장음표시 사용
221쪽
223 horum portentis quam maximam posset sibi apud imperitos constitueret auctoritatem. Neque tamen infinitam illam appellationum farraginem, quibus singulos numeros Pythagorei seruntur indieasse, ab ipso Pythagora aut a prioribus eius distipulis prosectam esse, Ut credam; tomere inducor, quos de numerorum ratione λι- άπλοῦς esse philosophatos supra ex Aristotele didicimus. Insanum istud stolidumque, Omnia sapientiae a cana in Pythagorae numeris quaerendi, istudiunt videtur fecisse, ut iuniores maxime Pythagorei nune ad physiologiam numeros,nunc ad theologi am, nune ad morum doctrinam, nune ad nescio
quidp transferentes, omnia miscerent, & con αturbarent , atque Verborum excogitarent mira cula, quae vix sensum fundere, aut unquam inter se posse conciliari videantur. Quocirca his spinosis subtilitatibus enodandis insudare ogo quidem nolim. . XIX. Reliquum est, Vt de natura animae humanae anquiramus, quae fuerit Pythagorae 1ententiat qui locus in uniuersa Graecorum philosophia cum ista de diis disputatione summam cognationem habet.
222쪽
bet. In duas vero animam nostram a PFethagoratributam esse partes, nobiliorem & ignobiliorem, quarum posterior rursus bipartito diuideretur,
constanter veteres tractunt. Satis habeamus in reminimo dubia unius P Lu TARCHI testimonium protulisse : πυξα γορας, Πλατων
τῆν φυχγν' το γαρ εχει λωγικον, το δε αλο- γον. κατα δε το u τ αρη' το γαρ φιλογον εις τε το Θυευκον τοε ΘυFor ων. PIrhetoras es Plato in duas tr butam esse animam partes dicunt, quarum Hierasit rationis particeps, expers. Sed si accurate rem considerer, tres constituunt parier:
eam enim partem in qua ratio non inest bifariam diuidunt, in iracundiam scilicet G cupiditatem y 3. Quare S DIOGENEs tres ex sententia Pythagorae tribuit animae partes, φρετοις, mentem, quae soli homini propria sit, duasque alias, τῶν Θυμον, senseum s animum, quorum & reliquae animantes sint participes Z . Facile enim intelligitur, τὸ φρενας illam esse partem, quam Plutarchus το λογικσν vocaverat: νουν vero & Θυμον inesse εν τω αλλω, int ea parte . quae ratione caret. Quam omnem causam ex Pythagotae pariter de Pl. phil. L. q. C. 4. t l. e. s. 3.. Diuiti sed by Cooste
223쪽
2 ter ac Platonis sententia eleganter ita explicat ci-c Esto: Est animus in partes tributus duas, qvarum altera rationis estparticeps, alteria expers. Cum uiarur praecipitur, ut nobismet i s imperemus, hoe praecipitur, ut raris coerceat temeritarem a . Vnde vero sumtae snt duae istae animi humani
partes, DIOGENES LAERTIVS nos condocet r
e rigidi, ea . t particep1 frigidi aetheris bin. Quae verba nobis totam psychogoniae
Pythagoreae rationem declarant. Propterea enim, quod anima nostra decerpta est & delibata eX calido aethere, diuinae naturae ea particeps est S pars ipsius diuinitatis: quod quidem aperte idem DIOGENEs: ανΘρωπων ειν' πρὸς in πιε νειαv, κατα το μεσεχειν τοῦ νHaminibur esse cum diis cognationem, quod homo cauris particeps es sc). Qua de re ita C l c E R O rDibagoras censuit, animum esse per naturam rerum omnem intentum s commeantem, ex quo nostri animι ea a Tusc. m. L. II. c. aI. b l. c. s. 28. se l. c. c a T.
224쪽
animi carperentur sit . Idem alio loco: Audisabam bihagoram Pythagoreosque nunquam dubitasse quiu cx universa mente divina delibatas animas haberemus e . Diuinus enim ignis, qui est
causi essiciens mundum, per totam penetrat sese reliquam materiam eamque animat: diuisusque in partes quasdam per se dc priuatim existentes, deorum inferiorum animorumque hominum sons de initium est Quocirca & ratio prudentiaque in hae aetherea animae parte residet, animusque immortalis est, quia pars est immortalis diuinae naturae. Dio GENE teste: αΘάνατον δἰ ειναι rum s φυ- χἡυ επειδήπερ τὸ αφ' si ἀπεσπασται ρ Θοίτατον λι. Ius animam immortalem, quandoqui-
denaria, a quo auulsa est, immortalest f). Altera autem Pars, rationis expers, in qua versatur temeritas, quaeque bruto motu visis opinionibusque impellitur, ex frigido aethere est, siue ex aere, quem aethera frigidum Vocarunt Pythagorei g). Haec igitur ignobilior animae pars ad crassiorem
materiam originem suam refert: est enim aer pars crassio d) de N. D. L. I. c. II. ὶ de Seneci. c. 2I, f l. e. s. 28. cons PLUTARCH. de PI pta.
