장음표시 사용
81쪽
DE CANONICA MONASTERII POSSESSIONE 73
DE CANONICA MONASTERII POSSESSIONE
Quaestioni occaaio et argumentum. - 1. Cum in altero volumine nostri tractatus De religiosis, de variis disputaremus dubiis iuridicis quae religiosam paupertatem respiciebant, in quaestionem incidimus, non levis profecto momenti, de canonica ratione qua possideantur conventus Placuit tunc nihil de ista quaestione definite pronuntiare Quare, p. 33, in parergo, conScriptam a P. V. DE BUC de hac re lucubrationem doctorum oculis mere subicere satis habuimus Ad hoc consilium adducebamur non tantum intrinsecare gravitate, sed vel maxime quia deserenda nobis videbatur plerorumque hodiernorum scriptorum auctoritas, quod sane non fit prudenter nisi caute et bene perpensiS rationibus. 2 Age ero, quaestioni nodum his arbitramur comprehendere posse verbis : Estne in iure canonico, inter persona physica et morales seu iuridicas admittenda distinctio ita intellecta, ut persona morali Sit enSquoddam ficticium, seu arte factum, a personis phySicis etiam couective sumptis discernendum, in quo Vera quaedam iura, utpuia dominii, ut in vero ac proprio subiecto inesse possint an contra, hoc nomine meredesignentur personae physicae sub certo respectu et
simul consideratae ΤΜoderni porro iuris civilis vel canonici interpretes, satis diu, a saec. XVII exeuhte in hac re vix visi sunt
haerere, et personas agnovere morales seu civiles, ita ut iam plura coeperint earum distinguere genera, cum Veras a fictis discernerent, aliarumque originem repete rent a natura, aliarum vere a positiva legislatoris humani Voluntate maturalρm enim dicunt personalitatem Status
et cclesiae dum personalitas collegii sit iuris positivi.
Huic tamen sententiae repugnabat, in laudata lucubratione, P. V. DE BUCc repugnavit etiam optimus
Belgi iurisconsultus, minister iustitiae D. VA DEN
82쪽
FIEUVEL , et contraria iam increbrescit sententia inter eos qui rati'nes ad trutinam revocare voluerint CD. V. g. egregium de personis moralibus opus D DE AREI LES-SOΜΜIERES, qui Insulis in Gallia est iuris professor . Quam negantem coticlusionem, post maturam deliberationem, et nos amplexati Sumus, quamquam et argumentis et poSitiva possessionis explicatione a praedictis scriptoribus nonnihil differimus. De argumento autem isto satis fuse disseruimus in altera nostrarum Quaestionum iustitiae editione . Nec ipsa disputatio videtur hic repetenda Satis nobis fuerit placita nostra clare et distincte hic proferre. Vitanda nominia aeceptio. Imprimis animadvertas, varii verbis et Sententiis, quae in iure etiam canoniCooccurrunt, rem ipsam minime effici vel attingi ut cum bona dicuntur ad ecclesiam vel ad monasterium pertinere. Utile enim fuit, immo neceSarium, personarum Vel rerum universitate uno communi designare Vocabulo. Sic etiam dicere solemus fluvium, gregem, bibliothecam, nec tamen distinctum a praesentibus aquis, vel ovibuS, vel libris, aciesse putamus fluvium, gregem, bibliothecam. Res itaque huc demum spectat, quid praecise Veniat nomine eccleSiae, monasterii, quid his vocibus Supponatur, fictum quoddam rationis ens, an contra, Sicut noStram iam insinuando mentem dicebamus tom. 2, p. 69 , eram fidelium vel religiosorum communionem, in uno loco aut regione consistentem vel Si malueris, omne uniuSparochiae, dioecesis, vel domus seu Instituti fideles vel religiosos, id est, personas physica simul sumpta et ut certo edere coniunctaS. Haec tamen nominis et rei confusio, errandi ansam praebuisse videtur. Namque ex male intellectis quibusdam iuris romani vocibus, decepti egregii iurisconsulti, potissimum ΟΝ ΑVIGNY, alios deceperunt, ita ut errorem pene fecerint communem. Re vera tamen in romano iure corpus haberes i. e.
societatem inire aliis licebat, aliis non nisi ex Principis
In aureo suo libello, a liberi Cassootation tua tersonnalite cisiis. Ipse tamen aperte declaro se quaestione Canonica prorsus abstinere Sectargumenta quae ex rei natura depromit aeque quadrant in CClesiam. Et in Statum.
