장음표시 사용
221쪽
TEMPUS ORTIS POLYCARPI. 91 Quarto Polyearpum LXXXVI. annos vixisse ipse est
tur, reserentibus myrnensibus, hiem annorum numerum male nonnulli de annis professionis Christiana intellexerunt, ear- sonio refutati, nec ullo argumento nixr, nisi praeconceptis suis opinionibus.
Quinto Isnatius ad si nienses, ad Polycarpum A. CViI scriptu, Polycarpo iam inter Episcopos claro, ut supra l. c. monuimus. Unde iam aliquot anni elapsi erant a quor piscopus ret. In antiquissimis autemEcclesiae temporibus,t nisi triginta annorum aetatem Episcopi non elissebantur 4 diserte eam aetatem praescribunt Constitutiones Apnitolicae, quas Ignatiana
Atate scriptas esse, & ejus temporis Ecclesiam describere, in nisib titione tale .peri addita probam . Unde si A. CVII. ycarpus quiliquennis Episcopus supponatur, adeoque annos
natus saltem XXXV annus ipsius LXXXVI. emortuans in A. CLVIII incidet. Si vero . CVII. Polycarpus per VII. annos Episcopus fuisse statuatur mori uus fuerit A. LVI. 2. Sexta nota inde desumitur, qu si tempore Marturi et
Polycarpi unus tantum milerator Romanos rexerit; amdi: ἴunius Imperatoris nomine minis geruntur. Jubetur Polycarpus ut ei: per salutem Caesaris, non Augustonim, jurare. Igitur sequi, tutitur, Polycarpum antea obiisse, quam . i. Ver Impera
tores essent, S: Rem Romanorum aequali potestate regerent; Alias nulla ratio esset, cur per unius Caesaris potiusquam utriusque salutem Polycarpus jurare , c. Rexere autem Imperium
Divi Fratres ab A. CLXI. M CLXX. Itaque, vel ante vel post passus est Polycarpus. Non postea nam aliae notae Chrono iis id vetant. Igitur antea. Unde iter vinia A. CLVI. vel CLVIII. vel alios proximos deducimur.
Septimo. Persequutio erat publica in Imperio Romano adversus Christianos, cum Polycarpus moreretur. Nam ipse, cum caeteris cunctis qui detegi potuere, sententia Magistratus, nullo tumultu propulari, Caesaris nomine, morte plectitur. Imoniore ejus ultinia victima fui ab hostibus Christiani nomini, B his oblata,
222쪽
oblata, de eo desancto statim Persequutio cessavit, resereoti bus myrnmisibus initio Epistolae suae. Quae ei sequutio quum publica fuerit S auctoritate Imperatoria munita, non nasi eadem auctoritate R .Eui cito publico cellare potuit. Unde
patet, non sub M. Aurelio, tuu selo post mortem L. Veri, obiisse poly carpum Nam M. Aurelii persequutio demum udi et ejus terimnata est, post bellum Marcomannicum A. CLXXIV. dato, quo usque Polycarpi vitam prorosere non licet . nisi Centenario multo major singatur. L. ne soc qui dem fingi posse Irenaei lota aliaque multa probant. Octavo. Persequutio Antollini Pii durabat adhuc A
CLVIII de sequenti, tunc enim Iustinus pologias suas scripsit, ut supra abunde probatum iuraverat autem jam perplures annos, quod praeter Justinum, omnes Historia o
cent. Igitur non ante A. CLIX. mortulis est Polycarpus, quiano prius desiit Persequutio Antoninum, qua tamen suti in post ejus mortem finem habuit.
3 3. f. . Nono. Antoninus nullum adhuc Edictum in Chria Contro manorum ratum interposuerat A. CLIX. enim anno alle' in, ' ram apologiam ac Iustino traditam esse docuimus, Interposuit
Antonini tamen ante mortem suam, quae A. CLXI. contisit 'gitur E- pro Chr di istum illud ad A. CLX praeter propter pertinet. Ad eun-itiauis itaque annum spe stat mors Polycarpi Sed fusius hoc probandum .hujus Edicti tempus enucleandum.
