirutam, ea dimtaxat dicturus, quaa de indu ia,

ut breuitatis est ammtissimur, indiscusa rosiquit. Obiter hie attingam illum Praefationis lo- eum, ubi de D. Caesario dixi, qui Oppiani

Halieulieon seu de Piscibus libros V. ex graeco traductos auctore Laur. Lippio, cum Plinio et Iovio de Piscibus edidit Argentorati 1334. Hic vero liber, quem repertum in Bibliotheca Tre.iana Λltorsi ipse manibus meis pertractaui, cum in eo tantum Lippii versio exstet, nec quidquam noui ab ingenio editoris accesserit, in censum editionum Oppiani omnino venire non potest Uenio nunc ad Core. Ritterahusum, in

quem si quid olim grauius dixi, id profecto

moleste ferre non debebant histriones quidam litterarii, Aristarchi simioli, quos ego si bu

cinatores existimationis meae habere vellem,

multorum mihi essent hominum amicitiae fucosae colligendae, quae quidem sunt in qu dam splendore rumoris plaususque publici, fructum vero voluptatis aut eruditionis domesticum plane nullum habent. Uellem sane mihi licuisset eam viam, quam tum ingressus eram, sine alicuius offensione persequi; v rum nihil adhue video causae cur ipse meo

iudicio

62쪽

Oppiani libros IV. de Venatione. 33

iudicio non conssem. Ipse tamen Rittershusus, cum deinde maturato veterum scripto. cum lectione iudicio iuuenilem Operam recognouisset, multos editionis suae naeuos agnoia vit, atque interpretationis latinae vitia diligenter emendauit. Est enim exemplum oppia. ni R inershusiani estorfi penes virum doctum. Humnielium, diligenter ab eo descriptuin in Parte III. Bibliothecae novae librorum rariorum, quae germanico sermone Norimbergae ΛΟ.I 76. edi coepta est, ubi multae correctiones manu Rittershusii ascriptae leguntur, quas publico commodo impertitus est Hummelius, et nos deinceps suo quamque loco commemor bimus, omissis tamen iis, quae Ritters iusius in versione latina mutanda duxerat. Multa etiaiti in eius exempli margine traduntur, quae ad historiam editionis Rittershusanae cognoscendam pertinent; verum ea lectores harum rerum cupidos ex ipso Hummalii libro petere

malo. Praeterea memorantur ibi a Conta

Rittershusio variae coniecturae H. Eissi, qui quidem ingenii sagacitate multum eum suis perasse videtur. Λtque hunc H. Rissum, in litteris graecis praeceptorem suum agnoscit et multis laudibus effert magnus ille Coisar H mam Uar. Lection. L. I. p. 39. Denique ex libro Humnusiano cognoui orationem Dav.

Priferi, qua C. Rudolpho II. suam Cynegeticorum interpretationem dedicare constitum

habebat, insertam legi disputationi Pauli δε- C a rebi

63쪽

s6 Animaduersones ad rabi Merschii de Oniam Poeta. quam dilia

genter ubique quaesitam nondum tamen nam

eisci potui. Devenio nunc ad ipsum carmen, ubi siquid a Brodaeo, Bodino, Ritteratiusio, et H Risio bene admonitum, aut ab aliis viris dinctis solerter excogitatum fuerit, ad singula loca diligenter, non omisso iudicio nostro, anis

notabimus.

