장음표시 사용
531쪽
οὐκουν diceretur sine interrogatione tu negationibus. Eodem uu-tem modo scribi solet, recteque, ut opinor, ubi aperta est interrogatio, nonne ergo 3 Scribendum igitur iudicat Oυκουν, ubi lὶ extra interrogatio uom Significandum est non ergo. non sane; 2ὶ in interrogatione nonne ergo p - contrλου κουν, ubi haec partieula ergo signi sie et sine interrogati Ono, licet haec ipsa significatio ex interrogatione Orta sit; aliter enim inesse non Posse negationem oυκ. Explicatio, inquit, horum
exemplorum in quibus ODκουν significat ergo saeillima est, Si memineris proprium hune osse morem Graecis, interrogationem in principio ponere et reliqua dicere sine interrogatione. Sic Plat. Phaod r. p. 274, 13. verba: ουκουν - ίκανῶς lairco, ergo satis dictum osto, dieit lianc habere vini: satis e St et nonne 3 Pergit ita: A qui non no qui dieit, eoncludit e Spraeeedentibus. Quare saepe perinde est, utrum sic loquatur an ergo dicat. 7. Rostius Gr. Gr. l. t 34. not. T. p. 747. ed. 7. , POSten quam ovν Particulae, quum ex participio verbi εἶναι ortam esse arbitratur, eam vim habere statuit, ut significaret Q isim Bero iche des vortiandonen, ut, ora li und immer, b situ Walirhoit, xvir Elieli, a I l erd i ngs Ουκουν particulam, ex Oυκ et ουν compositam, vel ergo non vel prosecto certe
non designare censet semperque scribendam esse Ουκουν, nun quum oυκουν, quia ουν aliis Vocabulis affixum semper accentum
suum retineat. Ubi autem ουκουν ita usurpetur, ut negationis vim plane ea uisse idemque quod simplex ovν ergo significare videatur, cum Hermanno Statuit ουκουν tanquam interroganti formulam, ut nostrum ni hi Walirp in principio orationis P Oni, reliquam autem Orationem Sine intorrogatione sequi. Quam quidem acutissimam eXpositionem libenter ego amplexarer, nisi, ut
supra vidimus , veteres Graeeorum grammatici duo vocabula ac centu diversa, περισπωμενον ulterum, alterum παροξυνομενον,
plano ac dilucide distinXissent. 8. Hari ungus Grieeh. Parti L. P. II. p. 20 sq. veterum
grammaticorum doctrinam . quam Supra EXPOSuimus, reiicit, sed, de aceentu quid statuendum sibi xideatur, planis verbis non e X- ponit, quanquam ex ullatis exemp is satis clare apparet eum in interrogatione non cum Hermanno scribero ου κοννυ Sed Ουκ ουν
9. Brei te ubacti ius deniquo, qui in Zeitschr. fur Alter-thums issensch. 18i1. Nr. l3. et 14. ot in censura prioris nostrao editionis, quae QDnsignata est in Gymnasi alget t. lj42. p. 57 sqq. , hane do οὐκουν et Ουκουν partieulis quaestionem de integro subtiliter pertractavit, ita statuit: l) Ουκουν extra interrogationem
532쪽
positum signis en re nut non ergo, non igitur aut nequaquam; in interrogatione positum nonne ergo n onia o ig i tu ry aut no n ni vero' nonne porro ; 23 Ουκουν ergo, igitur, sive Extra interrogationem sive in interrogatione ponatur. Planius sententiam suam protulit ait Xen. Commenta r. ii 'l, 2. sic: Ost, Wo der Sinii an sicli Ουκουν nonne igitur, nonne Eu soli rei laeta xe- stati et, ist docti Οὐκοον num igitur, num, ne darum Vorgii -κiellen, Heli os der Methodo des Socrates deii Anderen dio 4nt-wort, Wenigsten' scheiuliar, moglichst sellisisliindig finden gu lassen, in inelehem Falle ea litiust g dor Frage ei ne ironische Farbung glebi, in elir ent spriclit. Notii vendig ist alter o υκ oti ν, wo die Urngynr
Oυκουν oder οὐ κουν κu entsclieiden, Wobei der Charax ter des Gos pracli es innssgebend ist. Hac rntione Omne quaestionis sutida mentum labefactntur ususquo intρrrogativus utrilisque particulae summa ossuetuationi obnoxius est. 10. Superest, ut, quid nos sentiamus, explicemus. Veterum grammaticorum prnocepta de diversis formis ot κοὐν et Ουκουν tam pinnis verbis tamque confinii ter sunt consignata, ut en ex vano hausta esse nullo modo nobis persuadere piissimus. IIuc nccedit auctoritas codicum ninnu scriptorum, qui, tametsi non usquequaque sibi constant, plerumque tamen cum veterum grammaticorum Praecepti fi concinunt.
