Tarquinii Gallutii Sabini e Societate Iesu Orationum tomus 1. 2.

발행: 1617년

분량: 442페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

421쪽

suit , ut dici , & cani verissime possit:

Tune is aues tutae mouere per aera pe-M , Et tuus impavidus med' errabat in agris, :Nee sua credulitas piscemfustendoerat hamor sed confestim post: primum illud saeculum,quod

in irrogato etiam contumaciae parentum nostr rum exilio propter communem, ac prope vulgarem quamdam probitatem aureum dici poterat , homines siliborti simi intemperantiores : qui victu illo lacili, ac parabili minime contenti,exquisitiores, ac suauiores a carnibus epulas expetentes, pulcherrimam illam temperantiam inquianarunt . Quid i illos ne putabimus a pecudum caede prohibuisse manus , qui vel ab insana is , monstrosiaque corporis proceritate,vel ab insigni superbia, Gigantes, doc eli terrae fi ij sunt appellati illos inquam, qui tam execrabili gen re flagitij terram contaminarunt,uῖ elui, ac purgari nisi omnium fluminum, aquarumque inundatione non potuerit Illa ipsa venia, quam erepto iam ex aquis orbe terrarum, quali voce praeconis promulgavit Deus, ut nouo epularum genere uterentur omnes, abdite quodammodo , impliciteque significat, asiquos ante suille voluptarios, S distblutos, a quibus illud esset per temeritatem, atque intemperantiam VsitIpatinnitaliquos moderatos item fuisse, ac bonos; a quibus quasi superuacaneutra, S iusto desicatius repudiatum estet . Quae igitur causa fuit, cur eam De

422쪽

Deus illo tempore facultatem euulgaret pe ampla sane, atque probabilis : non quidem, vehomines epularum suauitate disiblueret, sed venecessitati consuleret, quam eluuio illa homi- , num impositerat vitae. Nam aquis repente. dilapsis, cum solum ita iam emaciatum, & co fectum esset, ut terrae seminibus vitiatis,degene- 'rantibus arborum pomis, adeoque minime silp- peditantibus humano corpori cibatum idoneum, quo salus, ac vita retineri commode posset,succi . plenioris concessit epulas; ut cibus suppeteret. multo magis alimentarius, & quo nostra homi-num mortalitas facile sustentaretur. Quae nos addidimus irritamenta, & lenocinia, quos addi dimus artifices, ut in frusta non enormia scinderent aves, ad explendam cupiditatem,&luxum addidimus, non ad tolerandam necessitateΠL . Quantum ergo dixerim esse huius abstinentiae splendorem,ac decus, quae aurei saeculi speciem in aetate tam serrea praeseseri, quae beatam in illam priscorum hominum vitam quasi longo postliminio reuocat, quae paucis concessiam , communem facit, popularemque virtutem , ac

sapientiam 3 Si enim aetas illae, & gens dicta est

aurea, quia iustissima, virtute ornatissima, & s pientissma mat ; cur non aurea nobis hoc ten

pore videatur Chri itianae Reipublicae multitudo, eius illustiata beneficio temperantiae, quam iussilia , aequitas animi, prudentia , fortitudo s

423쪽

nrtutes caeterae, veluti corpus umbra conse- qiiuntur. Pulcherrime sane rem attigit Hezaclitus ille , qui siccam animam optimam aiebat elis,ac lapientillimam. Significabat enim tem

perantiae sic caetera respondere , ac re nare virtutes , quemadmodum vacua vasa eum contacta, S plausia λnitum reddunt , quem plena reddere non potuissent. sta profecto res est: pinguis ille cibatus, ac vinum habitiora qui- dem corpora facit, sed animum hebetat, impeditque quo minus honesti sermam ,& caelellein virtutis pulcritudinem cernere possit. Ut enim oculus humore occupatus inistenti, hebescit,atque ita obtunditur, ut ossicium sithim sacere non possit, ita cibo animus oppressus verum diiudicare, prudentiae, iustitiae, sapientiae siclendorem nequit agnoscere. Putatote igitur, Luditores , . vita cum hac Temperantia caeteras quoque virtutes in Ecclesia choros ducere , & Chiiltianas urbes hoc tempore sic lustrare implexas mutuo, complicitasque, quemadmodum Gratias induxit ludentes Hesiodus, & toto terrarum orbe circumvagantes. Quin ipses existimate Caelites vestris interesie studijs, ac vobiscum vetari Deum: qui hominum probitate, ac mo- rum innocentia uimmopere delectatur. Nam si de aurea illa hominum, & morum aetate dicere

non dubitant, ac canere poetae, Deos ea communi captos delectatos innocentia, solitos

424쪽

sitisse vulgo cum ipsis habitare mortalibus,castas

domos intrare , omnibus se visendos, tractandosque praebere; quid a nobis de Deo , deque

Caelitibus hoc tempore dicendum sit, quos Ve- Ie compertum habemus, eorum castigationem , ac poenitentiam in delicijs habere,quorum mores antea propter iniquitatem, ac turpitudinem auersabantur. Sed haec ita explicabuntur a me

facilius, s de altera illa virtute, hoc est de Religione aggrediar dicere , unde publicum hoc

Temperantiae studium , velut a catici, & fonte quotannis ad animorum expiationem promanat.