mus, idem postea placere vidi viro doctissimo M. Heresio in Epistola Critica ad Meus,

lium p. 28. v. 38. Lacunam Aldinae animaduertit Boiadinus, et addit: Vide an malis hunc versum addere: ἄτρομος ἀσπαλιευς επεδησατο δαλον ' quasi ex ingenio suo confictum Habet tamen eum Turnebiana et Codex Regius. Deinde versu 39. χγαλα Φου scribi iussit idem Bodinus. 6I. ειναλιαν --Ad defendendam metaphoram paullo audaciorem recte Brodaeus adhibuit locum Martialis: et piscem tremula falleritem ducere feta: alterumque oui dii: et calamo falleratra ducere pisces. Recte idem vir doctus v. 62. ἰξευτῆρσι rescribendum censuit, quod omnino tenendum puto - Uersu 8s. Conr. Ritteratiustus in Curis smeundis apud Hummesivm Biblioth. Novae p. 3oT. emendabat h. l. ποσσιν ελαφρίζοντα. Versu 0a. hεπανην recte Bodinus interpret

tur ξίφος δρεπα/οειδες, et esse Xenophontis

64쪽

Oppiam libros m. de Venatione. 3T-πἰδα η σαγαριον putat. Idem versu 96. ευ- Θυνειε maluisse videtur, et versu 97. Hri νι-dde in duas voces disiungendum putabat. Versu Iao. βατη Θαλασσα primus ex Aldino βαται Θαλασσαν effecit Bodinus, qui porro versu I23. ομματα legebat, et de oculis fructuariis seu gemmis ex loco Theophrasti H. P. V. τα των φυτων Ομματα κυμανουσιν explicabat. Equidem hanc emendationem probare non dubitauerim. Idem Bodinus

versu Ia9. αγρακτσοιεν propter antecedens φοροπωντων emendat, et αρπαλαγον vers. Is3. et iam a Polluce inter instrumenta venatoria enumerari Inonet. Uersum 36o. de celeritate equarum taxauit

olim Ger. Vossius in Libris de Idololatria; ecce nunc tibi Brodaei notam: Servius ad Virgilii Georgica: Dixit autem equos, quia velociores frint, quam equi, quia, ut ait Plinius, ubi, quaeso, Servi inter currendum mirutunt urinam. Haec ille. Vereor, ne Seruius memoriae errore deceptus capreas cum equabus permutauerit; de capreis enim idem assirumat autor carminis nostri L. N. v.44O. seqq. Uersu IIo. Bodinus emendabat interpretatus Mazatas de Africa, et laudabat Aurelii locum de Venatione e quemque color

tvs Mazax deserta per arva pauit, et assiduordocuit tolerare labores. Reliqua vide apud Gesserum de Quadrup. p. 4 9. - Versu 274. Rittetihusius in Curis secundis apud Humine-

65쪽

33 Animadiursones ad

hum ex comectura H. Ri i legebat κεραυνοrii Vers. 28s. αἰλ' ολIγοι. Sermo est de equis Ibericis. Negat autem Brodaeus haec verba etiam ad Hi i panos equos pertinere, quorum Caesar belli causa magnum numerum se coemisse de B. G. L. V. non referret, ut putabat

Brodaeus, si imbelles essent. Recte igitur, inquit, Silius Italicus: Martius huis sonipes

eampos himitibus implet. Refert praeterea Strabo Celtiberorum equos ροικεν τοῖς Παρ- Θικοῖς γαρ ταχεις - ευhομιους ειν .Ita Brodaeus, quem refutauit Bod nus. Hic

enim locum Oppiani et Strabonis de Hispanis equis generatim intelligit, et affert testiis monium Iustini L. XLIV. ubi est: in Calauia et Lottamia tota tam pernitas equi nascuntur, ut non immerito ipso vento emtepti Dideamur. Denique ad vocem -λκιM adhibet Gratii locum: at tibi e tra Calaetis Iti stratur equis frumfa Pyrene, non tamen Hispans mo

iam tentare minatem avfm.