ll. Ordiamur ab oυκουν peris pomeno. id primum usurpatur in interrogatione significatque nonne ergo, nonne igitur . in eiusmodi interrogationibus omne pondus sententiae positum est in vi conclusiva οὐν particulae; ex ipsa conclusione :am per se consequitur, ut res in interrogatione proposita amrmanda sit; negatio autem eo tah tum consilio additur, ut responsio aiens alterius extra omnem dubitationem ponatur et quasi sua sponte consequi signitieetur. Respondet igitur hoc ουκουν, sive eius sonum sive vini spe ins , nostro ni clit is alit, quod et ipsum Oxyt Onon est et ita usurpatur, ut assirmntiva responsio exspectetur. Qui per Otκουν Blterum interrogat, mente iam praeeipit nientem alterius responsionem. inest in eiusmodi intor rogatione linee his: , , Nielit realir dii hist der An sic fit, dasa Niclit realir dii stimiust mir hei, enia teli bellaupto. dass.. Vis conclusiva in his interrogationibus ita prn evalet, ut pro composito οὐκotii etiam simpliei Ουν ultlieeat, ipsa sententia interrogationis integra mauonte. Verbi causa,
533쪽
υν περι εμεαδικος γεγενῆσθαι; Disseti nutem utriusque particulae usus eo tantum, quod Ουν conclusionem simpliciter ponit, Oυκ- Ουν Butem conclusionem ita ponit, ut eius affirmatio tanquam sua aponte consequens ab altero exspectetur. Huius interrogativi οὐ- κουν usus in Socraticis apud Xenophontem et Platonem sermonibus longe est frequentissimus. Quippe Socratis disputandi genua ita comparnium erit, ut semper ex rebus concessis concludat quia duelit atque ita demum ad novam rem progrediatur. V. qucte su Prain Prolegom. Vl. de Socratis disserendi ratione exposuimus. Ab huius generis interrogationibus plane abhorrere interrogativum Oυκουν parox totion ob eamque causam Hermanni praeceptum, quo in omnibus pariter interrogationibus semper ουκουν, nunquam Oυ-κουν scribendum sit, salsum Psse paullo post videbimus. Etiam codicum auctoritas Hermauni sententiae plane refragatur; nnm ubi- et cunque eiusmodi interrogationes, quales modo descripsimus, leguntur, mira est codicum consensio in scriptura οὐκ Ουν. Cc Xen.
7, 4. 5. lit, i, l0. aliosque sexcentos locos et Platonis innumeru-biles locos. Sed pro Oυκουν editiones veti. saepissime disiuncte scriptum exhibent o υκ ουν. At enimvero recentiorium editorum quidam, Hermanni auctoritate eommoti, eo dicum auetoritate tuaque deque habita, ingentes turbas in editiones intulerunt. Ut unum afferam exemplum, BOrnemannus in Commenta r. l. 4, 5. et lo. contra omnes libros ex Hermanni praeeepto edidit o υκ ovo, sed
mira quadam inconstantia l. 2, 37. II, 1, 2. 4. 5. 6. I. aliisque
centum locis ODκουν retinuit. Quum post Ουκουν negnus interrogatio exspectatur, negatio ου subiungntur necesse efit . ut Plat.
