장음표시 사용
471쪽
CAP. 1 De Tullo HostilioJ Vitam Tulli Hostilii regis fieribunt Livius, 1.22. Dionys. m. Eutropius, . s. or sius. H. 4. Vietor de Vir. illustr. cap. 4. Val. Max. Im. 4. I. VII. 4. I. IX. 12. I. Plinius, H. 15. xxvm. s. Augusti. nus Civit. III. Io. Rullus. Virgil. aeu. vl. 813. Cam.
h. I Cui in honorem virtutisJ Seripti
Jordanis mendosi sime hele legunt remus honorem Eirtutis, et supra eadem manu correctum, ob honstrem. Quod non procedit. Sal. Auctor de Vir. illustr. cap. 4. Quia honam operam adversus Sabinoa navaverat.' At
quomodo potuit, si sub Nuinx duorum Et quadraginta annorum pax fuit Sed de avo ejus ibi reserunt Livius et
Dionysius, ut ita non tam in honorem uae quam avitae virtutis regnum ae-eepisse videaturi tieet adeptum postea praeclaro administraverit. Fr. Infra iv. b. Io. In honorem mortuisorum,' et iamilia MI. 20. S. et xv. II.
22. Vavassor in libello de Vi et Uauquorumdam verborum putat, vetere abstinuisse his loquendi generibus, in honorem, in gratiam, in lauisdem alicujus taeere.' Apud Velleium I. I 8. 3. et 11. 41.2. primum inveniri in gratiam aliet jus sapere,' ac dei de ea phrasea vulgo coepisse usurpari. Sed Cieeronem aliosque veterum dixisse ε alicujnx eansa, alicujus gratia, honoris causa, honoris mei, ε tui, illius eausa, gratiae camsa, in aliquem' denique, seu de laudibus lieujus seribere,' aut l qui.' In Livio tamon plus semel legitur, quod Velleium primum uxurinpasse putat Vavassor. Vid. Liv.
tite omnemJ An non ante eum Bois mutus haud dubie: quomodo Ergo hie omnem militarem disciplinam condidisse' dieitnr Condere ' igitur Floro est, perpolire, corrigere, et quasi ex integro restituere, at t batana Seleucus condidisse' diei. tur apud Plin. v x. I 4. gentem Tyri rum Alexander apud Justin. m. 4, I. imperium Carthagiuiensium Μa go apud Eundem. XIX. I. I. Ita Au gustus 3 faeiendi' verbo utitur, ubi templum Iovis Feretrii seelsae diaeit, in monumento Aneymno. Fr. Condere ' quidem laterdum est, instaurare et reficere collapsa, at ilire, eonfirmare: et sic Plin. Ep. x. S. Trajanum eonditorem disciplina militaria firmatoremque' vocat. Vid. Lang. ad Cicer. Off. r. 2I. Verum Florva hie non de militiae, sed disciplinae militaris, et artia bellandi institutione et auctore git, et non mi.
litiam, sed ' disciplinam militarem artemque bellandi a Tullo ε eondi. tam ' dieit. Nimirum Romulna jam
anto instituerat legionem, utilitumque in ea numerum et eonditionem definiverat: Tullus autem deinde, ut auctor est Florus, disciplinam addidit, quo nomine contineri poranni exercitia et tractatio armorum, ordo agminis et aciei, praemia et P n .urultaque alia. Ita h. l. exponit Lipsius in Reeitationi a. Idque verum esse ostendunt verba, quibus Florus in hae re utitur. Nam hic disciplinam militarem, artemque bellandi, et exereitationem juventutis me morat ἔ at inis. c. S. Tullum militiae artificem, non conditorem vocat, et M auxisse ratione virtutem ' dicit. Itaque eondidit disciplinam militarem' hie uihil aliud est quam, auctor illivs suit, primus earn ordinavit, ut de Magone austin. xlx. I. Quum primus omnium ordinata disciplina imperium Poenorum condidisset, vi- rexque civitatis non miniis bellandi arte quam virtute firmasset.' Et aio ad h. l. Periaonius. q. 2 Mereita juventureJ Contra dieinista Grammmicorum, qui exc rei tum '
472쪽
L. ANNAEI FLORI LIB. I. CAP. 3.
volunt diei eum, qui emn multis molestiis et aerumnis confli et ins est;
exercitatum. qui sibi labore et usu
peritiam rei alicujus comparavit. Agroetius in Grammaticis Vet. Puta. ehii: Exercitns laboribus: Exercitatus studiis.' Serv. in Virg. aen. m. 182. Exercitatus. peritus signuficat.' Sed Scriptores veteres gaepe negligiant hoc praeceptum Gramma ticorum. Tacit. A. III. 20. Impiger manu, exercitus militia.' Vid. Ca.
8aub. ad Sueton. Tiber. VI. Et ei.
Bumann. ad Petron. e. LXXXIII.
GravemJ Potentem, validum, et qui non facile vinci posset; ut qui
diu princeps Latii suisset. Liv. Iv. 37. Segesticam gravem atque oPulentam civitatem vineis et pluteis cepit. Ovid. Am. I. s. s. Ille graves urbes, hic durae limen amicae obsidet.' Caesar B. G. Iv. 3. Ηoa quum Suevi multis saepe bellia experti, propter amplitudinem gravitatemque civitatis, finibi A expellere non Potu issent, tamen vectigalea sibi fecerunt, ae multo humiliores infirmioresque reddiderunt.' Ita rectius hie Peri- Eonius, quam Rychius, qui adseripserat, inquietum, et in vicinorum injurias promtum : quamquam alibi gravis' ita recto exponitur. Vid. Grae . ad Justin. XLI. I.
