장음표시 사용
31쪽
incuria, ut nonnulla exempla praesto sint, quae eum arctiorem vocis bisyllabas cum sequentibus sociationem non appetiisse
421. Verum etiam atque etiam nego, dactylorum arsim ita duabus syllabis exprimi posse, ut interpunctio inter eas intercedat. Quod quidem recentiores editores in Ran. v. 1189 πῖς γύρ; τε δὴ accidere putant. Ad hujus versus solutionem illustrandam sufficiat brevibus repetiisse ea, quae in primi pedissolutionibus exposui cf. p. 10). Plane enim abhorro ab Aristophanis in pedibus solvendis ratione, pausa quamvis pusilla
dividere eas syllabas, quae cum unius longae Vicem teneant, natura a metro arctissime conjungendae sunt. Itaque aliquomodo metro Sanandum esse existim atque equidem maxime velim interpunctionis insequentis vi et auxilio trochaicam πῖς γα elocutionis mensuram spondaicam reddere. Qualis productionis certum exemplum ipse Aeschylus praebet in Choeph. 655, aliud indubitatum Aristophanes in acis versu 663 εἱεν κουω,
cui adjungam . 1284 Πεν κορεο θεν.
Caesuram semiquinariam mirum non est vim ac momentum
etiam in dactylorum huc cadentium formis praebere. Etenim longe maxima pars dactylorum divisorum ita formata est, ut longa syllaba exprimatur longioris vocabuli ultima syllaba, prior
brevis syllaba monosyllabo continens alteram inchoet versus partem. Neque vero severe studuisse Aristophanem, ut hac divideret Versum caesura, ex eo apparet, quod saepius dactyli longa monosyllaba voce expressa est non cum antecedente sed cum consequente verbo conjungenda. Nos quidem hoc quoque loco id tantum nostrum esse putavimus, ut Aristophanem demonstremus numquam duas syllaba breves arsis tempora explentes interpunctione aut alia sententiae pausa dividere, immo omnibus
32쪽
locis id studere, ut, si quando binis vocabulis eas syllabas breves tribuat, illa somper aliquo cohaereant vinculo. Atque in eis quidem dactylis, quorum altera syllaba voce monosyllaba expressa est, prioris brevis syllabae cum insequento longiore vocabulo conjunctio existit, cum ea prior arsis syllaba expletur articulo, ut Ach. 32 εἰς ὁν γρόν, 158 οδομήντων το πεος,11 18 aθελῶν ριοι τι δορυ; qu. 116 υτιν τιν ἱερον, 234
7 21 Fragm. 360. Articuli officio aptissime funguntur praepositiones et conjunctiones, praesertim cum elisio altera accedat syllabarum copulandarum necessitas. Huc revocandi sunt V. V.
849 Fragm. 494. Compluribus locis prior arsis syllaba pronominis interrogativi vel relativi expletur formis Vesp. 944 τί σεσιωπηκaς; ac 270 βυρσοπωλης, ο εκυκa; v. 993 ρύσων τίς ἰδεa; hesm. 379 aret Oaις τις γορευειν Sententia et elisionis vi ad sequens vocabulum pertinent ὁ δ υ δ' Nub. 1139 μοι τι δ'Ἀφες; hesm. 293 ξaκουω si δ' amo' 1063 λεει- νῖς δ' ἐπικλaιειν Eccl. 804 ποιήσεις συ δ' moυμησεις; Plut 1081 υτῆς ὁ δ επιτρεφων Sola elisione altera dactyli syllaba voce monosyllaba expressa cum Verbo insequente Ontinetur Vesp. 52 δους δυ' βολους, 61 oco uat λεγ' ου; Lys. 210 μῖν μί' απερ Ran. 140 διύξει δυ' ὁβολῶ Plut 1025ῶ φω νηρ 349 Ioς λεγ' νυsaς Fragm. 145 πρύττω δυ'οβολῶ. Nonnunquam duae dactylorum breves Syllabae singulis vocibus monosyllabis ita exprimuntur, ut aut duae simul voculae ad sequentia pertineant aut altera voce alteri maxime se consociante efficiant quasi unum duae voces bisyllabum Verbum. Atque lauam quidem 'oculae rus sequentem Vocem pertinent
33쪽
τουτ' ο ου φερεις 1166 Fragm. 198 π. Saepius duae voces monosyllabae alterius enclitica, ut ita dicam, natura quasi in unum bisyllabo concrescunt Ach. 109 ου μεν), 366 τ ριεν);
166, 167, 23, 181 Fragm. 445 a V, quibus adjungam Pac.
