장음표시 사용
201쪽
data est septimo mensis Sivan , deprehendemus postremum Mosis jejunium, quando filiis Israel remissionem peccatorum impetravit, & legis tabulas renovavit, desiisse die decima menasiis Tisii, qua cum reconciliationiis nuncio descendit , quae sententia est Joannis Meyeri in erudito libro de diebus festis Judaeorum. Die decima quinta ejusdem mensis Tissi, festum Tabernaculorum agebatur per dies octo continuos, quibus habit bant Judaei sub tabernaculis ; unde a Graecis dicitur scenopegia ἱ compingendis tabernaculis. Illa fiebant in tectis aedium , ut apud Nehemiam in aedium atriis, in atriis Templi, Ita plateis. Incipiebant Judaei sub Tabernaculis esse prima die fest.i, & pergebant per totum festi tempus, illicitum putantes eXtra illa edere , bibere, aut dormire. Constabant ramis arborum, juxta id quod praecipitur in Levitico sumetirique vobis die primo fructus arboris pulcherrima, nempe mala citrea, statulasque palmarum, se ramos ligni densarum frondium, se
Ialices de torrente, cr Letabimini coram Domino Deo vestro. Ergo
erat festum hilare & jucundum , solebatque appellari simpli-
cIter chet, nempe Iesum, quatenus vox illa notat hilaritatem. itaque prima die festi parabant ramos palmarum , salicum, myrtorum , eosque colligabant funiculis aureis, argenteis, aliis vittis. Tota prima festi die manibus gestabant, seu orarent, seu essent in synagoga, manu non dimittentes ; nec reluquis festi diebus unquam sine eo ad Templum veniebant. Quaque die hujus festi cum hiLce ramis altare circumda-oant mantes , quae laetitia , ut opinor, in Apocalypsi reprae-entatur, uDi Sancti palmas in manibus habentes Circumeunt
Monum'gnI, videlicet altare. Interea protendentes ramos
eon iuste diemsolemnem in condensis inque ad cornu altaris. Hoc . , aEitCrates' estum cum ramis densis & perplexis , quibus. I. T - - χ' IH ςr dxH .canebat: Septima autem ch.. ' 'fp Rix rς , idque vocabatur maenum . Magnam in his omnibus Judaei praeferebant laeti iam, potissimum
202쪽
potissim im in haustione & eflasione aquae, qui praecipuus erat ritus festi. Sacerdos quispiam cum aureo cantharo ibat ad fontem vel piscinam Siloe,eumque aqua implebat; postea rediens in Templum ascendebat in altare , & peracto iacrificio juti
matutino , postquam membra victimae imposita fuerant altari, hanc aquam libabat vino mixtam. Interea hymnis personabat Templum , & magna laetitia perfundebantur Judaei. Ueri Israelitae maxime in festo Tabernaculorum de spe venturi Messae soliti erant gaudere ue cujus dona abundantia aqua quae libabatur, figurabat. Haec dum cogitabant, haud medi cri assiciebantur laetitia. Ipsi nunc Judaei interpretantur de hac re locum illum Isaiae. Haurietis aquas in gaudio de fontibus Sal- 'vatoris. Ad huncice locum , & ad hos ritus Tabernaculorum alludebat Dominus dum ipse interesset huic festo clamans i Si 7 37 quis sitit, veniat ad me. C tavus dies festi Tabernaculorum erat
pariter solemnis ac primus. Vocatur in vulgata , dies coetus se ravit. 23. 36. collectae. In Hebraeo codice Mereth, quae vox indicat hanc-ce
diem fuisse conclusionem festi, ut diximus, vel aeque ac in primo die opera servilia prohibita fuisse, ut alii sentiunt.
Festum Tabernaculorum videtur institutum in recordationem peregrinationis patrum in deserto, per quod tempus habitavcrant stib tabernaculis Haec ratio festi redditur ab ipse Deo , ut discant posteri ve stri, quὸd in Tabernaculis habitare seu L 3. 3. Horim filios satel, cism eiscerem eos de terra A Apti. Pascha, Pentecoste, & sestum Tabernaculorum tria solemnia festa erant, ad quae celebranda omnes viri cx omnibus terrae finibus Hierosolymam convenire coram Domino com parere tenebantur. In primo, hordei demetcndi primitiae osterebantur: in secundo, jam collecta segetis primitiae. Tertium 7 festum agebatur post collectos omnes fructus tam de arca quam de torcularis idcirco magna laetitia agendum esse hoc
festum praecepit Deus. Solemnitatem quoque Tabrmaculorum Deis
lebrabis per septem dies quando eos geris decres se torculari fruges tuas: or epulaberis D fesivitate tua, tu filius tuus se filia . simus tuus es ancilla. Levises quoque o advena, pupillus es v dua , qui intra portas tuas sum.