Phileb. p. 43, D. Oυκουν Ο ὐ κ αν εἴνὶ τὸ μὴ λυπεῖσθαί που r-rον τῶ Ιαίρεtνοῦ Nonne igitur nunquam vaeuitas doloris idem erit quod gaudere V. ibi Sta libaum. p. 250 ed. Goth. Phaedon. p. 68, C. post Ουκ-ν sequenti negationi οὐ praemissum est ὀρα αρ' ov) ad interrogationis vim antecedentia ovκουν ob longiorem verborum interea pedinem quodam modo renovandam. Quod autem veterea grammatiei interrogati um Οὐκουν non proprie Cominmemorant, inde nullo modo eoneludi potest eos id ignorasse. Dieunt tantum Ουκουν esse particulam conclusi am, in qua negatio nihil aleat, sed liane conclusivam particulam etiam in interrogationibus usurpari posse nullo modo infitiantur. Neque paroxytoni oυκουν
534쪽
interro atIlum usum proprie commemorant; sed eum eis cognitum suisse vel exempla a Phrynicho allata v. supra adnot. ad 2. satis superque te tBntur. l2. Ex interrogativo liuiua particulae usu ortus est is usus, quo οὐκ οὐν extra intor rogationem positum ergo, igitur signi fient vel saltem significare videtur. initio quidem Attici aeriptores nam antiquiora tμmpora et Ovκοον et oi κουν ignorabant in sin dubio οὐκoi)ν particula non sunt usi nisi in propriis interrogati via enuntiationibus. Postea autem frequentis imo pius in familiari aermone usu factum est, ut linee particula etiam ita ut nostrum ni clitis ali r eum interrogandi sono sententiae alicui praemitteretur, ipsa aut Em sent sentia sine interrogandi sono pronuntiaretur. Veliati Xon. Commenta r. ill, ii. 10: Oικουν, ἔφη, καὶ περὶ πολε ιου συμβουλευειν τήν γε πρωrζν ἐπισr σομεν ' ἴσως γαρ συπω .. 3 rακας. Νielit ahr
3 .; 4, 24. Multis locis admodum dubium potest esso, utrum linecratio praeserenda ait an illa, qua universa aententia per oυκουν interrogative pronuntianda est. vix dubitari potest, quin veteres lioco υκουν, initio quidem, quamdiu vera liuius particulae vis nonne igitur sentiebatur, non uno tenore cum insequentis enuntiationis v prhia consociarint, sed primum per ne eum interrogandi sono pronuntiarint et a sequenti sententia disiunxertiit. Postea autem quum quotidiana consuetudine vera eius via magis magisque obscuraretur et in oblivionem abiret, prima ac propria vocabuli interrogativa vi neglecta et affirmativa tantum sententia, quae in hac negati a interrogatione inest, respecta, aine interrogatiovis sonis pronuntiari et eum sequenti aenisentia arte coniungi coepta est. Quo laeto ου κουν affirmativae particulae eonclusivae significationem ergo, igitur induit, eius ine usu a latius patere coepit. Videmus igitur, quo pacto unum vocabulum duas notiones per a
indissociabiles, et negativam nonne igitur et affirmativam ergo
in se consociars possit. Mii minus recte hane significationem orgo repetunt ab ironico quodam usu huius particulae, ut idem signimeet, quod I.at. se ilicet, nempe. nostrum docti Wol. CL Hoo. goves num de partie. Gr. p. tib 4. Scli. et H nrt ung. Gr. Part. T. I l. p. 21. Aptissime o υκουν eomparari potest eum vocabulo
πώμαλα, quod primum npud Dores interrogative pro πιῶς mi λα; usurpabatur signifieana quo innitem modo' iste in alter Heli deinde apud Atti eos cs. Aristopli. Plut. 66. sine interrogation
pro ουδαμῶς, aententia tantum . quae in illo interrogativo vocabulo luerat, respecta. v. Brei te libarii. Annal. antiq. dise. Darmst.
