장음표시 사용
11쪽
ἄφ, ως ). Priinum Ablativo locus significatur, unde UiS discedat vel originem ducat cum hac principali significatione blativi modi et caussae, qui dicuntur, arcti S Si me cohaerent Vim vero illam, qua rati vel m0dus, quo quid fieret, Significaretur, a vocabulis illis Graecis, in in desinentibus potiSSimum vindicatam Sse grammatici docent 'θ. 0uam significationem primam atque principalem particulaeo, Statuere nobi quoque con Sentaneum Videtur.
Apud antiquissimos Graec0 eadem o locum pron0- minis demonstrativi ac relativi tenebat; quare apud Homerum pronomen illud o SenSu dem0nstrativo usurpatuni saepe invenimus. y Sed apud ilic0s, paucis formulis l0- quendi exceptis, tantummodo locum pr0 nominis relativi tenet. Atque particulae tu prorsus ea dein Si ratio. Demon Strativum illud υς, pro υτως p0silum, in libris Scrip t 0rum Allicorum numquam sere legitur, nisi in loculionibus illi και ς, ου ὁ ως, μηδ ως Cujus rei inulta exempla
Thucydide sumi possunt. D. I, 44, 2, ἐδόκει γαρ
12쪽
V 55, 2. VlI, 28, 3. 74, 1. 75, 6. I, 6. VIII, I, 2.56, 3. - Semel o, pro υτως simpliciter dictum est in III, 7, 5, ubi omne sere recenti0re Scribunt: ως ουν χρη καὶ μῶς Π0ι0υντα μη δεινοτητι καὶ ξυνisεως άγωνι Παιρ0μἐνους παρά δοξαν τω μετέρω πληθει
Mas αινεῖν olim perperam ως Sine accentus nota scribe
balur. Iro ρ alii aut o aut δ' scribere malunt. 3)Particula relativa accentus nota caret demonstrativae ver apposita est nola illa. Docent grammatici veteres quidam ως scribendum es Se 'θ, ubi pro ουτως et μως positum est, quod tamen praeceptum Sero demum bServarunt recentiores.δθ
Ch. lat. Protag. p. 338- ως ουν ποιήσετε και πείθεσθέ
' Cir Apollonii Sophistae Lexico Homericum, ed. Imm. Beh-ker, erol. 833, pag. 70 δασυνόμενον καὶ περισπώμενον τοως το μοίως ομως 3 δηλοῖ ἡ ἀλλα καὶ ως θέλω δόμεναι πάλινμ, καὶ , ἀλλ' οὐδ' ς τάρους ερυσσατο ιέμενός περμ. h. Scholia in Iliad. sed Imm Behher, erol. 1825 ad Ι, 11 et III, 59. - Scholia in Odyss. ed. indorsius, Xon. 855)V. 30: τινες περιέσπασαν το ς, να σημαίν τ ομως, ενιοι δε ξυναν. - Lehrsii Quaestione Epicae, Regim. 837 pag. 63, not. '): ... Tantum certum est et Apollonium Dyscolum et lexici Homerici conditorem et Herodianum et Tyrannionem et Aristarchum scripsisSe καὶ ς et οὐδ' ς Tryphonem non sic scripsisse ex pollon. Ovi. 523 colligi non potest de caussis
dissensio erat, utrum mutetur accentus propter positionem an
propter significationem. An hi antiqui praeter illas formulas δες scripserint incertum De hac re copiosius disputat Schmidi ius, in Bettrage ur eschichte de Grammati d. Griech. v. d. Latein. μ, Halle 1859, pag. 209, Sqq. CD. Butimans ausi Grie h. prachielire Berlin Ι 839, II, , Il6, 9, A. 14. - Imm. Behherus in editione Carm. Homer Bonnae 858), quam ultimam paravit, ubique ς Scripsit.