Principem populum J Princeps populus' est, qui reliquis plus potest polletquo. Hoc ante Romanos in Italia Albani erant div. 400. nempe
per annos. Servius ad aen. I. 276.
Nam quod Virgilius et Iustinua XLIII.
I, 13. 300. duntaxat mentionem faciunt, hoe est, usque urbem condi. tam. H. Cincius ap. Festum in Praetor scribit Albanos rerum Potitos usque ad Tullum Regem. Albam 30. annis post Lavinium conuitam esse prodit Dionys. Hal. I. 56. Ab ea condita autem usque ad Numitorem et Amulium 400. annos fluxisse tradit Strabo lib. v. p. 22s. Et ex annia singulorum Reguin Albavorum aP. Dionys. I. 71. et Eusebium in Chron. lligitvr summa plus 400. annornm ab Alba ad Romam conditam : quibus si addantur pliis M. a Romulo ad Tullum, sent non minus 500. Et ita
Dionys. III. Io. et 23. Idemque III. BI. subtiliter numerum exsequens Albam 00. annos minus I S. tetisse
nee. de Ira Iri. 2. Nee in peeuniam antlucrum tota civitan spem suam misit. Quint. Deel. Cecrata. M Oportet esse in civitate et accusatores; alioqni omnia mittuntur ad manus, Omnia mittuntur ad ferrum.
Horatiis CuratiisqueJ Latini seriptores hos vocant Curiatios. at a
Graecis Plutareh. et Zonaras. Dionys. Halle. Κορατέουs. Vid. Sigon. Desens. Scholior. ad Liv. I. II. Pro tergemianis, quod recentiores Edd. habent, ex omnibna seriptis et Vett. Edd. revocavi trigeminis. Et sie de his
Liv. I. 24. Colum. m. S. Gell. I. ID. Festus in v. Sororium, Μaerob. Sat. I. 1. Aurel. Vict. cap. IV. et Iordanes.
In Pandectis Florent. l. 3. Si pars heredit. pet.' iidem dieuntiar ε trege. mini ζ quod idem est. Et est disertismen inter trigeminus' et M tergeminus. Nam trigemini' sunt tres uno Partu editi, ut locis diei. , et
apud Colum. H. I. m. Io. et VII. 6.
l. I. pr. D. de Reb. dn h. et t. I 17. do V. S. Unde etiam Plautiis vide. tur nomen imposuisse Fabulae M Trigeminisἰ quam memorat Gall. VI . s. Tergeminus' autem dieitur vel
pro triformi, triplici, ut Tergemina
Heeato' Virgil. aen. Iv. 5II. Teris geminus Geryon' Id. aen. VIII. 202. Tergemina gyolia ' Liv. I. 26. et alia, de quibus Bernari. ad Stal. Theh. VI. 289. et Boetiam HieroE. P. I. lib. M. eap. 40. Vel pro amplissimo macismoque, ut M Tergeminnm sophos Martiat. III. 46. M Tergemini honores
Horati Carm. I. I. en aententia Tura
nebi et aliorum. In Plinio quidem
473쪽
II. N. II. s. tergemini dieuntur tres uno partu editi: Tergeminos nasci certum est, Horatiorum Curatiorum. que Exemplo: et contra trigeminua
pro triplici ap. Liv. v r. 7. ε Modo trigeminae vietoriae triplieem triumphnm egistis.' Sed haee mihi suspeeta unt. Nam et Horatius, qui in Fastis Pigh. ad Λ. U. 300. et 202. Tergeminus' vocatur, in Fastis Anonym. Norisiania M Trigeminusζ et Diod. Sle. lib. xII. p. 293. οὐ os est. Et quod in Epit. Liv. I. editur Terge minorum pugna, id in Μs. inveni Trigeminorum.
Utriusque popuIi fata eommissa suntlNaxarianus et dordanis Codiees fila permissa aunt. Haud paulo melius. Sal. Iordanei fata permissa sunt: nee aliter Flori seripti Codices. Cur magis placuerit eommissa quam permissa
illis, qui primi hoe pro illo substituerunt, nescio. Nos antiquam aeripturam reponendam censemus, quam
non antiquitas modo sed etiam bonitas inetur. Id. in Append. Ita Pal. pr. Gruteri, veteres Salmasti, et Iordanes. Hacimus editi eommissa. Item ipsam quod attinet, similia exempla collegit Eri ingerus Theatri
Histor. vol. III. lib. IV. Pag. 2IIS.
Quale apud Pausaniam quoque legitur lib. v. in historia Oxyli, et in lib. III. rer. Vienn. Latii pag. 0I. da Frideri eo II. Duce Austriae. De talibus quid sentiant ICti, lege apud Ferdin. Vasqu. Quaest. Illustr. lib. I. Eap. 40. Ayalain de Inre et omelia Bellicis lib. r. eap. 3. H. Add. Ca-
aub. ad Athon. Iv. I 3. Non video cur tam praecise damnari debeat eom. missa, quod non solum tuentur Pal. I. 2. Fran. Toll. Duista et om . ed.
