장음표시 사용
251쪽
do Pippino in Childerici locum . Annuit me NasMusque rei fidem disertis verbis facit subsisytio sup xur 26 cum 'inhardo, alii que Annalibus. Unde
evertitur opposta cu/usdam viri Gocti a sententia . Anno 73 I. pedetentim composti sunt Francorum an mi ad Pippini consecrationem , quae labente eo anno , mel sequenti ineunte fasia es. Itaque ab hoc anno 75 I. regnum Pippini numerari coepit, non ab anno 7sq. quo a Stephano Papa denuo consecratus unctasque es. 28 Hinc Eginhardus, qui non Annales nam in Annalibus Zachariae auctoritate Pippinum Resem Coninstitutum asserit sed vitam Caroli Magni scribere animo intendebat, rem non exorsus ab ovo scripsit, Childericum iussu Stephani dyostum ae detonsum , atque in monaserium trusum. Eadem de caussa The pha l αε in Quae ex ipse Mabillonio areepta, in ipsa disputatio.
ne supra allata est pag. aris. a Cointii suo anno et sa. num. s. ω eius exfσiptoris N ealis Alexandri in Saeuis Octavi Historia Eeelesiastiea Dissertati me fecunda r qui temporibus Sedi Apostoliea partim aequis sis riam veritatis magistram aulieae assentarioni , ct proris genio accommodaturi, ineone .m rei antiquissima fidem eonsilio pra-psero elevare eonari fuerunt, sabulosis narrationibus aeeensentes
missionem Pippini ad Zactariam, quasi ingurium quid admissu-νi, si a summo Pontifice Franeorum Registim Chiliarieo si.ia
Nevoveadariam ultimo ablatum , ct Pippino Glutum fuisse , concedere viderentiar. Fontaninita in Vindiciis Diplomatum lib.
Ruinarius quoque annotat. in Fredegarii Chronteum . seu Appendicem ad s. Gregorii Turonensis Historiam Francorum Part. 3. pag. 686. affirmat, Romanum Pontificem, qtii tunerat Zavariar , se se Pippini elemoni immifetiisse , repudiatque Cointii sententiam his verbis: Ciantius suae eon, tionis, qua omnibus seriptis , ct editis contraria est , nullam rationem asserr, ns quod, ut quidam existimat, Franei Pontimem de R
gis Hectione non consuluerint, nee tune eo uetudo fuerit Reges tingendi r utrumqMe vero resialitur ex eis uia veteris codicis
Disvsiani, ipse Pippino reaenante seripti , quam clausulam ex
Nabillonio acceptam nos supra recitavimus pag. 2I .'
i as i Mabillonius lib. a. De re diplomatica cap. 26
252쪽
phanes , incertus auctor Historiae Miscellae, Σ; aliique posterioris tantum unctionis meminerunt, ut pote prima multo celebrioris. Subjungit ad extremum Natalis Alexander , --nalistis, quos supra memoravimus, de Chil-derici III. ex floratione consilio vel decreto Romani Pontifris , ab Eginhardo accepisse , ab Eginhardo &Annalistis sumsisse Continuatorem Aimoini, Rhegi-nonem, Adonem Viennensem, Marianum Scotum, Hermannum Contractum , Lambertum Schalaabu gensem, Ottonem Frisingensem , Abbatem Urspergensem, Sigebertum, Nangium , Trithemium, G guinum , ceterosque . 3o Injuria prorsus& immerito . Etenim non Εginhardum solum , sed
antiqua Regni Francorum monumenta , veteresque Scriptores alios ante oculos habere potuerunt . Ne que enim omnia , quae memoriae, litterisque mandata
funi, nomimus. 3I Praeterea, ut verbis utar ipsius Natalis Alexandri, summa haec tot Auctorum ex omni natione , religione , ordine consensio in Childe rici exauctoratione Pontifici Romano tribuenda prohibere vel sola debebat eumdem Natalem Alexandrum , ne hanc ei tam praecipiti iudicio abiudicaret . God enim apud multos unum invenitur , non est erratum , sed traditum , inquit Tertullianus . 3a Cujus traditionis vim sensere Μagdeburse ses
