장음표시 사용
211쪽
. IN hune modum Suaarii scripta recenset Diplovatactaus: , , Scripsit super Co-ἰ dicem, Digestum vetus, ta novum. ,, Ego aliquas ex glossis Guidonis Su. ruirit, eius nomine notatas, vidi in Pervetusto codice Vaticano, quem in y Appendice describam . ca),, Item de ordinatione causarum. Incipit: Super causarum ordinatione primo νώδε densim, de quo per IO. Andr. in addit. Proinm. V. ceterum.., Item, secundum aliquos, Composuit Optimum traictatum de ordine maleficio.
rum, ubi pulchra bona ponit; quem tractatum doctores, & maxime en. ,, Alexander, saepe allegant. Tamen Credo quod fuit quidam de ejus discipuis, qui recollegit de verbo ad verbum die a Guidonis. Odofredi, & Uberti,, de Bobio. Et hoc apparet in rubrica, Quah ter se habere derit advoeatus.., ν. videamus. ubi dicit: Tamen ego Odo edur dieo. 'i , Item de secundum aliquos scripsit tractatum de Guarentigia. Incipit: Q, iam in eisitatibus Italiae. Tamen non est Guidonis . cum ibi allegetur Baldus ... Sed fortasse aliquis, primo auctore recentior, hunc traftatum, quem etiami Panci rolus Suratio tribuit, ex Baldi placitis supplevit. Omittit Diplovataccius tractatum de Iure emphyleutico, quem perperam abi aliis illi attributum diximus, cum sit legitimus Martini Fanensis laetus. Joannes Andreae aliquam ejus quaestionem memorat; b ct in vetusto cidice Vaticano libellum habemus, qui inscii bitur: itinam quo onum euris Romanae rer D. Perusnum. Sed collectae dicuntur ex doctrina G. de Soza
Notissimus est Ioannes Fasolus praesertim ob ea. quae scripsit in usus Femdorum. Quoniam vero Benedictum Beneventanum audivit, cd quem non alibi constat docuisse . quam in scholis nostris, non iniuria eum judico doe in Tibus nostris adiungendum . Eum laudat Panei rolusi leo mite fallitur in ejus aetate designanda. Ait, claruisse non multo post Petrum Cernitium Bononiensem, qui etiam in Feuda scripserat. eb Sed Petrus Cernitius adeo non superior aetate tuit Ioanni Fasolo. ut o tu etiam post illum vixerit; quippe qui anno demum MCCCXXXVIII. vivendi finem si cit. Quod si oannes Fasbius, ut tradit
Pa 7cirolus, cum esset Archiepiscopus Ebredunensis, eam cathedram moriens reliquisset Henrico Secusiano canonum professori nobilissimo. quique non alio sere, quam Ostiensis nomine notus est, ob Episcopatum Ostiensem . quem postea obtinuit; multo etiam antiquior essiet. quam Pancti olus ipse existimat. Henricus certe secusanus anno MCCL ex Sistaricensi sede ad Ebredunensem translatus est. tb Itaque oporteret ante illud tempus a Ioanne Fasolo administratum suisse Archiepiscopatum Ebredunensem. Sed frustra hunc hominem inter Archiepiscopos Ebredunenses quaerimus. quorum egregiam chron taxim , optI Inis monumentis itabilitam. in Gallia Christiana habemus. Sic autem ben cohaeret Archiepiscoporum eius Ecclesiae successio decurrente saeculo XIII , eoque potissimum tempore. quo sedes Ioannis Fasoli constitui posset, ut nullus ei locus in ea chronotaxi vacuus sit relictius. Λt Panci rotus non temere Ioannem Faso.
I vitur. Es cos. natici lum dὶ Domi. Beae. Dicebat Io. Fasoli quod
212쪽
Pllor Ess RE 4 16ς tum Archiepiscopum Ebredunensem suisse scripsit . Id a Baldo aecepit. a quo habuit etiam Diplovataccius. cab Num igitur spernenda Baldi auctoritas Idalii viderint. Est in celebri coemeterio Pisano b) sepulcrum Ioannis Faseolid, horis legum illustris, qui obiit anno MCCLXXXVI , cum vixisset annis LXIII. , ut in ejus epitaphio Iesimus, quod in Theatro Basilicae Pisanae editum est in hunc modum et
ANNIs MILLENIS SEX OCTOGINTA DUCENTIsCHRlsTI UITA SENIS DEFECIT TUNC SAPIENTII VIXIT FONS RORIS DECIEs SEX ET TRIBUs ANNIS MENSIBUS . . . LIBERET Λ POENIS QUEM CHRISTUS . . . cc
Hunc esse existimo Ioannem Fasolum; tempus enim, quo obiisse dicitur, egregie congruit cum paucis illis, quae de hoc legum professore cognita habemus: nec opus est fingere Joannem alterum, in ejus locum temere intrudendum. II. Porro ex Falbli iamilia Pisana suere plures post Ioannem hunc legum doctorem illustrem. qui in nostra Academia legum studia secuti sunt. In his fuit Andreas Gerardi filius, qui Bononiae erat anno MCCC. γ) Rursum anno MCCCXXIV. Andreae filius Ioannes .ce Ae nrtasse suspicari licebit, Ioannem hunc postremum, qui revera post Petrum cernitium vixit, scripsisse Summam eudorum a Baldo laudatam.