535쪽
dum oυκουν in interrogatione cum negatione Oυ eoniungi potest,
uti supra i l. vidimus, ita idem extra interrogationem fieri potest, ut Demost h. pro Megalop. p. 203, k. 4r Oυκουν Ουδ' αν eis αν-rείποι, es s ου συμφερει κτλ. Scriptura huius particulae ergo signifieantis et in codicibus et in editionibus et apud veterea grammatico' constans est Ουκουν Perispomenon. Hermannus, qui ipse
hoc οὐκουν sergo ab illo interrogativo, quod nonne igitur
significat, per se non diversum esse statuit, vehementμr Recum pugnat, quit in interrogativum semper Ουκουν, nunquam Ουκουν
scribendum censet. Loci, quos paullo ante e Xenophontis Commentariis attulimus, ita comparati sunt, ut sacile ad primum ac proprium interrogativi οὐ κουν usum revoeari possint. Sed multi etiam loci leguntur, qui illam explicationem si non prorsus respuant, tamen non commodo admittant, uti Soph. Antig. 9lr Οὐ- κουν, orαν δὴ μη σθένω, πεπαυσομω. Quae verba si resolvamus sie: Nicht wahry Weun teli nichi metir kann, so werde ich dnvon abstehen, omnis seu tentiae vis perit; ergo verter Nun gui, Venuici, ceti. Phil. 639r Ουκουν, ἐπειδαν πνευua toυκ πρωρας αν , rore oreλουμεν. o. R. 342: Ουκουν α γ' ῆρει καὶ σὲ χρνὶ λεγειν ἐμοί. Antig. 817: Oυκουν κλεινηὶ καὶ ἔπαινον ἔχουσ' ἐς roδ' απέρχοῦ -υ- θος νεκυων. El. 789: Oυκουν ἀποστείχοιμ' αν, εἰ rάδ' ευ κυρεῖ. V.
l3. Iam venimus ad Oυκουν paroxytonon. Uti in oυκουν eo clusiva particula ουν praevalet accentumque suum retinet, ita in Oυκουν negativa particula οὐκ praevalet, et quidem adeo, ut, quum per se sit arονος, eum Ουν iuncta aceentum recipiat, ουν contruauum accentum amittat. Hinc explicari potest, quod in huius Ose κουν usu negationis vis usquequaque luculentissime Bppareat, concludendi autem vis particulae suffixae ουν minus gravis multi uelocis obscurior sit. Hoc suffixum Ουν est idem, quod eat in Ovrις Ουν, μὲν οὐν aut μενο υν, γουν i. e. γἐουν , δ' Oυν,αii' ουν,ODe Oυν, et ' ουν,
γαρ Ουν. V. Hariun g. Gr. Pnrt. T. ll. p. s. et nos in Gr. T. II. q. 706. Quod autem suffixum σύν inelinationem non admittit, uisi ubi eum Ου iunctum est, post ceteras autem particulas, quibus suffigitur, accentum auum aeruat; id ex eo videri potest o tum, quod particula οὐκ ex eis est, quae a grammati eis reto νων nomine appellantur, reliquae, ut ἀλλά, δέ, ρεμ eeit., aeeentum habent. ita, quum addito oυν e simplici negatione gravissima ne so tissima sarta esset negatio, rei naturae eonsentaneum est negatio-
536쪽
nem οὐκ iam non sine accentu pronuntiali potuisse, uti non potest, ubi enuntiationem clavdit vel responsionem negantem Neini significat. Iloc οὐκ οὐν primum usurpatur extrn interrogationem, et quidem in ne gnntibus cou cluaionibus, significaua non ergo, non igitur. CL Cyrop. V, b, 4l: Ουχ ορῶς, ἄrι Ου-
δοκοί ν. Saepe autem conclusiVn vis minus distinete apparet, aedoratione dili aeutius examinata iacile reperiri potest. Adversaliva via, quae huic particulae a urei ten bacilio l. d. p. l09 sq. ad scribitur, non in ουν inest, sed latet quodammodo in negatione. Sopli. Antig. 32 l. postquam Creon custodem hominem versutum
appellavit, custos respondet: Πυκουν ro ν' ἔργον roυro nota σας πOrε, i. e. sit it , rem quidem hane non feci. Minus recte
is ulter Henigstens widerat rebie ich dei nem Sinno nichi. Scriptura in rodd. et editionibus et apud veterea grammaticos conspirat serein ουκουνοῦ non minquam tamen disiuncte legitur οὐκ Ουν, uti habet Iumina in Commenta r. l, 2, 10. , aut etiam, quod vitiosius etiani eat, o Ουν. V. Sta liba um. ad Pint. Gorg. p. 5l6, E. Quocirca uullo modo audiendus est Elmale ius, qui nil Soph. D. C. 897. Eur. Bacch. 19 l. aliisque locis apud veteres nullum diserimen esse atatuit inter Ουκουν et Ουκουν, aed usquequaque seribendum esse Οὐκουν. - Deinde Oυκουν usurpatur in responsione fortiter