13쪽
Ηis breviter praemissis ad pr0po Silum nostrum jam
revertamur. Di Ximu ως particulam SSe relativam et a
tinam vocem quo modo vel ut n0n interrogative sed relative proprie significare. Quam Significati0nem prinia riam mullis locis apud Thucydidem Servatam esse inveni mus. Illud Vero observatum voluimus, ob aliis in locis aliter reddi posse, ita tamen ut significali principalis ubique facillime enucleari possit. In enuntiationibus illis comparativi v0cabul alicui dem0nstrativo, qu0 saepissime intelligendum est, particula, respondet. Si υτως legitur, ea nuntiationum inter se est ali 0, ut utraque Sententia per se pr0 nuntietur ei quasi sui juris habenda si inque suo utraque l0 eo et numero ponenda. Apud Thucydidem h0s tantumm0do locos adnotavimus, ubi demonstrativum vocabulum legitur: I, 22, 1, r αν δόκουν ἐμοὶ ἐκα seto ι
Cum his comparari potest: V, 7, , . . . ξυμφόρει ὀμο 09ς
ως ειπον. 1 r. V 68, 3. De aliis locis, ubi in cum oet etως conjunctum invenitur, infra scripsimus. Interdum particulae o ς Vocabulum ci in enuntiatione,
quae equitUr, OSilum re Spondet II, 3, 3, ως δε δοξεν
alii mittunt καὶ J. Vt II, 27, 5, ως ν Πεισε, και δρασε et αυetu. Clis. IV, 8, 7 VlI, 60, 3. Vt II, 1, 5. 8, 3. In ejus in odi locis vis illa principalis particulae o, ad temporalem deflectere jam incipit. Sed plerumque demonstrativum illud abest et audiendum est. Atque enuntiatio comparativa, quae ab Oi incipit et in qua particula illa vim Suam principalem relinet, proXime ad praedicatum, quod dicitur, enuntiationis ejus, ubi Oca-
14쪽
bulum demonstrativum intelligendum est, vel ad vocem cum praedicat arctissime conjunctam semper referenda, indicat et desinit quo modo vel qua ali 0 ne praedicatum sententiae prirnari se subjecto tribuendum sit./ Hae nuntiationes non adeo pares habendae sunt, sed relativa illa arctius cum Sententia primaria conjungitur et tamquam additamentum ad eam accuratius desiniendam adscripta est.
Rusmodi nuntiali 0num Xempla apud Thucydidem ubique leguntur. Jam in I, 1, I, haec inveniuntur: Θουκυδίδης
ληλους ' Cist. I, 22, 2, γράφειν ως ἐμοὶ ἐδόκει. II, 1,
Ch. Thomae agistri Ecl. vocum Atticarum, e recenS. Ritschelii Halis SaX. I 832, pag. 419 το ς αντὶ του καθα De hac re grammatici Veteres nihil amplius dixerunt.' Μatthiaeus ausi. gr. Gram. Lpg. 1835 II, 485 hanc enuntiationem esse interpretationem quandam vocabuli πόλεμον et ad id proXime referendam censet. Quod si ita esset, Thucydides eundem sermonem temere iterasset. Recte Schol. dixit, τον τρόπον, non το πρῆγμα, his verbis Significatum esse.' Κrue gerus legit ν προσεδέχετο, quae conjectura etsi Sagacissima tamen non prorsus neceSSaria videtur. - Hunc locum cum Boelimio sic interpretamur: Haec enim ipsis rebus gestis, ut a me in Ordinem disgestae sunt, spectet aliquis et reperiet consentaneum mom esse iam Judicari pacem .