Versu goI. Παρθοι pro Θυμον, quod omnes libri seripti tuentur, ante Turnebiam scripsit Brodaeus; quam recte, nunc non disputamus. Nam quae ad historiain animalium spectant in hoc carmine, alii tempori reseruamus. Versu O6. ςndo οσιν, quod cum Codice Regio probauimus, Bodinus etiam coniecerat. Versu 3I6. ἄρυγγας Brodaeus per talασιν pro ορυγγας dictu in putabat; at vero Bodinus orynsas a reliquis equis differre negat, nisi quod albis

66쪽

Oppiam libros IV. vi Venatione. 3 Eruis maculis interluceant, quos Palladius semtulatos appellat. Versu 3ss. ταὶ δε κλδν οσσε βαλῖσα . Brωdaeus emendabat; quod equidem non pio. Vide an scribendum sit τάi d ' Αγκλι- δον. Ita enim plane in simili re Apolloni Rhodius Argonautic. I. To9. η δ ἐγκλιδον οσσε βαλλα, atque iterum L. III. v. Icior. Quod sequitur versu 388. M. καπροι πυροεντώEποχμα σι συεσσι. nullum habet omnino sensum. Sed legendum est cum III Brisu loεττα γαζουσι. Saepius iam olim verba su et oχῬα ιν permutata fuisse apparet ex Hesychii loco, ubi οχμαμ interpretatur μα- χεσΘM. Cf. Oppiani Halleutic. L. II. 499. Dicitur vero h. l. επω χμαζειν συεσσι de apri , quorum in sues ruentium furor magis hosti-Cus, quam coitus aut amor appellandus est. Cf. omnino L. III. Cynegetic. v. 364. seqq. Versu 4I3. Θῖροι. Hos esse canes, quo Latini Albanos, graeci scriptores Indicos ainpellant in Historia Alexandri Magni, probabilis est coniectura Bodini p. 62. Paullo post

versu 4I7. ubi vulgo legebatur αγρολοφσπις, Conr. Riversitusius ap. mmmelium emenda-hat ex coniectura H. Est Θωεσσιν Dαους ἀκρολες,ας. Sed vocem non tentandam esse, sicile concedet, qui cogitarit autorem huius carminis non nimis castumia translationum usu eiusmodi exsaperantiam

nata quam ingenio suo . indignam putasse.

67쪽

4o Animaduersiones ad Versu feta. ω δε τυχ ο soloecum et in autoris huius carminis non ferendum est, nisi, quod olim Lucullus de suis historiis dixerint, quo sacilius illud probaret Romani hominis este aut Asiani, qui latine melius quam graece sciret, idcirco barbara quaedam et soloeca aspem sisse eum putemus. Nam particula εἰ nunquam apud autores bonos coniunctivum assumit, ut rem monet Vale mair U. C. ad Herodot p. 624. No. 43. Uidetur ergo seri bendum ἐν δε τυ ησα. Similis est locus L. II

versu 4I ubi εἰ δε τις περιανυοι cum Bodin legendum censeo. Deinde versu sa . lege dum monet D. Brumst: κεν ἀυτεροι τι αμασσομενος ονυχεσσι ' quo ducit etiam sequenS αν ιασειε, φεροι et πελα . Brodaeus h. l. emendabat: ρεια μεν ρευτεροισι δαμασσαμενος δ ονυχε νει' et deinde μιεσαυλιον con

iunctis vocibus legi volebat. Male. Ad Librum Cynegeticorum secundum.

Γ mecum sentit Ili. Rrtinia; addo nunc similem Arati locum Phaenom. v. I44 εις-ὐπωμ ω, εις δ ἰξυοθεν κατιοντων. Versum II. quem me intelligere negabam, ingeniosa emendatione tentauit in epistola ad me data doctissimus Larcher, a quo post egregiam illam De maeris nominibus et intiniis apud antia quos Dissertationem nunc praeclarum in Herodotum commentarium cupide expediamus. Ita

68쪽

Vella 48. Ndinum πεφρίκει - αγρια - σα iam ante Turnebum in πεφρικεν - αγρος- ωντα mutauit Bodinus; ita versu 8a. ubi Turnetvis primus edidit: τh: --ο, eius

emendationis autorem reperio Brodaeum, qui etiam verse IS. hυμος malebat. Versu I63.