α Theophanes in Chronographia pag. edit. Ueneistae . Historia Mistella lib. 22. tom. r. Scriptor. Rer. Italiz. Muratorii pag. 1ss. 3o ὶ In Hisi. EGI. saec. VIII. cit. Dissertat. a. t m. s. Pag. 74o. S seqq.i 3α ὶ S. Augustinus lib. a. De Baptismo contra DonatI
S. Μaximus Prologo in opera S. Dionysii Areop itae, obiicientibus, quod illa non reeensuit Eusebitis Pamphiti, respondet, quam plurima Eusebitim omisisse, quae ad manus eius non pervenerant. Tom. Σ. Bibl. Patr. pag. I O. 3α ὶ In Hist. Ecel. see. XIII. & XIV. Dissertat. 6. Miax. tom. 7. pag. 393. Diqili Corale
253쪽
ses ipsi . homines alioquin expertes Veritatis, nora ausi historiam hujusmodi in dubium revocare is
254쪽
De salsa S nodo sub Hadriam L Area ius etiagendi Romanum Pontiscem , investituis ras concedeuri Episcopis. CVm sub initium Pontificatus Hadriani I. Desideαrius Rex Langobardorum Famentiam , Ducatum Ferrariae , seu Comaclium de Exarchatu Raυenia nate , quas Pippinus Rex o eius filii Carolus o Caarolomannus B. Petro obtulerant , foedifragus occupans et , statim Tribuni Ravennates confugerunt ad Pontificem , qui datis ad Regem litteris de promisso non servato conquestus est. Conquestio tamen exitum habuit haud felicem. Tantum enim abfuit , ut Rex incepto desisteret, ut etiam mitteret ad Urbes Ducatus Romani diripiendas , minitatus, se missurum etiam, qui Romam ipsam invaderent. In tanto rerum discrimine constitutus Pontifex Carolum Magnum per Legatos rogavit, ut secutus exemplum Pippini Patris sui opem Ecclesiae ferret, Exarcha tui succurreret, aliaque Plenarias B. Petri finitias , o ablatas Gestates ab Demerio Rege exigeret. I Praesto fuit Hadri no Carolus , & obsesso Ticini, captoque Desiderio ,
Regnum Langobardis ademit anno , postquam invaserant in Italiam , eto6. Christi 77 . obsidionis tempore Carolum ad Pascha celebrandum Romam profectum honorificentissime excepit Hadrianus , impetravitque ab eo , ut omnia, quae Pippinus Romanae Ecclesiae donaverat ac restituerat, amplioribus privilegiis confirmaret . Sigebertus in Chronico ad an. 773. addit, Carolum post captum Ticinum Romam iterum concessis.
1 3 Anastasius Bibliotheearius in Vita Hadriani I. tom. I.
g. 294.S 3o7. pag. a 3 s. &a 3. Vide Petrum de Marea lib. 3. De Concordia cap. 1 o. s. di annotat. 3. ad Ioannem III. α s. ad Stephanum II.
255쪽
se , atque interfuisse Synodo 133. Episcoporum MAbbatum , in qua Hadrianus ei tribuerit jus eligendi
Pontificem Romanum , ac insuper decreverit , ut Episcopi singularunt provinciarum ab eo investituras aC- Ciperent. Verum ipsa verba , quibus id tradit Sige-bertus, praestat V ut opinor , adscribere. Sunt autem haec : Hadrianus Papa ad tuendas res Ecclesiae Carolum Romam accersit. Quo pergens Papiam' obsidet, ibique relicto exercitu Romam pervenit , sanflam Refium restionem ibi peregit , postea rediens Papiam cepi . Iterumque Romam rediit, Gnodum constituit cum H Hriano Papa , aliisque centum quinqua,nta tribus religiosis Episcopis Abbatibus, tu qua Hadrianus P pa cum tiniversali Synodo dedit ei ius eligendi Pontia fcem , or nandi Aposolicam Sedem , dignitatem quoque Patriciatus, et i ver Archiepiscopos mpiscopos per sngulas procineius ab eo invesituram acciapere definivit, o ut nis a Rehe laudettir investiatur Episcopus , a nemine consecretur : omnesque huic decreto rebelles anathematietavit , σ nisi remiscerent ,
eorum bona publicari. a Haec Sigebertus Monachus Gemblacensis sertae eanno Redemtoris III Σ. pos annos videlicet trecentos triginta octo ab hoc tempore nullo alio austire conscio ,
favens Henrico Imperatori Schismatico , qui Ec
t a in I x CHonico sigeberri Iegitur Principatus, nullo sensu.