203쪽
U ii . APPARAT Us Fς δ '-00 pram 'ingam, iis immorans circa quae eis. t Dum δmmad mone dignum. Primum loquar de festo
. i d i R quin i nempe duobus diebus continuis Fuerat institutum non in lete , sed a Iudaei
sic, lapidi noniori a u . . . , QVbiKartuS refert olim
in quo em' Uno bissextili, sive anno
peracta est , aut error arrepsit in codicta ejus, Diuitigod by Cooste
204쪽
nempe particula', qua scisti sensus esinis est. Secunda dedicatio fuit templi secundi, nempe Zorobabelis,
de qua Esdras, celebrata est mense Adar. r.-ς Tertia dedicatio fuit non Templi, sed altaris, cum primum Judaes Machabaeus altare holocausti instauravit atque dedicavit die Σ 1 . mensis Kasleu , Judaei lioc festum nunc appellant x. Aiath. . diem luminum, quia pruno die una lucerna accenditur . duae V die sequenti, & sic augetur luminum numerus, per octo dies
quibus cclebratur illud festum. Euarta i uit dedicatio Templi ab Herode constructi, quam Josephus dicit magna pompa cclebratam. Solant insuper Judaei singulis annis alios dies festas agere , sicut illum , quo Jephic tiliam suam immolaverat ; quo ignis c testis extinctus post exilium Babylonicum suscitatus est , quo Judith Holophernem interfecit; victoria parta est de Nicanore, duce De metrii regis Syriae. Josephus scribit sellum diem celebrarum, quem appellat
u l λης-, i.in quo Judaei omnes ex silvis magnam lignorum cinpiam in Templum comportabant ad alendos sacros ignes, quos lex jubebat esse perpetuos. Inter festa Iudaeorum enumerari Potest annus intermissionis , qui occurrebat singulis annorum teptenniis, sive post septem annos. Praeceperat Deus ut hoc anno terra quiesceret; ideo dicebatur ab Hebraeis schemisia .lioc est , intermissionis, de sabbaticus sive quietiS.
205쪽
Saerifieio tum oris . Gen. cap. 4.
s erat annuntiare mortem Chri . Natura, species , ritus eorum exponuntur. Simul disseritur de oblationibω donis, 'A
- . hi.' V. Vii Cς dς sacrificiis , ad quae peragenda dies hi constituta erant. Protinus dicam legis Mosaicae ritus omnes&in primis secrificia Christum figurasse. Hoc cum non
, Nplum nihil liud videtur nisi laniena ,
. OVendum., quam id ingerendam
sive unde nata consue- prava opinione &
206쪽
TITastare. Quoties sacrificavit Abraham, etiam ex j ussu Dei, qui& ei praeceperat ut filium suum in holocaustum offerret, cujus loco immolavit arietcm , pariter Deo jubente ρ Non mirum est daemonem, qui similem Deo esse ambivit, sibi Dei
honores suffurari clim adverteret Patriarchas sacrificiis Deum coluille, de impulit cultores suos, ut Zc sibi sacrificarent. Quin etiam fieri potuit, ut caeterae gentes , quae Omnes ortum ducunt ex filiis Noe, paterno exemplo , his quos pro diis habebant, eundem cultum exhibuerint, quem Deo redditum scie
His qui non altius repetunt sacrificiorum originem, quam ex idololatrid, quae post primos Patriarchas nata est , causam erroris praebuit ignoratio rei, ex qua vera ratio sacrificii pendet. Vulgo dicitur ideo sacrificia Deo grata esse, quia supremum ejus dominium, quo vitae necisque dominus est, agnos citur. Nulla enim re cum indigere significat mactatio vi Timae, quae igne absumpta nulli usui est. Verum inccndendo segetes dc sylvas, pariter significari postet nullius rei Deum indigum esse. Principis jus in subditorum vitam fit manifestum, cima ejus imperio vita illis vel adimitur, vel servatur. Paritor cum quispiam propriam pecudem in sacrificium caedit, suum potiusquam Dei, cui mactat, dominium ostendit , machans quod suum est. Itaque Abeli sapienti & sanino viro numquam in mentem venisset quod grata esset animantium innocentium mactatio, gratus carnium, extorum , adipumque nidor, nisi Deus explicato jussu ipse hoc-ce rituum genus instituisset. Ea animis omnium Gentium , inter quas usitata fuere sacri ficta , insita fuit notio, vicariam animam in illis addici morti, pro anima quae ob reatum supplicio digna esset. me ipse m lex
