De particularum conjunctione quae est MH OY

11쪽

bimus, luculent 0r apparobil Illud tantuni hoc loco nonem volo, Mergium sine dubio se in hunc errorem adductum SSe, qUO ito nonnunquam, ubi verbo adjunctum est, ad olum enuntiatum negandum spectat, Xenipli causa in eo, quod

apud Sophoclum in Antigona vorsu 443 logimus:

tionum contradi eloriam ut philosophi dicunt omnino non Semper, ubi occurrit, in orbis inesse post se salis planum fiet. Diligentissimum oporum posuit in quaestione de UR gimus, duardus Wontgolius, qui in duabus conlinuntationibli Sereni tractavit, prinii uti in ea, qua de particulis μιν ori eum Par'fieipio conjunctis agit oppolii anno 18323, oinde in programmate quod vocant gynmasi Glogavi0nsis anni 1843 ubi totam

rem necuratissinio raelavit. At quo hunc virum optim de ipSaca Sa rei expla Danda meruisse nemo corte dubital, cum omnium primus intell0Xerit, in Xplicanda harum particularum conjUnClione Semper proprium earum notionem ac vim respiciendam esse, ita ut lori non possit, quin eas invicem o tollore putemuS. Qua ni hinnuam totius XI licationi legem Ss debere ego quo- liae maXima cum gravi luto contendo, sed non prorsu seum l'Obare OSsum rationem, quam vir doctissimus in disputatione Sua

iniit. Dicit senim in paragraphi 22. initio prioris commontationisi, negationem v quae articula sit posts,osita sit, nihil aliud

'Me quam repeti uni negati Onom Sontentiae rimariae, in sua Semper affirmativam sententiam negari contendit atque itura laenegationi o D unimo ea verba apponenda SSe, ad tuae negatio οὐ in sententia primaria portinuat particulum D aulen Prae-sIXam Ss huic Dogationi, ut vetemur cogitare id, si Od in Sen

tantia primaria non iuri dicatur, non siseri, si re participio num de participio hic agit senuntiata fiant itaque his enuntiatis duas sententias continori, alteram negatiVam si PSRm Sententiam primarian , alteram assii malivam, quam conjunctio particularum ιεν ου indice quaeque exprimat id, quod in sententia primaria non sieri dictum sit, sieri, Si res participi de-

12쪽

scripta fiant. Igitur has partieulas donisee donlia poetare sparticipiunt negatione omnino ea roro Ora pndii. Atquo hanc opinioneus in Ostorios e quo tu disputationo prosessus est, ubi rem ita describit, ut ollipsis quae vocatur la-lusenda sit exempli gratia quod Lustianus in Toxar dieil:

i nos in iis verbis, quod vertit senigolius er ordo nichi lebeti, auSSer er hali Unignia mi Charil lota, vel or mussi denti Unigan init Charii luia abon. t ultor hane maXime ob ausam ultor in illam X plicationum quas liuid in ob alia lausuStuneri nequit Protulit, quod non nosse vidit in illis verbis eam

notionem, tuam e iis elie 'ro voluit.

13쪽

nondum i lotur, eam in univ0rsum undamento Omnino Ploalquo probabili nil se optimo jure propriam triUSque negalionis notion0m retinere, non autem lacere in ea, quod ad ellipsin illam recurrul.

Quod ad Guylori rationsem, quam in libro suo de Particulis

graeei negativis XPosuit, allinet, e iis, quae de prioribus virorum doelorum sententiis dixi, clarissimo lueet me onmino non posse ei assentiri. Nam cum lotum negationum usum in duas Parises dividat, quarum allor injuneti Onomini umeum modi silai is suos vocant Onlineat, ultera a XOmPla, ubi infinitivo, urticipio, nomini ira up Osilum e tet. CompleC- alur, ad utramque illustrandam salsam eum inisse viam X- istimo. Primum nim 1εν οι eum conjunetivo vel indicativo oon unetum non reet ita XPlicare videtur, ut Particulam it 1 interrogativam sesso contendat quoniam si non Propriam Uam vim senerosi doinde autem non minius in eo reare Videtur, quod voco D 1 eum infinitivo te conjuneta sortiorem negationsem signi Ileari dieit, ita ut 1 ad vim 140gationis augendam orationi ins0rtum sit. Haec enim ratio cum Hernu demiam veri orum forma respecta non ad ipsius lingua lege reserat tu lini Pi OPSUS OBDeX orationis membra divellit.