sed etiam ipse Florus Iv. 2. 43. ε Philippieis eampis Urbis, imperii, gen ris humani sata commissa sunt.' Et Livius I. 27. Onod tribus militibus fortuna publica commissa fuerit.' Sed
tamen seeutus sum Frein1hemium et Graevium: nam Nan seripturam etiam Reg g. et Voss. confirmant. IuRych. est ζ. eommissa fiunt. Iloe videtur pertinere ad consuetudinem serubarum adnotandi variam Iectionem, de qua Salm . ad n. 8. hM. e P. et inis. ad c. II. Prine.
l. 6 Me crarumὰ unius manu PoeaetetoriaJ Ita in vetustissima editione legi, praestantissimi viri testantur, nisi quod rerum eam habere dicant pro rarum. Seripti libri eum reliquis
editionibus rerum alias dema r nee te mere ullum vidimus scriptum codicem, nisi in hae lectione retinenda consentientem. Vetustiss. etiam Iordanei, Me rarum alius deeus. Alius pro alias: in hoc auctore ita emendavi mus paulo infra, lib. u. nam in Longobardi eo para tere u et a consonaduntur. Vidimus qui legeret: Me rarum alias9 de Curiatiis manu paria elatoria est: absurde et inepte. ingendum : me rarum alias decus, unius manu parta elatoria est. Sal. Sie crarum alias deos uni J Ita Pall. editionesque pleraeque. Gmt. Grute rus, quem hic designat Salmasilis, in Edit. A. IG09. seribit in V. E. e serie crerum uniua manu p. v. e. Recte. nisi quod rerum uneis inclusum nones . Rarum sic apud Tae. A. I. 56.
Nam rarum illi coelo siccitato et
amnibus modicis inoffensum iter Properaverat.' Et, Rarum etiam inter hostes.' ibid. cap. 29. Cirea seJ Liv. i. 26. itar Cognitoque super humeros fratris paluda. mento sponsi, quod ipsa cons erat. De hoc more cireumferendi spoliavid. Perleton. Animadv. Hist. c P.
citarere legea nefasI Quis de hxeleetione dubitet pro ea tamen Portentum est in vetustis Iordanis libris ruitus est ferro quod auderet Ieges nefas. Exerceant se, quibus otium sunm id potest concedere. Nobis ut maIeotiosis esse non licet, ita nee occupationes nostras male colloeare. MI.
Quanto simplietua in hae re Livius I.
474쪽
26. Raptus in jus ad Regem. Et Cicer. pro Cluent. et alibi, ' Lege
ei tam reum.' Leges, Pro eo, quod fit ex legibus. Senee . de Brevit. vit. c. X . M Lex a quinquagesimo anno militem non cogit, a fiexagesimo Senatorem non citat. Nesas' Perizonius aecipiebat pro homine nefario, adseripseratqne : Sic ε Seelus' ap. Terent. Servitia' et Ergastula Flor. III. 2 l. II. Hae significatione etiam a P. Virg. est nefas, aen. II. 585. Exstinxisse nefas tamen, et sumsi se merentis Laudabor poenas. Freinsh. in Ind. exponit seelus, saeinus. Nee male; ut Meltare nefas' eodem modo dicatur, quo aceusare negligentiam, perfidiam, avaritiam' alicuisjns. Abstulit eirtus parricidamJ IIaee v terum rodicum omnium, quos docti viri viderunt, leetio est. Nullus puris risidium, quod doctiss. Pontano placeo hal. Pro eirtus abstulit parricidam Cicero dixisset virtus eripuit par ricidam. Nam rei eleganter dicuntur eripi, qui aut vi aut auetoritate ac gratia potentiorum hominum abis olvuntur. Cic. Act. II. in Verr. lib. I. Non est is reus, non id tempus, non id consilium metuo ne quid arrogantius apud tales viros videar dicere , ne aetor quidem is est, cuire a tam noeens, tam perditus, tam victus, aut occulto surripi aut impune eripi possit.' Pro quo paulo ante dixerat: Ex manibus populi Romani eripi. Nam quis hoc non intelligit, istum absolutum Diis homini. busque invitis, tamen ex manibus populi Romani eripi nullo modo posse 'In eod. lib. Tum vero quod pronunciatum est, non per Neronem judieatum, sed per Dolabellam Ereptum existimabatur : hoe est, extortum a Dolabella. Suet. Aug. c. bG. Cun tari se, ne, si superesset, eriperet legibus reum.' Cic. pro Cluent. 10. Condemnatum adducebam, ut ne
eripi peeunia quidem posset.' Quod
aliis scriptoribus est eripere,' hoe Floro M auferre.' Virtuti vero non invenuste tribuit, quod alii de gratiosis ae potentibus hominibus dicunt, in quorum gratiam rei damnanadi absolvuntur. Gro. Farinus intra gloriam fuit J I. e. minus gloria. Freinsh. in Ind. Non tantum valuit faeinus ad Eum condemnandum, quam virtus et gloria ad absolvendum. De hoe genere loquendi vid. Manut. ad Cic. Fam. IV. 4. Gronov. otis. I. Io. et ad Sen. Med. v. 520. et Broe kh. ad Properi.