de victimis lata cuique hoc advertenti indicat. Verba stant Eusebii Caesariensis. Nam capiti victimae unumquemque dum se ip- - . io. eat manus habere injecras imperat, or ad Sacerdotem animali um adducere capite comprehensum atque detentum , quasi quipra sui ipsius capite hosMm exhibeat. Sed ipse Deus hanc notionem sacrificii veram esse liquido adstruit ue vetat enim ne quis eomedat sanguinem, Ouia inquit, anima carnis in sanguiae est, L V m v v
207쪽
ego dedi illum vobis, ut super altare in eo expietis pro anim bus vesris, sesanguis pro AEnimae piaculo sit. Unde autem ista opmo omnes Gentes invaserit, quae cum ipsis Scripturis sanctis concors est 3 Procul dubio venit ex antiqua primorum P triarcharum traditione ι ex quibus tam caeteri populi uuam Israclitae orti sunt. v r 1
est Messias, qui sanguine suo plaret humanum scelus, mortem oppetens: in hujus mortis symbolum Patriarchae mactaverunt m quae mactatio ab eo quod figurabat, vim omnem ididi. dagnitatem accipiebat. mandis, iterum Eusebium loquenta inducimus, nulta melior, nulta magna, nusia pretio-
turae propriae disjψ.κα. Id est, animarum suarum vice alienas nil , . V - niebat ;scut etiam Dei veteres a se ores faciebant. Evi veneriailem quandam Deoque aereptam o
Cum labore coleso . . ctibus terrae, quam
F1eri non poterat quin pinnas, quas Deus taenin , Diuiti co by COOste
208쪽
homoereus non subiret. Necesse, inquam , erat ut morte moretur , quam meritus fuerat comedens de ligno vetito. Semen
quidem ejus debebat conterere caput serpentis , sed quoniam qui reus est, veniam ipse non potest obtinere , necesse suit ut Deus assumeret hoc-ce semen, nempe Filius Dei fieret homo,
qui, quatenus homo, mortem pateretur, qua, ut Deus, in reretur veniam pC cati.
Deus hoc-ce mysterium Adamo patefecit, scilicet quod Filius Dei passurus esset in eadem carne , quam haberet CX COIdc idcirco pretium passionum ejus infinitum foret. Donccad- veniret ille Redemptor, in quo omnis spes salutis collocanda , excitanda fuit magna de illo expectatio. Ad hoc itaque iustituta & celebrata sunt sacrificia , ut hanc pretiosam mortem adumbrarent, fidem ejus ingererent mentibus, nec sinerent memoriam ejus sive expechationem eXcidere. Frequentabant Patriarchae sacrificia : saepius mactabant pecudes puras & innocentes , quarum sanguis effusus typus csset mortis Christi. innocentis. In hunc usum de non in alium in primis tempori bus destinatae videntur pecudes, ovcS, boves, haedi. Etenim iante diluvium mos non erat vesci carne animalium;quae itaque
non mactabantur nisi in sacrificiis. Inde videre est quomodo pellibus statim induti homines, & ad alios usus illa: adhibitae sinat, puta ad conlicienda tabernacula. Inde etiam factum ut inter animalia alia munda, alia immunda reputata sint, ctiam antequam ulla lex esset. Omnia per se munda sunt; sed vel is, mile est Adamum elegille in sacrificium ea animalia, quae magis idonea erant symbola mortiS Christi; verbi causa, agnos, qui mansucti dc patientes sunt. Videre est cum Noe induxit animalia in Arcam, cx justu Dei distinxisse quae munda essent, ex his cligens septem paria; quod non fecit de immundis, hoc est , de illis quae Adanuis de filii ejus sacrificantes repudia
Statim , ut dixi, instituta sunt sacrificia. Videmus oblata ab Abele & a Camo : quae verbis expressis non praecipiuntur; sed cum alia dicantur accepta fuiste Deo , alia displicuisse , . inde colligimus Deo placuiue, quae instituta lucrant ab Ad,
209쪽