cendu Videntur. Atque in univorsum hi quoque vir doctus rectissime laluit, negationus si conjunctas semper inViconi Setollere, Uam opinionum ita sirmar studui, ut infinitivum do quo Sol hoe loco disputavit non arto cum Verbo, X IO en' dent, conjunctum esse, Sed unium id, quod eo siletatur, Signi- sicuro contendat. Verum erravisse idoliar in eo, suod dicit, v icem illum vol ux ου non se ipsa graeci sermonis indoluatque natura recte et OnStanter Ortam, sed per negligentiam quandam et il)livionem adjectam esse. equo id ruet muni

14쪽

his in simili vis equi 'iunt, nisi origine omnino non differre Pulat,ila ui dum sempor significent X0mpli gratia haec: 1: ειρὶ θλ

sunt. Sud cum hae jam artius cum ipsa quaestione cohaereant, postea aecurulius de hac advigii sententia dissoremus. Restat ut de non ullis sensontiis, quae novissimis temporibus Prolatae Sunt, nonnulla addanius. Ac primum iobor-kiilinii alio commemoranda si quam in Programmate Vimn-ri0nsi uiuii 853 0xposuit. Equi dona cum haec Perlegerem, non potui perspicere, quomodo ad ales inopi in aberrare Oluerit ili vir doctus Putat enim in alii)us nuntiatis, ubi μὴ veum infinitivo junelum sit, oppositionem inter odoro inter Sunioni iam rimariam quam vocant et in similivum, ita ut orba

Quam rationem Omnino falsam Sse luculonior apparet, neque una solum iniquitato laboraro videtur. Cum enim plerunt suo illud D 7πείθω G lix ου θανεῖν vertamuS: non suadeo tibi ut ne moriaris i. o. per se tibi licet tori , lacere non Ρομ- si inius, quin illam Lieborktilinii explicatioliom καὶ Περ G i ,1oret oc 1ιOD OP δανεῖν os αθί. δει σκεις vel ut haec orba latinoeX primam etiamsi tibi Suaduam, ut moriaris, tamen noreris, Dro1 SUS absurdam esse judiuemus: sepugnat iii in portisSim et graeci verbis et logica rationi. oinde aiatem ne lino quidpira VerSio: lamen moror et probari polost, suoniam non ineSt iii verbis fere eum mori, Sed illud tantum, ei licere mori uni luenon abStineri, quominus moriatur. Quid Θ Si hanc explicaiionum ad alia nuntiata transsorimus veluti ου vires α μ λ ουκελθεῖν, quod latine orienduin Si non OSSum facere, quineam i. e. 1imin debeo rei, nonne Plane absurda St Senien-

15쪽

haelonus id apertum osse videtur, Omnino a Vero aberrISSO illum virum doelum, eum alia XCOgilaret. Neque magis KOlSloro assonliri OSSum qui in commentutione sua de partieulis μῆ ου quae in Programmato Scholae M0ldorsisensis anni 1866 130sl prorsus in errorum dudum Sublatum relapsus osse videntur. Neque id mirum, cum Solis Hormanni, Evilmanni, Hari ungi Praeceptis respectis omnium aliorum, quos conmiemoraVi, virorum doelorum 'alionem non habitorii, suodsi sucisset, sino dubio Plane aliam sententiam eonSecutus eSSol. Ut igitur ibi seviter, quid si alunt, ei Stringam, primum Summopere remit, nou se invicem Ossero negatiOnos ui iv quod napa

Sententia rorsus salsum osti duinde in o praesortim disputatio ejus nititur, quod particulas D ubi quo ad ellipticum quendam usum reserenda esSo confundit, ita ut noli limon livo similis sente addenda sit. Cujus explicandi rationis unum tantum Xemplum instar omnium Proseram , quod in Sophoclis Ajaeis vorsu 2 oecurrit:

rota. sed unde colligi licet, O metuere ne non moriatur Hoc salis serit, eum illam explicationem nullam esse hiculon es' primo obtutu apparoat. Nostris nim temporibus a grammaticae arti tractandae ratio, qua Omnia, lique ObScura Vel deX-Ρlieandum dis 11 ilia sunt, ellipsi h looti sino v )l alii machinis eXPlanantur, rude donatu Si.

