De Carmine XXV Theocriteo quaestiones selectae

11쪽

I. De aliquot locorum complures versus complectentium compositione. Homerus, cum de Herculis laboribus nihil narraverit, sed nominaverit tantum heroem illum, carminis auctori in ipsis iis, quae apud Augiam acta essent, describendis exemplum esse non potuit, sed imitatio universa spectata rationem narrandi ac dictionem. Tamen non est Cur mireris, quod haud raro etiam ampliores sententiae ex Homero depromptae verbis plus minusve similibus ex

Prima primae in carminis orationis verba v. 3-6)

sine dubio formata sunt ad exemplum Odysseae o 31 sqq.

Quamvis enim utriusque loci sententiae non plane inter Se Congruant, tamen indoles versuum atque Structura sunt simillimae; namque res proiecto ita se habet, ut et illo Homerico loco et in huius carminis versibus allatis is, qui loquitur, alterum edocere velit et primum quidem provocet ad Mercurium eiusque virtutem. Poeta autem in sententia ad usum suum translata pro ingenio suo neutiquam adquievit, sed mutatis verbis adtexuit mentionem novam Mercurii vialis recusatam itineris indicationem ulcisci soliti. Transeamus ad versus 38-41, quibus de advena

dicitur, qui ipsa specie atque habitu prodat se esse nobili

loco natum

12쪽

ἀλλ ἀνδρων γένυς εστ διοτρεφέων βασιληων

Hunc quoque locum non ad Verbum exscriptum esse nemo erit quin intellegat mutavit enim versuum d 61 61 si non totam sententiam, at certe Verba poeta ea ratione, ut Singulas sententias aut amplificaret aut artiorem informam redigeret aut aliis vocibus aliunde arcessitis

exprimeret In versu i quin pro eXemplaris verbis ανθρων διοτρε φέων βασιλήων vocem Ἀθανάτων poneret, iacere non potuit, quoniam hic de heroe Hercule, d 3 de Telemacho et Pisistrato agitur Sed in componendis versibus haud dubie alios quoque locos adhibuit, dico hymn. in Cer. 213 sqq.

ε sis εναι, ἀλλ ἀγαθων' πί τοι cρέατε os μασιν αἰδως καὶ χάρις,

Spectant Versus huius carminis 5 et Tχθι o. ' εἰληλουθεν Σι Ἀστεος, ηι ιασι coλλοις κτὸ σιν σαοφόμενος, ο οἱ χηριolus εα ἀγρων. Utroque loco dicitur de aliqua inspectione agrorum acta a Telemacho apud Homerum, hic ab Augia. Cum vero in Odysseae libro o Telemachia pronuntiet sese ruS SSe

13쪽

Etiam versuum 60 et 1

indolem poeta ex Odyssea petivit in 31 33 Minerva

Similem in modum in carmine nostro arator admonet adeundum seque ducem itineris ore promittit, ut regem conveniant. Continuationis autem verborum parte Singulae hoc modo discriptae sunt primum utraque adhortatio inducitur formula apud Homerum saepe in principio verSus obvia re ομεν, deinde significatur id quod petendum est illi σιλυνέουσαι si Vol cra vos et ii φι breViu hi stύλα Γρος sui , tum Xprimitur oblatio operae apud Homerum δείτ0ι rci συνερυθ0ς 1 ε istos at, in hoc Carmine γ 0 ὁ τοι , γειιονεισο αίυν cI s ετέρην, poStrem altertur, qua de

causa oblata sit opera in OdySSea 6 φρα Gχιστα εντυνεαι, in c. XXV A a κεν τέτsiois εν νακτα. Quamquam igitur Verba non Congruunt cum Homerici nec sensu plane idem est, tamen structura totius loci accurate ac diligenter ad Homeri exemplum conformata St.

Nullus vero carminis Theocrite locus ad exemplar Homericum referri potest amplior quam is, qui continetur versibus 8 79

14쪽

Huic enim descriptioni manifesto Xeniplo fuerunt versus

Quem locum comparantibus cum huius carminis V. 68 sqq. primum quidem occurrit similitudo condicionis rerum dicitur utroque loco de aliquo homine - subulco illic, hic aratore , qui Cane Certum quendam advenam vehementer allatrantes Coniectu lapidum et magno clamore proterret et deinceps verbis quodam modo excusantibus

illum alloquituri Sententia igitur eadem quae apud Homerum praebetur i); sed hic quoque poeta e Verbis

Similis sententia tractatur in fragmento epico a Wilamo-Wiigio Beri. lassikertexte vol. V l p. 7 sqq. edito v. 37 sqq.: quod fragmentum et in sententiis et in dictione verbisque nonnulla

Cum nostro carmine habet Communia.

15쪽

exemplaris admodum pauca recepit, immo dedita opera videtur mutasse verba et alia aliunde huc traxisse. Atque e recordatione Homeri Surpavit in pangendis versibus etiam alium locum, quo similis rerum condicio depictaeSt, dico versus re 4 6

Quo fit, ut in v. 68-72 verba et X 29 sqq. et X et 4 sqq. petita reperiantur Sunt autem vel prorsus eadem vel eiusdem stirpis haec: V. 68 κυνες - 29 Λ Α

Sed etiam aliis verbis idem signiticantibus sententiam ex Homero haustam expressit, id quod colligere licet ex hisee Xemplis pro ξανιίννὶ . . . do, 29 substituit αἶψ' ενυ ioci ci P 116- 682), similiter mutata Sunt χευ τος res in dot rco, ci 1 103, λακόsu0ροι 29 1 4 in θεοστέσιον et λαονζες. In v. 3-75 componendis solum et 36 Secutus est tamen horum verba copiosius ampliticavit et

in Neque adstipulari ritgschio Hillero al. qui osso νquasi vel an tun vertendum esse iubeant, Sed Hermannum, opusc. VIII p. 23 recte reddidisse quantum lapidum Iollere humo potuerit mihi quidem e voce Homerica ri πνός, quam poeta prosecto legit, elucere videtur.