Nemo enim non intelligit, tam sanctum, ac se Iemne ieiunium edici, iliberique ab ea Religio. ; quae hominis animum scelere contaminatum aliquo dies noctesque percellit, ac pungit, neque ante sistere viaqtiam, aut quiescere patim . tur , quam aliquod expiationis quaeriit, atque inueniat genus, cuius vi abstersia criminis labe , . Deum sancte, casteque venerari queat. Et profecto suit omnium semper gentium opinio,du decim quoque tabularum lege comprobata, non debere quemquam nisi caste, sancteque ad Deum accedere. quo factum est, ut cum inquinati flagitio sibi viderentur esse mortales, antequam sacris interessent, & Deum adirent, lustrationem quaererent aliquam, qua se purgari facilius existimarent. Nam vel sublimes ventilari se pactiebantur in aere , vel igne ustulari, ae sulfurec c 3 per

425쪽

perlini, vel aqua maris, fluuiorumque, vel alio genere suffitionum abstergi. Id videlicet agebat

Vlysses,cum caede procorum contaminatus stulfure voluit, atque igne purgari. Id Orestes m terno pollutus sanguine, cum confusa septem fluminum , adeoque ex ipsa etiam hausta Hippocrene respersus est aqua . In quo genere illud quoque se lemne fuisse accepimus, ut qui tibi Deos iratos , & nunquam propitios esse intellia geret, is linteatus lucernam, & laurum sustineret manu, humoque genibus repens clamaret identidem, atque irata sibi numina palam,ac publice profiteretur . Haec, aliaque permulta fuere , in quibus ad eluendas animi maculas alia quam inesse vim existimabant antiqui. sed in tam multis, ac varijs expiationum sorinis nullam ieiunio sancitiorem habuisse videntur. Na carpere quidem,ac irridere Satyrici non dubitant eos,qui ---TIberino in gurgite mergunt

Mane caput bis, terit, is nomflumine purgant. Ieiunium vero qui detideat, immo etiam qui ad

expiationem accommodatissimum esse non pu- tet, eorum qui haec litteris consignarunt inu

nias neminem . Igitur, ut ab Aegyptij s, qui caeteris videntur fuisse religiosiores , ordiamur, de illorum Sacerdotibus id potissimum a Cheremone didicimus , ex eo tempore, quo sacris primum initiati essent , humanae vitae negotijsllane omnibu3 nuntio renaisso , nullam unquam

omnis

. Diuitia

426쪽

- emnino rem transegis e mortalium , & carnibus , ac vino semper abstinuisse. Ab ea victus ratione haud sane multum videntur abhorruisse Indorum Gymnosephistae , quos abstinentiae tam studioses filisse legimus, ut oriza tantum, atque artiorum pomis alerentur. Utrique ta- meo ab ijs Cretensium Sacerdotibus, quos Iouis vocabant diuinos , victi, ac longe in eo genere stiperati sunt; cum n*n modo carnes, sed ne cibum quidem ullum igne mollitum , S coctum auderent attingere. Mysi non modo Barbari semper habiti sunt, sed etiam ita viles , &nihili, ut quoties nullius hominem pretij dicere vellent , Myserum eum ultimum appellarent. Et tamen hi tam contempti, & despicati Asiae populi, ut scriptum reliquit Possidonius , haud satis sitae se religioni facere putabant, nisi &caelibem agerent vitam , & caesorum anima lium carnes auersarentur. Quid vero de Grae-

eis dicamus , qui sapientia, & doctrina omniabus sine controuersia praestiterum Quid in eaeteris egerint sacriticijs, minime requiro, ac disputo: sed in Cerere sacris selemnibus veneranda, scimus apud Athenienses seminas, quarum ea secrorum procuratio erat, ieiunio se an- . te, ac voluntaria prorsus inedia praeparasse. Uenio ad Romanos, quorum seuerissima fuit, aesanctissima, nc n modo sacrorussa, Verum etiam rarum omnium disciplina. Legimus adeo Nu- cc ε uiau