negante, ut ait nullo modo, neutiquBm, ne lunquam, haudquaquam. Vitiosa scriptura συκουν rarissime reperit π, uti Plat. Eviliris. p. 307, v. et Plia et r. p. 258, C. Vis conclusiva sus- fixi ουν in his responsionibus quodam modo obscurata est, sed apparebit, si particulae sententiam sie resolveris: non, ut eun-que est, non, utcunque rea sese habet; respondet igitur Latino non utique nut magis etiam neutiqu m h. e. ne utiquam, nichi, Wie aucti immer aut. nequaquam, haudqua-q u ana. Commentar. IV, 2, l0: Ἀλλὰ μη αρχιr ἐκτων βουλ/ε γενε- σθαι; - ου κουν ἔγων, ἔφη, li. e. nein, tinter kelner Bed ingung,
non, ut eun qua eat. Cf. IV, b, T. Cyrop. IV, I, 23. VII, 5, 73.76. Anali. III, o, 6. Ubi hoc ουκουν interiecto ναρ disiungitur. negatio accentum deponit et particula conelusiva reeipit: Ου γαρ ουν v. adnotata nostra ad IV, 4, 23.14. Restat Ουκουν interrogntivum. Huius Ov κ O υν P ro Xytoni interrogativus usus quam plurimum disteri ab οὐκ οὐν peris pomeni interrogativo usu. Diligenter igitur sunt diseer-
537쪽
nenda haec duo interrogationum genera. Iu nitero, quod inducitur por Ουκουν, omne sententiae pondus positum est in oυν, li. e. in conclusione, ut pro composito oυκουν etiam simplex ουν poni possit: in nitero, quod inducitur per oυκουν, negatio ita praevalet, ut pro composito ουκουν etiam simplex ου eadem fere sententia poni possit, subintn autem negatione sententia aut plane contraria designetur aut saltem alienn a re atque inepta. Illud proprium est quieti ne sedati sermonis, in primis Socratirarum disputationum, in quibus e rebus concessis sententiae concluduntur; hoe eommotioris atque eoncitatioris orationis, ex animo vel indignationis vel ira o vel dis mirationis vel impatientiae pleno prosectae, qualis esse solet in tragoediis. Illud interrogandi genus quoniam supra li fuse exposuimus, superest, ut etiam huius vim atque naturn maceu ratius persequamur. Dividi Butem potest in duas partes, quarum altera eae continentur interrogationes, quibus non, uti in terr
gation thua per oυκοθν factis vid. l 1. , η liquid concluditur, quod
ex alia re sponte consequitur, sed certum ne firmum animi indicium ab homine, cuius 'nimus vehementer est commotus, cum magna asseveratione interrogationis formn pronuntiatur. Comparemus Aristoph. Plui. 257. Servus choro i. e. senibus dicit: δε, ἐγκονεδεε, οπευδεύν, ὼε ο καιρος oi μελλειν. SPnes, servi nimiam a se festinationem postulantis verba indignati, respondente Oυκουνορας ορμωμένους xlsifis Mura προθυμωs, se εικος ἐσrιν ασθενας γε -
καὶ φρασαι μοι, o Tov χαριν ν ὁ δεσποτος ὁ Οος κεκληκεν ἡ μας. H. e. Nun si elisi du nielit, duas . . Ab hoc loco et oi; κουν oecte; li. e. nichi Walir du aiebat, et Oi κουν ορας sine interrogatione, h. e. ergo vides, Pinne Bbhorrent; Bt ουκ Ορας; egregie convenit asenum indignationi. Soph. Aiae. 79. Minerva Aiacem e tabe naculo evocnt; Ulixea perterritus Minervam obseerat, ne id faciat; haec ob illius ignaviam iratat οὐκ o , inquit, γέλως ἐδωτος εἰς ἐχθρους γελῶν; H. l. interrogatio per nυκουν laeta languidissima esset. Stisfixum oJν in eiusmodi interrogationibus non habet vim adversativam, uti multi eredunt, sed retinet suam ae propriam conclusivam, quanquam est .sectior, siquidem est relata ad sententiam suppressam; ergo in his verbis haec latet conclusior Aiax inimieus tuus est; dulce igitur tibi est inimicum irridere. Oed. R.