225쪽
crassioris materiae siue τοῦ χα ους, quatenus istud diuino igni seu aetheri calido opponitur: hinc &eadem mortalis est sh ; cum crastor materia sem- Per fluat, nec eadem maneat: anima Vero rediens ad diuinam naturam sedemque immortalitatis relinquat graue istud materiae onus. Ex his ossicitur, quod supra iam monuimus, ut eadem videatur Pythagorae sententia fuisse, de crassiori materia, quae Platonis: impelli nimirum eam suo pro-Prioque motu, quamquam bruto & amenti, Verserique in ea φανταςικον τι σμ-Praecipuum itaque praestantioris partis munus est, ut imperet amenti partis inferioris agitationi, seu, quae Ciceronis verba sunt, ut ratio coerceat temeritatem. Quamuis aurem in definienda hac alte- .
ra animae parte unum aera C mmemoret Dio GE
NEs, unde ea orta sit; possit tamen quisquam sit- spicari, reliquis etiam elementis Pythagoram nonnullas in constituenda animae natura partes dedisse, idque ex PsEVDO-ORI GENIS quodam loco, qui: λο, inquit, ἡ τ de terra, aqua, aere & igne disputauerat auctorὶ ὐδεν-ὰδ ἐμια τειν φασὶ τῖν φυχ ετι γαρ ταυτα ου χιτων ταντtav. Crasent propterea Pythagorei)nu Iam perniciem vel labem animae ex his sterra, aqua, aere ac igne) accidere Isse, cum illa sint omnium P a 'sh DIOG. LAERT. l. e s. 3 .
226쪽
2 rerum essentia si . Quae verba, quamuis subobscura sint, illud tamen videntur sgnificare,
animae nequct a terra aut aqua, neque ab aerae& igne interitum imminere, propterea quod ex his cunctis omnium rerum elementis ipsa anima composita & essecta sit. Sed quocunque iam modo de ignobilioris animae partis comp sitione ipse Pythagoras statuerit; EMPEDO CLEM Certe, alumnum Pythagoreae scholae a cunctis animam quatuor elementis composuisse, dubio caret ili). In Pythagorae igitur schola cum probaretur, in anima nostra inesse illam ipsam diuinam tetractyn, seu compositionem. quatuor clemen horum ; Illustri Mos HEM io au- . eiore iam di illud audeo, quod supra me facturum negaui, Vti, quae sit in Pythagoreorum iureiurando verbo παραιιδρνα vis subiecta, d finiam fl). omnino enim nou imbuta modo elanima nostra cognitione quaternionis; sed planei:liu ς particeps & compendium quasi totius hahenda est mundi. Quocirca, τον αμπεζα παραδοντα τετραπυν, tinniserre nihil dubito
227쪽
eum, qui animae nostrae impertitur es, siue dedit tetraon. Leuior est HENRICI MORI se . tilitas, qui Verbum, παραλδον' sollicitans, ii commode illud positum fore autumat, si quidem participatio seu donatio tetractyos in hoc iure. iurando inesset m). Quasi Vero P LvTARcisus minus graece sciuisset, qui apertissimis verbis ihunc ipsum verium de participatione quaternio-liis interpretatur: recitato enim isto iureiurando pergit: η-φ ν εκ τετραδος συγκειτ . Etenim anima nostra ex O. thagorae sementia, quatcrnione constat n in. Itaque o παραδιδους τὰν τετίλακτυ'v, qtii impertitus
es retra n, nec Pythagoras est: neque Pytha-Qorei per ipsum Pythagoram iurasse censendi sunt: sed supremam diuinitatem, seu diuinum ignem, qui est causa efficiens & uniuersum muniadum , & animam nostram, his quidem verbis isti
deierarunt. Eleganter itaque Ill. Moshemius iusiurandum illud hoc modo explicat: Dranius per Deum, qui animum nobis dedit, ex quatuor elementis comi positum N consatum, quo cernimus. percipimus/Hiitdicamus omnia . quae quidem P 3 elamin t m vid. Hos ΗΕΜ. l. c. p. 4 So. n) de PL phil. L. I. c. 3.
228쪽
elementorum tetras fons est perennis naturae, tr ica , urnis reliqua fluxerunt omnia, causa so). Quae quidem oratio adeo est apta , adeoque conIentanea uniuersae Pythagoreorum disciplinae, Vt, quidquid iam pLvTARCHus aliique de quatuor principalibus animae facultatibus di-sputent, nonnis ieiuna inanisque subtilitas habenda sit, ipsusque Plutarchi potius aut iuniorum certe Pythagoreorum commentum, quam Pythagorae, priscorumque eius discipulorum esse sententia videatur.
Migrare hominum animas in alia atque altcorpora, ab Aegyptiis accepit P thagoras, eam que rationem, Ut caetera fere sua, inde in Graeciam apportauit: de qua animarum transmigratione non est, quod hoc loco repetamus, quae ab aliis iam copiose accurateque disputata sunt p). Illud tamen, ad confirmandum, quod de
229쪽
TIMAEO LOCRo aliquoties tulimus, iudicium nostrum, non possum facere, quin Observem , nouum hac in parte occurrere specimen, quam longe ille a magistri recesserit auctoritate: ut qui totum istud transmigrationis genus tamquam Poetarum fabulas interpretatus est, excogitatas duntaxat terroris incutiendi causa svi; cum tamen Pythagoras vere animos tibim absoluere transmigrationis circulum, quidquid etiam nonnulli eius purgandi gratia in medium attulerint, apertissime docuit. Possent & de consilio, quod Deus in demittendis in terram hominum animis propositum sibi ex Pythagorae sententia habuit, item de exercitationum generibus , quibus ad summum felicitatis fastigium animos perduei
posse Pythagoras opinatus est, multa moneri, fortasse haud inutilia: verumtamen cum orationem pene ultra consilii nostri fines processisse sentiam; ista quidem disputatione in aliud
tempus reiecta, huic tractatiunculae nostrae in 'praesentia statuamus Finem. qὶ vici ipse TIMAEus de anim. mundi in Oper.