FIus opera in hunc modum enumerat Diplovata ccmst is Scripsit, inquit, deis Cautis Summariis ad instantiam quorumdam sociorum suorum is discipulos sic nominatos a piofessoribus. saepe iam monuimus .. di specialiter providi ., viri domini Iustiniani de Civitate Castelli, quem tractatum ponti Specia ..tor post suam primam publicationem. ,, Item composuit utilissimam Summam super Feudis secundum Budum in prae.
,, Floruit temporibus Agidii Fuscherarii. Viviani de Bononia. Guillelmi Panao , , ni &c. post Martinum de Fano, quem ipse citat in tractatu de Summaria is cognitione. Ita Diplovataccius. Tractatum Ioannis Fasoti de Causis Summariis editus est in Iucem paulo post vulgatum a Guillelmo Durantis Speculum Iuris. Quare in secunda Speculi editione opus illud cum aliorum doctorum . tum Ioannis Fasoli opibus a flum & locupletatum est; & tiamtus de Causis Summariis totidem verbis
ractat uiri de eatist summariis , quem specula tor inseruit in Speculo iuris . Aeripsit etiam summam super laudia, quam laudat Bal. in praelud. laud. tibi dicit quod fuit magnus vir EcArchiep. Embredianen. IDIM . Io. FUM.
g Sciendum, quod L iste usque ad Gnem torus stat additio post primam pisticati . nem , non multum vulgatam M. Hunc ergo tr.ctatum, quem eomposuit Ioan. de Fariolis Pisam legum doctor paulo post dictam pinlicationem ha it author, Et hic inseruit. Io. AMR a ad Spee. - . da o . oma. δεα , ρυπ- .
213쪽
ODOsredi filius Albertus cum patris fama. & opibus, tum sua virtute , &doctrina celebratus est. Hunc vix nominat Panci rolus; & multi existimant, non magni illius I Cti, de quo supra diximus, sed alterius Odosredi filium fuisse. Scilicet, qui duos inducunt Odosreclos, hic etiam misere haerent. Albertum domini Odostedi Illium Beueventanum . cisem Bononiensem appellat Diplovataςcius. Is autem non solum doctor legum, sed aliquando etiam in alis publicis eorum temporum dominus inum ilici amavit: quasi iam sorderet doetoris appellatio, postquam professores iuris canonici illam usurpare coeperunt. O Eum pater Odosredus anno MCCLU. emancipavit, Cum nondum legum dotior creatus esset. Eo tamen honore donatus est patre vivente ; di que post eius obitum inter Academiae nostrae prosessores praecipuum tenuit Io- cum . Ut autem Odoneuus Accursio non admodum amicus fuisse videtur; ita Albertum censeo eodem animo sui illa in Franciscuin Accursi filium, quem consat acres concertationes habuisse cum aliis doctoribus. ad doctrinam patris tuendam. Horum autem principem fuisse Albertum, facile mihi suadeo. Sed quamquam Accurgi obtrectatores subinde conquieverint; felicior tamen Francisco Accursit filio visus est Albertus, quod ille annis aliquot post Accursit obitum e Rholis nostris excessit. Albertus autem ad extremum usque diem in civitate floruit. & inter primarios cives summa cum dignitate vixit. Itaque in rei publieae administratione diligentem ac sedulam operam contulit, gravissimis negotiis trai tandis adhibitus est.