3 Quaestiones de Iustitia, quaest. XIV, P. 674 LSS.
83쪽
DE CANONICA MONASTERII POSSESSIONE 5
auctoritate; sed hac venia facta, nihil praeterea requirebatur ut socii communes haberent possessiones; nullum exstat vestigium concessioni qua societas praecise permitteretur possidere bona, seu ut hodie dicerent, erigeretur In personam moralem, et morale quoddam fingeretur iurium subiectum. Quod magis est, error
iste doctrinalis, qui ab exeunte saec. XVIII initium sumpsit, leges non infecit nisi recentissimas. Ita plures leges Belgi et Galliae specialis argumenti quae tamen
errorem potiuS Supponunt quam necessario continent;
ita Codex civilis imperii Germanici, qui et ipse tamen verae doctrinae non aperte repugnat ita lex in Gallia lata contra religiosas congregationes, quae, ut rogabatur Waldeck- Rousseau falsitatem ex professo contibnuisset; ita maxime Codices Poriugalliae et Hispaniae . Quare etiam in Concordia inita inter S. Sedem et Hispaniarum regnum: habentur verba de civili personalitate. Faxit Deus, ut, dum iurisperiti ad saniora revocantur consilia, ipsae leges de falsa ista via declinenti ra proponitur Eoctrina. - Veritas ' itaque sic se habet:
1. In iure canonico, non secus atque in romano, bona a physicis personis semper possidentur; sed alia possidentur separatim, alia in communi. 2. Per Se excepto speciali iure Fratrum inorum, religiosi voto paupertatis, etiam sollemni, non prohibentur bona in communi possidere. 3. Bona igitur quae dicuntur esse monasterii, ad religiosos qui actu sunt ad istud monasterium si ascripti, tamquam ad veros eorum dominos re vera pertinent. Ipsa in monasterium cooptatio est ipsis pro titulo acquisitionis; et, simili tacita pactione, dominium suo discessu amittunt, fere sicut in societatibus suppetiarum mutuarum secοur mutuela societatis emolumenta ingreSSu comparantur et amittuntur egressu e coetu . In Veris tamen dominis non videntur ponendi noritii, utpote qui precario tantum titulo versentur in monasterio.
In lata lege haec pars est omiSSA. Cir de AREILLEA-SOMMI RES. Les personnes moraleS n. 429 457. Cis hio susin P. a. Satis expressa assirmatione nos uti posse arbitramur, Cum denique tandem antiquorum redintegremus sapientiora PlaCita. . Qua voce vel domus vo provincia, pro varia Instituti ratione Significari potest Cis. t. a P. 69 Art. a.
84쪽
Coroliaria. o. Contra itaque ac dicendum est de auctoritate in personas, cuius primum Subiectum non est communitas '. sed quae a Deo, partim ut auctore naturae, partim ut auctore Ecclesiae magis immediate proficiscitur, ius domini in bona revera est' religiosissimul sumptis, et ab administratoribus exercetur ut averis eorum delegatis, legitime ad normam Constitutionum deputandis. 2. Sine ulla fraude vel dissimulatione, religiosi assio mare OSsunt Se eSSe vero rerum monasterii dominos, vero animo domini praeditos. 3. Non est tamen haec communis religiosorum OPsessio cum qualibet indivisa plurium possessione confunda Actu quidem nulla est distinctio. Verum, quando bonum quoddam in communi a privatis personis possidetur, a viae solent inter se fructus dividere et separatim
possidere; quod religiosis non licet; Communio ista
est accidentalis, seu in nullum intentum finem communem directa : cedit tantum in singulare plurium bonum. Quocirca instabilis est, et, statim ac dissolvitur, dividuntur bona. Haec quidem videntur silentio praetermissa in lucubratione P. V. DE BUCΚ sicut etiam in vitium vertit ruris romani quod mere interpretum errori est imputandum.
q. Per Se i. e. Si mere ad hanc religiosorum posses-Sionem attendas, possint religiosi de rebus monasterii communi Suo consensu disponere. Sed facultas haec circumscribitur ipsa lege qua bona ista fuere recepta. Donatores enim vel alii possessionis auctores bona ista non abdicarunt nisi quatenus a novis possessoribus certo fini deputarentur. Quare, relicto isto fine bona fuerint de se donatoribus vel eorum heredibus restituenda. Heredes tamen, post mulio annos Saepe fuerint incerti.