Deniqu0 90umluinii quoque sontentia, quam in libro Suo de Particulis graueis Pag. 312-315 OXPosuit, pauca Proserenda sunt. Rect hic vir do0tus id summopere premit, notionem

harum articularum mirmativam esse Iiec minus 'octe Hel manno adversatur in eo, quod 1 irmationem graViSSimam, ioli lenem esse contendit Ceterum eum totam rem leviter tantum

16쪽

perstringat, o PS euia a ausu origino huju Construelionis nillil profert. Nihil sor ad qua ostionem nostram dijudii Andam hominos docti in gramni alicae graecase institutionibus, luno solam rem

in universum truciani, Contulerunt, cum Dic: ἱ ii lue a re PSA0xplicanda abstinentes solam sermonis usum tractandum sibi pro OSUerint qua decausa jam in ipsam rum intrar lieobit. Ac primum quidem, quod ii S, quae Supra diXimus, res octis jam Salis Superque Palet. Summo elo id promenclain Xistimo, articulas tu i D, ubi conjunelao vel indiculi vo conjunctivo plativo se infinitivo Par ieipioqui a Positae sex ent, Oml erinvi com se tolloro, ita ut graviorem aspirmationem signifieoni. Deinde autem cum omnino lino quaestio in Homparata ii, ut sa09issini infinitivo se Parii ipio non solum illud M OD d-jungi possit, sed oliam aliam loquitonis viam Grased ingrossi sint, saeor non OSSumus, quin totam disputationem in raet0mus ut similia illa diesendi sensera diligentissime respiciamus, quomodo notione disserant Per qui ramus qua sequo Sus ratio

Post multa 1 orba inlinitivo qui X iis Pondet, particulam iii ita adjungi, ut nobis SuperVI ea non Videntur, nomo non cognituri habet; sed cluaeritur, quomodo hie usus probabilitor Xplicetur. Non enim res, si leonasmum luiuimus, lana fit eum ita tantuni do abundantia verboruit cliter Possimus, ut

Quod plurimi Hesentioris novi homines cieti tu Meerunt, ut dicerent infinitivum non tam arte eum sententia primaria cohaerere, sed Objectum, ut ita uiuam, remotius Significare. accura-

17쪽

tior m do hae se ita ostiorioni imprimis W0nlgolius 1 ad viigiust l. l. instiluserunt, qui in o e insontiunt, quod existimant in sinitivo exitum vol est ocium actionis verbi, de quo Pendent, exprimi ideo tuo, quoniam verba illa sempor sinem negativum significent, infinitivo adjungi. sed mea sententia rationem, qua illud consi cloi' lur, nullo divorsam intro debemus. advigius enim cum liae particula abundanter infinitivo adj0ela Gra0eorum

linguam quodammodo u certi Sili legibus borru Sse Pularet se adductus est, ut solum iune quin inconflatiliae cuidam uen0gligoni inse tribuoret. Sompo senim inde promotus est, luod sexistimavit infinitivum artissimis vinculis cum verbo quo Penderet, On unctum esse, ita ut omnino substantivi locum lonorol. Quadoenusa Particularum ιζ D conjunctione ollam

magis inlinitivum a verbo suo sejungi putavit se linguam his particulis adjunetis Propriam illam rationem, quae in lor inlini-livum et verbum, de quo Ponderet, intorcederet, omnino Oblilam sesso conlondit, id quod maxime o iis lucol, qua pag. 50 dieii, quibus o tantum asseram sibi go volant teli introtundo Ν utralisation cler i ston ornetnun duret, in noue inraig0

quo illis hominibus ollis in eo plano assentiar, quod leunt

infinitivum laxius eum verbo colla rore, prorsu contrarium ratio- non explieandi ea possendam osse mihi Persua Si. Non enim mea quidem sententia hic negativarum Partieularum usus Propria graeci sermoni indole atqu0 a linguae legibus historicis abhorros: immo etiam hae laxa Conjunelio mouit,rorum rationis se ipsa priore lingua condicione remansisse videtur, Qui maxime id proprium est, quod singula nuntiata nondum tam arte construetu el quasi conglutinata abo quam posterioris aselali formo ad logica lege comParatus utque Xoullus. Quamobrem ejus modi siniti OS vin voce ιν conjunctos

18쪽

onmino a verbis Praecedentibus sejungendos puto neque ita sexplicandos, ut GT vel Sinaile serbiana in sente addatur; ad quam rationsem confirmandam multa similitudines formonis grasciati serri possunt, ut laeseum de aliis linguis Sappius nima pud Hom0rum potissimum insuallivus ita usurpatur, ut a nullo vorbo pondon in imporali a significali Onom abir vid0atur, leui in liadis libro , v. 85, ubi legimus:

addi jubsent voc0m κελευω. pino insinitivum nonnunquam in 0Xelum alionibus si positum idonius, volui in Aristoph. ub. V. 16:

Ut igitur ad exemplum illud, quod antea Protuli, redeRmUS, quod est εἴργω cit ovo x εἰξιεναι, non ita hae duo multiata conjungenda videntur, ut XPlicemus: sy03 Pro Gτε fit richi ειν, Sed ιργω quasi absolui positum si se insinitivus tua εἰςελέγειν non ab eo senilei, sed per se adjungitiar. Quod recte perSPeXsese videntur, qui ant infinitivum v0rbum illi ει oro contrarium mente addendum UlaVOrunt, eum constructionsem his verbis os trib0rsent ει oro αν ror καὶ πείθω D εἰς- ελθειν; sed Graecos rex orn, eum in simili VOS si usurparent, non insent ali luid addidisse equidem pro corio unirmaverim a quo pro mea Sententia simillimam gra0ei sermonis proprie alsem assero, qua apud haec ipsa verba negativum finem signifieantiaesernitur: nam indiealivo quoque i si apponitur in nuntialis conjunctione τι vo ω instruelis, X0mpli gratia apud Xenoph. Hsellon. II, 3, 6l0gimus o di νι ελεγεν τ ον Fγχωροί . e. q. S.

Quae si circumspicimus, sacere non OSSumus, Uin Verba illa segandi absolui posita esse ei nuntiata, quae con unctione

19쪽

o τι set crinilium adiunt, omnino ab eis S Uncia pulsemus, cui explicationi se propi in vocis τι significatio, qua est quod alii nolo es nostrum dasse, latinum quod η et ejus usus Convenit, eum asepius se insinitivo se indicativo in oration dii pela quam dicunt τι praeponatur, ubi grammatie id abundar statuunt, volui in senoph. Cyropa diu V, 2 9: -υρος μεχρι GTO OT ,ες , o Γωβρνα. οῖοι rei. Apertissimo lanc sententiam jusmodi loci confirmant, ubi alii uelion cluadam verbis die0ndi alii quo set aecusativus et o simul adjunguntur, X0mpli causa in

Sod linee Hunelio membron a quam marini in prisca linguarum stonsormnlione Oecurrere et Plerumque in vulgari sermone OnSerValam SSe Videmus, Paullatim aretiori nuntiatorum

eonjunctioni cessit, id quod luculentissim ipsius insutilivi gra0ei historia docet. Nam magis magis tu insinitivus ad substantivi

notionem transiit, ita ut tandem cum articulo PSO conjungereturo se omni sensereverborum pondere poss0t. Sed apud Homerum, nisi allor, seque ullum insimilivi cum articulo se pra0- positione conjuneli Xomplum XStat, neque omnino tam relis vinculis eum verbo suo conjungitur infinitivus. Qua si seel so habent, advigii illam aliorumque rationem minim Prob9ndam ess olucet, immo etiam, cum infinitivo sic μὴ adjung0ret, graeca lingua viam ad indolem Suam plane ae- commodatam inisse videtur. Jam talem quaeritur, quaenam rati inter hane formam,

usitatam misso constat, intercedat. Quamquam exempla utriusque usu cireumspicientibus nobis Saopissime in Singulorum scriptorum arbitrio positurn id tur utra dicondi uti Praeponatur, lamen mea sententia in ipsa natura rei est eam formam, quit adjunctum est, aliquor nodo graviorem quum ultorum SSe Sicul

20쪽

liati s Non arcto uni orbo praecedente Conjunctum, Sed quasi nudum majoro cum vi Jositum osse. Itaque ut X0mPlo romit astreinus, sentiti intum quod est D ειρὶ ui imor ita ον εkΩ - νει ita Omparatum si, ut quasi X duobus sejunctis membris eonsio , dooque latine optimo Xprimili r hae ratio, si vortimus: non abstino eum quin introeas. ain si ne ui alitis Romanorum di endi usum ni P0xorimus, in dubio i manere non

Pol erit, Omnino simili mi immo otiam quod ad rinei piutit ruialtinet, andem uti ainquo linguam inii SS viam. JRomani enim eum et ipsi post illa verba prohibendi, arcendi aliaque ogati-Vum urticulam e Vel quominus Ponorent, ita ut 0Xompli gratia die0rent: prohibeo uni ne intro0alet, vel quominus introeat , tum si his orbis negativa particula annoxa ora vel 140gativa Vi ViX, aegre, Paene subserat, saepissim conjunctione quin utebantur, cui conjunelioni Prorsus affirmativa in notionem inesse nemo non videt. Nam Proeul dubio eon unelio quin e uda Orbio qui set particula n originem ducit atque Propria Hiis significatio interrogativa est, quadecausa non dissori a Graecorum Particuli lii ου nisi O, quod ultera negatio in ipsa interrogationuinost. Si nitia dicimus: sacoro non OSSum quin e u Stigem, hoc idem est ac: sacere non possum, quomodo se non ea Stigem 3