I. Quam late pervagatum sit incendium belli civilis, quod anno MCCLXXIV.
Bononiae exortum est, ob factiones Ieremiensum, & Lamberlacciorum, quasque eaIamitates huic, Ae vicinis Civitatibus attulerit, notius est , quam ut explicari hoc loco possit sine lectorum fastidio . Sed tam atrocis belli originem di causas Italicae historiae scriptores parum cognitas his buerunt. Ghirardaccius hanc Iliadem a fabula romanensi auspicatur, es inconcetas amores narrat Imeluae Lamberlacciae cum Bonifacio Ieremiensi, & clandestinos utriusque congressus; quibus detectis, pristinas Ieremiensium , & Lamberlacciorum simultates in implacabile odium erupisse ait. ccb Secl primae eius incendii scintillae unde exciderint, acta publica civitatis eorum temporum ostendunt.' Medio circiter XIII. saeculo late dominabantur Bononienses in Flaminia pio vincia, ejusque provinciae civitates partim suo imperio subegerant, partim foederatas habebant. Cum aliis quoque vicinis civitatibus foedera sibi commodissima iunxerant, & quasi communes pacis, bellique arbitri haberi volebant. Sed cum anno MCCLXXII. Forolivienses, Ghibellinorum impulsu, a Bononiensibus aperte desecissent, eodemque tempore Mutinenses adhuc recusarent in civitatem recipere Grasulphos superioribus bellis electos, secus ae ex foedere cum Bononiensibus inito tenebantur; incerti haerebant Bononiensis Reipublicae moderatores, utrum in Forolivienses rebelles, quod Ieremienses Guelphi volebant. an in Mutinenses contumaces , ut Lamber tacetis Ghibellinis placebat, cub arma moverent. Itaque .
irar. Sept. Actiam in palatio veteri Communis non. present. dα magistro Petro de Carn o mag. Roberto de Ariaici mali. Ranaldo qiii fuit de Firmo rim Honesto fratre dia. Odos redi. . . venit dri. Udolicdus legum doctor uua eum filio suo Afferto eoram dn. Uberto 3udicedi assessore dn. Rilardi de villa potestatis Binri n. postulans se velle dictum filium stitiari emancipare dic. Eadem die & in continenti dii. Odolaedus
214쪽
ne quid improvide deliberarent . quatuor legum doctores, & iurisprudentes ali.
quot consulendos censuerunt. Ex doctoribus duo Ieremi enses fuere, Albertus Odo-fredus, Ilolandinus Romancius: reliqui duo, Thomas de Piperata, di Bon- romaeus Duliolus, Lamberiaecii. ab Certatum diu sententias eli; ad extremum tamen vicere Ieremi enses: nam insequenti anno Bononienses magnis viribus bel. tum Forolivi ensibus intulerunt, Lamberlacci is fustra repugnantibus. Cum autem Forolivi enses sertiter restitissem. & Bononienses bellum in eos majori studio instaurarent, ea re magis exasperati in Ieremi enses Lamberlaccii. Ghibet. lini scilicet in Guelphos. bellum civile excitarunt tam cruentum & atrox, ut sere civitas eversa sit. Contigit haec prima ejus belli clades anno MCCLXXIV. . quem propterea aliqui scriptores annum Bononiae destructae appellarunt. cc Plura habent de caedibus, & incendiis eo tempore Bononiae patratis Ghira accius, aliique scriptores; ac multa etiam iis ignota intelligere licet ex tabulis. quas
III. Sed iterato saepius conflictu, cum Ieremi enses superiores evasssent, Lam-her taceti, cum omni eorum 1actione, proscripti sunt, de e civitate ejecti; quo in numero fuerunt non pauci Academiae nostrae professores, omnes nimirum Accursit fi Iii, Thomas de Piperata. Bomomaeus Duliolus, quos supra memoravimus. Spagnotus Abbatis, Albertinus Carrarius, Ago Lambeii accius, & alii plures. Sed Albertus Odofredi filius , cum omni ejus familia . Ieremiensium partes se cutus est. nec ab iis umquam desecit. Itaque non solum libere inter civiles turbas in patria vixit ; sed honoratissimus etiam inter eos, qui civitati domin hantur. Anno MCCI AXIX. pax inter Ieremienses & Lamberlaccias restituta
est, magno studio Nicolai III. . Et agentibus in primis Latino Ursino cardinali Legato, & Berthoido Ursino Flaminiae provinciae Rectore & Comite; & Lam-
heri accii exules in civitate recepti. Sed diuturna non fuit ea pax tanto molis mine conciliata: nam eo ipso anno exeunte, Compressa paululum Odia revixerunt. & rursus ad arma itum est; victique iterum Lamberlaccii e civitate ei Hi sunt. Tunc Bertholdus Ursinus, qui . ad fovendam civitatis tranquillitatem. Praeturam Bononiensem susceperat, tantam hominum inconstantiam indignatus. vicarium, per quem praeturam Bononiensem administrabat, cum omni familia revocavit. In te Iim Bononiae novum creari magistratum placuit . qui civitatem regeret . quoad Bertholdus vel praeturam Iesumeret. vel omnino dimitteret. Itaque novem consules creati ex primariis civibus, qui civitatem cum summa potestate regerent in dies XU.; quibus elapss, alii rursum novem consules deinceps subrogati. Atque haec regiminis forma, quam sere ignorarunt script res nostri . trium circiter mensum fuit. Erat autem ejus magistratus princeps