Antoninum Pium Edicto Persequutionem cohibuisse, ves ex Melitone constat ap. Lusita L. IV. p. xxvΙ qui duo disertissime testatur. Primo Antoninum Edicta haec dedisIe, quando cum filio M. Aurelio Imperium enim, id est post
A CXLVII. quo assumptus est Marcus in consortium Ιmperii. Secundoci Antoninum dicta haec ad Larissaeos, ad Thessalonicenses, ad Athenienses, ad universos denique Graecos misisse. Jam exstat, ad calcem Apologiae Iustini secundaestu maioris Edictum sub Antonini dii nomine, ad Commo issae, id est, ad cunctis Asiae Maotis civitates anusini,
223쪽
TEMPUS MORTIS POLYCARPI. isr sic inscriptum IMP. C. T. AEL .HADR. ANTONINUS AUG. PIUS P. M. TR. . COS. IV. P. P. XXI. COMMUNI ASIAE S. qui tituli ad Antoninum Pium pertinent. At vero Eusebius L. IV. Cap. XIII idem Edictum reserens iariter Antonino Pio tribuens titulum sic concipit
IMP. C. M. AUR ANTONINUS AUG. ARM. P.M. R. . XV. Cos. III. COMΜUN ASIAE S. quae inscriptio Marcum Philosophum designat. Abeunt igitur hic in partes eruditi , dubitantque an ad T. vel ad M. Antoninum istud dictum spectet , non sine dubitaturi , si
aequo animo rem totam penderent. Etenim Eusebius diserte
Antonini Pii esse dicit, diserte quoque Epigraphe apud Justinum ii titulos praesert, Duo igitur gravissima testimonia suadent Pii esse. Eontra Epigraphe apudaeusebium Marco id tribuit. Est sane grave testimonium , sed unicum. Unde, in dubio Pio potius tribuendum seret. Interim semper dobia gravissima nascentur. Nam quis titulum ii in Eusebio erasitis Maici titulos intrusitI Quo fine id factum nihil probabile responderi potest, nec video quo praetextu negari possit, titulos Marci semper in Eusebio ibisse. Si Eusebiu, ipse titillos Marci in Historiam suam retulerit, quomodo tam crassum errorem commisit , Pium cum Philosopho consun dendo Licetne hoc de viro absque dubio Erudito, Chr
nologo supponere Esto, confundere potuerit, ubi solo Ar tonini nomine de lignit bantur, sed quomodo non distinxerit intcgros eorum titulos, toto coelo diversos Si distinxerit, pi
lavit ergo Edictum hoc, licet Marci nomen praeserat, o me ad Pium pertinere. - astitu advertere debebant rudui, de omnino miror tis . quomodo non nodum solverint, solvendo tamen facillimum at Quod ut perspicue doceam, nonnulla a Lectore perpendi velim .id: eo Himo , dei titulus Pii, adest alter, Philosophi personam in-eonjun- dicans. Neuter intrusus vel suppostilius esse potest Nam nim aquis is cur ' quomodo in omnibus exemplaribus suppQ-bi. L. Dui et oportet ergo non alterutrum dicere, sed utriumue
224쪽
198 DE SUCCESSIONE, S c CAP. XVI. conciliare Deinde, si suppositus esset aliquis titulus, S 1 salsarii manu profecturi prorsus astiter dispositus esset. Id est:
Lusebius promittit Pi Edictum se daturum tamen Marci legitur. Facile est concipere aliarium , pro Marci titulo, alium Pii intrusurum fuisse, ut nempe contradictionem in Eusebio tolleret, at absurdum est eum, ii titulo sublato, alium Marci sistposuisse, contra verborum Eusebii fidem. In Justi no nec ii nec arci dictum promittitur, unde nulli erat ratio titulum mutandi, istum pro Marco intrudendi Imo mutatio illa absurda erat, cum Eusebius pro antiqua lectionestaret. Neuter igitur titulus suppositus est. Postea Eusebius, Edicto illo relato, ad Melitonem provocat, qui in Apologetico ad Marcum, haec ita gesta esse testetur , locumque γ litonis refert L. IV. Cap. XXVI. qui sic Marcum alloquitur, an ira Psri eta. ----δ vinet, sita. c. -
ter imo, te ἡνι ue omnia cum eo administrant , si ipsi Cmitates, dic. Igitur ultima ii Edicta pro Christini ad civitates quorum nostrum unum est una Imperante Marco scripta sunt, unde convenicbat utriusque nomen dictis praesigi.