sed in variis NSS. oe apud Gratianum e Sigureto legitur Partietatus. Petrus de Marca lib. 8. De Concordia cap. 1Σ. 23. Vide annotat. 4. ad Stephanum II. i 3 ὶ Sigebertus in Chron. ad an. 7 3. inter Scriptores Rer. Germanie. Pistorii tom. I. pag. 78o. Gratianus dist. 63. cap. Ηa
Baronius ad an. 774. g. I . - Eugenius Lombardus, seu Caelestinus Card. SAnctatus in Regali Sacerdotio lib. T. g. s. tom. XΙ- Bibliothecae Ponti Miae R Caberti pag. 3ag. Audi Μωerum in suo Dictionario Gauleo, re ipsum Gallum in Vita Siteberti : Sigebertus . inquis , Henrico Iv. contra Gregorium Vil. Urbanum II. Paschalem II. summos Pontifices adhaesit, quae caussa illi fuit . ut multa scriberet, non in praeiudicium tantum Sedis Apostolicae , sed etiam falsa, ct petulanter effusa. Diuili, by Cooste
256쪽
etesiarimi investituras sibi adversus paschalem II. vindicabat . Ita placet magnis viriς Baronio , Bella ino , Greisero , Thomastino, aliisque e & quidem recte ac iure placet . ue Nam Camlum Μagnum post captum Ticinum venisse Romam , falsum est . Siquidem Eginharduς Cancellarius Caroli Magni expresse affirmat , intra septem oe quadraginta annorum , quibus regnaverat , spatium quater tantum illo votorum
Iolvendorum ac supplicandi caussa profectum esse. Primum Romam se contulit Carolus pridie festum Pasiachae anno 774. deinde anno 78 I. postea anno 786- cum Ducem Beneventanum aggredi decrevisset: postremo ad sedandas turbas contra Leonem III. excitatas ab Romanis, anno Mo. , quando ab eodem
Pontifice Imperator conititutus est. Ubi ergo est quin- rus a Sigeberto confictus Caroli in Urbem adventus ' Hoc Eginhardi testimonio ad incitas redacti adversarii comminiscuntur , Eginhardum loqui duntaxat de itineribus et torum solvenaorum caussa susceptis. Sed commentum istud revincit Eginhaesus ipse subjiciense vestigio : Ultimi ahentus sui non Iolum hae fuere
cauisse supplicandi nimirum & vota solvendi ) --
rum etiam quia Romani Leonem Pontificem multis ast sitim iniuriis , erutis videlicet oculis lingua amputata , fidem Regis implorare compulerunt. Idcirco Romam Ueniens propter reparandum, qui nimis conturbatus erat ,
Eccleyiae satum , ibi totum Demis tempus protraxit. . 6 Itaque postrema saltem hac vice Carolus Romam venit alia etiam de caussa , praeterquam supplicandi & vota solvendi. Accedit , quod in illa universali Synodo perperam P a dicia i
257쪽
dicitur Hadrianus dedisse Carolo dignitatem quoquσPatriciatus . Illa enim fruebat tir Carolus jure haereditario usque ab avo suo Carolo Marte lio , cui Patriciatum contulerat Gregorius ΙΙΙ. . eumque Stephanus II. assirmaverat Pippino & filiis ejus , in quorum numero erat Carolus Magnus. hiare Paulus I. & Stephanus III. Hadriani decetares , litteras Carolo Magno Patricio Romanorum inscripse runt , 8 ideoque Hadrianus eidem Carolo vemeriti Romam obviam misit venerandas Cruces , id egi δε-gna , sicut mos es , ad Exarchum , aut Patricium juscipiendum. ς Accedit etiam , quod Romani Pontifices artate Caroli . & initio Principatus Ludovici Pii , electi sunt nullo interventu Principis. Io Certe Florus Magister in lib. De electionibus Epist
porum cap. 6. ita scripsit circa annum 82o. : In Romana Ecclesa usque in praesentem diem cernimus absqtie interereatione Principis , solo dispostionis divinae . iudicio , Fidelium suffragio legitime Pontifices consecrari. ir Qui potuit , quaeso , Florus ista tam affirmate dicere , si ius eligendi Pontificem Carolo
Magno Hadrianus concessit 8 i Quid quod Hadrianus ipse fidem omnem Sigeberto derogat duabus epistolis ad ipsum Carolum datis Altera enim scripta anno 784. profitetur , ab se ordinatos Episcopos Regni Langobardorum , poli susceptum Cleri & plebis decretum de electione legitima . Altera autem Carolo cupienti & exoptanti, ut Ravennae Episcopui eligeretur coram missis ab se Legatis ,
t et in Pagius ad an. o. g. 4. & s. Petrus de Marea lib. t. de
8 ὶ Inter epistolas Codicis Carolini apud Muratorium tom
3. Seriptor. Rer. Italic. pari. a. pag. I 16.& 377. apud Labbeum tom. 6. Cone. pag. I 673. S 17is. & apud Gretiarum tom. 6. pag. O .&733. Vide annotat. a. ad Paulum I.