mo, iitu qui conveniret. Mactatio pccudum idoneus erat typus mortis Chtisti, igitur Abel cum offerret de primogenitis gregis sui, dc de adipibus eorum, respexit ad eum Dominus ;Cain vero non adeo religiosus offere t tantum munera terrae, scilicet quos fructus tellus ministrabat. Frumentum aut quaecumque aliae fruges non apta erant mortis Christi symbo la, sine qua clim peccatum piari non postet, ut ait Apostolus ad Hebraeos , sinesanguinis musione non flebat peccatorum remisso. Idcirco Cain non perinὸe placuit ac Abel ue quod parilit, quia ignis de coelo delapsus incendit oblata Abelis , ut idem auctor Epistolae ad Hebraeos declarat. Fide plurimam hostiam Abel quam Cain obtulit Deo, per quam testimonium consecutus es se justus, resimonium perhibente muneribus ejus Deo. Testimonitim illud fuit ignis de coelo , quo solitus est Deus comburere sacrificia quae sibi accepta esse significabat; sicut videre est ubique in Scriptura. Memor fit omnis sacrificii tui, canebat Psaltes , regem compellans, ct holocaustum tuum pingue fiat. In fonte Hebraeo, incineret, id cst, incendat DeuS. ιErgo cum Cain videret Deum ad fratris sacrificia respexisse, neglexisse munera sua, motus invidia interfecit fratrem. Ob illud facinus. Cain egressus a facie Domini, habitavit profugus in terra ad orientalem plagam Edem. Unde egrelliis est Cain,& quo se recepit 3 Eseris me hodie a facie terrae , ct a facie tu A asomdar , inquiebat ad Deum, a quo damnabatur ut reus caedis fraternae. Verisimile est Adamum in coetu sacrificalle cum filiis suis. Pro eo quod in Vulgata dicitur oblatas a Cain fruges, & ab Abele pecudes, fons dicit de utroque , quod illas adduxerint. Ad quem λ puto ad parentem Adamum , qui coepit sacerdotium exercere, ut pote dignior. Usque ad legem primogeniti fungebantur sacerdotio. Insuper verisimile cst Adamum clegilio locum conspicuuin, in quo statuerit aram;
S. huc conveniebant, quicumque Osterrent, sive huc adducebant otarcnda.
In hoc coetu erudiebat Adam filios sitos, imbuebat doctrina & moribus , quae a Deo didicerat, & in singulos dies dis-ccbat, tradens saliis suis. Ab hoc igitur coetu , cui praesens
210쪽
intererat Deus, eiectus cst Cain, ideo dictus egressus sive c&puistis a facie Dei. Itaque progenies Cain in dies prior facta , vivens sine Deo Si sine legibus, evasit prorsus impia. Haec in mine filii hominum significatur in Scriptura : Sethi vero altera Adae soboles censetur Dei; ex qua nati filii Dei. Sumuntur
mores a conversantibus, proles Sethi vcrsans in coetu piorum, tum exemplis tum praeceptis Adae CXcitabatur ad pietatem colendam , ubi autem filii Dei commixti sani cum filiis hominum , ab his a citarunt filias in matrimonium , & corum
opera didicere. Pauci tamen in justitia perseveravere, per quos vera fides de Christo propagari potuit, primi homines
multa iacula vivebant: saltem in cocta virorum piorum tradebatur vera doctrina , vera religio , vera fides corum qu. cattincbant ad annales mundi, ad creationem Hus cx nihilo, ortum, vitam, Patriarcharum aetatem, mortem. Ab origine
mundi usque ad diluvium, mille S sexcenti anni praeterierunt; quod tempus natione habita longioris vitae hominum , quasi unius de alterius Oculi censeri potest, cujus historiani quisque potest a traditione accipere, A filiis suis communica re. Ex traditione acceptam historiam originis mundi litteris mandavit Moyses ; quam Salomon in Proverbiis commendat sequendam , cui intenti crant Judaei. Moris his fuit ut studio legis incumbcrunt, non solum legis quae scripta csset , sed Aoralis, nempe traditae ore parcntum. Hoc est quod Philo ap-
pcllat operam dare Philosophiae ; quod Judaei facere solebant sabbatis, ut ille dicit libro 3. de vita sita.
Cum omnis caro corrupta esset, statuit Deus mundum di
luvio perdere, ut vidimus in histori .i , Deus autem semper sibi reservavit pios cultores. Noachus sacrificavit ue & ideo mortem Christi suturam annuntiavit, S doctrina imbuit quotquot sacrificio intererunt. Abrahim sacrificavit, paratus in sacrificium mactare unicam sibi prolem Isaachum; sed ejus loco immolavit , qui occurrit, arietcm. Imperaverat Deus illam Isaachi immolationem , qua edocerentur homines quod unigeni. uim filium suum aliquando morti traditurus esset. Non fortuito loco hi Patriarchae facrificabant. Isaachus ita.