cum secunda persona futuri in interrogationibus usurpatur, quibus aliquid rum severitate, saepe etiam cum indignatione postulatur. Etiam iii his interrogationibus conclusiva via suim xi οὐν obscurior est. Latet in eo, quod qui ita aliquid ob altero postulat, simul signissearo viali se exspectare, ut alter exsequntur quod postulatum
538쪽
otiae oti ν in codd. et edd. v et t. nonnunq in m reperitur vitio a Di -
πούν. U. Κllendi. l.. Sopli. T. ll. p. 4ι3. Statiliati m. ad Plat. Symp. l75, A. - Interrogntiones per ovaeo Dν saetae respondent Latinis per non laetia, interrogntiones per οὐκ Ουν Latinis perno une. Compar uonne respondebis, si te rogavero Nielit inalir. dii Mirst mir nntis orten cum non responde his, si te rognvero Dia in illat mi r nichi ant ortet R. re es moglie h. V. nos ad Cicer.
Tusc. I. 8, l7. et in Gramm. Lat. I. 158, not. 10. 15. Haee igitur duo quae posuimus interrogandi genera diversis A ima atque inter se dissimillim n, quorum alterum Οὐκουν perispo mense, niterum Ουκουν par xylonis notatur, quoniam adhuc non
sunt discreta; doctrina de his particulis ad liqvidum perduci non
potuit et Hrrmanni praeeepto, quo interrogntivus usus ah ονκουν plane Rhivdientur et uui οὐκουν adiudientur, obscurata potius est quam illustrata. li rei ten bacti tua utrique quidem particulae interrogatis una usum eoneedit . et quidem ita, ut o υκουν nonne igitur, nonne, o υκουν num igitur, num, ne aignificet; nivero hoc discrimen neqtie eerta quadam ratione nititur neque eo-di eum a uetoritate eonfirmatur et tam ambiguum ae ungum est, ut, utra sorma cuique loco eonveniat, dissicile sit ad intelligendum, omnisqi Ie res cuiusque editoris sensu ae iudicio pendeat. Ita saetum est, ut vir doctissimus in Xenophontis Commentariorum editione nulla eodicum habita ratione suo urbitratu modo ου κουν modo ου-κουν scriberet, quanquam in liis libris ne unus quidem loeus legitur, in quo codicea scripturam οἴκουν exhibent et in quo in torrogatio per or κονν notanda, qualem aupra l4. deseripsimus, admitti possit. 16. in igitur disputationis nostrae summam pnucis completi mur, οὐ κουν particula scribenda est Ουκουν, ubi significat l) nonne igitur nonne ergo - 2 ergo, igitur; - ου κουν contra, ubi significat l non ergo, non igitur in conclusione negativa; - 2 nullo modo, neutiquam, nequaquam, haud quaquam in responsione sortiter negante; - 3 non igitur 'in interrogationibus affectus plenis.