RIbertus mosredi filius, cum Bertholdus in provincialium conventu, rivennae
RQ, ιι emElinibus pleraque aliter Iaal prodita. Fid. Retbis. ω Mevior. Commvn. Bonom a , Ε, Iub. Robem. A. a arebius pub. Bono . b Dictus exercitus non placuit parti iam. heri acetorum de Bononia. Sed propter magnam potentiam, quam tunc habebant illi de parie
Geremi rum, non poterant eis res stere illi de Parte Lambertaccioriam ... quorum GPut di dux
erat e . Casleuanus de Andalo. Ex chron. Poari Canti ηelli Meloris 13nchisia. e) Si nos existentes Bononiae volumus es, cui notificare, quod pugna inter Grasolsos &Αigones, quae sunt paries in Mutina, destruxit illam civitatem, inducemus simile magis notum , hoc se ilicet, quod pugna Lamberlacci xum cum Geremeis destruxit ianoniam. 1 linu. Flor. in Commentis Art. para. Ges. Lis III. d Vid. ia Aneia. sententiam praelopis IH dioiain is maeederiis tan istaν, e, ut Nebant, renesiaias, Guillelmo de riseνω, qui Bononiem sum praetoν fuerae eum rima Ieremi eusiam , o Lambretaeciorum elades aeeid. Lata es baxe sem
215쪽
celebrato. quaestionem de iis habuit, qui Bononiae turbandae pacis auctores sue. Tant; ab eique conventui per procuratores interfuit Albertus: ibique rursus de pace tra8tatus habiti; sed nihil persectum est . ob decessum Nicolai III. IV. Recrudescentibus igitur partium odiis, Lamberi accit iterum solum vertere jussi, & alii publicatis bonis proscripti. relegati alii, sive ad confinia, ut
ajebant. amandati. Sed quoniam inter eos, qui Lamberlacciorum partes seque-hantur, multi erant honesii cives, qui exilium magna animi moderatione pertulerant . ac nihil hostiliter contra patriam egerant. abhorrentes ab aliorum consiliis. qui semper novi aliquio ad vexandam civitatem moliebantur; propterea Populus Bononiensis anno MCCLXXXV. legem tulit, qua reditum iis civibus in patriam permisit; eosque voluit libere ac tuto in Civitate morari posse, suisque bonis frui, dummodo sacramento se adigerent ad partem Iere-miensium sequendam. & tam ipsi, quam eorum posteri, ab omni honore. &publica procuratione in perpetuum arcerentur. cum autem Sapientes aliquot a Populo Bononiensi creati essent, huIus veluti legis curatores, inter eos praecipuum Iocum tenuit Albertus. b V. Anno MCCLXXXVI. Albertum fuisse comperio unum ex rectoribus Collegii iudicum, & advocatorum. e Reliqui duo rectores ejus Collegii erant Nicolaus Soldaderius. & Ioannes Billioniis, juris periti, & judices aetatis suae non
incelebres, sed minime legum doctoi es. Nondiam scilicet eo tempore ita vulgaris erat doctoris gradus, ut nemo. quemadmodum nunc sere fieri solet, in. ter advocatos, aut judices censeretur, qui doctoris insignibus ornatus non esset: quod cum non animadverterit Alidosius, quotquot in antiquis civitatis nostrae monumentis reperire potuit iurii Peritos, advocatos, iudices, totidem existimavit esse legum doctores; atque ita suam doctorum Bononiensium syllogem immaniter auXit..
VI. Verum Albertus non solum civibus sulf, sed exteris etiam suam fidem, & prudentiam probavit. Anno MCCLXXXVII. cum inter Commune Regiensium. & ejus civitatis exules gravis discordia orta esset, utraque pars arbitros elegit, ad omne dissidium tollendum, praetorem , & praestinum Populi Bononien Iis, S amianos, dein quatuor iurisprudentes, nempe, Albertum Odo. Dedum. Lambertinum Ram ponem, di Antonium de Mangolino. legum doctores, ct Nicolaum Soldaderium iudicem ; qui X. Kal. Ian. sententiam in ea Contrω versia dixerunt. d Inuici autem insequentis anni idem Albertus. Cum Lam. hertino Ram pone, Nicolao Soldaderio iurisperito . & Leonardo Bonvicini scri-ha publico. in agrum Regiensem perrexit, ut iura Communis populi Regiensis, aliorumque proceium . in summas alpes cognosceret, ac definiret. e)VII. Eodem anno ad Nicolaum lU. Pontificem legationem difficillimam suscepit.. obtinebant eo tempore Bononienses Medicinam, non ignobile castrum, quod olim fuerat ex patrimonio Comitissae Mathildis. Sed aegre id serebat Romanus ponti seκ, cui persuasum erat, castrum illud ad Romanam Eccle-sam pertinere. Bononienses autem de eo castro retinendo quam maxime solliciti. eum apud Legatum Apostolicum frustra egissent, ipsius Pontificis animum tentare ac flectere aggressi sunt. Itaque hujulce rei procurationem Alberto
eo partis extrinsece dicte eivitatis ex altera n mine dc vice Comminiis Bononie compromisesum predictum recipientes .... lara an iis Sc. Ex Alimor. Com. Bonon. an. II. commuaicavit O. Montius.
e An. MCCLXXXVIII. die XIV. Ian.