15쪽
Cfr. I, 21, 1. 3 I. 135 I. 44, 3. 45, 1. II, 17, 2.21, 3. 37, 1. 48, 2. I, I. 52, 3. 89 6. ill 45, 3.7J, 1. IV, 25, 1. 40 I. y 48, 3. 55, 1. 58, 1. 96 5.111, 2. 23, 2. V, I, l. 60, 2. 66, 1. VI, 2, 2. 1, 2.' 20, 1. 44, 2. 55, 1. 57, 1. 73 I. 85, 2 Verbum εἶναι omissum est) VII, I 3, 3. 36, 2 60, 3. In formula illa ς υπω πρότερον praedicatum audien
In enuntiati0nibus interpositis, quas cum Sententia primaria remi SSiu conjuncta pasSim addidit Scriptor, ubi, unde quid cognitum sit, qua Si praetereundo adm0net, Rrticula ως vim modalem, quae dicitur, meram et integram
34, 6 60, 3. VII, 2, 2. VIII, 90, In quibus haec
CD Herodot VII, 6, 3, ε δε αρα μη στι τουτο ΟιOsTO, ιον εγο διαιρεω, ἀλλ . . . VII, 103, εἰ το πολιτικον μιν παν ἐστι τοιοsτον, is G διαιρέεις . . Ibid. Π, 6. - Plura Xempla in Steph. hesaur sub voce διαιρῶ τουτο inveniuntur. - Hanc significationem verbo διαιρεῖν hic tribuendam SSe X e quoque
apparet, quod inmss. quibusdam legitur, διείρηται. Schol. hoc loco εως pro A legisse videtur; nam dicit: γουν εως δυναμις περιῆν αυτοῖς. ' De ως γε vide: Matthaei e varii lib. de Graecae linguae particulis, ed. R. tot g, pet. 840, I, 2, pag. II; opponis Suppl. Betantii exici Thucydidei, II pag. 6.
Κrue gerus haec verba uncis includens recte fecisse nobis Videtur. Nam scholium sane redolent. In omnibus tamen ΜSS. reperiuntur.
16쪽
quoque enumeranda sunt: ως cis II, 102, 5 et VI, 37 I;
ως ἐδόκει δὴ VIII, 7, 1. 3 In hujusmodi sententiis interjectis c0nstructio perS0nalis, quae dicitur, pro imperS0nali interdum usurpatur, ut in III, 94 4, o Et θυτῶνες θ
Omnibus in locis, quos supra adnotavimus, Indicativus modus sine αν usurpatus est ea enim definiti0, quae menuntiatione comparativa continetur, pr vera et certa affirmatur. Conjunctivus cum a copulatus in ejusmodi enuntiatis interdum invenitur, et tum quidem, quum ipsa ratio ejus rei, quae in enunti Filione comp9rativa verbis e fertur, pr0ut incidunt auSSae et temp0ra, qu0dammodo mutatur et variatur; in inceri relinquuntur variae conditiones, e quibus ratio illa pendet. Neque in his locis mentio sit de rebus, quae sunt, Sed de iis tantum, quae fieri possunt, et qua ad effectum quendam adductum iri spe rundum est Talem enuntiali 0nem relativam n0n pro pro-
Hic ς - δη ironice positum est. De usu et significatione particulae δη, quum post particulas relativas legitur, vide tot gium, . l. ΙΙ, , pag. 405; et opp. Suppl. II pag. 17 et Ι 8, ubi loci plerique hucydidis, qui huic rei explicandae inserviant, collecti et
17쪽
ias quadam hypothetica sed pro apodosi, cujus prolasis intelligenda est, habendam esse recte monuit aegel S-bachius. J Tres tantummodo loci apud Thucydidem
reperiuntur, qui huc proxime reserendi Unt; quorum numerus ut Sit exiguus, aliqua tamen orta est de iis dissensio interpretum. In III, 82, 2, primum Xemplum legitur: και ἐπέπεσε πολλά και χαλεπὰ κατά τασιν ταὶς πολεs , . .. ἀλλον δε και ησυχα Τερα και etsi εἴδε st D λλαγ- ενα, wς αν καGTαι αἱ μεταβολαὶ των ξυντυχιῶν ἐφιστῶνται In ius quodam legitur iis Γν J. Plerique hunc locum recte interpretuli sunt. Ipse Scholiasta adnotavit: in αν αἱ τυλαι και αἱ μεταβολαὶ πίπτω st, et cum similio Porto omnes sere recentiores ita verterunt: ἡpr0ul Singulae rerum lar lunaeque mutatione contigerintμ.
