장음표시 사용
21쪽
CLEMEN Alexandrinus 9, 32 60, 7 88.
POLLUX 58. PORPHYRIUA 52. PSEUDO CALLISTHENES 90. QUINCTILIANLA 89.
Scholi ad Aristophanem o3, 27, 34 50 59, 9. Euripidem 29 69.
22쪽
OBAERVATIONE CRITICA IN ALIQUOT AESCHYLI FRAGMENTA.
Metri legibus ut satisfieret, v. d. sententiam perdiderunt fragmenti Aeschylei ex Edonia ap. Strabon. X p. 470 scribentes: Φαλμὰς δ' ἀλαλάζει ταυροφθογγοι δ' υπομυκῶνται ποθεν ξ ἀφανους φ σερο itiuuti τυπάνου δ' εἰ κων ἄσθ' υπογαέου βροντῆς φέρεται βαρυταρας. Tympani imago, ut vertunt Latine, et τυπάνου εἰκών quid rei sit mihi aeque obseurum est. In codd. teste Nauchio legitur vel ἰχων sic vel ἐχω, quarum lectionum haec ea ipsa est, quae requiritur Scripserim: χωσθ' απαέου βροντῆς τυπανων
Quod vulgatur εἰκών infelix est Naevii coniectura. Ad Aeschyli 4rnea sunt qui fortasse non iniuria reserant versum, quem edidit ramerus in Anecd. ol. I, p. 1 I9: παπα γαρ ροὶ δεδορκεν Εκτορος τυχζ δέαι. Hodie pro δεδορκεν scribi solet δεδουπεν Uelcher et I
23쪽
Bern hardi coniectura. Videant tamen viri docti anno leniore mutatione scribi praestiterit: πασα γαρ ροέα δέδοικεν κτε. Eodem modo Sept. adu Theb. s. 104 chorum mulierum timore perculsarum cecinisse puto κτυπον δέ dor κα παταγος ora ενος δοοος non id, quod unanimo codicum consensu hodie editur κτυπον δέδορκα τε quem admodum significavi iam alibi. s. b. s. 113, 12 et 18 Αth. X p. 447 . τον δε κριθενον οἶνον καὶ βρυτον τινες καλουσιν μνr μοι εὐειδε του πιοματος ἰσχυλος ἐν Λυκουργεκα τωνδ επινε βρυζον ἰσχναίνων χρον q/, κἀσεμνοκχιπει τοῖα ἐν ανδρεlo ἐγρ. Corrupta videntur utriusque s. vocabula ultima χρονφ et ςἐrq Pro illo χροα, pro noc τιθείς reposuerim.
Στέφος errore e praecedenti ἐφανος natum esse suspicor et Aeschylum dedisse: - aρχαῖον πλέκος τε. Accentus doctum ceteroquin Grammaticum decepisse videtur, qui auctor est Scholii in Platonis Uraul. p. 421 D. Laudat enim ad verba Platonica: γυον προφασιν οὐκ ἀναμένει locum Aeschyleum e Gavio Potnima huncce ἀγων γαρ ἄνδρας ου μένε λελειμιμένους. Quem versum Latine sic interpretantur rLertamen non fert viro inferiores. Sed neque μένειν Graece ponitur eo sensu quo ν ιενειν, neque λείπεσθαι et λελειμμένος
24쪽
nude adhibentur, sed addi solet aut res, qua sit aliquis inferior, aut persona. Nisi salior, Aeschylus scripserat:
αγων γαρ ἄνδρας ου μενε λελειμ/ιενους i.e dueens enim viro non inferiore alacritate Ad eandem tragoediam sunt qui reserant duos versus p.