V. 58 τί ποτε et Fragm. v. 384 τί aqa, ut in quibus solutionibus eadem fiat verborum conjunctio. Huic generi quamquam nihil commune sit cum ea forti pedis solutione, quae invenitur Ran. v. 19,aκοδαίμων cito' ὁ, tamen hanc librorum consensu firmatam solutionem in quaestionem non vocaverim, cum elision durities plane tollatur. Verum simillime, nisi fallor, illis superioribus solutionibus comparatus est dactylus in qu V. 1175 οἰκειoo'aν τι, cum VOX τι antecedenti ἄν non minus arcte adjungatur,
quam in Fragm. v. 384 ρ Voci τί lane singulariter comparatus est tertius pes in Ρluti v. 813 τους δέ πινακίσκους, cum altera dactyli syllaba ad verbum insequens nullo modo pertineat. Sed mequidem has solutio quamvis hoc loco insolita non ossendit, cum antecedente interpunctione hujus pedis condicio proximo accedat ad prima sedis similitudinem, in qua ejusmodi dactylos
haudquaquam raros esse jam supra cognovimus 'λ Νullam reperias Aristophaneam solutionem similiter comparatam a qualis legitur in Eur Orest. 49 secundum aulii emendationem, qui pro codicum lectione προς τόν δ αγων τις σοφίας Iκει περ scribit ἀγωνἄν τι σοφιας atque Car. uellerum p. III consentientem habet. Nequo enim unquam ristophanes eo procedit licentiae, ut nolitica priorem arsis solutas syllabam comprehendat cf. p. 12) Dj jij sed by IOOQ le
34쪽
Jam accedens ad solutiones examinandas, quarum in altera syllaba longius terminatur vocabulum, illud mihi praemonendum esse videtur, talem hujus pedis solvendi rationem eo magis habere, in qua offendamus, cum Semiquinariae caesura marim repugnent, quam ad pedis solutiones non minimum valuisse inde elucere mihi videtur, quod longe maxima pars dactylorum, quos modo tractavimus, divisorum ita est conformata, ut in longae loco terminetur longius vocabulum atque prior brevis syllaba paene in omnibus omnino solutionibus conjungenda sit cum sequente Verbo. Quod quia prorsus neglegitur, cum longius vorbum in altera dactyli syllaba terminatur, non pomum non ejusmodi solutiones ab initio in suspicionem vocare. Ac primum quidem nulli adhuc homini critico suspecta videbatur lectio Ran. v. 1436 ῆντιν εχεπον, in quo sane quidem dactyli syllabas elisione arctissime cohaerere haud nego. Sed cum in tertio pede nullum neque tribrachi neque dactyli simile inveniatur exemplum, haud
scio an meo jure contendam concinnius procedere VerSu numeros, cum mutata Verborum collocatione scribimus ηντιν εχετον περὶ
Tyῆς Πολεως σωτηρίας, ut in primum pedem talibus solutionibus abundantem transferamus illum dactylum. Simul recepimus,
quam echlein in useo Rhen XXIII, 547 proponit conjecturam
so9rri 2ιαν in σωτηριας mutandum esse probabiliter docens. Sic habes versus structuram similem ac in v. v. 1588, quem cum Kockio scribendum esse putamus res του πολέμου διαλλαγῆς
cf. pag. 18). Alia insolita in hoc pede nobis praesto est dactyli forma
in Eccl. v. 532 λλ' ora εντaυθ τι aκόν, quam lectionem optimorum codicum autoritate firmatam integram Berghius et Dindorfius in textum receperunt. Jam pridem in tertii pedissolutione offenderat Bothius, qui levi corrigens manu scripsit εντaυo cetera versus verba intacta relinquens. Eum secuti sunt ex recentioribus editoribus einehius et Blaydesius nosci tali modo insolentis dactyli loco anapaestum inferri in versum Aristophaneae consuetudini etiam magis repugnantem vide disputationem Curtii Bernhardi jam saepius citatam). adem de causa notam meruit obesus et qui ejus conjecturam amplexus est
35쪽