D. Albertus Odo redi d. iambertin x Ramp De legum dolores Nicolaus Soldaderius iuris- peritus Leonardus Bonvixini notarius iiivrunt ad videndum oc examinandum tiara Commi
id Ita Christi nomine amen .. Nos G rardita de Iolano potestas Bertholinus de Ma- diis capitaneiax antia ii & eoidules Poivili civit. Milon. Lambertilius Rampone Albertu dii. Odosredi Aiatolinus de Matiκolilio logiam doctore icolaus de Soldaderiis i Hex Albe tua de Asinellis. . . aiburi arbitratorea & ami- Cabiles eomi' osiores electi a Joanne de Gavasia synclieo Communis Regii ex iana parte Eca m Matheo du. Giberti de Canonica syndb
216쪽
to Odoscedo detulerunt. O Sed sive ex morbo, quo Pontifex eo tempore as. si tus est . sive aliis ex Causis, Albertus re in ista in pati iam rediit. VIII. Cum autem anno MCCXCII. turbata Flaminiae pace. Bononienses arma in Imolenses movissent, duo sapientes viri a populo Bononiens dele- sunt, qui hujus helli curam susciperent. Albertus Odofredus legum doctor.& Bonincontrus de Hospitali doctor decretorum . bb Sed non multo post majus exortum est bellum cum ΑΣone Atellino. Ferrariensium principe, qui civitates multas. & Flaminiae populos in Bononienses concitaverat. Tunc lata lex est, ne cui excusatio a militia daretur , qui arma ferre posset, praeter exiguum professorum numerum . qui tunc in scholis docerent, quosque universitas
1cholarium porrecto libello nominatim excipiendos postulasset; atque in his fuit Albertus. c) Sed is tamen, quamquam in acie non fuerit, patriae tamen non defuit tam dissicili tempore . Quare inter VIII. Viros a Populo Bononiensii creatos, qui belli negotia in civitate curarent, praecipuum locum obtinuit Alber. tus: horum autem VIII. Utrum decreto palatium ipsius Λlberti. quod erat in1hndo Villastanca castri Varignanae, fossa citcumducta . & additis turribus, &vallis, in arcis modum munitum est, ut ex ea parte hostibus aditum in agrum Bononiensem occluderet. Denique cum omnium animi. longo. & efferato hello fatigati, in pacem propenderent, jamque. agentibus maxime Florentinis. utraque pars ad Bonifacium VIII. omnium controversiarum arbitrium detulisset. Februario mense anni MCCI C. splendida legatio a nostris ad eum decreta est, cuius princeps fuit Λlbertus. ceb Is autem , cum apud Pontificem esset. sic rem publicam curavit, ut suam non neglexerit: impetravit enim a Pontisce, ut permutationem quamdam aedium suarum facere posset cum vicina Eeclesia S. Ambrosii; qua de re habemus ipsius Pontificis literas ad Abbatem
S. Felicis . cui mandat ejus rei cognitionem ..
IX. Cum Albertus Romae degeret, levis aliquis motus in Academia nostra excitatus est. Ulanesius Palcipoveri Batoli filius, emenso studiorum curriculo . Collegio doetorum legum se stitit. postulans, ut in eum ordinem rite reciperetur . sibique doctoris insignia traderentur. Sed renuerunt doctores, nescio quae sacramenti religione obtenta, qua se obstrinxisse dicebant. ne quem doctorim Iesum creari sinerent, nisi certis quibusdam conditionibus, quas alio loco explicabimus. Sed cum Vian ii pater ad Reipublicae moderatores appellasset; illi pro potestate imperarunt dodi Oribus legum, ut captis de Vianesi doctrina usitatis experimentis, si idoneus esset repertus, in doctorum coetum admitterent. modo ad id expediarent Albertum Odoctedum, & Pacem de Pacibus legum do.ctores, qui legatione sungebantur apud Ρontificem X. Tran is Romae aliquot mensibus, Albertus Bononiam reversus est. pDcis negotio feliciter consecto. Atque haec postrema eius cura fuit pro patriae salute suscepta. Etenim non multo Imst reditum, in morbum incidit, quo su- hiatus est. Obiit circiter septuagenarius anno MCCC., ac tumulatus est apud
Fratres Ρraedicatores. quos vivus magnopere coluit. Tost mortem vero multa
voluit extare apud illos suae Pietatis, & liberalitatis monumenta; ut ex eius te. stamento intelligimus. quod in Appendice damus. Sed nullum ejus sepulcri vestigium nunc superest. XI. Duas duxerat uxores Albertus. aIteram iuvenili aetate, alteram admo. dum provecta . utramque nobilissimam. Prima mit Aarolina Alberti Galluccii filia, quam anno MCCLV., cum emancipatus est , jam duxerat. & anno adhuc MCC
c) I octores, qui legebant ordinarie, nec teneliantur ire ad exercitum: D. Mar1ilius de Matitighellis decti doctor. Iam Martinus Sull
217쪽
MCCLXXVII. in vIvIs erat. Ob Eκ ea suscepit Franci scum, Luciam, & Nico. lam. Altera fuit Clara Fulci de Pacibus do fioris legum filia, ex qua genuit
