De arsibus solutis in dialogorum senariis Aristophanis

41쪽

Atque in Ach. quidem versu 15 veram scripturam Bentleius scholii a v. 61 7 verbis investigasse videtur scribendum proponens, π' ἐρύνου pro περ ερύνου nisi forte Reifigio assentiendum ex eodem scholio eruenti π' qaνων. In quitum autem versu 676 aut vulgata servandam ἐγὼ δε τὰ κοριaνν' επριύμην ποδραμων aut, si lectionem ex codico petitam υπεκδραμ υν probamus, transponendum cum Festgschio Μeinehio, Velfeno in γὰν δ' ἐστρι μην τὰ κοριaνν' υπεκδραμιων. In VeSp. denique V 967 consulemus versus ythmo eum vel indoinum sequentes scribemus λει pro ἐλέει vel codicis B probamus scripturam τους articulum ante rataιπωρουμενους Verbum mittentis.

Itaque omnes, qui adhuc ab Aristophanis editoribus prolati

sunt, proceleusmaticos perscrutati atque, ut nobis videmur, probabili modo vel ex metrica ratione declarare vel plane remo-mere conati non dubitamus iterum firmiter contendere ristophanem usquequaque cavisse, ut ne aut ambum aut trochaeum in quattuor solveret syllabas id est proceleusmaticum, quem dicunt, pedem in Vedium inferret. Postquam hanc disceptationi nostrae partem ad finem perduximus, iterum commonere libet illud, unde tota ratiocinatio exorta est, ristophanem, quamvis insolita uteretur pedum sol-Vendorum ratione, nunquam usque eo progressum esse licentiae,

ut longae syllabae loco duas breves poneret, quae non aliquomodo continerentur. Quae quidem vincula poetae idonea visa sint ad solutionum duritiem emolliendam et paene remOVendam, primum hoc labore a nobis accuratius examinatum est, et quivis primo aspectu intelleget nos non acquievisse in solutionum enumeratione. Sane quibusdam locis aliquis aliter sentiat, certe his cognitis nemo jam conjecturas proferet, quales a Dindoino, Meinehio, aliis tentatas identidem refutavimus, neque quisquam syllaba breves longae loco positas interpunctione ejunget.