Et tunc novo rei incertae titulo possent ipsi religiosire ista usucapere, nisi prudens incidisset legislatoris ecclesiastici provisio, qua bono consulens communi, ad se revocavit dispositionem bonorum quae communi finicui deputabantur non iam inserviunt. N. B. Hinc etiam apparet quomodo sanis principiis
Cis nostras Quaestiones de Iustitia n. 559.
85쪽
conformior sit haec civilis iuris prudentia qua bona quae civili lege prohibentur pio fini addici heredibus
testatoris assignantur, quam alter forensi uSu quo, neglecta condicione a testatore imposita, extraneorum permiuuntur usucapioni. Id enim a testatoris voluntate est per se magis alienum. Vera persona moralia ratio. Personae moralis intentionalis ratio mere debetur imagin quae ultro oritur ex certo bonorum regimine quod quorundam coetuum naturae est consentaneum. Porro regimen his
fere constat notis a) Administrandis rebus communibus plerique abstinent; h Commune tantum patrimonium obligare possunt administratores Bona communiter possessa iugiter a possessionibus Singulorum v. g. religiosorum votorum simplicium distinguuntur il Sociorum discessu coetus non dissolvitur, sed continuo
novorum ociorum accessu conservatur ob haec et
similia, coetus isti imaginem referunt personae, quae ex ipso regimine orta, posterior est effectibus quos illi ascrihebant adversarii. Propria via indvit conoeaa BEImo, a tuli 1878. Cfr. t. 2; p. 77. y His perpensis Induitum Leone XLII Belgi regularibus concessum huc demum spectabit: a Ut religiosis etiam professis, Separatam permittat, accedente Superiorum venia, bonorum Suorum pOSSeS-sionem; h Ut quatenus adiuncta istud postulent, possint ipsa monasteria in separatam religiosorum quorundam posSeSSionem Venire.
86쪽
Congrega tionibus concedendi litterasci missoriales.
dant in Seminario ParisienSi. Quaerebatur ad quemnam Epissolum essent
De placopo proprio orainanctorum resim Eorum Cum peculiari S. Sedis indulto, superioribus generalibus
recentiorum Congregationum in quibus vota dumtaxat implicia nuncupantur impertiri soleat, ad certum tempus, faculta concedendi suis subditis litteras dimissoriales ad ordines suscipiendos, ea tamen condicione, ut easdem litteras dirigant ad Episcopum dioecesis intra cuius limite pia domus ordinandi reperitur, nisi hic abfuerit aut ordinationem non sit habiturus, nova quaedam exorta est quaestio, quae ab Em et Rin S. R. E. Cardinali F. .
B. Richard Archiepiscopo Parisiensi, huic S. Congregationi p.
et Reg. eg et OnSust praepOSitae, nuper Subiecta fuit. Exposuit nempe praelaudatus Archiepiscopus, non raro contingere ut huiusmodi Congregationum seu Institutorum SodaleS, ubi prima Votorum professionem emiserint, quin certae Instituti domui inscribantur, ad seminarium Parisiens a suis superioribus, Studiorum causa mittantur, ibique per unum aut plure annos commorentur, Vitam communiter ducentes cum caeteris eiusdem seminarii alumnis Adiciebat autem quaesitum exinde SSe, ad quemnam EpiScopum, pro ordinatione huiusmodi sodalium, reS- pectivi superiores generales mittere teneantur litteras dimissoriales, magnamque hac de re obortam esse contentionem, alii alia Sentientibus; quare enixe postulabat ut auctoritate huius S. Congr. decerneretur quid in praefatis casibus servandum sit. Porro manifestum est tam legem veterem pro RegularibuS Votorum Solemnium, ad rem, latam, quam recentes . Sedi concessiones, illud uti certum praesumpsisse, quod quilibet religiosus seu Instituti alumnus alicui semper monasterio seu domui Sit addictus quod quidem, iuxta exposita, reapse non obtigit.