Schol. Ven ad Iliad. N I98: Emeo δ ανω λυκηδον ἄστε διπλοοι λυκοι νεβοον φερουσιν ἀμφὶ μασχαλαις. Alii fortasse me feliciores interpretes erunt vocabulorum
φέρουσιν ἀμφι μασχάλαις. go ista non magis intelligo
quam interpretationem Latinam: a erunt ire axilla8. Vide tamen an sorte εξ ψιγγχάνων πορον invenerim suspicando in librorum scriptura: EPOYII ΜΟΙ - Ara delitescere hancce QEPO II AMO AI ΚΑ ΗΝ, collatis versibus Homericis, quos poeta imitatur. Poetarum autem princeps l.l. ita canit: Ως δ αἶγα λεο- κυνων πο καρχαροδοντων
Plutarchus Mor. p. 1087 F. servavit fragmentum, quo Philoctetes morbi sui originem exponit uno in modum: ο γαρ δακων ἀνῆκεν, ἀλr ἐν*κισεν δεινῆν ομωτο εκφυσιν, ποδος λαβων. Vs 1 optime δακων pro δρακων ex egregiamirschigii coniectura restitui Nauchius D. 248ὶ Vs 2, in quo30μιστον pro ςηιάτων debetur alchenaerio, videndum est, an pro σφυσιν substituendum sit ἔκπτυσιν, quemadmodum Aeschylum τονἀεπτυσμένον ἰον i. e. e viserino mora venenum Cic. Tusc. II,
25쪽
7, 14 vocasse suspicor. Rectius quoque venenum quam ulcul sic enim εκφυσιν interpretantur στομωτον dici posse existimo. Schol. Pind. Ρvth. III, 27 το ποκουρέζεσθαι ἀοιδαις εἶπε διὰ το τους μνουπιας ἐπευφημιζομενους λεγειν συν κοροις τε καὶ κοραις Αἰσχυλος Λαναιο καπειτ ανεισι λαμπρον ἐλέου φαος,ἔως, ἐγειρε πρευμενως τους νυμφιους
Vs 1 κλειτὸν εἰσι et s. 2 εως ἐγείρω correxit oupius, ipse πρε ιενεις mutavi in πρευμενω et s. 3 νηιοισιν φινων scripsi pro νομοισι θέντων. Videndum tamen an s. 2 corrigendum sit potius: εως τ ἐπεγερε πρευμενεος τους νυμφέους, siquidem haec Futuro tempore dicta esse apparet ex ἄνεισι vs. 1. Nam si minus, scripsisset ἀνερχεται Optime Nauchius conferri iubet esych. 2 p. 333. Antig. Caryst. Hist. Mir. c. 115 των ὁ θηλέων ζέρων ἐγοπικωτερον φησιν εἶναι προς τὴν συνουσέαν ιππον-φαένεται δἐ καὶ Αἰσχυλος ἱστορικως το τοιουτον ουτως πως ειρζκεναι προς τας παρθενους ἐν ταις Ἀζωτισι
i. e. prae pudore enim innuptia puellia luminum acie Farata egi vergere deoraum. Pro adco ται de meo scripsi αἰδοι γαρ et s. 2 pro σιει ιν dedi ετol ιζ cum Hermanno, deinde
kέπειν pro επει meo Marte: Ex hac coniectura enitivus γαμηλίων λεκτρων pendet ab γναις, quae res nemini erit offensioni, qui meminerit γνος γάμων et similia tragicis esse tritissima. Contra tautologia laborant correctiones eorum, qui pro στε mi substituunt ἀπειροις, ut sedit eathius, vel Dissiligo by Ooste
26쪽
ἀγευστοις, ut Ahrensius, vel denique δμῆσι, ut ipse olim suspicabar. Neque hodie placet, quod aliquando tentabam s. 2:
nam Graeco dicitur επὶ γῆν vel προς γῆ θεπειν. Longius quoque distant a codicum vestigiis nαζε et προς Ουδας, de quibus locutionibus substituendis aliquis cogitare posset. Sohol. Soph. ad Ged Col. 1047 τὰ is πλευσιν τέλη φησι, και Iura λαμπασιν ἀκταῖς uno ταῖς πιιπαδευοιιέναι καὶ καταλαμπηιέναι et ο τῆς ιυστικῆς φλογος καὶ των ρων δό- περι ων Αἰσχυλος ζσωA ιπραῖσιν ἀστραπαῖσι λαμπάδων σθένει. Mihi non sic scripsisse videtur sed φλέγει, s. v. c. Sept. o. Theb vs. 415, quidquid fuerit huius sententiae nam incerta
res est subiectum Hermannus, non monito lectore, pro σθένει
Ηλιάσι 'Aδριανα τε γυναικες κορον ξουσι γουνοῦ Scripsi κορον de coniectura mea pro eo, quod sine sensu vulgatur, τροπον. s. ur. Alc. 183 Phoen. 1379 Hom. Od. 103. Non elicius idem vocabulum librariorum manus evasit in stagm. Euripidis apud Schol ad Arist. Thesm. s. 1018:κλυεις ώπρος ιδους ἡ-- εν ἄντροις
'Aχοῖ με συν φέλαις γοου ποθον λαβεῖν. Scripsi haec, ut ingeniose corruptas codicis lectiones correxit Seidlerus L cuius emendationem perficiam reponendo εασον 'πιοῖ με συν φέλαις γοου κορον λαβεῖν. Cogita, velim, quam absurde aliquis rogetur sati, ut ego aliusve via Derymare.