Velfenus, qui τι voculam ante aκιν positam aegre serentes scripserunt νraνθί-aκον τι μὰ τὰ θεῶ versum sic etiam di sciliore anapaesto onerantes. Ipse quidem librorum scripturam servare velim. Cum enim τι pronomen arctissime conjungatur antecedenti verbo, solutio similiter comparata est, ac si dactylus in fine longioris vocis occurrat. Hunc autem probandum 8Se, si proximum verbum continuo pronuntiatur, Suo loco Ostendemus. At nequaquam sana esse potest ob causam modo allatam librorum lectio in v. v. 182 πaντ διὰ τουτο γε, ubi interpunctio solutionem sequitur, quo accedit, ut haec lectio sententiam praebeat toti loco parum aptam et praesertim ab antecedente διερχεra maxime abhorrentem. Sine dubio genuinam versus formam detexit Berghius scribens διὰ τουτου sic consulens versus et metro et sensui. Lectionem non minus hominem metricum offendentem editores quidam intruserunt versu Eccl. 1037, quem Φαετρως per codices sic legimus ποῖ τουτον ελκεις , ον εμaυτῆς clyci . Aldus enim eumque secuti Brunkius et Dindoinus ita pristinam versus formam restituisse sibi visi sunt, ut scriberent ποῖ τουτον ελκεις ου; ον εμιαυτῆς ισύγω nescii dactylum post priorem syllabam
brevem incisum ab Aristophaneo trimetro plane laudicandum esse. Quod quidem minime fugitiobraeum, qui illud o retinens
Aeribendum proponit ποῖ τουτον εισελκεις ου; ον εμαυτῆς ἄγω nimirum sic optime consulens metro. At ego sine ulla dubitatione palmam concedo einehi removenti ut supervacaneum illud a atque scribenti ποῖ τουτον ἁκεις εἰς μαυτῆς ἰούγω, ut responsio oriatur aptissima interrogationi. iror orghium hanc a Blaydosio et Velseno receptam conjecturam horrere atque proponere ποῖ τουτον ελκεις ἄνδρα τον ἐμαυτῆς γω, in qua emendatione articulum post τουτον omitti non posse quivis videt.δὶ Non minus necessarium est nos consulere tui. v. v. 171,
174, 176, ubi libri in tertio pede praebent solutionem omnibus rhythmicis legibus maxime repugnantem ουχὶ δι4 Hoc jam
i Eodem vitio, quo hic versus, corruptus legitur per codices Eurip.
fragm. V. 533, 1 τερπνον το φῖ μοι τοδ' υπο. Rectissime Nauchius scribit
36쪽
pridom intellorii obetus atque, cum codex utinensis primus δε γε praebeat, maxime probabiliter legendum proponit δε γ' ου. Recepta particula γε et metrum elegantissimum evadit et horum versuum structura similis fit antecedentium condicioni, in quibus item haec particula in codicibus eisque optimis plerumque omissa est.
VIII. D dactylis quinti podia.
In quinti pedis solvendi rationem multum contulisse studium, ut ne in versus fine nimis perverteretur numerus, atque si quando hujus pedis longa duobus exprimebatur Vocabulis, secundam Semper arcte conjunctam esse cum insequente syllaba, ut concinna ac Sonora evaderet Versus terminatio jam saepius monuimus et a Seidlero in excursu ad librum de versibus dochmiacis 380 400 satis demonstratum est. Quam quidem praeclaram observationem facile erit etiam in dactylis, do quibus nunc agemus, divisis demonstrare. Nun enim loco altera dactyli syllaba fin longioris vocabuli conformatur, immo semper OnO- syllaba voce eaque ad insequens vocabulum maXime pertinente.
laba monosyllaba Voce expressa cum sequente trisyllabo vocabulo maxime conjungitur, plenam ducunt excusationem: Ran. 141τὶ δυ' βολω, 422 Ἀλκιβιώδου τι Ἐχετον Compluribus locis hoc quoque pede dactyli breves syllabae binis vocabulis monosyllabis expressae sunt sed ita, ut ne minima quidem vocis remi8sione cum insequentibus uno tenore pronuntiandae sint. Ita duae monosyllabae sententia et grammatica ratione cum insequentibus conjungendae sunt: V. 1213 πελύργων τί το κακόν; 1273 κελευsos τί si λεγεις; hesm. 610 υτου τί το aκον. Altera monosyllaba priori magis se adjungit, ut cum ea quasi bisyllabum formet verbum sed id maxime pertinens ad sequentem vocem Lys. 85 oo υ δὲ τίς εἶ Plut 161 a τί re ερεῖς 1180 ωθείς, ὁ δε τίς ἔν.
