장음표시 사용
21쪽
quas formas Th. 88Ἀλλαι rix λλαις, Α λλ . . . Dc λλοις spectant. Eodem autem modo a veteribus illud vocabulum Homericum intellectum SSe cognoscere licet exlesicis Apollonii et Hesychii ncaοουτερ interpretantium λλοι vix αλλοις Praeterea de nubibus atque de undis eadem sede versus adhibita Si eadem torma κοριοσεται, quod verbum hac notione usurpatum in litteris Graecis raro exstat. Quoniam autem e Compluribus exemplis apparet, quem ad modum poeta e Homero hauserit, etiam in hac similitudine vix mirabimur quod non plane eadem sententia atque apud Homerum XPreSSa St.
Etenim cum in Iliadis loco cum undis Zephyro propulsis
Conterantur ordines Danaorum ad pugnam cupidissime currentium, hic copiae boum in stabula revertentium Cum nubibus imbriferis iit comparatio. Atque etiam in singulis poeta Alexandrinus ab exemplari recessit Homerus undas iacit feStinantes κε φιρου rco πινησ&νιος, hic nube tingit modo austro modo aquilone agitatas, ita ut tum praecedant ceteras tum ab iis superentur. Deinde particulaS, a quibus comparatio et apodosi pendent, non e eo Honieri loco, qui in universum ei Xemplar erat, arceSSivit Sed aliunde. δο α τε quamquam in comparatione alibi non Occurrit, tamen eadem sede versus reperitur K 208- 409.
Contra vocula oso in similitudine ad multitudinem illustrandam adhibita est S 560 osori loos ad longitudinem et latitudinem spectans 317 319. Obversatus autem S poetae in versu 1 componendo alter Homeri Versus Ira, quo de ventis dicitur
Boρρῆρ καὶ Ζεφυρος, τά τε Θρήὶκνὶ δεν λὶTον. Cum nube iit turbae hominum comparatio, Sed ea non
Compluribus verbis explanata aut illustrata A TA
22쪽
Accedit quod pro ορνυτ locavit εισιν ελαυνομεν abundantiore genere dicendi usus observetur autem in Homeri comparationibus frequentes esse verbi a re formas praesentis vim prodentes. De singulis verbis nonnulla in aliis huius quaestionis capitibus dicenda erunt. Altera similitudo eiusmodi explicatur versibus 247 sqq.
Haec quoque descriptio e Homero petita est et ex eodem Iliadis libro I v. 82 sqq.
Ad comparationem enim adhibitus est carpentarius, qui ramum Vel Surculum curvat ad currum conficiendum Λ 85 486 et Th. 24i-249). Sed alias res contulit poeta atque Homerus non enim ut in Iliade arbuscula caesa ad adulescentem repentina morte pereuntem, Sed ramus curvatus de manibus delapsus ad leonis incursum depingendum ab eo usurpatur, quam comparationem Singularem, quae neque in Homeri carminibus neque alibi reperiatur, de suo quin finxerit mihi non dubium est. Quid mirum, quod nulla his similitudinibus verba sunt communia Praeter Q. ατο τηγος ν=ηρ et διφρο eadem Versus sede
23쪽
QT exstantia et torma verbi - Ἀντιειν me arbor quidem, quae a poeta adhibetur populus nigra eadem est quae loco Homeri caprificus) Cetera autem verba ex aliis locis Homeri huc arcessita sunt
Nεστορος δ' κ χειρον φυγον ῆνία σιγαλοενza. Id unum praeterea hoc loco monendum videtur cum illa Homeri comparatio inducatur particula υς, apodosi voce toto, , poeta incipit Similitudinem particuli cu οιαν, quae apud Homerum quoque compluriens eadem ratione adhibentur i). In locis autem quo supra tractavimus componendiSquo modo poeta exemplar imitatu sit, paucis comprehendere iuvat. Integros desumpsit versus nullos, sed exemplar plerumque ita adhibuit, ut eius aut indolem universam aut sententiam Singularem, interdum utramque reciperet, Verborum autem pauca tantum tranSSumeret. Immo alia voces, quae eandem iere rem significaretit, in usum suum OCavit Sive ex suo penu petita sive id quod saepius evenit - ex aliis Homeri locis. Atque accidere videmus, ut locus in Hercule artiorem aut ampliorem tormam praebeat quam exemplar, quin etiam ex compluribus Homeri locis contaminatus videatur.