Itaque eadem S. Congi'. universa rei ratione mature perpenSa,
decernendum censuit litteras dimissoriales, in casibus de quibus supra dirigendas esse ad Episcopum dioecesos in cuius seminario praefati alumni studiis dant operam, dummodo tamen Seu poStquam ipsi saltem per integrum annum ibidem commorati fuerint Servata in reliquis forma ac tenore indulti respective conceSSi Facta autem de praemissis relatione S. D. . Leonira Pro' PP. XII in audientia habita ab infrascripto cardinali die o malii 889 Sanctitas Sua sententiam Sacrae Congr. probare dignata St.
87쪽
eamque uti legem ab omnibus ad quos spectat, Servari iuSSit, contrariis quibuscumque non obstantibus. Datum Romae, ex Secretaria memoratae S. Congr. die ciunt Dira D
I. Accurate est facti Species consideranda. Ut hodie pleraque religiosa virorum Instituta conduntur, eorum alumni stabilem non sortiuntur locum nisi in Instituti provincia, minime autem insiugulis domibus, quas facillime ad Superioris arbitrium, mutare solent. Quare, ex ipSi Studiis perficiendis, aeque firmiter, ne dicam firmius cuipiam domui addicuntur atque ob alius muneris demandatam curam. Qui erso studiorum causa aliquam sui Instituti domum incolunt, in ea reliseosis sodalibus prorsus uniciens nanciscuntur
domicilium ordinationiS. Verum de his agitur religiosis qui in saeculari Parisiensis Archiepiscopi seminario studiis dant operam, et simul nulli sui Instituti domui sunt coniuncti seu scripti. De his ratio erat dubitandi. Quia, secluso privilegio, Religiosi suos dimittere nequeunt nisi ad
ordinarium conventus. ec Seminarium loco conventu eSSe PoteSt, nec ordinandi, in casu, ad aliquem pertinebant conVentum.
a. o itaque contemplans, Sacra Congregatio statuit dimissoriales litteras dirigendas esse ad Episcopum dioeceseos in cuius praefati alumni studiis dant operam, postquam tamen ibi per
antegrum annum commorati suerint.
3. bSerVes porro regulam statui generaliorem, quae in omnia Valeat Seminaria, quamvis postulatio non fuerit facta nisi de arisiensi seminario. . Hinc quaeres de iis sodalibus qui, dum in alieno geminario vel religiosa domo studiis incumbunt, simul ad definitam sui Instituti domum pertinere pergunt. Satis constat eosdem ab ordinario sui conventus ordinari poSSe, nec ad Episcopum seminarii dimitti iam debere. An autem possint li negat scriptor REVUE THEOLOGIQUE FRAΝCAISE, I9 , p. 84. Nobis tamen aliter videtur respondendum. Μ1nime enim in iure repugnat, ut habeat aliquis plures Episcopos a quibus possit ordinari puta Episcopum originis et domicilii Praesenti rursus decreto, formae generalis, domicilium ordinationis per annum commorationis in seminario religiosis sodalibus constituitur. Iis
qui ad nullam reli osam domum actu pertinent ius istud est simul necessarii usus. Quid autem impedit quin iure isto utantur etiam ii quibus copia sit consueti dom1ciliis Dum iis qui aliud non habent domicilium praecipitur ordinatio facienda ab Episcopo seminarii,
decretum non vetat quin alii eiusdem domicilii beneficio tantur. 5. Immo nec repugnamus, quin ipsi Nularium alumni, in iiSdem adiunctis eodem domicilio ordinationis, ex Superiorum
Venia, uti possint. Persecta enim videtur cauSarum paritaS, nec apparet cur in hac re, severiore regantur iure quam alumni Institutorum votorum Simplicium.
N. B. De iis tantum Institutis fit sermo quae privilegium habent concedendi litteras dimissorias alumni SutS CD. nostrum . I De Religiosis n. 483.