27쪽
η Ad Aeschyli Laium auctore Oronovi vulgo resertur fragm. huius poetae, quod exstat p. arpocrationem p. 12, 12 in v. μαλ αἱζομεν Αἰσχυλυς ελαδιωκεκμῆτι si tu ,oM. Ingeniose, nam latendum est, Gronovius ex ελαδει f. ελαδ- expiscatus est ἐν αM, quam coniecturam amplecti non dubitarem, nisi mutatione nulla aut sere nulla totum locum verisimiliter corrigere posses scribendo Αἰσχυλος ελαδέωκε ιιξ τι ιαλκειν nodi, sententia tam lacili quam perspicua Partem veri iam vidit
εα δέωκ ἀκμῆτι μαλκιον modi quae oppositis hontibus inter se pugnare rectissime pronuntiavit obetus Mnemos III, p. 307. Ab eiusmodi criminosaeile se defendet inventum nostrum: ιιή τι μαλκέων ποδι./ΩKE T quam proclivi errore in mKEmHTI abiro potuerit, manifestum esti Aetnearum fragm. p. Macrob. Sat. 5, 19, 17 vulgatur sic: A. Tl δῆμ μ αντοις νομα θησονται βροτοι;
B. Σεμνους Ιαλμους πιυς εφέεται καλειν. Reliqua adscribere nihil adtinet. Facile enim mihi omnes hoc dabunt, Jovem secundum poetam iussisse eos, de quibus in fragmento sermo est, vocari venerando nomina alie , non hercle venerando Palieos. Procul dubio igitur s. 2 scribendus erit in hunc modum: Σεμνῶς Ιαλμους πιυς φέεται καλεῖν. Ε dramate satyrico cire petitum esse coniecerunt uv. dd. fragmentum, quod servavit Athenaeus IX, p. 375 . scriptum in hunc modum χθώ δὲ χοιρον καὶ μαλ' εὐμουμενον τονδ' ἐννο γουντι κριβανωμοσιο τι γαρ ὁφον γένοιτ αν ανδοὶ τουδε βελτιον; Diuilias by Orale
28쪽
Vs 2 codd. habent aut moτουτ aut iso υντι quod exhibui. Utramque lectionem nihil esse vix est quod moneam. Verum reperisse et sibi et aliis visus est Dindorsus reponendo: τόν δ' εν ο Θ Ουντι κοιβάνε κτε. Receperunt eam lectionem et alii et Nauchius, vertuntque: hunc in erepitante furno ponam. Horum sententiam ego quoque amplectar, ubi primum aliquis demonstraverit vocabula μος, γόθιος, ἡοθειν et ὁοθιαζειν usquam aliter adhibita esse quam de aquarum
Ego sabulae satyricae non nimis inficetam lectionem reddere mihi videor rescribendo: τόνδ' εν ποθουν τι κριβανι θησω. Furnus bene calefactus et paratus ad carnes recipiendas non male opinor, ποθειν istas carnes dicitur, donec illi desiderio sit satisfactum tragica quidem gravitate talis scriptura a horreret, sed in satyrico ramate mihi quidem valde videtur idonea. s. 3tio pro βελ ιον correctum est metri causa suλτερον. Recte opinor. Bene Nauchius non recepit inter Aeschyli fragmenta locum, quem affert Theophilus ad Autolycum II 54, p. 256 ed. WolsCnius loci duo primi versus constituendi videntur in hunc