427쪽

mam illum Pompilium, qui religione primus imbuit Romanorum animos armorum diuturna licentia, longa tractatione bellorum efferatos, cum pro frugibus sacrificaret, illud praecauisse . potissimum, ne carnium usu cupiditati obsequeretur suae. Quae cacra cum posteri retinuissent, S quotannis lumina populi celebritate facerent, lut eam temperantiam amplioris pietatis significatione cumularent, anulum etiam e digitis deponere, nec ante repetere consueuerunt, quam a iperacta, & absisluta ea frugum sacrificia essent. Tantum illi ad purgandum animum, expiandaque sicelera in ieiunio posuerunt: quia tempe- .rantiam Virtutem quamdam esie praeclaram, ac pene di trinam intelligebant. neque multum op - .pido aberrarunt a vero. Quamquam enim uni ieiuniis, temperantiaeque solitariae non ea diui- . nitus attributa vis est, ut ipsa per se turpificatum criminibus animum eluere possit, ac tergere , il- li id iamcn habemus , & maiorum exemplo , &doctorum hominum *ntentia,& diuino testim nio explorataim, nihil, si caetera suppetant, quae ad expiationem instituta sunt, polle fieri ieiunio i melius, atque accona modatius ad imi retrandam improbitati veniam, atque ad eas de se repeten-das voluntario iudicio poenas , quae nostra ipsertim flagitia commeruerunt. Quid enim signifi- eauit aliud ieiunium illud Niniuitarum percele- 'bre, cuius benescio ab imminenti, & iam instanti ci

428쪽

Oratio XXVI. ost

- ti ciuitatis interitii liberati sunt , nisi praepotentem Deum quantumuis graui mortalium scelere prouocatum,iita sacrificii genere facile placari , quod resipiscentis iam animi, siua deteilantis flagitia, & meliorem promittentis in posterutrias

frugem testimoniism est . . . 'Longam hic ego seriem texere possum eorum, qui admirabilem in ieiunio, cui moderetur religio,ad Deum propitianduis vim esse demo strarunt. Quid enim tres illos adolescentes impulit, ut lectissimis epulis , quibus ephebi Regii

vescebantur,repudiatis, vulgares optarent, atque

in summa rerum copia ieiuniὰ se ac voluntaria fame conficerent λ nonne religio ' Quid nobilem illam seminam in eam induxit spem , ut ieiunio communita facile credere Assyriorum occupari, adeoque interfici a se Regem in tentorio posse ΘSileius attendamus orationem ad populates suos, quae in sacrarum litterarum monumenta relata est, haud dubie statuemus unam fuissedeiuniiunimperantem,religionem. Quὶ vero antiquissimus ille Legislator tam multos in summo Sinai verti ce transigere ieiunio potuisset dies, nisi eum si gularis quaedam pietas, & religio confirmasset Nihil enim de aliis dico , 'qui cum diuturnium ieiunium in summa religione multos coluissent, de retinuissent dies, aut vita iam sunctos excita runt ad lucem, aut imbres euocariint e eaelo,aut

leonum gregibus, quibus erant obiecti , λψi

tes .

429쪽

io De Christaeiun.

tes, atque incolumes euas unt. Illud in summa pronuntio,atque hac extrema orationis parte contendo, nihil hac sanctitatis professione,aut ad morum emendationem salubrius,aut ad splendorem, & gloriam amplificandam opportunius aceidere Christianae Reipublicae posse.Nam , sue spectetur ipsa per se temperantia: ea est, quae depulsis, reiectisque mollioribus epulis, vitiorum omnium, & Uagitiorum depellit incitamenta : sivo illa attendatur animorum expiatio, in cuius gratiam usurpatur, & colitur, tanta, &tam ampla videtur Virtus, ut selitaria esse non possit, sed cum caeteris coniuncta partibus; quae si desiderantui, nullis omnino

caeremoniis,extemisq; sanctitatibus insectus scelere mortalium animus piatur .

430쪽

m PERVIGILIO

N tanta Christianae Reia publicae gratulatione, quata crastinus praeseseret dies eius recordatione triumphi, quem nouo duxit exemplo nostrae libertatis asterior, cum Hierosislymam, Vrbem nobilistimam ingressuriis , gratulantiunt vocibus, stratis humo vestibus, Olearum virentibus ramis exceptus est 3 in tanta, inquam , significatione. laetitiae, eam mihi or tionem, ac dicendi copiam dari velim, quae pos set, & eonim ossicia, qui Seruatori occurrunti, exponere, & ei sapienter, ac iure optimo tributa. esie,demonstrare . Duo enim hic explicanda tamihi esse intelligo : honorem illum eum fuisse , qui Liberatorem nostium non modo Deum, re ., gumque Dominum , sed etiam victorem, ac triumphantem ostenderet, &gloriosa illa cogno

menta, quae vocibus occurrentium decantabam. tur, merito in eum, atque apposite conuenire.

Vt igitur a deducentium, .ac salutantium ossiesis haec

SEARCH

MENU NAVIGATION