Nicolaum. & Ioannam. Haec, post Alberti obitum. Ubaldino Galluccio legum doctori nupsit. Habuit & filium Benedictum. materno genere imparem, virum, prudentem , & doctum. Hic etiam legum studia secutus est, di jurisperi. tus, & iudex in antiquis monumentis appellatur, do 'or Vero non item. Eum pater virtutis ergo plurimum dilexit, & natalibus restituendum curavit. Itaque multa ei quoque in testamento reliquit & urbana de rustica praedia, quibus se. ac familiam suam honeste alere possiet; nam is quoque, vivente Alberto, uxorem duxerat, & filium genuerat, ex quo pars OdOsredae gentis propagata est . Sed Nicolaus . quem eX Clara susceperat , infans obiit. Itaque opulentum Alberti patrimonium totum sere ad Franciscum pervenit
in morbum incideret. cc Ut erat ditissimus, plurima legata dedit praesertim ad
yias Caulas. In his praecipuum est . quod Fratribus Praedicatoribus. & Minoribus tantum ex meliori frumento, quod ex suis agris Colligeretur, reliquit, quantum satis esset ad oblatas conficiendas pro omnibus sacrificiis, quae in civitate, dioecesi Bononiensi celebrarent. Sed ii sidem etiam Praedicatoribus, te Minoribus, Eremitanis quoque, Carmelitis, & S. Mariae Servis, quos vocant. vini optimi mensuram satis uberem reliquit, quo item in sacris uterentur. Paulo neapoli suo, Francisci filio, suos libros legavit . atque in his te miras Odofredi patris sui in Codicem. Digestum vetus, & Insortiatum; qui ejus essent futuri, si quidem ad legum studia is conferre se vellet: sin minus, mandavit, eos libros perpetuo apud suos haeredes servari, quin cuiquam eos distrahere liceret. Sed Pam Ius avi spem minime sesellit; ejus enim vestigiis insistens Iuris prudentiam coisiuit . di legum doctor creatus in Academia nostra insequenti saeculo floruit. Umrum haec melius. & alia multa de Alberti legatis, deque tota eius agnatione, ex ipsius testamenti tabulis. quas in Appendice damus, cognosci poterunt. XIII. De Alberti scriptis haec habet Diplovat accius: Plura, inquit, fervisit MIegibus, quorum raνa exemplaria. Aliqua forta illa addidit patris sui commentariis. ut Franciseus Accursus ficit. Nisi id velit Diplovataccius, quid omnino sibi velit, haud plane intelligo. Item plures quastiones ab Alberto disputatas tradit. quas esse ait in libro magno quaestionum. Atque harum Alberti quaestionum meminit Albericus de Rosite multis locis, praesertim autem in secunda parte Statutorum qu. CLIV. & CLXi II. . & Ioannes Andreae in additionibus ad Spe-
Culum juris ti . de tutor. I. nune dicendum , circa finem , & tit. de cessi. acti. g. confquenter. Saepius autem memorat Diplovat accius librum magnum quaesti
num . quo continebantur nimirum quaestiones in scholis disputatae a doctoribus, qui circa finem XIII. saeculi. & initio XIV. floruerunt. XIV. Addit Diplovataccius, Albertum mire derisum suisse in censura, quam scripsi in Albertum Gandinum . ut narrat ip1e Gandinus in tractatu de Maleficiis rubri de multis ρtias. A quas. II. v. item pone qua inonem. Sed tamen vir fuit summae existimationis. quem non solum nostri, seu exteri etiam in gravissimis ea sis consuluerunt. Floruit cum Francisco Accurso, Lambertino Ram pone. Pace de Pacibus, Dino Musellano, & etiam cum Odofredo patre suo, qui Concertationem narrat ab eo habitam cum Francisco Accursio. db Narrat Io. Baptista Caeci lupus, se in tabulario senensi consilium a Dino. S Albedito scriptum vidisse. ce) Et in disseili quaestione, apud Praetorem Pistoriensem
agitata, narrat Albericus de Itosate consultos a Praetore ipso Albertum Odoonedum cum Lambertino Rampone, Pace Pacto, Dino Mugellano. r
db Scio tamen quia dominus Francistull
opposuit Alberio filio meo itat ista opinio non immutat lux. Oufled. in L uti. lin. IX. Cod. de Ieutent. ρ f
218쪽
die xx. Aprilis testa-ntum eoisilit, in quo D eata dedit drie riliane uxori drii ex Osredi sui nepotis vestimentum de viridi no rum factum Per dri. Α:chilinam uxorem suam . Ipse dieitur Caravita olim Richardi de Denariis i uiae apparet , fratrem suis Bona es, ex quo natus es in redur , a Caravita patruo havres insit tus.. Extat tesam. ia arebius M. Minon eo Odoinredus elantis Deum doἰtor , flius Boiiaeuui Riebaν i Deliarii. Dus uxor Iuliana ,sbe Zutiana 222 MCC v. die r. Ruginti. Α- ctiam in camera dia. Odostedi preserue ipso dii. Odosredo & dna Iuliana ejus uxore 1 c.