16쪽

exemplari in libro iraeter universam indolem communia habent nec verba nec sensum. Namque in versibus χaι909 εν φρεσὶν ό οιν βουνεκεν υλι ερυντο

exprimitur eadem sententia, quae prorsus aliis verbis legitur ξ 26 sq.

Eorum qui Subsequuntur versuum 80-83 indoles et ipsa ex Homero fluxit iure enim suspicari nobis videmur

Versus 3 et Γ 220 praebent eadem sede rarissimam Vocem caκοτον, uterque cadit in ως; at pro φρονα Homerico particulis τε - τε Cum ζακοτον coniuncto positum eS ad canes pertinens ἡργὶνες, quod vocabulum et ab Homero et a ceteris omnibus Graecorum scriptoribus abhorret vide B I) Perbene autem poeta Theocriteus Sententiam, quae apud Homerum in principio illorum VerSuum legitur, similiter expressam postposuit in V. 3, quoniam in utriusque loci fine ut sede graviore opus erat

17쪽

- 11 id, quod legentibus pro Vero esset ponendunt, Narrari. Versus Homericus 223 Xprimitur versu 2 uterque incipit Oκ αν datiVo 'Odi ολὶ respondet ι ad βρ0ι0 αλλος spectant, cum hoc loco de bestii agatur, verba θηρ υν

poeta alia quoque Verba, quae apud Homerum eadem versus sede leguntur, addidit oris oνες, εν Iob εν, ε καὶ Ουκ Hic igitur res ita se habet, ut verba ac sententia similia sint, indoles diverSa. Porro fierendi sunt versus 121 122, in quibus de morbo pernicioso agitur

conterendi ii quidem cum Odysseaeri 20 sq.

qui apud Homerum in comparationibus exstantes ab auctore carminis XXV ad ipsam rem narrandam translati sunt Tales loci sunt v. b. 46 223-226 241 246. In versibus 5 46

rex fertur de iure respondere similiter atque in Odysseaei 10 sqq.

Animadvertatur hoc loco pluralem ετ ad SenSum Constructum cuiusmodi morbi pro singulari numero ad νουσος reserendo positum esse similiter atque in Homeri carminibus

18쪽

υς ε τευ δε βασιλ=ῆος sit stoνος, τε θεουδὴς ὼνθρύσιν ν πολλοῖσι 4ba p9ίφιοισιν νύσσων hi δικάας νεχΓοι. Sed non solum verba exemplaris immutata fiunt videa ), verum etiam sententia ipsa mutationem paSSa St eam, ut non re Solus sed una cum civibus suis ius reddere tingatur. Iam vero transeamus ad versus 223 226. Sicuti

in Odysseae 402 406

ω 'Odυσεῖς πεπύλακι noda καὶ χεῖρας περθεν leonis, qui satiatus in specus redit, species atque habitus in Comparationem vocantur, ita in nostro carmine describitur v. 23 sqq.

19쪽

Desumpta est haec sententia ex , ubi in comparatione aiiertur 16 sqq. εύλη τε χανων, περι d φρος δοντας

addita 243 244 ex aliis Homeri locis videri 3 et ).

Ceterum similem in modum ac leo apud Homerum in Scuto Hesiode 386-391 per describitur. Restat ut nos vertamus ad duas illas similitudines, quae narrationi insertae compluribus Versibus perscriptae sunt 88 9 et 247 252. Certe constat Homerum ad narrationem illustrandam adiumentum arcessivisse non levissimum ex artificiosis comparationibus ). His enim adhibitis efficit, ut detineantur

Vide PassoKium, de comparationibus Homeri diSS. BeroL.

20쪽

14 legeiatilini animi in rebus relatis et parumper requieScant aut subsistant. Nec mirum est etiam in Hercule illas duas comparationes copiosiores spectare ad Homericaseasque in Iliade, cuius imaginum copia largior sit quam OdySSeae, occurrentes. Ne vero parum apte illae aSSumptae sunt, Sed haud male mihi quidem sententias illustrare videntur. Proieramus hic v. 88 sqq. amas πειτ βοες sicli μυρ a cilia ε ciliato

95 ooo' ἰεὶ μετοπισθε βοων επι βουκολι θει. Ut Homerus comparationibus saepe utitur ad ea depingenda, quae magna et mirabilia videntur, quod raritate sua Xcellunt et modum Xcedunt i , ita hoc loco numerosi Augiae greges boum haud inepte δὶ cum nubibus imbriferis collati illustrantur. Debetur autem hic locus versibus

Iliadis is 22 sqq.

In universum ratio qua in versibus 9 sqq. res inter se Conieruntur Homerica est Ad eandem enim rem illu- Strandam, dico densana Coartatamque multit' dinem, Sur-Patam esse comparationem ilicitur ex verbis, in quibus i) assowius . . p. 3 q. ' ringius . . p. 92,