Pal. 2. Fran. Voss. a. et Edd. Vett. praeter primam, intrudunt glossam mansit Albanus. Reg. O, perma it. Jord. Albanua perviat. Non cogit bant hi eorreetores Florum delectari conelao genere loquendi. Sic mox, Spes inde nostris, metus hostibus. Add. I. I. s. III. I 0. I8. Iv. 2. M. Nam Fidenate bello missit Misit in σuxilium et foedere: ita vetus NM. et Jordanei: mendose prorans. Sal. Sic apud Tae. m. 4 l. a. bello Sacroviriano quidam Galliarum primor tulere auxilium, quo dissimularent desectionem, magisque in tempore efferrent. H. Idem vitium quod in NM. et Jord. notat Salm. eat in
Duisb. et V. Ed. nisi quod in illis
Expeetaxere fortunamJ Callido eonsilio ducia, quod tamen ipsi in extistium vertit. Λpud Liv. x xxx. 32, 4. ε Damocritus, Praetor aetolorum, egregie consul inm genti aiebat; nam utrius partis melior forinna belli esset, ad ejus societatem inclinaturos. Claudian. Μetii hujus personam pulcre aptavit Gildoni de bell. Gild. vers. 247. Subsedit sui tanto fide, &e. Britannorum similis actus, nee ipse impunitus, refertur in Chr nico Seotiae Μoni pennii, sub rege Fergusia. Fr. f. I Ubi inelinare fori J Ν I. ivbivit.
475쪽
nara foetas: male. Alter Pal. se socios ad Muem eideer in altero ri iam se mos. Sed haec levicnia taedet chartae mandare. ML Nag. hinelinara socios.
Quod damnat Salinasius, sed merito vindieat Nic. Heinsius, praesains, ste Subdissidere,' et ' Suhuimellis. et mille talia apud Ciceron. inveniri.' Subdeficiens quassa stilline voce' RP. Curt. lib. VII. cap. 7. ap. Patere. lib. xx. Subres tus Primo aspectu carissimi sibi eapitis,' de Augusto, eum graviter jaeenti gupervenisset Tiberius. Reseetum' dicere non potuit, cum morbus iste Angusto esset leta-lix. Subimpetraro' Tacito, M Subinisnuere' Seneeae in Nat. Quaest. M Subis xhibere ' Arnobio. Non pereepta fuit vis et elegantia illius verbi.
Gro. Si in Naa. non fuit ubi, ut videtur indicare Sal m. manifeste viistiosa est illius Cod. scriptura. Nam nemo non videt ultimam literam vocis eallidus temere repetitam, et capiti se l. voeia ubi adbeetam, atque inde illud intinetinare ortum e se. Quasi ipse mandasseti Hoe ipsum et similia refert Frontin. . Strateg. II. T. et de Datame Polyaenns lib. v v. dohoe Sidon. Apoll. Carm. 2. S. 288. Vido Nostrum I v. 2, M. Et Frontin. I. Io, 4. Fr.
8 Metium FufetiumJ Etsi properamus, ἐν παροδν admonere non pigebit, Mettum hete scribi in optimis NM. membranis, non Metium; et in antiquis Jord. Quomodo etiam scribendum censeo ap. Virgil. illo versu: Citae Metium in diversa quadrigae Abstulerant: ' et in illo ovidit, a criticis exagitato : Sic dolvit Mettus, tune eum, in contraria versns, Ultores habuit proditionis equos.' Nam viri doeti, qui persuasum habent a Virgilio et Ovidio propter versum Meistum' pro, Metium usurpatum fuisse, egregie animi falluntiar. ε Metum dixere veteres, et M Mettum, Me. tium' et Mettium' pro eodem : ni
Atius' eum simpli et i, et eum dupliei
Attius. Metum' dixisse vetere , nihil melius probet, quam --o Priar Metellus. Nam ut a Marco, Marocellus, sie a Meto, Metellus, Graecia Μ rior. Ita semper apud illos scrip. tum reperies. Latinis Scriptoribus Metum' ant Mettiim' frequentius,qnam Metium,' reperies t quod sciunt satis, qui in pervolutandis membranaeeis libris aliqnld temporis eon. triverunt. Vide indieem luententum Inseripi. Gruterianarum. Sal. N L. antiquiss. Vin. Reg. F, Toll. et Voss. . 2. habent Fufetium quod ae etiam in exemplaribus Orosii invenisse testatur Fabric. ad oros. N. 4. Pal. I. 2. Diiisb. et U. Ε. Sumetium, Reg. ia Sufet, quot etiam tu cet. libris Vin. videtur fuisse. Itych. Fusset. Fran.
scribendum est Fufetius vel ' fetius, ut ostendunt Vinet. ad h. l. Pier. ad Virg. A n. viri. S12. Sigon. ad Liv. r. 23. et in Desens. illius Seholii eontra Robortellum. Ceterum ex iis, quae Pier. l. d. Vinet. et Salmas. ad h. l. scribunt, apparet, quam recte ab Iasitheo, l. e. Raph. Fabretto in Apolog. P. 74. r Prehensus fuerit Jae. Gronovius, quod in EPist. I. earum, quibus loca quaedam geographica Livii emendat. scripserat Mettus. Ovidii distiehon, quod e Trist. I. 3. IS. hie laudat Salmastus, pro supposito hutiet N. Heinsins ad Ovid. mitratum inter duos evmGJ Vera
est haec lectio. Cave censeas eurrus hele esse patrii castast legendum enim : inter duos currus, funea. ratvarians lectio, quam juxta adscripsit librarius, ut, qui vellet, eligendi potestatem haberet: inde est, quod in quosdam libros propagatum fuit inter duos eurrus: in alios inter duos funes. De hoc librariorum et antiquariorum more, Parum adline observato, dice. mus infra idoneo magis loco; cujus rei ignorantia seeit, ut in multis aueis torum locis restituendis multi haere