Brodaeus άμφιΘαλωσι pilosis legit, et versux5ου. in vulgari laetione Α μέροι - ἐμιτία subintelligebat συμβα-; sed idem tamen habet etiam lectionem εrεζοι συνεναντίον quam nos a Guieto recepimus. Versu a39. Nditium δώem, et versu a I. lectionem κι τε ταχα, quam cum Aldina habet Cod. Regius, ante Turnebum emendauit Bodinus. Versu a6αBrodaeus εmih λι αντε malebat, quae quidem ipsa coniectura doctissimi Lartare erat. Ad versum 293. annotabimus memorabilem Lyranidum locum pag. 7T. Certiorum Decies sint tres - et una species vocatur πλατύκ habens cornua lata et excelsa; secunda am

69쪽

4a Animaduersiones ad .

tem rotunda tornua habens' tertia femina. murum potes niusculus misceri nifl iuxta fontem -- Veri, inquam, cerui, qui habent cornua rotunda. Qui deinde nominantur Ιορκοι, parum differre ab eo genere. quod auctor carminis δορκας appellat, Bodinus existimabat, quia satis co stet ceruorum in genere contineri. Igitur damas interpretabatur. Neminem adhuc reperi, qui doceret, quae sera nomine ιορκου sit appellata ab hoc nostro poeta. Ego vero Plinii axin seu daniam maculosam Bengalensem esse, certissimis argumentis vincam, ubi ad eam commentationis partem delatus fuero. Versu 3OO. μειων κεροις, quod Cod. Sylburg. praeserebat, etiam apud Brodaeum reperi. Paullo antra Bodinus σφραγιδεσσιν emenda bat. Male. Idem versu 397. Aldinum αμαλδίσκων emendauit, et deinde versu 398. Θαυμα μεν Eu, quam posteriorem correctionenia Turnebo commemoratam, veluti lectionem

scripti libri, recepit Rittersitusius. In loco perdissicili versu 4oa. Conri Ritis tershusua cum H R o malebat υπεδέξατο, ut memorat Hammelius; idem vulgatum εἰ nisi versu 4o4. ita defendit in Curis secundis: Inimo nihil deest, si re δὲ exponamus ut apud Homerum Lind. α. Ioa. Sa . et alibi: denique versu 4OS. επι interpretatur per ειετι. Nihil iam utimur his viri docti opinionibus, pomquam totus hic locus praeclare ab LE. Bris illa persanatus est. Versu 427. Θοροντες autO-

70쪽

Oppiani libros IV. da Natione. 43

rem habet Brodaeum, quemadmodum versu 443. ετταρτ/εουσιν ante Turnebum a Bodino fuit excogitatum. In orygis descriptione κρονεην 4 4. autorem habet Bodinum; ibidem φυσαν legi volebat Brodaeus, et addite cur rum ritu eatiis cornisus Dirat oryx. Versu 466. Iedlionem utramque, a Turnebo velut ulibro seripto commemoratam, excogitauit BO-dinus, unam ἀυτίκα γαν, alteram αυτώ

η' item versu 477. Aldinae μωνει pr mus correxit. Mirum est H. Risum cum Bructario et Arnalia in eandem coniecturam imcidisse, cum versu 469. κρατος ἐρων scribe dum cemeret apud Hummesium L e. quod ipsum a nobis fuit receptum. Ad versum snvbi legitur de dentibus elephantorum: ἄγνυν-τ κοτυληδον απειΘLς' praeclaram Brodaei notam appono: Paulus Aegineta L. VI. e. 89. αφαπόον μ, ἔν-ο ου καF -κme

: μ itur, modo frangitur tr su/rsum, messit olliquum. Haec ille. Male igitur in vers ne latina eum Turnebo in frusta posuimus; erat enim dicendum raramni modo, exemplo ς Plinii XII. e. m. Calamus melior qui assuloso ιον potius quam raphani modo framgitur. Galenus L. VI. Method. κα-lnv κα- ' το me explicat sea miram ossis per transue

hin iactam, partea ossis fracti ita separantem, a vi