Deinde Edictum illud Marci non potuit post mortem Pii scribi, Tum quod L. Veri nulla ibi mentis, tamen omesa Edicta Divorum si atrum utriusque mimine, de in plurali persona facta fuerint tum quod nulli mentio sat in Historia
Γ dictorum, a Marco in gratiam Christianorum ante bellum Mamcomannicum datorum tum quod contra, e Justini rebus supra discussis, ex Athenagora, ex aliis cunetis pateat, persequutionem ab initio Marci perpetuo per Plures annos durasse; tum quod sit Antonino, quidem cod. post mortem Locii a 4eticum offerens, in v exemplis eum emollire studens, proprium suum exemplum non alleget, sed se sp
rare saltem dicat, Marcum erga Christianos non minus clementem futurum, quam majores fuerint S c. Ex quibus patetidi lum nostrum ante ii mortem , adeoque a Pio Marcoque
conjunctim scriptum esse. Ulterius, idem docent Edicti verba nonnulla. Apud Justinum ubi Pius loquitur, qui primus
225쪽
supremusque Augustus erat, senape solo suo nomine loquitur Hadriani Palsis exempluin clinis, ΘωτάL. μῶ πατρὶ Patri me inquit Paulo post, terivri si,ud O. ις Palinqui. At apud Eusebium Marcus iunior secundariu que Augustus, alias etiam solo nomine suo gens, ridem verbo tenus Edicium scribens , tamen in utroque loco de Hadriano aliquid in verbis
in altero ἔ Πατ ος Pinis simpliciter , quod sc Hadrianus proprie si Pater esset, ce tandem notatu dignum est, auctorem huius Edicti situm Hadriani suisse, quod de Pio verum est , unde Pium id Edictum dedisse patet. Nam quae de Patre illic dicuntur, eum Epistolas a Praesidibus Provinciarum de christianis accepisse, iisque respondisse, Hadriano convenisse
Omne norunt , io vero id nemo tribuit. Et Melit dum accurate Edicta Imperatorum pro Christianis recenset, Epist
lis tales Hadriano, nullas motrihuit. Adde praeterea, ves inde patere, Pium Marcum una Ei dictum,ostrum dedisse. Nam civ ab imper i . quo datum s*riit, qui Hadriani filius su
rit, A tamen a duobus datum sit, patet 1 Pio, Marcod tum esse. duobus autem proficisci docet illa Phrasis Pruri nostro, cum alias omnia in sin aulari persona dicitiatur , nec Imper tores plural in Edietis usi fuerint. Constare igitur de-
et Pium cum Naxco filio, communi consensu, hoc dictu emisisse Unde uterque separatim cum suo nomi ue exemplar eius sanis transmiserit, Mi de di ersitatem it uvirum oriri. Potuissent sane sustus rationes huius Propositionis expandi, at brevitati me 1-o e oportuis, reli Fum industriae I risisse
. Sed praecipuum ejus j ii Argumentum adhuc mihi A. s. projerendum est . Quod solum si chi um in , ut susscere de 'nuerit oxuli J. - uinop rie idis, de bo 'Non a ' seriptio dicti apud Lus tum , diarci TR. P. XV.