37쪽
Ex longo tempore homines rei metricas periti quaerunt, num Aristophanes, qua esset metri tractandi incuria, eo progressus sit licentiae, ut etiam anapaesti longam syllabam in duas breves solveret id est proceleusmaticum ambi loco versu immitteret Quod quidem ante omnia ob eam maxime rem dubitationem nobis moveat necesse est, cum tali modo που κυκλιος ambiloco positus in quattuor tempora solvatur, quod ullo modo fieri posse Veteres metrici ad unum omnes negant. Quid quod ejusmodi proceleusmatio probato compluribus iisquo maxime firmatis locis cogimur duabus syllabis brevibus interpunctione ejunctis longae vices tribuere, quam metri tractandi neglegentiam Aristophanem nunquam sibi indulsisse a nobis satis superque demonstratum est. Quodsi his rationibus moti infitiamur proceleus-maticum ambi loco poni posse, restat ut sumamus Aristophanem
tragicorum consuetudine aberrantem nonnunquam anapaestum
post dactylum vel tribrachum admisisse. Qua re non minus versus rhythmum et elegantiam confundi et perturbari jam veteres metrici penitus perspexerunt atque talem solutionem abhorruerunt, nostrorum autem hominum earum rerum peritorum
imprimis Godoliedus Hermannus in epitome doctrinae metricae explicatius eam rem disquirit atque maxime ob eam rem demonstrat a veteribus poetis horum pedum conjunctionem Vitatam esse, quod tribracho vel dactylo anapaestum praecedente quattuor in thesi syllabas sint, id quod numero trochaico repugnet
Quae cum ita sint, cum proceleusmaticus neque pro ambo tolerari possit, id quod nostris argumentis demonstrari videatur, neque pro trochaeo, id quod Hermannus luculenter ostendit, alia via solutionum ejus modi explicandarum ingredienda est. Ac nobis quidem ex illa ipsa in compluribus locis huc pertinentibus occurrente interpunctione una in ea quaestione X-plicatio peti posso videtur Libet commonere ea, quae attulimuSpag. 10 ad ch. v. 1023 πόθεν and Si recte se habet, quod illo loco explicavimus, interpunctionis insequentis vi ac natura 3
38쪽
proximam superiorem syllabam produci, quid impedit, ne adversus, de quibus hic agimus, idem reseramus, ut neque scripturam librorum mutare cogamur et numeri eleganter profluant.
Ληριητρος ν v. 28 ῶσπερ κέραμον, Da μη καταγῆ φορου- μενος, col. v. 315 καὶ θοἰμύτιον με δη δ' ἐκεινο νηλaφῖν, Av. v. 108 ποδaστω ὁ γενος 'υθεν αἱ τριηρεις αἱ καλαί, quorum Versuum scriptura omnium codicum autoritate ita stabilita est, ut quin haec sit genuina forma non est quod dubitemus. Quodsi proceleusmaticum neque ambi neque trochaei vicem tenere posse putandum est, nonne nostro jure ex interpunctione excusationem petimus, cum contendimus tribrachum interpunctionis insequentis vi ad anapaesti mensuram accedere γAliam excusationis ansam inveniemus in Lys. V. 1148, si locum accuratius perscrutabimur. Quam libri praebent scripturam dδικιουμες Ἀλλ' ὁ πρῖκτος δφατον ob καλός, in ea maxime omndimur δικιουμες verbi serma, quam confusam esse X δικίομες et δικουμες veri simillimum est. Utra harum lectionum majorem habeat probalitatis speciem, adhuc inter doctos non constat. quidem praeseram δικίομες formam, sed ne metrum juguletur, vocales ιο per synigesim Vel per contractionem legantur propono, ut hoc Verbum raptim pronuntiatum paene ut quadrisyllabum sonet, id quod Attici sermonis contracta forma δικουμεν et superioris versus simile exemplum flagitare videtur Certe nullo modo de proceleusmatico cogito.
Quae alia proceleusmaticorum exempla afferuntur, eis emendationis medelam adhibere eo minus vereor cum plurimorum
neque scriptura constet et emendatio prompta sit. Indubitato corruptus legitur in libris versus hesm. 285 το ποπaνον, πως λαβουoa δυσω ab eaιν, quem alii alio modo in justam formam redigere conati sunt, cum uni proponerent το ποπανοφῶς,
alii τὰ πύπaν οπως, alii eloto articulo ποπανον, πως Mihi quidem, cum constet particula πως cum conjunctivo non uti comicos nisi addita particula ν atque πως et να saepe in codicibus confundi, dubium non est, quin Aristophanes seripserit το πόπανον, in qua lectione tam procori efficiuntur numeri,
39쪽
ut, cur Aristophanos illos tam impedite procedentes elegerit, nullo modo intellegi possit.
Non minus suspectus aut editorum emendationibus minus fontatus est ub. v. 663 λεκτρυόν κατὰ ταυτι καὶ τι αρρενα.