24쪽
Η. De singulorum versuum compositione
Singulos versus cum similiter atque ampliores locos poeta composuerit, non secundum Carminis ordinem sed in genera digestos secundum eam, qua quisque iactus sit, rationem iterre commodissimum videtur. 1. De substitutione. Poeta nonnullo VerSus ea ratione composuit, ut communia Cum certis quibusdam Homericis aliisve epidis aliquot metra vel integra vel paulum mutatata eadem versus sede praebeat, in locum vero reliquarum vocum alias substituat sive e aliis epicorum carminum locis sive de suo petitas plerumque plane novum sensum ilicien S. Sed versus ii, quorum partes Homericae sunt duobus vocabulis minores, cum haud scio an nulla inde utilitas in universum ad hanc quaestionen redundet, ut huc reciperem a me impetrare non potui in). Quas si quis desideret, inspiciat huius dissertationis caput III. Complures autem versus Homericos vel aliorum epicorum ad eundem versum Herculis adscripsi, Si qui eodem iure, quod alius aliam partem versus Theocrite praebet non minus amplam, poetae Xemplo fuisse dici possunt. Quotiens complures versu Homeri l. eadem quae hoo' Paucos tamen versus, quibus re vera non nisi nuna verbum amplius cum Certis versibus Homeri l. Sit Commune, in hoc caput puto quadrare, Cum iuxta illud unum vocabulum legatur VOX Cum ea, quae in exemplari eadem Sede exstat, aliquo modo
Coniuncta, sive quod idem valet v. 79. 176 204 sive quod rem significat similem v. 114. 35. 137 sive quod iisdem syllabis terminatur v. l. 49 170 2l73
25쪽
carmen verba exhibent, Sintillimum tantum aut primum subscripsi ceteros adnotauS. to ν δ' ὁ γερων προσεειπε βοῆν πίουρος αροτρευς ij235-φ199 τον ain προσεε in βοων πιβουκολος ανδὶ9. Huic primo carminis versu illum Homericum exemplo fuisse nemo negabit. Sed cum Homerus, quotiens alterum facit alteri continuo respondentem, tormulam εο δ' . . . νεροσεεtra in priore hemistichio non uSurpe nisi eo modo, ut ni Ἀροοεεινιε Oculam υτ inserat et eum, qui προοέειπε, in hemistichio versu eiusdem altero nominet, hic poeta aperte mutavit particulam αυτ vitans ac substituen 6 γέρουν.17 εις δες sita βοεοσι μενος κεραθοιν ἀεξει 261 νδρι ὁ κεκμ γωτι μενος μεγα ινος δεξει. Videtur poeta epitheto ιελιηδε in verSuo adimonitus esse de Iliadis v. Z 258, in quo idem XStat vocabulum ιελιγηδε ad ἐνον reVocatum s ελιηδέα οἶνον νεικἈ0. Quo iactum esse puto, ut qui non ita multo post sequitur versus 261, in quo ινος eadem sede invenitur, memoriae
28쪽
L 79 Ddtoων, tacto ιν di ετ επ2επεν iliaξοσιν. Cum apud Homerum Agantemno ceteriSpraeStitiSSe narretur, huius carminis poeta illos duodecim tauro inter ceteros excellentes his verbis iure potuit significare.
Versus 1 quomodo scribendus sit, disceptatur inter viros doctos. Praebent plurimi codices δε υν, D Call. Iotum εδνον codd. iam vi εργον i, θνος B h. e. Call. Iunt. C marg Falsum autem mihi videtur esse Θεων . . εδνον, quia gregem Augiae non deorum, sed unius dei donum esse ex . 18 apparet. Nec vero Coniecturam ilamowitgii, qui ad rectum sensum efficiendum pro θεων Substituit singularem θεου, ample Cti possum hac enim mutatione id, quod in 18 demum narratur, ante ipatur haud bene. Quo Circa Iermannum Secutus scribendum Censeo 'oων
τό γε μυριον Θνος, praesertim cum in v. 88 exstet similiter βόες με. λ s υριαι. Eodem autem modo adhibita vox Iro legitur in V. 85 apud Homerum B 87. 459. 469. O 69l.