476쪽
I. . ANΝ EI FLORI LIB. I. CAP. 4.
nus impune Peceaverint, enm id non observassent. Videri sortean posset lectum olim fuisse aut legisse quo clam religatum inter duos currus fune, pernicibus equis distinxit: id est, fune religatum intar duos currus. Quam tamen Flori manum snisse vix eem
Pernicibus equis distraxitJ Praeter
nominatos lege Agell. xx. I. Val. Μax. uri. 4. Piniarch. Parall. eapi T. Clandian. in Gildon. vs. 254. Virg. AEn. vIII. 542. Cain. Varro Primo
de vita P. R. imperiosius, quam humanius' egisse hoe saeto Tullum dieit. Livius certe, T. 28. IS. supisplicium exempli parum meuioris legi ni humanarum' vocat. Id suppli. eii Herculem invenisse ferunt. Et ab Hermanarico, Gothorum rege, usurpatum seribit Bonfin. Dec. I. lib. xl. Nec absimile in Bessum at tuit Alex. H. q. s Quamvis parentem, e mulam laismo i Ita, ubi de imperio agitur, omnia alia inseriora sunt, nee Parentibus, nee filiis, aliisve sanguine But neCe situdine junctis parcitur, quoru n exemplis plenae omnes historiae. Vide Tae. XII. 47, 7. Nam, ut nil Liv. g. 42. 2. Invidia regni, etiam inter domesticos, omnia infida atque infesta facit. Nimis quippe alte infixum est animis hominum illud apud
Suet. Caes. xxx. s. Euripidis et Nam si violandum est jus, remandi gratia risistandum est. Fr. Flor. HI. I 8. 5. Contra matrem ac parentem suam.' De
his appellationibus iarbiam respectri coloniarum ab iis conditarum vid. P.
Fab. Semestr. I. s. et Freimii. ad Curi. Iv. 2. Io. Graeci eadem ratione
Ipsumque Populum Romanum transistulisseΦJ Manifesto legendum Romam. Perperam in Nag. Romanum. Sal.
mdiisse rursusJ In Reg. ia male
deest rursus. I e hoc et aliis linjus generis pleonasmis Freinsh. in Ind.
v. Rursus, Buehner. de Commul. rat. dicendi l. 2 l. et Erhard. ad Petron. e. 23. Bych. Duisb. Fran. Jord. et V. Ed. perisse et redisse. Et sic in aliis verbis plerumque Duisb. Rych. et V. E. CAP. 4 De Aneo MarcioJ ianae compendiose hic narrantur lege ap. Liv. I. 32. Dionyη. m. 49. Eutrop. I. z. oros. II. 4. Victor. de Vir. illustr. cap. 1. Rufium, Solin. c. 2. Augustin. Civit. m. IS. Eugeh. lib. temporum,Plinium, xxx I. S. Claudian. in Gild. vs. 109. Virg. aen. vl. 8I5. Dictus autem Anvieus -τοῖ δοκῶνos, id est, a cutus, quem incurvum habuit; Servius est auctor, aen. v . 8II. Cam. Tales enim
Ancos' appellari Festus affirmat. Aliter Const. Manasses us. I 654. - γὸρ
H. Idem, quod Festus et Servius, seribit Valerius Antias apud Val.
Μax. in Fragm. de Nomiuib. Marcius Porro, non Martius, ut male in quibusdam librig, seribendum esse docet Sigon. ad Liv. I. 32.
I Nema Pompilii, par ingenioJ Addit Iordanes Nepos Pompilii, ex Ilia.
Quod quidem verum est. Atqne ita scripsit Florus. Idem Jord . pro pari ingenio reposuit prum ingenior id quoque prave. Pari ingenio eum Pompilio avunculo fuisse intelligit, quoad
religiones ac caeremonias, quas institutas Per Nuniam, a Proximo rege
Hostilio hellatore intermissas vel abolitas, restituit. Vide Livinm. Sal. Anens Remper repetito nomine avi malerni Numae nepos' dicitur. Ita praeter Florum Livius, Aurel. Vietor, Dionys. Hal. Plutarch. et ceteri omnes, qui numquam nomini illius addunt, quo patre, sed qua matre vel avo fuerit ortus, quia ab his omnis
ejus nobilitas. Hine Seneca Epist. Cui II. Anci pater nullus: Numae nepos dieitur.' Nullum ejus patrem fuisse dicit, non, quod patrem non habuerit, sed quod ignobilem, si cum matre comparetur, et Historieis non
477쪽
memoratum ἰ ideoque postea plerisque ignotum. Perlaon. Animadv. Hist. e. a. p. I 57. Add. clariss. Nood . Probab. I. ult. et Patric. ad Fragm. Cieeronis Tom. Ill. P. z. qui frustra se torquet in constituendaleetione Seneeae, i. d. In Salmasii mimadversione quaedam prave edita esse vel ipsius vel operarum typographicarum culpa cuivis apparet. Pari ingenioJ Nimirum ad Paeis aristes prompto, quali Numa fuerat: quanquam nec belli gloria earuerit. 1ed cuique superiorum regum belli Pacisqne et artibus et gloria par' suerit, teste Livio, I. 35, I. H. 2 His igitur et mamia muro amisplexus esιJ Libri omnes veteres non agnoscunt istud hie. Sed ita hunc locnmconcipiunt: Igitur et morula muro amisi laxus est. Quid sit moenia muro
ampleeti quinere possent illi, qui
putarent muros urbis, et moenia, r In eandem esse. Non ita est. M Moe.