539쪽
Abstracta pluralia I, i, i l. l2, 22. 23.
dativo c. in s. lV, T, l.; Bee. c. in s. in secundariis onuntiationibus orationis Obliquae t , i, 8. ἰnce. substanti vi et verbum eiusdem stirpis sine adiectivo iuncta φιλοσοφίαν φιλοσοφεῖνὶ iv, 2, 23. ἔ ncc. in structura ad i. verbal. ΙΙΙ, is , l.; acc. duplex γράφεσθω γραφῆν r ιν ta IV, 8, 4.ς ονομα καλε ιν τινα ll. 2, I.; μιμεῖσθαί τινά τι l, 7, 2.; Bce. eonsilii IV, 2, 10.; nec. Culmpnssivo coniunctus I, 5, 5.;
infinitivo verbis iungitur, quibus obiectum per substantivum designatum in genitivo vel dativo vel cum praepositionibus iungitur II, l, 2. A c u m enu a medicus III, 13, 2. 'Adiectivum in ικος c. gen. lli, l
ll, l.; ad i. verba l. transit ad infinit. I, 5, b.; ad i. Verb l. Ρμrsonat. Et impers. Ill 10. R. et ad i. verbBl. in τεος sine ἄν it, T. l0.; ad i. pro adverhio Il, 9, S.; ad i. signifiear id, quod everbi actione consequitur, ut παιδευω σε δγαθόν l V, 1, 2. Ad verbium adiectivis postpositum I, 2, 4. Agamemno ni, Homero γερα-
cos dicitur lit, i, 4. Alcibiades l, 2, 12. Λ iei bi a d is filius, Clinias i, 3, S. Ait i t era tio ii, 3, i. Amphin rnus lil, 13, 3.
Apodosis prioria membri omissa in structura: εἰ - ει δ/ ιι
tivo ili, l4, 4.; npp. partitiva aut distributiva l, 2, 24. ll, i, 4.
l Archedemus ii, 9, 4. l Areo p agn s lli, b, 20. Λ retinuas ne insulae i, i, 18. Aristarchus il , T, li Aristippus l, 2, f0 ll, i, 1. Aristodemus i , 4, 2. Art levius vim pronominiri possessivi habens i, i, s.; ad op Dissilired by Cooste
540쪽
positionis. iiii nugondam nil litus L, 2, 30. in roυς Hενθε eo De ll, 7, 2I nrt. distributivolli, l4, sia non repetitus, tibi plura nomina quasi in lannm notionem coaluerunt i , t 93, 3. ll. 4, 6 et om issus. ubi substantivum vim verbi hahol L
in circumlocutioniblis Per Praepos. sactis, ut G dici oroματος
ii dire t V, 6, 6. Var. Scr. ; o m i s sin oppositione IV, l . 3. : Om. in nominibus abstruetis l. 2. 2 Lill, 9. 5 3 ο m. in virtutum ni
14.: nomini non additus ola se a relati uni art culi tices sustinens lV, 3, 14. et praedicato nil ditus, subiecto non additus lil, 10 l. et participio cum vi quadam praemissus il , 13. participio suturi additus sor τα. ξοπιες) lli, 4. 4H Bri. Participio additus set non additus Ili, 8, s.; nrt. post τις illatus ii, L 3 3 collocatio nrtio. in v φυ- χη κραr sorti vel κραι tot η v Ο - χο h, L 13.; nrt. c. nomine
τε κs ηρω χρ. I. 2, 49.; nrt. attrahitur I, 3, 3.; nn te infinitivum post demonstrativum praeparn-tivum illatus I, L 6.; infiniti οiunctus in Oxclamationibus L4, 12.; nrite. demonstrativo li, 2, 4.; Ol Os rQ - ό δέ et ις Il,
4, i 2. A spasia Il, 6, 36. Asyndeton in brevi summae repetitione L L 9. li, 3. 3'. et in conclusione ill, 4, i 2.; participiorum I. l. t R. Athletarum voracitns I, 2. LAtomorum doctrina I. l. ld.
darine, quod obiectum sit enunt. primariae L 2. l3.; nominati