Vulgo absque sensu eduntur ic: ὀρῆ diari αναυδον ου ορc ιεν γνευδοντι καὶ εἱχοντι καὶ καθημέν p. Ita certe leguntur apud Ahrensium inter eschyle Ino. A. 323 Theophili editionem non habeo, ita ut quid ab aliis
29쪽
Apud Nauehium No. 292 inter Inc. ah fragm. scriptum video: τοι sa πειθον τῆσδε τῆς προσουδέας. quem versum Aeschyleum laudavit Grammaticus in Anecd. Oxon vol. IV, pag. 3I5, 28 ad probandum προπψ δέαν interdum κεῖσθαι επι τῆς προσφωνήσεως, ου τῆς με οργανον φολνῆς. Legitur in cod. Lτιμ τὲ quod aut ita corrigendum est, ut secit Nauchius, aut scribendum: oo εἰμ πειρος τῆσδε κτε. Utrum verius sit, aliorum esto iudicium. Plutarchus Mor. p. 827 . et in vit Demetr. o. 35 auctor est Demetrium Poliorcete quum regno excidisset προς τὴν τυχηροαναφθέγξασθαι et o Αἰσχυλειον τοιοι φυσρς συ με κατα ἐθειν δοκεῖς. Diversa tentarunt viri docti, inter quos reliquis omnibus felicior mihi fuisse videtur Heathius scribens:
συ τοιοι φυσας συ με καταφθιεῖν δοκεις. Fallitur tamen καταφθιειν Graecum esse putans pro καταφθίσειν. quidem coniicio: συ τοιοι φυσας συ δε ιι και θένειν δοκεις, vel συγ ῆ ιε φυσασα, ιι και φθένειν δοκεῖς, sed priorem quam proposui rationem praesero.
Xylander veto θηκτον Hermannus αυοθηκτον ci. Quibus coniecturis quum nihil proficiamus, tentabam: λαβων καρυ co βαπτον υσοικον ξίφος. Nobilis autem erat, quod nemo ignorat, Caryatu civitas Diqitia i Coral
30쪽
sit in Euboeae ora meridionali in Oches montis radicibus. In eadem regione erat Γεραισος, unde possis: λαβων γεραι-ςοβαπτον, vel lenius γεραιαοθrino κτε. Multum tamen vereor, ut analogia huiusmodi composita patiatur; quare nunc malo: ustio φρεατο βαπτον υβοικον ξίφος. Plutarchus or. p. 625 D: οἱ γαρ πρεσβυν χοι πορρωτα ρ ι ιστα των μιιστων παγοντες πιαγινωσκουσιν, ἐγγυθενδώ δυνανται καὶ τουτο παραδολων ὀ Αἰσχυλος φησέν ουδε ἀπ αντον ου γαρ πυθε γερων δε γραφιματευς νενου σαφής. Locum lacerum et pessime depravatum tentavi in hunc modum
ε χουσι μορφας πτεροι πελειάδες. Vs 3 absque sensu vulgo legitur νθα quod correxi. Schol. ur. r. 25 η γαρ Κλυταιμνηστρα χπωνα φανεν ουτε ταῖς χερσὶν ουτ τῆ κεφαλῆ εκδυσιν εχ-ζα ' ἀμηχανον τευχηρια καὶ δυσέκλυτον. Ipse Scholiastes non obscure testatur poetam scripsisse: ἀμήχανον τέχνημα καὶ δυσέκδυτον. Quarum correctionum priorem iam Nauchium proposuisse