nia' heic qua libet ad ilicia appellat,
ut 3nnt domus et insulae urbis. Sic probatos auctores hane vocem Pasinaim usurpare alibi ostendemus. Quod ait igitur, nioenia muro mplexum esse Ancum Marcium, de Ianiculo id accipiendum, quod mi ro urbi Conis junxit Ancus, Ponte qnoque sublicio in Tiberi faeto. LiviuA I. 38. M Janiculum quoque adjectum. Id non muro fiolum, sed etiam ob comnaodita.
tem itineris ponte sublicio, tum primum in Tiberi facto, conjungi urbi placuit.' Utrumque hole simul ex-
Pressit Florus. Suι. me intermoenia legit Salmas. quid autem muro cincintum, ostendit Livius, I. 33, 8. Dionysius, Iri. 45. Pontanus. Ita e Pontano Frein1hemius. , Sed haec erat
conjeetnra Salmasii ad primam Edit.
His est in aliis o m. se. et ed. et Gruinterus a solo Νag. abfuisse testatur.
IIcenia' pro aedificiis urbium saepe diei ostendit Salin. ad Lamprid. Commori. c. II. Schulting. ad Sen. ContrOV. V . et Gr OnoV. Obs. I . 12. qui putat salii Salmas in in hunc locum e Livio interpretantem de Ianiculo. Nam Florum dissentire a Livio, qui solum Ianiculum ab Anco muro et ponte sublicio Urbi conjunctum di- eat: quum Florus velit, Ancum toti Urbi, quae ad id tempus tantum vallo a Romulo facto, de quo su Pr. caP. I. munita suerat, murum circumdedisse. Salle hanc esse mentem Flori indicat etiam id, quod de Anco scribit r. 8. Ut urbem pontejungeret, muro tue. retur.' In quo, si fides est habenda Dionysio Hal. et Livio, vel erravit, vel rem in majus, ut solet, auxit. Nam Dionys. m. 43. et 45. ab Anco tantum Aventinum et Ianiculum muro cincta dieit: Livius autem I. 33. solum Janiculum. Servium Tullium
deinde septem montes uno muro Rm plexum auctor est Dionys. IV. Id. de
quo Liv. I. 44. Aggere, et lassis, et muro circumdat Urbem Interfluentem UrbiI Jord. in veteriis hiis libris insuentem urbi. Non quidem male, sed non Propterea sollicitanda Flori germana lectio. Sal. Pontis hujus vestigia hodieque Romae
extare, et incolis Ponte marmorato vocari, testatur Paulus Merula, Cos. mogr. Part. II. lib. IV. c. 22. ubi vido.
Fr. Fuit hic pons ille sublicius, de quo plura Donat. de Urbe Roma m. 2 l. et Nardin. Rom. Vet. Vm. 1. Freinshemius in Ind. conjungit, interfluenteni Urbi. Potius jungenda sunt, commi,it Urbi. Curi. IV. 2.I6. Iacienda moles erat, quae Urbem eontinenti committeret.' V. Freinsb.
Ind. Curi. Interfuere autem accusativo jungitur. Liv. xxv I . H. Fretum, quod Naupactum et Patras intersuit.' Et Curi. m. I. Media illa tempestate nuenia interfluebat Marsyas ' Fran. Tiberim, quod etiam videtur invenisse scriba Cod. Rych. in quo est Tiberini. Salmabius e Nax. adnotarat ponti. Pro commisit Flor. habet eo unxit, et cum Itych. Duisb.
478쪽
L. ΛΝΝRI FLORI LIB. I. CAP. 5.
ostiamqueJ Plurima huc faeientia
lego apud Merulam, d. lib. IV. Ea P. I9. et 2I. Fr. Add. Cluver. Ital. Ant. HI. 3. Bergier. de pubi. et militarib. Imper. Rom. viis IV. 4s. n.
8. s. I 0. et quos ibi laudat Ilenni.
CAP. 5 De Tarquinio Pris I Historiam regis hujus scribunt Livius, I.
35. Dionysius III. 59. Eutrop. I. I. oros. II. 4. Victor cap. s. de Vir. illustr. Valer. Μaxim. I. 4. I. et III. 4. 2. Plinius, xxx m. I. Et m. 35. 12. Laetant. II. I. Augustin. Civit. III.
II. Lege Russum, Solinum, Eusebium. Cam. Vide etiam Suidam. Fr.
Hunc Priscum' domiam coepi SIe vocari, Postquam alter Tarquinius regnum nacitas est, adnotat Sigon. ad Liv. I. 34.
I Quamvis transmarina originisJPatre nimirum Demarato Corinthionatus, cujus praeter ei tatos Strabo
Regnum ultro petens aeripuJ Ultro petens' addit, quod hie primus ambitiose petiit regnum, contra quam Reges superiores, quibus id propter opinionem virtutis ultro delatum fuerat, Liv. I. 35. Idem de priscis aliarum gentium Regibus seribit Jus
Graeeum ingeniumJ Ita plano Sene.
ea Nat. ia. II. 50. I. Attalus noster, egregius vir, qui Etruscorum disciplinam Graeca subtilitate miscuerat.