V ὶ Anastasius in Vita Hadriani I. tom. I. num. 3 s. pag.ao. io ὶ Id ab exemplis probat Thomassinus De vet. & nova Ecclesiae disciplina pari. a. lib. a. cap.as. f. a. S 3. pag. 376. t ir ὶ Exstat in Bibl. Patr. tom. a s. pag. 3. & cum Agoba do Balvetii pag. 3 8.
258쪽
gatis , anno 78 . respondit , id numquam factum , sed hoc duntaxat Pippini etiam aetate fuisse in more positum traditione antiqua , ut Gerus , o plebs popolica, suscepta admonitione , Mi eligerent miliorem ,
decretoque eles ionis , omnium manuum subscriptione roborato . ad Ap0klicam Sedem perlato , proprium sibi Anisitem consecrandum peterent. Ia ) Itaque in S. Petri Damiani Dialogo , qui inscribitur : Disceptatio Θnadalis inter Regium is catum , O Romanae E clesiae defensorem , nullum ius huiusmodi Carolo Μagno datum ab Hadriano commemoravit Regius Ad vocatus , qui illud non omisit , quod Henrico IU. ab Nicolao II. concessum fertur. 13 Quibus ex rebus breviter disputatis facile colligi licet, id, quod Sigebertus, seu ut Pagio utrique , Cointio, & Mabillonio placuisse video , 14 Sigeberti interpolator obganniit, hommentum es se hominis schismaticitam male propugnatum ab nonnullis Calvini sectatoribus , ut eruditos eiusdem sectae viros jam pudeat ineptissimae defensionis. Cur autem non pudeat λ Etenim rationes , quibus probare contendunt, memorata iura Camio conces ab Hadriano , teruncti sunt. Ne videar malitiose subterfugere , quae opponunt , di ictum declinare , ajo , altum' silentium de commentitia Sigeberti Synodo esse in Historia Ecclesiastica Anastasiii Bibliothecarii , quem ibidem , auctore panuinio in Vita Gregorii VII. is dicunt meminisse de ea. Idque
dictum volo etiam de Theophane , ex quo Anauasius historiam suam ferme verbum e verbo expressit. Neque temere hoc dico , sed praeeuntem sequor eruditissimum virum Iacobum Greiserum , qui utrum-
r 3 in Apud Baronium ad an. Iosa. I. at . & so. vide ann tat. 6. ad Nicolaum II. t 14 3 Antonio Papio ad an. V 4. q. r3. Franeisco Pagio in Viola Hadriani I. f. et 3. pag.s94. Cointio ad an. 774. F. II 6. t m. 6.pan. 72. Mabillonio lib. g. De re diplomatica cap. 3. I. Id.; as Apud Greiserum tom. 6. P . IOI.