Cum orsono scribendum videatur 4λεκτρυῶ, sinskius conjicit διλεκτορ κατὰ ταυτο. Illud rejiciendum, quod Socrat quotidianam dicendi formam vituperans vulgari forma uti debet, hoc cum inde ambi solutio oriatur ab Aristophanea consuetudine plane abhorrens. Vitium versus latere in verbis aτὰ ταυτο ab aliis codicibus aliter scriptis, quas dithographia abierunt in id, quod et fer omnes habent κατaτaυτύ, metro invito et abundante particula τε s. 662, primus intellexit Hermannus atque codicis Flor scripturam probans proposuit καὶ aυτο scribendum, id quod recentiores editores ut ochius, Blaydesius, LeouWenius
recipere non dubitaverunt, cum versus sensui sic consuleretur
Μ-imum autem laborem consumpserunt critici in ius. v. 10 li tractando in plurimis codicibus sic tradito νητταριοναν καὶ φύττιον πεκορίζετο, ut aut proceleusmaticus ambi loco positus sumendus sit aut tribrachus anapaestum antecedens et sic incisus, ut ab Aristophanea consuetudine plane abhorreat. Quare Omnes ad unum editores suo jure versus medelam circumspexerunt. Quam quidem uni proposuerunt lectionem φύττι ἐκορίζετο, ea, cum inde tribrachi oriatur incisio ab Aristophanea consuetudine plane aliena, ex metrica ratione rejicienda est. Audacius quam prudentius orsonus tentavit νηττήριον πεκο- ριζετ' ην καὶ φύττιον enuei si recipiens corrections φάττιον pro βύτιον. almam hoc loco meritus osse mihi videtur ei-nehius, qui pro φύττιον scribendum proponi φύβιον columbula, deminutivum a voce φύν), ut et sensus curetur et numeri multo melius profluant. Etiam magis abunda criticorum emendationibus Acharn. v. 733, quem in plurimis libris sic legimus: κουσον δὴ, τέχετ' ἐμὶν τὰν γαστέρα Quo in versu non solum jugulat metro offendimur sed etiam numero duali orbi κουσον, cum eo-rensis in antecedentibus et consequentibus ambas filiolas alloquens
40쪽
semper plurali utatur. Quae duae offensionis ansae simul tolluntur, si codicis C accipimus lectionem κουσε praebentis pro ουετον, ut equidem non intellegam, cur oditores non acquieverint in eis. Non operae pretium mihi esse videtur longius disputare de Νubium V. 845, qui a plerisque codicibus sic traditus πότερον παρανοίας υτιν Maraγων Iob a Brunckio eumque secuto Din- dorsi proponentibus πότερα inferendis numeris vitiatus est. Neque est quod longius haereamus in ac V. 246, cujus rectam scripturam codices R. S. V praebent, in quibus pro cis Μέγαρα legitur G Μεγαρα, vel in qu v. 7, ubi cum codicibus RBC pro υτala scribendum υταῖς, vel in Ran. V. 76, cujus numeri impedite profluunt υχ vocabulo in o mutato. Haud dubie corruptis numeris laborat ch. v. 78 τους πλεῖστα δυναμενους amφαγεῖν τε καὶ πιεῖν, quem curandum alii alias protulerunt emendationes. einehius proponit, ut deleatur particula τε quod eo plus habet, quo nobis arrideat, cum ipsi codices hanc voculam omittant. Sed haud scio an Morello recte requiratur simplex raγειν cf. heophil. h. 3: νδρῖν πήντον πλεῖστα δυνήμενος φαγεῖν.
Nem jam dubitet, quin prava sit librorum lectio in V.
v. 1383 σκυτύλύ ἐφορουν, νυνὶ δ' ποοτρεναντες υ, aesertim cum antecedentis versus Verbis κόμων, πινων ἐσωκράτιζον,
ἐρρυπων appareat hic orationis concinnitatem postulare, ut uno Verbo significetur res. Quod quidem jam orsonus intellexit atque scribendum proposuit σκυταλιοφορουν , quod suo jure plerique recentiores editores receperunt. Manifesto librariorum errori debetur lectio versus Vesp. 1169 etiam a laydesio ut sana recepta: csδὶ προβὰς τρυφερόν τι διasaiaκῶνισον. X magno numero emendationum a criticis commendatarum quae sit maxime probanda equidem discernere non ausim. Fors rectum vidit indorfius διaoaικῶνισον ex Hosychio et Photio eruenS. Denique, ne quid praetermisisse videor, breviter proseram, quid statuendum puto de ch. v. 615, qu. v. 676, Vesp. V. 967, quos ad sanos numero jam dudum editores rettulerunt.