Sic inteli. Tacitus de Livia, V. I. 5.ε Cum artibus mariti, simulatione filii, bene composita.' Fr. Add. Ind. Graeci ingenio, eloquentia, et artibus, quae ad animi cultum pertinent, aliis
nationibus antecellebant, et in omni ratione vitae elegantiores et cultiores, sed magnitudine animi, gravitate, et virtute bellica Italis inseri res habebantur. Ovidius: M Graecia facundum, sed male sorte, genus. Sallust. Orat. de ReP. Ordin. II. Unius tamen M. Catonis ingenium versutum, loquax, eallidum haud contemno. Parantur hade disciplina Grae- eorum. Sed virtus, vigilantia, labor apud Graecos nulla Annt.' Hirtins de Beli. Λlex. c. I 5. Rhodiis navibns
praeerat Euphranor, animi magnitudine ac virinio magis cum nostris hominibus, quam cum Graecis, Com. parandus.' Add. Horat. Art. P. us. 323. Cic. pro Flaec. e. 4. et de G1aecarum ac Romanariam artium discrimine Virg. aen. VI. 848. et Seqq.
q. 2 Centuriis tribus atra uJ Exercuit
hic locus viros eruditos. Dimentias inde oritur, quomodo Florus potia erit tradere Tarquinitam tribus voluisse augere, cum alii rerum Romanarum seriptores testentur equitum cenit rias seu equestrem ordinem illum constituisse augere. Sic sane Livius lib. I. c. 36. sic Aurelius Vietor alii. que. Flori tamen sententiam, quod observavit doctiss. Rupertus, tue inrDionysius Hal. lib. m. obros δ NU. μυλ λενον ποτὲ τιν ---kν τρεῖs istinarιτέρω ὰποδεῖξα ἐκ τῶν - abros πρότε
in αν μαψων ἐπωνύμ-s, μόνos ἀντειπε κατὰ τὶ καρτερὸν, Ουκ ἐῶν κινεῖν των ωδ Pωμυλου κατασπαθεντων οὐδέν: Idem M. eius, eum aliquando Tarquinius ad veterea tribus e deleetia a se reeens equitibus tres notas addere vellet, easque tribus additas a se atque ab amisis suis denominare, sesua fortiter contradixit, non sinens hie quidquam eorum, quae a Romula instituta essent, mutari. Sed hie etiam locus obscurus est, et intellectu dissicilis, non minus ac Flori. Diis eit is quidem Tarquinium voluisse tribus augere, sed non nisi equitibus, quos ex civibus reliquis modo elegerat. Hoc qui intelligi potest ab historiae Romanae non imperito, qui novit, quid illo tempore et sequentibus quoque tribus fuerint Non potest sane vocabulum φυλαὶ sive tribus aecipi in ea significatione hoc loco,qna Dionysius libro II. usus est, et
mille aliis locis, cum dicit populum
479쪽
divisisse Romulum in tres majores Partes, quas dixerit M tribus trihnm autem Graecorum lingua dici φυλhν,
ρεττυα. Ouis antem credat ex solis
equitibus recens a se delectis voluisse novas tribus conseribere Tarquinium t Hoc tamen Dionysius dieit. Sed nillistae equestres fuerunt tribus, sed ex omnibus civibus conficiebantur tribus et ex singula tribu vero centuriam equitum excerpserat Romula . Nulla unquam tribus fuit nec illarum quaa Romulus instituit, nee qnae post ea iis Reee serunt, quae ex solis equi. tibus fuerit eonnata. Nulla autem alia ratio hune nodnm expediendi Patet, quam si dicamus, Florum et Dionysium ipsas rentnrias eqnitum, quae retinuerunt antiqua trium Ro. mi learnm trihnum nomina, dixisse tribus. Romulus eum omnem POpuliam deseripsisset in tres trihus, unam dixit Lucerum, alteram Ramnetum, tertiam Titiensium. Ex gingula tribu selegit renturiam equitum, quibus olis adhaeserunt Requenti tempestato nomina tribuum, ni equitum eenturiae dicerentur Lueeres, Titienses, Ram nen e . Hinc a Dionysio Et Floro equestres centuriae tribus dictae Rint, quod vetus tribuum nomen illis solis postea fuit datum, quamvis perquam dure. Nam qui accurate loquetur,
et qui norit quae silerint tributa Romanorum comitia, qui in exercitu tel-hnni militiam, qui decuriones, qui alarum praeseeli, nunquam centurias equestres triling dixerit. Tribunus enim dicebatur proprie qui tribui Praeerat; hine in copiis tribunus lo-gionis, qui legioni, hoc est, peditibus, decurio vero, qui turmae, et praefectus, qui alae, praeerat. Singuli cives adscripti erant alicui tribui. Ipsi equites quoque singuli suam tribum
habebant. Nunquam vero tribum conficiebant soli equites. Isidorus tumensio quoque loquitur Orig. lib. IX. cap. a. Turma triginta equites sunt, Romani enim equites in una tribu trecentie' hoe est, in unaquaque Titiensium, Ramnensium, Lucerum Cen turia erant tempore Romuli trecenti aquites. Nam Romulus primo legerat ex qualibet tribu centum Celeres, fieu equites, postea T. Tatio in urbem recepto coninrias illas auxit, ut
singulae essent trecentorum, et totus equestris ordo nongentorum capitum,
ut ex Livio emendato et Dionysio Hal. pluribus amerit contra disse nistientes Gronovius Ohs. III. 25. Hi sunt illi trecenti, quos in una tribu, hoe est, centuria suisse Isidorus Rcri hit. Tarquinius non tribus, hoe est,