αλ ως αν αἱ τύχαι αυτῶν γηnωνται. , qu0rum adnotationes in hunc locum nobis inspicere licuit, quid dixerit Thucydides recte videntur in tollexisse. Sed in VIII l. 4,όμως δε ... δόκει ... άρχην et ινα πρεσβυτίρων ανδρῶν ἐλεσθαι, oi τινες περὶ τῶν παρόντων, ως ν κα θος , προβουλευσουσιν, a Scholia Sta iti αν interpret9 Ille, ut is a pr0rSu idem atque ἐως αν significare crederent,eXplana l0res quidam inducii sunt; quod fieri posse multi alii et ii eruditissimi bonis, ut nobis quidem videtur, 3-lionibus nixi negarunt. Id certe constat illos neque h0c neque alio loco Thucydide ad opinionem suam satis firmec0mprobandum illi posse.')
' Particulam A cum αν ita conjunctam, ut unam notionem mbae emcere Videantur, Vim primam ac principalem nonnumquam tenere Thomas Magister jam uestificatur Dicit t. l. το δε ς αν
18쪽
Particula, quae est 60ς, cum Optati v qu0que vocabulo, non ad dil0, jungitur ad varietatem occa Sionum, quibus moduSet ratio ipsius rei, de qua agitur, obnoxia sit, Signitio aridam. Non certe dicitur, neque quotie neque qu0 0d re S, quae in
sententia primaria enarratur, lat. Neque quaeritur, Uirum ea, quae dicuntur, umqUam ad effectum perducantur, necne; omnia enim ad cogitationem et opinionem tantum reseruntur
αν ποιήσyς, πανταχου χρηστος εστὶ - CD HOOge Ve en Doctr. Parti c. linguae Gr. ed. SehutZ Lips. 806, pag. 588. - Apud De varium tot et ius, . l. I. pag. 767: hac particularum ως αν conjunctione ad conditionem revocatur illa comparatio, quam habet Aς μ. - exius, ad Sophoclis Antigonam Lips 183 I), II pag. II Sqq. de S particularum A αν uberius disputans, contendit quadruplicem esse harum significationem primam finalem; alteram ut ut vel quoquo modo tertiam in iis locis, ubi ῶς αν dictum sit pro εως ν quartam conditionalem. exius ς αν pro εως αν poni OSSe inprimis ex Soph. Aiacis vers 1117 et Philoct. V. 330 probare conatur. Sed eis kius ς τ αν Or- rexit, quod Brunckius in utroque loco recepit. Lobeckius Soph. Aiax, ed. da, Lips. Ι 835, pag. 44I quoque o pro εως dici posse negat. Dixit idem in Pathologiae Graeci Serm elementis Regim. 853), pag. 4: Inter A et εως aliquid cognationis intercedere, nemo facile negaverit. Sed non ideo assentimur Eustathio I 055, 2, το ς ης φη ς το ς ως πλεονασμω του ἀττικῶς A. Gaylerus in disput de partic Graeci sermoni negativis Tubingae et Lips. 836), pag. 206, de huc. VIII, , ,
dicit: Quare Scholium: γουν εως ν Sequente A pro Fως Recipiant, equidem cum Dukero non video est prout aeque ac id. III, 82μ. In IV, 17, 3, A significationem temporalem habet in VII, 26, 3, a recentioribus εω restitutum est. - Ceterum vide opponis adn. ad VIII, 1, 4. - Quo in loco quamvis verisimile videri possit A pro εως dictum esse, multo tamen deteriorem sententiam inde evadere luculentissime apparet. Neque quod Verba ipsa ratione scribendi inter se similia, in nonnullis loci Veterum scriptorum a librariis con Iunduntur, ex eo colligere
19쪽
Apud Thucydidem Optativus hoc modo usurpatu tempora historica, quae dicuntur, Semper sequitur quatu0 loci huc sunt referendi V, 56, 4, μάχη ἐν Ουδεμία εγενετο εκπαρασκευῆς, ἐνέδρα δὲ και καταδρομαί, εν ις ως τύχοιεν ἐκατέρων τινες διεφθείρ0ντο. VII, 70 4, αἱ δε προσβολαί ας τύχοι as νηι προοπε Oss . . ., Πυκνοτεραι Gαν Cis. IV, 4, 1. VI, 69, 1. - Cum Optativo particulaeon αν copulanlur, ubi tantummodo opinio quaedam dicentis in sententia relativa conjuncte effertur. Ad formulam igitur, αν μάλιοτα ex verbo enuntiationiSprimari se plativus requiritur, et sic quidem in Thuc. I, 33, I,
. . . πειτα Περὶ Tων μεγίστων κινδυνεύοντας δεξάμενοιως αν μάλιGτα ετ αειμνηστου μαρτυρίου την χάριν καταθησε Gθε, ubi κατανε is θε ad ιυς αν DX καταθησεσθε supplendum St. y Pr0rsus eadem loculi invenitur in VI, 57, 3, ... και ευθqὶς περισκίπτως Πρos πεGοντες καιως αν μαλιστα δι οργης SU. περιπήσοιεν . . . NOκΤείνουσιν αὐτον Opta livus supplendus est is enim, qui loquitur, tantummodo opinionem suam neque rem quandam ad effectum vertentem narrBt.