N COS. III. ungit, eo anno Edictum datum esse, indicat. Marcus Consul tertium sui anno CLXI. Tribuniciam Pol Mim XV eodem anno accepit , ut Ei nummis manifestissime
226쪽
patet , multis argumentis. v. g. quod in iis R. P. XIV.CO, II. TR. P. XV CGS. III. legatur, & sic porro. Igitur hoc Edictum A. CLXI. datum est. Accepit autem Marcus Tribunitiam Potestaten ii. 23. Febr. ut patet ex C pitolino in Anti Pio Cap. a. ex summa temporis quo imperavit, ex nummis, Acc. Unde Edictum nostrum datum est A. CLXI. post s. Febr. Antoninus Pius autem mortuus est eodem A. CLXI. d. 6. Martii. Igitur Edietum hoc a Marco datum est eo anno, quo mortuus est Pius S potuit ante ii mortem clari. Huic observationi si addas Edictum tale aliquod
Pio datum esse, paulo ante mortem suam, ut de Justino vns probavi quod Edictum, aeque ac nostrivn istud , ad CH vitates Concilia Civitatum missum fuerit, Melitone te non video certe amplius quid desiderari possi ad probandani
Aliquid tamen adhuc addo. Nempe Antonini Pii annos in Edicto notatos considerari volo. Apud Justinum ius in iis tuto Cos. IV. vocatur, TR. . numerus deest, sed e co irario P. P. XXI. legitur. Quod absurdum, nam titulus P tris atriae numerum non patitur Transponendus igitur omnino numerus, Mad TR P. reserendus. Antoninus Pius COS. IV. fuit A. CXLV., TR. P. XX l. vero anno CLVIII. Quo quidem anno & sequenti persequutio certissime duravit, ut de Justino disserens dixi, unde Edictum hoc eo anno datum non
est Levi eruo mutatione de hequentissima pro Κ lagendum x se IM P. XXIV. habebimus, quam iniit Antonimis
d. is Febr. . CLXI paucis ante mortem diebus, eodem quo Marcus TR P. XV iniit. Extra dubium igitur est, tune Edictum nostrum datum esse. Viden quam belle omnia conveniant. Atque sic una opera nodus solvitur, WEusebius ab errore inepto liberatur. Et Edictum istud auctoribus
suis Antinuito Pio m. Aurelio Augustis, temporique suo se CLXI. inter d. u. r. si miti restituis
227쪽
6. Observavit V. C. Pagius dicta hujus generis, in I. 'Solemnibus , ut Chuinquennalibus 5 c. Imperatorum proponi Q. 'ς ' solita esse. Quod isthic apprime convenit. Nam celebrabantur si q*ς tanno CLXI. d. et s. Febr. N porro, Quinquennalia tertia Imperii Auguste M. Aurini Praeterea dictis istud datum in ad Conumne Asiae, quidem congregatum Eelaesi, ut in
Lusebio notatur. Congregabatur autem tempore Luciorum, qui inde nomen sortiti, B Ludi Communes Asiae dicti sunt. Hi quinquennales erant, ut, praeter alios, Seldenus alicubi ad marmora Oxoniensia notavit in honorem Imperatorum celebr
bantist, unde civitates Ne orae Imperatorum audiebant Ex quo nesse est videre Ludos illos is Quinquennalibus, Decemnalibus c. Imperatorum celebratos fuisse, quam Thessa
inultis si vacaret firmarem, alibique sorte probaturus sum. Ι - tu iterum sequitur, dictum nostrum in Quinquennalibus similibusque solemnibus scriptum esse, adeoque recte nobis R. CLXL collocatum, tertiis nimirum Marci Quinquenn tibus. f. q. Nunc laesi Polycarpi annum mortivilem reperire po- - . terimus. ortuus est persequutione durante, quum tamen 'φ' ea desineret,is statim eo mortuo compesceretur mortuus est Tu inter CLVI. vel CLVIII., initium arci Nullum empinus. go tempus morti ejus convenit praeter A. LXI. quo persequutio ultimis Antonini ii diebus cessavit. Et A. Gn. pissum esse Polycarpum nec non ionium, asserit auctor fastorum Marius , in Maelstraten posset. Alia circumstantia addi.d-, quae mire hanc historiam illustrati Ludi quidam Smyrnae agebantur cum Polycarpus moreretur, hoc manifestum est ex tot Smyrnensium narratione. Vidimus iam A. Gn. celebrata esse Communia Asiae. Ludi autem Communes Asiae Smyrnae agebantur, ut docent instriptiones nummiquα taque Ludi s mereor erant eo tempore, quo Polycarpi momtem colloco. Et sc facile omnia conciliari poterunt. Irenaeus seripst cum Polycarpus ante XV annosobierat, ac tertium ves quartum lac uirem in Cathedri lubere pote Ce vi Diuitia ' Corale
228쪽