tres Eenturias nongentorum capitum a Romulo institutas auxit, ut decreverat facere, et illis centuriis de se et suis amicis nomina imponere; sed, relicto trium veterum centuriarum nutriero, capita duplicavit, ut singulae Centuriae essent sexcentorum h
minum. Hoe est quod Florus dieit Tarquinium tribus auxisse eenturiis ἔsingulam enim tribun , hoe Egi, Centuriam Romuleam, anxit trecentorum hominum numero, quia Naviun numerum tribuum augeri prohibuerat. Hoc tamen Tamninius effecit, ut, quia
novas equitum eenturias, quibus nova nomina imponeret, conscribere
non licebat, adjecti a se prioribus centuriis diterentur geeundi Titienses, Luceres, Ramnes, fitenti a Romulo creati dicebantur primi Titienses, Luceres, Ramnes, ut ex Festo viri docti pridem ostenderunt. Ceterum ut Florus aliiquE abusi sunt voce tribus' pro centuria equitum, quia prima illa tribuum appellatio Postea aptio solas equestres centurias remansit, sic vice versa propter eandem rationem Livius I. IS. tradit centurias tres equitum a Romulo conseriptas dietas fuisse Ramnenses, Titienses, Luceresi Eodem tempore,' inquit, et centuriae tres equitum conscriptae sunt, Ramnenses
ab Romulo, ab Tito Tatio Titienses appellati. Lucerum nominis et ori-
480쪽
ginis cansaa ineerta est; eum tamen non solum ex aliis scriptoribiis gra vissimis, sed ex ipso Livio constet, a Romulo non centurias eqnit .im, sed tres partes populi, in qnas illum di ereverat, quae tribus nominabamur, oletas exso Ramuenses, Titienses, Luceres. Nam lib. X. e P. s. ostendit olim tres tantum augures fuisse Romae, gingulam tribum unum habuisisse t ' Ut tres,' ait, antiqnae tribus Ramnes, mittenses, Lueerea, stuum quaeque augurem habeant.' Non posa
sunt hie intiquae tribus de centurus illis equitum intelligi, de qui biis in primo libro loquitne; alioqui soli
equites habuisse ut augures; sed cletoto populo in tres tribus illas distineto, quarum singulae suus fuerit augur. Haec prolixius, quam harum notularum ratio seri, Rum execntus, quoniam viros eruditissimos hic ee pilasse video, et non ita pridem cum homine perdoeto da hoe loeo mihi saarit contendendum. Gram. Pighius in Annal. ad A. U. I 38. putat locum mutilum, et ita fiupplendum esse, et equites renturiis tribus auxit. Sed hoc recte refellit Ruperius ad h. l. Periis tonuia ad oram libri sui adnotaverat, renturias viribus auxit, et huie eonjecturae eonfirmandae adseripserat oea Flori I. I. II. et III. I 8. 3. Liv. 1. o. Et ut omnium ordinum viribus aliquid ex novo populo adjiceretur, equitum decem turmas ex Albanis legit et M. I. Quo plus virium in Senatu frequentia etiam ordinis faceret. Si loeus non est eorruptus, non video, quomodo vox tribus ' aliter exponi possit, quam ex aententia
Graevii, quae etiam eo confirmari potest, quod Florus Rupr. I. I. 15. Eam videtur usurpasse pro centuriis equi intum. Et tamen sie quoque alia rati. Ona parum aceurato loquitiae. Nam ita verba. centuriis tribua i. e. een in
turi nitum M auxit,' nihil aliud significare possunt quam, ad veterescenturi novas adjecit, atque adeo
numerum tenturiarum auxit. Sed hoe negat Livius; verum manente numero trium centuriarum, numer
capitum in singulis centuriis alterum tantum a Tarquinio adjectum scribit. Itaque hoc quoque interpretatione benigna ita molliendum erit, ut dicamus, Florum 300. illos equites singulis centuriis, in quibus jam ante totidem erant, a Tarquinio additos ob id quoque centurias vocare, quod numero hominum pares erant veteribus, et quod, etsi numerus trium centuriarum sub Tarquinio mansit, tamen veterea
et novi eri usque centuriae appellatiisonibus inter se distineti fuerunt; ita ut, qui a Prisco adjecti erant, pro novis Prope centuriis haberi possent. Nam veterestum dicti Aunt Ramnenses, Tarierara, Mearea primi; novi autem,
Ramne ea, Tatienses, Mures Meundi. Nee tamen eae tum rex Erant centu.riae, ut non satis raute gerihil Sigon. de Ant. Jur. Civ. Rom. I. a. ed trest nium, nominibus, quibus dixi, inter se distinetae, quaa Servins Tullius
deinde sex secit. Liv. I. o. et Gr nov. bs. m. 21. Ceterum non adseinquor, quod seribit Graevius, tempore Romuli in singulis centuriis auo. equites, et universum ordinem equestrem 900. capitum fuisse. Si hoc verum eat, quomodo cum Gronovio probare potest scripturam librorum Uτli I. BG. In quibun est, post dupli-eatum a Prisco numerum capitum in ingulis centuriis equitum, in univerin um I 800. equites fuisse t Nam certe vel in hoe numero error exi, vel in eo, quem sub Romulo ponit Graevius. Primus post Romulum nnmerum equitum auxit Tullus Hostilius Alba diruta, adjeetis ad singulas centurias Iou. capitibus, Liv. l. 30. Ita, si jam ante 900. erant, tum saeti stant Imo. Hunc numerum porro at duplieavit Priscus, consequeus est ab eo non I 800. seu 2400. equitea factos, quod non puto a quoquam Proditum esse. Est quidem in universum haee rea