Alia est oculi apud Thucydidem frequentissima et
sermoni ejus maxime propria, in qua idem verbum, quod legitur in sententia primaria, audiendum Si illam dico: ς καστοι et quae Sunt similia Hic quoque primaria particulae Vi relinetur. EX empla passim reperiuntur. I, 3, 4, o δ' of ως καστοι πιληνες κατά πό-y Inmss. legitur καταθῆσθε κατάθησθε), quo sententia, quae intelligi non possit, efficitur. rue gerus aliique καταθήσεσθε correxerunt. Alii malunt καταθεῖσθε tunc sensus erit καταθεῖσθε α ῶς αν μάλιστα καταθεῖσθε sed certa exempla talis constructionis verborum desiderari ait Boelimius. Non male Goel-lerus ad h. l. ῶς αν μάλιστα sicut formula latina ut qui maxime elliptica locutio estμ. Vide: opp. adn. in hunc locum; et B eam licia strum , issenschasti. Syntax d. r. pr. Berlint 829), pag. 456.
20쪽
48, 3. 7, 3. 89, 2. 107, 4. III, 07, 4. IV, 32, 2. V, 7, 2. VI, 17, 3. VIII, 104 3. Elium in casibus obliquis, qui dicuntur, similis sormula l0quendi usurpatur; ut in I, II 3,
τους δε ... TOις δε ως ἐκάοτοις τι προσηνὲς θοντες δυνανται κακουργεiν D. D. VII, . 65, 1. 74, 3. Interdum verba aliter contarinantur, adjecto verbo δύνασθαι, ξυμβαίνειν, τυγχάνειν, Sim. In III, 8 I, 2, rue gerus suspicatur, verbum ἐδύνανeto interpolatum SSe. IlI, 90, I,ἐrio λωουν μεν και αλλοι, in εκαστοι ξυνψαινεν CD. I, 98, 2. IV, 4, 1. - V, 25, 1, δια αλους ri πλευ Πανως ἐκαστοι τυχον, et 3, 4, . . . et άξαντο, o δε ἀλλοιὼς καστοι si τυχονJ; quibus in l0cis rue gerus verbo ετυλον Se facile carere c0nisitetur. In II, 2l 3, χρησμολόγοιτε δον χρη0μους παντοίους, ων κροάοθαι ς καστος ἄργητο, se ex c0ntrari res habet hic enim verbuin sententiae primariae intelligendum est, nisi quis s0rte cum SS. quibuSdam ως miliendum censeat. Eadem conSeculione
verborum usus Thucydides semel dixit ώς κάτεροι qu0dlegitur in III, 74, 3, και ι μεν παυ0άμενοι της μάχης
y Betantius perperam dicit haec verba in I, 107, legi.' Propter ipsam vicinitatem vox illa ῶς κάστοις in ea, quae proxime antecedunt, eam vim habet, ut pro τους δε legatur τοι δε Cis. GOelleri et rue g. adn. in h. l. - rue geri Dionys. Halle. Historiograph. Halis Saxon. Ι 823), pag. I 19: Solenni enim more Graeci, ubi participium cum verbo finito diversi regiminis conjun