259쪽
que manuscfiptum se legisse , & nihil huiusmodi 1n
venisse, asseveranter pronuntiat, subjicitque , nec a
liquid tale esse in Hiitoria Miscella , quae magna e Sparte ab Anastasio sumpta est. 16 Quare Panuinis assertio testimonio Anastasii destituta , quod pace tanti viri dixerim , parum atque adeo nihil habet a
Quid vero respondendum Gregorio VI. allerenti
pud Gulielmum Malmesburiensem , jus istiusmod1 Carolo Magno datum ab Hadriano ' i Nae
ego in Pontificis auctoritate libenter acquiescam , ix certum sit, orationem illam esse Gregorii VI. , neque potius ei a Malmesburiensi assictam eo modo, quo ab Oratoribus aliqui interdum ea dicentes inducum tur , quae numquam ipsi cogitarunt. Nimirum Malmesburiensis opinionem , quam ex Sigeberto hauserat,
Yε Contra Replicatorem lib. 2. cap. 1. tom. 6. pag. 371. t 1 Malmesburiensis lib. a. De rebus gestis Regum A glorum apud Greiserum In Basilico Doro , cap. s. tom. 7.43. , ita loquentem facit Gregorium VI t Laudatus est olim praedaeanda memorrae praedecessor noster Hadrianus L, quod inυesituras Eectinarum Carolo Magno con eris, ita tit nullus eD-ctus consteraretur ab Episcopo, nisi prius a Rege insigniretur sanulo s baeuis. Contra laudatur in nostri Deuli Pontifeibus , quod has donationes luserunt Principibus. Poterat tune rationa-kiliter eoncedi , quod nune Iaudabiliter debet aufieri. Cur ita pQuod erat animtis Magni adυerfus avaritiam iniictus , nee δε- ille inυenisset adirum aliquis, nis intrasser per sitim. Praeteν- ea per tot terrarum interstitia nequibat requiri sedes Apostea .iat unicuiqua electo accommodaret uenfum suum, dum esset prope Rex, qui nihil per avaritiam disponeret , sed iuxta saera Ca- nonum seita religiosas personar Ecelsis intro teret. Nune omnia palatia Regum luxus, ct ambitus occupavit. Quare merito liberistatem suam sponsa Cόrsi asseverat, ne illam υrannus ambitis D usurpatori prostituar. Postea Malmesburiensis huiusmodi privilegium urgentibus , responsum hoc ab Gregorio VI. 'tum fingit: murata esse tempora , muratas personas. Hae talia oIim absque aυaritia, corde puro s simplici peractae nune auri saera sa- me inυaIeseente omnia venalis esse ; s Episcoporus , ceteras Me Praelaturas ita Simoniace quas in foro expona , ut qui plus aeris
annumeraret, dignitatem obtinerer, licet ceteroqui mortalitim im
eptiis mus esset. Hine privilegium Carso eoncessum merito remearum esse , quando posteri Caroli eo r- sagitiose abutebamur .
260쪽
sregorio UI. de sua innocentia differenti attribuit t.cum Greeorii VI. tempore .diploma Aoc necdum cusum fuisset . Nam s c um erat, cur Henricus quartus quintus tot annis cum Pontificibus de Episcoporum im
issituris digladiantes , se is suum ius foe primilegio
numquam tutati sunt P Cur iam altum est de eo silentium in rebus gesis ρο scriptis Gregorii VII. Pontia ficum , qui hunc secuti sunt , cum Imperatoribus per pettio ob investituras decertarunt i8 At Leo VIII. in Onodo congrenata Romae in Ecclesia S. Salvatoris : Ad exemplum B. Hadriani Aposto- icae Sedis Antisitis, qui Domino Carolo mictoriosissimo Regi Francorum o Langobardorum Patriciatus Henit tem , ordinationem Aposolicae Sedis , o invisit ram Episcoporum concessit, eadem Ottoni I. largitus est , ut .apud Gratianum legere licet. 19 ) Nimirum apud Gratianum inconsiderate nimis Ma trafiantem , ut rerissime: dicit Baronius ad an. .9M. β. 22. Huius enim constitutionis νοθεία o initio statim se prodit. Nam Pseudopontis ex Leo UIII. ait , se id Ottoni I. Imperatori concedere ad exemplum B. Hadriani ., .cum nihil hujusmodi Carolo Magno , ut gravissimis rationum momentis probavimus , Hadri nus concesserit. Deinde quid cavlsae fuit , cur Leo hac constitutione otioni, qui ab Ioanne XII. iam consecratus fuerat Imperator , daret, ut ipse effet P tricius o Rex ' An non cum Imperio dignitas P iriciatus concessa fuit: ' An quid amplius & auguilius sonat Regis nomen, quam Imperatorist Nonne diagytati Patriciatus tum subrogata est dignitas Imp xi: occidentalis, cum ab Leone III. Imperator creatus est Carolus Magnus , qui ob eam saussam omisso Patria