die a. exeimie Iulio Dia. Honestus qu. dn. Binviti ursii Riciuardi de Denariis venit coram me
Notario dc dixit emancipassu. filios suos Odo.
lla. intri Decembri. Dn. Caravita qα Bona t.
219쪽
R Eliellam sibi ab Aecursio fimae , ac doctrinae patrimonium mirifice auxit
Franciscus ejus filius. natu major, qui paternis quoque opibus. & rei familiari . quam a patre acceperat, magnas accessiones fecit. Natus est Franei-1cus, quantum conjectura assequi possumus, circa annum MCCXXV. Illum Pater, quibusd.im ei traditis, quae in legitimam imputari voluit, congrua aetate emancipavit. b) Cum autem mature illum in legum disciplina erudire coepi se sit, quemadmodum & Cervoltum pbstea.& Guillelmum, filios item suos natuminores; ita in ea facultate Franciscus excelluit, ut non solum Batribus suis palmam praeripuerit in prostendis legibus, sed doctores reliquos. qui saeculo illo poli Accursium in scholis nostris floruerunt, longo intervallo superasse visus sit. Sic autem ejus nomen illa aetate celebratum est, ut qui postea fuerunt homines minus se lupulosi antiquitatis investigatores, ob diu superstitem Francisci Accursit famam. Accursium ipsum glossatorem Franciscum appellatum
II. Cum odosredo, qui annos aliquot Accursio superstes fuit, magnas &graves concertationes habuit Franciscus, pro tuendis patris sui glossis, quas Odo. Dedus non bono animo ferebat in scholis recipi, & prae suis, aliorumque interpretum celebrari. Θ Quamquam non solum cum Odofredo, ejusque filio Riberto, sed cum aliis quoque prostoribus, db & postremo etiam cum Dino Mugellano, dimicare eam ob rem debuit: ce) in quibus quidem literariis p. g iis ita se gessit, ut ille non minorem laudem paternis glossis propusnandia, quam Accursius ipse iis scribendis aliquorum judicio consecutus sit . OIII. Hoc autem sibi proposuisse videbatur Franciscus, ut regnaret in scho. iis . potius quam libris editis nomen suum ad posteros transmitteret. Itaque t tua scholae addictus. & adstruendis patris sui glossis intentus, vix ullam scri hendi curam suscepit. Sed scripsit tamen aliqua, quae diligentissime recensuit Diplovataecius, Pan irolo, & aliis propemodum ignota. Aliquas etiam adjecit glossas legum libris, quos interpretabatur; quarum specimen nuper vidimus in antiquo exemplari codicia Iustinianei, quem in Appendice describimus. g Ita nimirum censebatur Accursius peramplis glossarum apparatibus legum libros instruxisse, ut tamen aliqui posteriorum temporum doctores nefas non duxerint aliquid eius glossis adiicere. IV. Docere coepit Franciscus vivente Accurso . Sed quamquam ante amnum MCCLVI. nullibi ejus mentio occurrat, ch) tamen ante illud tempus Vibdetur doctoris honores consecutus. cib & partim tua virtute, partim commemdatione Patris ad famam non vulgarem pervenisse. Verum post Accursit patris obitum majori cum dignitate vixit; nec multo post. obeunte Odofredo, quem unum Competitorem habere poterat, primatum quemdam inter ceteros professores Academiae nostrae obtinuisse videtur. Nec dubito, quin & sibi. & scholae Accursanat. 1eu potius Academiae universae maiorem gloriae proventum Risset allaturus, nisi ab ea admodum intempestive discessisset. Docuit igitur Franci.
me donationis, & perfectae inlisit in vita, tune non computatur in quartam, nisi sit dictum, in si datur filio emancipationis causa. . . & ita fecit dia. Accursus, quando Franciscum emari. cipavit. Bara. L in quartam. 1. as Difatii iam.
eommentariis, scit contra J tos Matonienses, avidissimos disperdere famam Accursi sui patris, acerrimus, vertis, & Pius defetis . Fouat. in Franci Aecursis.
