De Carmine XXV Theocriteo quaestiones selectae

41쪽

Contra ilamowitzium codices secutu Sum.

42쪽

278 καὶ si νεθ- ιην μελέεσσιντ 31 sq. as αν ὁ θερμα πaντεσσιν 1 ιελέεσσι ταλαιου θῆκε γέροντος. Afierendus est hic etiam versus 12, qui singulariter Coniormatu est, Cum poeta singula vocabula e diversis loci in usum vocati versibus sumpSerit. 12 χωρὶς ελ σηκοι σφι τετυγι ενοι εἰσὶν κάσταις 219 sqq. ταρο0 με τυρων βρῖθον, στείνονι δε σηκοὶ

αρνων id ερις cum διaκεκριμένa δε κασταιερχατο, 092ὶς μεν προγονοι, c02ὶ 3 ιέτασσαι, χωρὶς δ' υθ ερσαι ναιον δ' ossi aγγεα πάντα, γαυλοί τε σκαφίδες τε τετυγs ενα, τοῖς νάμελγεν. De paraphra Si. Iam ver transeamus ad OS VerSus, in quibus Sententiae cum aliquo certo versu Homeri aliusve epici poetae proieruntur Communes aut similes, aliis tamen verbis expressae. Huius rei exempla inveniuntur non pauca, id quod e proposito poetae iacile intellegitur.5 -0ν γαρ φασι χέγιστον τουρανίων κεχολωσθαι Ω 113sq. si δ' ξοχα rea ντων

ἀθανέτων κεχολωGoas. δε quod unus codex, praebet, in ceteris Codd. mutatum videtur in δη haud dubie propter metrum; at rectum puto esse δὲ quia etiam in versu T ante o brevis vocalis producitur τε σηκους); vide quae annotavit Fritetschius ad h. l. Coniectura δ' Lquam einehium secutus Wilamowitetius in textum recepit, mihi probanda non videtur, cum articulus hoc loco langueat.

43쪽

Madem Verba, quae in versus ν 25 altero hemistichio leguntur, etiana in s 35 occurrunt, sed paulo aliter usurpata illo enim loco Agamemno non ut supra liXes verba quae dicturus erat retinet sed quae iam dixerat quasi retrahit. 67 σπεοχομενοm ate τιν ' τερο νοον ὁμεναι νδρος H 2ς ενδ διαγνῆναι χαλεπος λὶν νδρα καπιον, ei etiam 252 ργαλεον δε uo εστ διασκοπι si Goa εκasTOν. Sed non prorsus eandem sententiam hi duo loci Homerici

praebent, quibus agatur de alicuius hominis forma ac facie dignoscenda de animo perspiciendo agit Alcman

44쪽

Singularem in modum adhibuit poeta hunc locum; cum enim eandem rem aliis verbis exposuerit pro materia λευκοῖο γύλακτος ponens id, quod ex ea coniicitur πίονα

45쪽

39 χυρον, tamen Verba, quae ibi leguntur, ipsa in usum suum convertit namque diaκτος in versus 105 exitu collocavit,

epitheton λευκοι auten immutavit in Laρ0 , quae VOX similiter Sonat. 112 Ἀνθ καὶ ass)ηκτον περ εχων ν Tij θεσι θυμόν

II 162 sq. εν δε τε θυμις

48쪽

Accedim duo versus, quorum utroque poeta certum exemplum Homericum expressit ea ratione, ut non Solum verba mutaret, Sed Sententiam quoque in contrariam

verteret.

5. De amplificatione. Id quoque artificiosae compositioni specimen, quod amplificationem dicunt, poeta adhibuit. Et ita quidem egit, ut exemplar non modo, ubi aptum videbatur, uno

alterove Verbo augeret, verum etiam exornaret et Suppleret novasque adderet sententias. Quem tali modo versus Suo componentem non pauca ex aliis Homeri versibus

hausisse ut per se veri simile est ita ex Homeri locis, quos aliquot exempli Subiunximus, intellegitur. Nec tamen raro in his videmus evenire, ut occurrant quaedam ab Homero aliena, quae plerumque de suo exhibuisse ille putanduS St. 10 ue ἱερον θείοιο nasia soον 'Ἀλφειοῖο A 26 4νδιοι κομεον ἱερον ροον Ἀλφειοῖο.2ς δεδιι, ips sicio λῆι πολυν καὶ θεσφατον λβον

49쪽

alterum hemistichium etiam Ἀέ legitur),

50쪽

Minus eliciter hic Xemplum Homericum poetam ampliticasse puto. Cum enim hune Iliadis locum tria hemistichia complectenteni ad suum propositum declinaret, iacere non potuit, quin vocabula a λas ιγιετ χαλκῶν, quippe quae argumento parum apta SSent, plane Xcuteret. Supplevit autem versum vocibus casa κέλευ'οι quibuSSensum, etsi similem praebet ac ne δίον, tamen depravare hac ipsa re mihi videtur, cum minus apte Verbis αν

Tvεδίον opponat recisa δε κελευθοι h. e. ad totum adiciat partem. 105 sq. πινεμεναι λια90ῖο MestaOτα παγχυ γ&λακτος,