88쪽
interpretationis orta ex novissimis consti
Nonnulli Superiores Collegiis Missionum in America Seraphico
Fratrum Minorum ordini commissarum praefecti ad Sanctitatis Tuae pedes humillime provoluti, sequentia exponunt Apostolicae Litterae in forma revis quibus Summus Pontifex Pius X, sub die a iunii anno 877, missiones minoriticas in America exsistentes voluit esse regendas, sub titulo si De Missionariis in Collegio admittendis et dimittendis nium LX permittunt Religiosis qui in aliquo collegio professionem religiosam tanquam eiusdem filii emiserunt, ut post decennium ab eorum sollemni professione vel ordinatione sacerdotali transactum, prouti respective de laicis vel clericis sermo habeatur, posSint, Servata Constitutionum Generalium forma, ad aliud Missionum Collegium vel ad aliam Instituti Seraphici Provinciam transmeare. In numero autem LXIV ipsius Apostolicae Bussae edicitur, ut nemo qui Collegium issionum quacumque ex causa et quandocumque dereliquerit, valeat ad Collegium redire, nisi perrogata Patrum Discretorum Codegii sententia, duas saltem ex tribus suffragiorum partibus orator sibi favorabiles reportaverit. Nihilominus, cum novissimae antiquioribus hac in re consonae Costitutiones Generales Fratrum inorum, ab Apostoli Sedeciam die 5 mali anno I 897 approbatae, Sub cap. II. Paragr. XII num. 3, inhibeat Religiosis agendam in aliena Provincia incorporationem, nisi vel expressa Ministri Generalis facultate muniantur, vel biennium saltem in nova eiusmodi Provincia transegerint hinc graviores a multis dissicultates excitantur super filiis Collegiorum qui etsi alibi moram trahant, nihilominus ante biennium expletum sive ante definitivam in alieno Cossegio seu Provincia incorporationem, reverti ad Couegium cuius adhuc secundum generales ordinis leses sunt filii aliquando postularent. Itaque humillimi oratores enixe Sanctitatem Tuam rogant, ut, omnium concordiae essicacius hac in re obtinendae, sequentia iisdem resolvere dubia dignetur I. Utrum sum agi a Patribus Discretis Conegii unice sint serenda
pro eiusdem filiis qui iam Unitive in alio Missionum Collegio
sive in alia Provincia incorporati, ad suum Collegium reverti petant an etiam pro filiis ad suum redire Collegium exoptantibus, qui licet in alieno Collegio seu Provincia moram traxerint, nondum tamen desnitivam illic adscriptionem impetrarunt ΤII. Et quatenus assirmative detur ad utramque prioris dubii partem responsio ' Religiosus, reditum implorans, duas favorabiles ex tribus sum agiorum partibus non rettulerit, cuinam Collegio vel Provinciae tunc adscriptus esse censeatur Et DeuS, etc. Sacra Congregatio Eminentissimorum et Reverendissimorum Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalium negotiis et consultatio-
89쪽
DE MISSIONIBUS R. MIN. ET DE GRADIBUS ACADEMICIS
nibus precoporum et Regularium praeposita, attenti expositis, super praemissis dubiis respondendum censuit, prout respondet: Ad I. A mative ad primam partem negatis ad secundam. Ad II. Provisum in I. Datum Romae e Secretaria eiusdem Sacrae Congregationis, hac diem martii I9Oq. D. Card. FERRATA, Praef. Ph. Giustini, Secret. Dies se
Commimio hihIica malua reginarthua conferre potent II S. Pacte, desiderando che i membri de Clem Resolare iquali abbiano colitvato gli studi biblici possan anche eSSI OnS mireri gradi accademici chera Commissione Biblica e autorugata a conferire in viri delle lettere Apostoliche di quest anno, si ebenignato disporre che a speciale coli di cui abbisognano gliatunni di ordini religiosi per consemire gradi accademici Siaaccordata dati S. C. dei Vescovi e Begolari per io che riguarda gli studi biblici, in modo abituale e non solo per modo dilatio nei singoli casi come determinano gli statuti dei vari ordini religiosi, per te altro classi di gradi accademici. Ne participare alia P. V. tale disposietione Pontificia, te augurodat Signore ogni bene.
is aprile I9 . D. Card. FERRATA, Praef. Ph. Givstini, Secret.