220쪽
scus Bononiae ad annum usque MCCLXXIII. . quo anno ab Eduardo Anglorum
rege scholis nostris ereptus est. Ego autem existimo, virum prudentillimum ab Academia discessisse, non tam ob meliorem concitionem, quam quae erat schindarum nostrarum, a rege Anglorum oblatam; sed quod animo praesentiret calamitates civitati nostrae impendentes , ob intestinas discordias, ει pi ima belli civilis semina , quae iamdiu compressa , eo tandem anno palam apparere CC Pe Tant. Itaque, cum vivente Accursito. & poli etiam, felicissimis Academiae nostrae temporibus diu floruisset, magna rerum conversione imminente , maluisse idetur patria carere, quam ejus cladem aspicere. & de pristinae dignitatis gradu periclitari: praesertim cum probe intelligeret. se cum omni familia sua ita esse Lambertactiis obstrictum , ut si ad arma ventum esset . quod facile sui rum providebat, vix fieri posset, quin pro illa parte propugnare Cra Ictur. Satius igitur sibi esse duxit a scholis abesse , quam se bellis civilibus immiscere. U. Sed magna est dissensio scriptorum in narranda hac profietione Anglicana Francisci Accursi. Αlidosius ne in rege qui di in designando. a quo in Angliam accitus est, verum vidit. Ait, a Richardo rege deductum; a quo magnis muneribus auctus, locupletissimus in Italiam rediens, villam sumptuosam sibi aedificaverit, quam ex benefici regis nomine Richaidinam dixerit. Sed, qui in Angliam adduxit Franciscum Accursum, Eduardus fuit; & Richardinavilla illud nomen tulerat vivente Accurso Francisci patre, qui eam cum tib genti adjacenti agro comparaverat. Sunt etiam qui dicant, a rege Anglorum Bononia evocatum . ut jus civile in Gallia profiteretur . quod perinde falsum est. G Abduxit enim Franciscum Accursum a Bononiensibos scholis Edua dus, non ut jus civile uspiam doceret; sed ut consilio, & opera sibi adesset in
administrando regno, quod nuper acceperat.
UI. Sed id tamen, quod aliqui dicunt, Franciscum aliquando in Galliis docuisse. prorsus falsum non est. Cum in regio comitatu Tolosa transiret, in Aquitaniam properans. quae Angliae Regum tunc juris erat, scholares Academiae Tolosanae tantum virum, & sua, & patris fima notissimum, de jure disserentem audire optarunt. Itaque rogatus ad scholas accessit, & L I. C. de feni. , quae pro eo quod interi pros exposuit. Cui dicenti Iacobus Ravanus, qui aetate illa ac tissimus juris civilis interpres habebatur, quique ementito scholaris habitu in turba latuerat, cum bona Francisci venia, multa objecit, a quibus aegre se defendisse dicitur G Alio umquam tempore, aut diutius Franciscum Accursum Tolosae docuisse non constat. Ac sane manisestum est ex tota itineris ejus ratione . quam subinde exponemus, potuisse quidem Franciscum Tolosa transitum facere, diu autem in ea civitate Persistere non potuisse. VII. Itaque in Italiam venit Eduardus I., Anglorum rex nuper creatus, anno MCCLXXIII. cum eκ bello sacro rediret. Extremis Maii diebus per Flaminiam transiit, quo tempore Bononienses Forum Livii obsidebant. Quorum castra ingressus, cum frustra de pace cum Foroliviensibus concilianda egisset. Bononiam venit . ubi honorificentissime exceptus est. & amicissimi animi erga civitatem nostram indicia dedit. d) Tunc autem cum Francisco Accursio egit. ut eum secum in Angliam deduceret, ut ejus consilio, & opera uteretur in administrandis novi regni negotiis. Cumque ea de re convenisset, Franciscus breve aliquod temporis spatium impetravit, ut rebus suis domesticis consuleret: rex autem, iter suum prosecuturus, ex civitate nostra discessit. Interim Franciscus ad
iter se comparat, & testamentum etiam scribit, ce ut fiere mos erat illorum.
mili poneret sbI; nim rum non erat in mum do adversarius subtilior. Cinus ad est.
DΛ. Franciscut li. doctor tantii mente & co pore suum fecit testamentum script im maria MichaeIis Petri Gratiadei notar. presenti nis &GEx Ment. Com. Bon. Per adem tempus plures in a diti uis coatractus iniit , procuratorim rerum
te Glolsa per praesi stam rationem non potest sustineri ἔ nee luatuit eam defendere Fram ciscus Accursus, dum legeret hane legem ultra mo iies, dum fuit cum rege Angliae, di I