ior DE SUCCESSIONE, c. CAP. XVIau. Polycarpus vixit LX n. annos, adeoque natus est LXXV. Igitur si Irenaeum viderit adhuc triginta
annis minorem, ipse brevi sexagenarius, certe senex iuvenem vidit Potuit quoque Polycarpus A. GR. vel R., aetatis. XXV Episcopus creari, in quartum annum Episcopatum miisse, quum gnatius ad eum scriberet Unus quoque Imperator Romanos regebat A. CLX nam Marcus minor 4eclines ius Augustus erat, unde solus Pius apud Chronologos recensetur. Persequutio erat publica, quam Iussimis aliique. libellis ad imperatorem datis incassum , avertere tentaverant- Desiit autem uatim post Polycarpi morient. Et se omnibus
notis satisfactum est. . 8. Sit perest nunc videre, an Anno a nobis reperto respondetit' ' dea Astronomicus. Nam etiamsi clausulam totain, bis P ejiciam, Epistolae 'mensum assutam, nihil ninus sitiua Mutatur nota Chronologica in ipsa Epistola reperitur Nempe Poly-
carpum mortuum, die quae Sabbathum Mamu sequebatur. quod quidem abbathum fuerit Parasceve aliqua, quemadmodum supra ostendi. Quum olu carpus mortuus sit circa id tenapiis, quo Edictum Antonini Smyrnam venit, quod Ed ctum pol d. 2s. Febr. d. ante d. 6. Mart. factum est, concludo eum mense Mariis inomium esse, quo nulla Feries daica incidunt, praeter Novilunium Nisan, de Pascha, hoc
certe anno. Fuitne igitur Sabbathum hoc magnum Parasceve Paschatis Pascha Judaicum hujus anni, si rite computes, in venies Tabulis Calvisit, novilunium Paschale incidere in d- 4. Mart. post horam Io ante meridiem seria 6. lenilunium in . 29. I Iart. h. s. sere ante meridiem, feria7. Si vero ex
Phas judicium seras utrumque tardius habesns. At verosimile mihi non videtur, sabbathum nostrum sitisse Parascevem Paschatis, nam d. s. Martii necessarium erat Smyrnenses mortem Antonini ii accepisse, quae ante ab dies Romae contigisset unde scivissent Smyrnenses duobus Collegis Orbem Romanum regi. Igitur crediderim potius Sabbathum magnum, Parascevem esse cujusvis festi; dudaeos novilurum es Phasiis Diuiliae by Corale
229쪽
servasse Lunam licet d. rq Mare renovatam paulo ante M tidiem , tamen modo . 16. Mart. apparuisse , sorte mane; adeoque d. s. Martii Parasceve novilunii suisse, quae cumfer. 7. fuerit ob Litt. Dom. E. hujus anni, Sabbathum magnum aliquod fuerit. Sed haec satis incena me in medio
relinquuntur. Nec ulterius immorari vacat , cum jam nimium
Polycarpo nostro inutiorati siniis, cujus digressionis, veniam a Lectore iterum iterumque expeto. g. s. opus esset in praesentia de Pionio disserere, Min rem ..pus mortis ejus inquirere, ad ovam discussionem saepe in prae De Aetis cedentibus Lectorem remisi. Sed quum id in nimiam molem ex-Piψnu crescere possit, malo totam disquisitionem seponere, Din aliud tempus relinquere, si Verbi gratia, liceat Historiam hanc meam Episcoporum Rummorum, ad ea uulue tempora producere, quibus Planius passus est. Interea id modo moneo, me montimo suppostis habere,, Pionium mea sententia una cum Polycarpo, vel eodem circiter tempore, morti traditum esse. Clausulam Martyrio Polycarpi additam, etiam antiquis Pioni iactis nunc deperditis adjunctam esse S in hodiernis valde licet corruitam legi, quae ratio est, quamobrem Characteres Α-stronomici Martyrio Pioni assuti, nec anno quo ejus passio collocatur,. nec ulli Decianae Persequiitionis anno conveniant,
sed ex Characteribus Martyrio Polycarpi assignatis deturpatisnt. Eusebius autem, qui nec cecus, nec Hutoriae imperitus erat, nee ita stupidus ut Antoninum Pium cum Trajano Decio confunderet, qui Pioni acta legerat, relegerat, transcripseratac Martyrologio suo insuerat, testis est Pionium eadem Persequotione cum Polycarpo passum esse. Sed de his alias. Ce 1 CAP. Duiliae by Corale
230쪽
me annis Soteri. Et Iotheri. .
Justinianeus A. VIII. Sub liti. . . . IX. Sub liti. - IX. Sub siti. F. A. IX. sub situ. - A. X. Liber Pontificalis A. XIX. . Eusebius A. VII. Nicephorus . . IX. Syncellus A. IX. Eutychius . . IX. Apparet comminu consensi sotero tribui in annos.