Ponti is, habituriis I Regulari
bus venia consequodi hos gradus.
Ori. Id est, latine : B. Pater, cupiens ut etiam Regularium Clerici qui scripturisticis studiis operam dederint gradus academicos Consequii sint quos Litteris apostolicis huius anni Commissio Scripturistica Con-- ferre permittitur, disponere dignatus est ut specialis facultas qua ad Consequendos academiCos gradus, alumni regulares opus habent, ipsi a S. C. Episcoporum et Regularium habituali modo ConCedatur, quod attinet ad studia scripturiatica nec tantum peCuliari aCtu in singulis casibus quem de aliis gratuum academicorum generibus postulant variorum ordinum religiosorum statuta. Quam pontificiam dispositionem dum cum Paternitate Vestra Communicio, ipsi a Domino quaelibet bona exopto.
90쪽
Species facti Ordinarius, ob annexam paroeciam, examinare
Missarum manualium. Contra ipsum arenitur.
Guardianus fratrum inorum in Dioecesi Sancti Hippolyti commorantium atque pertinentium ad regularem provinciam Sanini Bernardini in Austria, praevio sacrorum Pedum uorum ScuΙΟ, humillime exponit: ordinariatus praeis a Dioeceseos secus atque in Vindobonensi ecclesiastica provincia ad quam piscopatus Sancti Hippolyti Spectat, immo et contra morem in illa dioecesi hucusque pacifice retentum a Religiosis minoritis in Conventu ipsius civitatis degentibus exigit, ut exhibeantur sibi libri Missas manuales tabenobii
continentes, atque subsecutam earundem applicationem, hocque ratione paroeciae quam illic fratres ordinis Minorum onasterio annexam habent Attamen, cum de re agatur paroeciam et iuris-
dicitoneni Episcopi nullimode respicienti, neque sermo fuerit cleapplieanda Missa pro populo aliisve oneribus parochialibus explendis ipse Guardianus, non ordinario Dioecesano sed Regularibus Praelatis, rationem de Missis manualibus debet ad normam Apostolicariam Constitutionum atque generalium ordinis legum, Suo tempore exhibere. Hoc autem loco Constitutionibus Apostolicae edis et Seraphici Instituti omissis, quae vigilantiam super Missarum monialium celebratione Regularium Praestatis committunt, ideoque hanc sollicitudinem ab ordinario locorum avocasse probantur mussiciat hic aucioritatem clarissimi viri Angeli Lucidi, qui cum aliis auctoribus et canonistis in opere a De Visitatione sacrorum Liminum Romae anno a 86o, ita ad rem loquitur in Vol. I. Cap. IV. Append. III num. 05. XI. agens de iis in quibus Regulares exemptinuuatenus Episcopis subduntur, ait re on possunt Episcopi eos re Regulares compellere ad exhibendos libro sacristiae, in quibus re adnotantur celebrationes Missarum, ut inde constare possit de integra satisfactione obligationis debitae ex Legato pio ex Decreto laudatae Confregationis Concilii in Urbinaten. Io mar- ti 1663 ad cap. 8, Trident seSS. I lib. 23 decr. p. 456. Itaque humillimus orator, pacem cum omnibus maximeque cum ordinariat loci integram servare cupiens neque ordinis iuribus quae Apostolicae Sedis sunt iura volens aut potens afferre nocumentum enixe Sanctitatem Tuam rogat, ut significet piscopo nullam sibi vindicare posse inspectionem supermissarum monialium implemento cum Apostolica Sedes ordinavit hanc vigilantiam Praesulibus Regularium exemptorum unice competere. Et Deus etc. Sacra Congregatio Emvx et R*0x- . R. Cardinalium negotiis et consultationibus Episcoporum et Regularium praeposita, omnibus mature perpensi quoad dubium propositum a P. Superiore Conventus Fratrum inorum in civ1tate . Hippolyti existentis, responderi mandavit, prout Sequitur: