장음표시 사용
241쪽
que intumuere. Burgundionum erat natio, quae in vicinia u Alemannorum degebat, & salinariun finiumque causa non semel lites cum illis exercuerat. x Hos Valentinianus muneribus promissis induxit, ut collatis in unum viribus ad octoginta millia Alemannis binum illaturi comparerent; ipsisque adeo Romanis , qui in operibus ad Rhenum extruendis occupati erant, quorumque exer Titus nondum collectus fuerat, formidandi viderentis. Sed cum frustra ad Rhenum haesulant, Romanas copias expectantes, quae communibus armis Al mannos aggrederentur, irati Imperatoris moram domum rediere Burgundi. Excitati tamen his eorum motibus quidam Alemanniae populi, & Rhaetias Helvetiamque ingressi, Magistro Equitum Theodosio, Magni Theodosia P renti, occasionem dedere , ut levibus congressibus praeliisque eos aggrederintur, captosque ex iis in Italiam transmitteret, ubi ad Padum cultui agrorum destinati. Inter has Alemannorum turbas crevit Macriani Regis potelicia ; de quo extirpando sollicitus Valentinianus, clam & incredibili velocitate Rii nonavibus iuncto, copias ipsum oppressuras praemisit; & obtinuisset sane, quod intenderat Augustus, nisi nimio praedandi ardore inflammati milites, eo ipibde fuga Macrianum hortati essent. Ad quinquagesimum ergo lapidem hostiles
agros cum vastasset Imperator, voti falsus, moestusque Treverim rediit. Ut tamen bello civili istas regiones committeret, Bucinobantibus Regem Fraomarium in Macriani locum imposuit. Sed cum terrae illae nupero Romanorum excursu plane devastatae viderentur, eundem postea Fraomarium, ad Britannos translatum cum potestate Iribuni, Alemanicis copiis, multitudine viribusque tum florentibus, praefecit: quemadmodum etiam Vadomarium , a Juliano olim captum, exercitui Sapori Persarum Regi opposito Valentinianus nuper
Ducem dedit. Evocavit quoque ad se in comitatum Valentinianus duos Al mannorum Reges, Hortarium & Bitheridem , quos variis militiae honoribus condecoravit. Hortarius non diu in fide perstitit, proditusque a Florentio Magontiaci Duce clandestini eum Macriano iiiisque Alemannorum optimatibus commercii tormentis subjectus, flammisque combustus est. Sequenti anno novum a Valentiniano Alemannis oppositum est munimentum prope Balileam, quod ab accolis Robuae dictum esse Ammianus tradit. G Territus tandem Romanorum successibus incrianus, a Valentiniano Magontiacum accitus, magninque satellitio in colloquium progressias, oblatas foederis conditiones accepit, easdemque constanter servavit. Finis hic Alemannicis bellis a Valentiniano magna cum nominis sima lacuas ς quem Illyricae turbae alio vocaverant, s
prema mox ista in illis panibus obiturum. Relictisque in Gallia Gratianus. quem militari arbitrio Augustum prius salutaverati a Fatalis haec Magni Imperatoris mors Romano Imperio videbatur. Sudirexere passim in Oriente Barbarae gentes, Alani, Humi, Gothique; quorum exemplo Alemanni quoque excitati. Posthabito scilicet scedere cum Romanis toties inito, vincula rursus rupit Lentiensium praesertim pagus, Rhaetiae finii
u Idem L. Ig. c. a. Procopius L. I. Gothie. Mamertinus in Genethliaeo ad Maximianum Herculeum. G Ammian. L. a8. e. s. Quas salinas ad fluminis Salae sontem fuisse existimat. Bueherius in Belgio Rom. L. II. f. s. quod flumen in Hassia apud vicum Salis ortum habet. D Ammianus Marcellinus L. 29. e. 4. G ta 3 . c. 3. quae prima urbis Basileae mentio apud Veteres oecurrit.
242쪽
mus. Haud falsiis inter Barbaros percrebuerat rumor, magnam Gratiani exedicitus partem in Illyricum missiun. Unde Alemannorum animi crevere , red ciisque in unum diversorum Pagorum viribus, quadraginta vel juxta alios i ptuaginta millium collectus exercitus. Gratianus hoc nuntio accepto, prannis ita in Illyricum gentes revocavit, & reliquas per Galliam dispersas conjunxit, vim vi scarii animo repulsurus. Concursium est infestis armis ad Argentariam. GDiversae prius erant Ducum sententiae, aliis bellum trahendum, aliis ruendum
in hostes, neque adeo ardorem militum restringuendum esse, existimantibus Praevaluere horum consilia ; tantaque virtute selicitateque ex parte Romanorum Pugnatum, ut ex tanto Barbarorum exercitu Vix quinque millia evaserint; c
Ptiario quoque Rege ipibrum interfecto. Triumphum hujus victoriae Ausonius in Mosel la sua decantat. d Auctus hac victoria Gratianus, de delenda universa Lentiensitum praesertim gente toties rebelli consilia agitavit. Lentientes tanta clade Baeti, & ad internecionem pene jam deleti, resistendique adeo imparra, praeruptorum montium cacumisia petivere. Quos cum indefesse ardore periequeretur , fame tandem latigatos in deditionem accepit, tanto sane cum successu, ut per aliquod inde tempus pacata denuo videatur fuisse Alemannia. e
Rediit tamen ad arma Imperante Theodosio Magno, quem in avias set, neo Datudines Alemannos compulisse Pacatus docet. f Unde minime mirandum, . At si nascente Honorio ferocem toto Rheno Germaniam intremuisse; si sub ipso edeLY, e Honorio supplicem nomen ejus imploras te Alemanniam; si Suevis o jura dare H 3 Romanos νω .Erae, Chiis . M
bb Tabula Theodosiana Argentuariam Vocat. AEthicus nuncupat Argantou mam, quam plerique Eruditi in loco, ubi hodie vicus Horburg, inam inviterpretantur. Simi erus & Cluverius pro ipsa colataria habent ; quae ipsa autem ex ruinis Veteris rimentariae exorta demum pos ea videtur. Cr sus Annal. Suevie. L. 7. P. l. c. Π p. Iss. in memoriam eladia hujus postea. hane Beati Rhenani inscriptionem positam fuisse seribit. IN RUlNIS
C. io. Miramur itaque Doctissimam Fceminam , Annam Daceriam ignotae sibi urbia nomen hoe esse scribentem in Notis ad Victorem. Multo m: gis miramur Andream Scholium, qui oppidum in agro Lemovicum Argo intelligendum hic esse eenset. e Hieronymus in Chron. ad annum 3 g. triginta circiter millia Alemann rum apud Argentuariam. oppidum Galliarum ab exercitu Gratiani ruata esse censet. Consentit Aurelius Victor cap. 47.
eb Ammianus L. I. cap. ILD In Panegyrico Theodos. M. e. q. xb De Laudibus Stilleonis Lib. I. per .mmos intelligi sape Alemannos marei eapud Ausonium α Gaudianum jam supra novavimiis x revocato ex antia
243쪽
Romanos Bibit Claudiatius ι h si denique Stiliconem Rheni & Ita calcat
Sed jam atale illud oecidentali Romanorum Imperio imminebat tempuritati duo Barbaricae gentes inito quasi in ' se foedere, distratasque maximis ejus-
aErae dem Monarchiae provinciis, novam' universo Occidenti faciem inducere visae; Christ. A. Valentiniano III. infelici illo Imperatore. Creverat jam ab aliquo tempore μῆ ν in Germaniae partibus potentia, qui Rheno tandem superato Q non exiguam Galliae partem arinis suis occupaverant. Stimulati horum exemplo siccessibusque Alemanni, Galliae jam pridem inlitantes, & ad novam nunc fere spem erecti videbantur; duplicem vero hostem Romanos scilicet Francosque expertur Intcrvenit hisce consiliis flagellum istud Occidentis Dux Humnorum Attila. Illi ex Scythia oriundi l) inter Pontum olim & Caspium mare
habitantes, Valente orientis Imperium occupante, ad Paludem usque Maeotidem accessere. Inde ulterius in Europam penetrantes, transito Danubio auterna vicissitudine vim & victores, tandem in Superiore Moesia sedent regnum.
que constituunt. Devolutum postea ad Attilam m) regnum, qui fiatre Ble occiso, prosperisque eventibus tumidus post Constantinopolim ad extremas actam, Romam quoque, Italiam, aliasque Occidentis provincias in prisam destinavit. Itaque per Pannoniam Germaniam ue pleno tandem iurore in Galliam ruebat. M Vastatae in ea immani crudelitate plurimae civitates, actuque fuisset de tota Gallia reliquoque occidentali Imperio, nisi Aetius, sortissimus Valentiniani Imperatoris Dux intervenisset. Assumptis ille in societatem Merovaeo Francorum & Τheodorico Visigothorum Regibus, Attilam, qui per Celticam Belgicamque Gallias strages & incendia late circumtulerat, tanto a morum nisu in campis Catalaunicis o aggressias est, ut centum & octoginta hominum millia in praelio illo perierint. Et quamquam non evidens erat, undevictoria staret, visa tamen magis in Romanos inclinasse, cum reliquam Galliam e furentis belluae faucibus rapuerint, eamque adegerim, conceptam rabiem alio convenere. p Tristis luc rerum Romanarum status potentiam suam
quitate nomine. Strabonis enim & Plinii aetate generaliori voce sumi vocati sunt populi, omnem eum Germaniae Trans- Rhenanae Tractum ins dentes, qui ad dextram Rheni superioris ripam ad Moeni Rhenique com fluxum . & infra; in Orientem autem ad Albim usque & ultra extende.
hatur . si Straboni fides. sed & speetatim strictiorique significatu Rheno viciniores dicti sunt Suevi. 0 In tertio Consulatu Honorii, a De laudibus Stilleonis. λ Uti Alemanni ex funeriore Germaniae Trans-Rhenanae parte, ita Franci ex
inseriore transmissis Imperii limitibus orbem Romanum infestaveri int. IJ Jornandes de Rebus Geticis cap. 24. Franc. Foris Otro Koesi Orig. Hungae. P. l. e. Rodericus Ximenius in Hist. Gothorum. Hunnorum & Vand lorum. I . Thinoeius & Ant. Bonfinius in Chron. Ηungar.
an Pristi Fragmenta in Excerptis Legationum. add. Phia Callimachi , & Nie
v Hie Oeeasione Argentoratum, eum prius raberctati dicta suetit nomenaeeepisse arruba . quod moenia in quatuor decussatim vias diruta merint ab Attila, trandente quamvis Crusio in Λ M. Suev. L. 7. Part. I. c. I
244쪽
siam longe lateque diffundendi Alemaeusis occasio fhit. Illi enim ex sepulchris quasi suis resurgentes magnis agminibus Attilam secuti sitnsi & quicquid in prinacimis Rheno ab eo relictum, devastavere. q Everis tum tota iere Cermania Prima & Secunda, Maximaque Sequanorum. Colonia Agrippina, Novi magus, Magontiacum, Borbetomagus, Saletio, Brocomagus, Argentoratum, Elcebus, Argentuaria, Augusta Rauracorum, Vindonissa, Vitodurum, Ave xicum, multaque alia oppida funditus destructa creduntur; r) ne nimirum reverseri larsan armorum vi in hanc regionem Romani in iisdem oppidis P arci.hus, imini mentisque defensionem postea contra eosdem Alemannos invenirent. Accedente postea Aetii morte, quem Valentinianus III. occidi jusserat, ceditam ac duraturam provinciarum Galliae possessonem sibi spondebant Alemanni. Itaque quicquid chiliae Ripensis usque ad Burgundiones c qui paulo ante in
Sequanos & Heduos e Germania transgressi, regnum ibi stabiliverant s e tendebatur, occupatum. Trans Danubium vero, latissimam illam Rhaetiam Primam, saepe ante tentatam, nunc quoque tandem sibi vindicavere. Nun quam prostitio florentiores fuere Alcinani oriun res, quam eodem tempore, tam late prolatis ditionis eorum pomoerilis; mox tamen in Francorum potestatem deventuris. Continuati sunt tam pro peri rerum Alemannicarum uiccinias imperante Romae M oriano, t sub quo nimirum jamjam exspirare vastissimum Masoria. illud occidentis Imperium coeperat ; ut illud scili et, cujus furor toties in Ale-ηM Fraemannos grassabatur, nunc in ipi quoque occasu suo eorundem vicissim iur Christ. A. rorem experiretur. Q Sic tuta jam a Romanorum armis erat Alemannia; qui hiis cum irruentibus undique populis luctandum erat , quique in praedam potentissitius Francorum, Visi-Gothorum . Burgundionum, atque Alemannorum armis Galliam deleniere. Et compos fortasse votorum suorum facta fuisset f Tox Alcmannorum natio , nisi novum periculosioremque mox hostem esset
cxperiri vFRANCI, unita ex variis Germaniae populis natio, Q jam pridem
edes quoque in Gallia qua siveranti orta hinc frequentia eorum cum Roma- FRAN nis bella, qnibus illi tandem ita praevaluere, ut sub Merovaeo , sortissimo Re- CUB Uinge, magnam Galliae partem jam occuparent. Memvari successer Childericus de promovendo ulterius regno sollicitus, ut cum aliis gentibus, ita cum: Alemannis bello quoque haud infelici commissius est. Sed omnis tandem & quam Christ. αε maxime CCCCL in
Sidonius Apolliii. eap. r. vers.-& seqq. Caeterum eum Romani toties bellis fuerint eollisi eum Alemannis, miraniadum. non saepius in Nummis mentionem eorum fieri. Celebris tamen est Nummus Constantini M. in aversa parte exhibens trophathun, sub quo . mulier sedens & lugens, capite in dux tram suppositam inclinato, cumini Inseriptionet GAUDIUM ROMANORUM. ει insta ALEMANNIA. stem alius Constantini Junioria cum typo victoriae alatae & palmatae. victum .subjee umque hominem laevo pede calcantia, cum inscriptione: ALE MANNI A DEVlCTΛ. apud Bertium in commentariis Rer. German. L. L
G De eujus populi origine diversae sunt Scriptorum sententiae: inter quas illa
de variis gentibus in unum laedus trans Rhenum coeuntihus a Cluverio
tradita. probabilillima est, a plerisque etiam Eruditis hodie approbata. vivi Monuminis Paderbor esia PH. Hi μ . .
245쪽
successorem derivata. Hunc inclytum sine tam &-haireis constitis in Heroem armis impetere statim non ausi, in Sigebertum, Colonis Regitam, Francum quidem, sed fama & potentia inferiorem, impetum vertunt. Nihil δ' minus Clodoveus Franci Principis & affinis periculo commotus, quod sibi quinque inrintari videbat, junctis Francorum & Gallorum copiis , ad hostem cointendit, & Sigcbertum cum milite advenientem excipit. Tolbiacum . y pagus est haud procul Agri,pina Colonia. Ibi pugna supra modum atrox inter for
tissimas gentes conseritur. Anceps diu pendebat victoria. Sigebertus, Pinditum ductor, cruore saucius, magnam apud suos trepidationem concitaViti omnis ergo proelii vis in Clodoveum converia; qui Alemannis undique urgen tibus desperabundus, Cliristi tandem auxilium, quem toties prius contemps rat, cujusque Numen Clotilius uxor ejus Christiana toties praedicaverat, implorasse scribitur. Atque tum magnam rerum catastmphen tae tam memorat Cregorius. Haerent Alemanni, trepidant, cedunt, terga vertunt. Magna strages victoriam insecuta, ipse eorum Rex occisus, nec ante finis caedium iactus , quam pacta siduae Aleuinta Francis victoribus se dedidissent. o Itatota sere Alemannia Francici juris facta. Pars istius populi ob metum Victoria profuga sici ostro-Gothorum in Italia tutelam imperiumque concessisse vi tur ; Histra pro iis deprecante eorundem Rege Theodorico: Q remissi, post quadraginta annos a Virige eorundem Gothorian Rem b Reliqua autem Smaxima pars eorum, qui domi remanserunt, Clodo eo lese tradines, Fram eorum Regibus paruere. Atque hic finis libertatis potentiaeque gentis tam ibrocis & tam late olim eontra Romanos Victoris. Populus ille, qui nihil nisi libertatem olim spiraverat, triste jam servitutis jugum subire coactus. o Bab eodem tempore Alamannia per Duces, a Francicis Regibus constirutos,
recta; unde DUCATUS ALEMANNIAL primordia; qui ipsam quoque tradi temporis Alsatiam complexus est. Nos cum fine libertatu hujus populi mquoque Commentationi imponimus finem.
D sunt qui locum Gregorii Turonensis tax Cap. 3 . ubi oppidua
memorat, corruptum esse volunt, legendumque Deiacra' aut nil i. eum Tullum urbem intelligendam putent. Sed non firmis satis rationitia id adstruunt. Henstheniua bellum istud prope ARGE TORATUM eo, fectum esis existimat. Vid. Ruinarium ad Gregor. Tmon. loe. citi &o, varium Vredum in Flandria Christiana a princi p. valesium Rer. Franci Lib. λέ Seeuta hine post obtentam victoriam Clodovaei ad Christianorum Saera eost versio; baptismo a Remigio, Rhemensium Praesule, Rhemis peractor qua occasione chrisma in ampulla e coelo a columba allatum fuisse Hinema russe. li Noni Seriptor in vita s. Remigii tradit; tacente hoc miraculum Gre gorio Turonens. Vid. Flodoardum in Hist. Rhem. I. Cap. 13. & Joh. Le. Chissetium de Ampulla Rhemensi. Gregoti Turon. l. a. Cap. 3α Fr degarius scholasticus C p. ar. Rorieo de Gest. Franc. L. a. Λimomia L. I. Car. N. ab Causam eorum serim ad Clodoveum Epistola egit Theodoriem uiud Casso. dorum Variar. L. a. Ep. 41. Imo eos in fidem receptos sedibusque dona tos luculento Panegyrieo Ennodius Ticinensis Episcopus Theodorico gra. tulatus es: Vid. obreehit Prodromus Ren Alsat. Cap. Io. p. ara. Λequa hine universam illam gentem a Theolineo subactam male evilegit Aga.
3 Id itinuit Agathia ab Lehmannus in Chron. Spiri L. a. e. v. originem servitutis in Germania ad hane Clotauri victoriam res:
246쪽
ORTUM ET PROGRESSUM SUSVORUM AD TEMPORA 'INFELICISCuM FRANCIS AD TOLBIACUM COMMISSI PROELII EXHIBEN&
GEnnania magna a Galliis olim matriisque di Pannoniis Rheno Se D
nubio fluminibus, a Sarmatis Dacisque m O metu aut montibus f parabatur, c tera Oceanus ambiebar, latos sinus & immensa spatia complectetis. a Hunc integrum & vastissimum tractum vatiae se res di innumeri populi ies itarimi, inter quos celeberrima Suevorum natio vel ideo non ultimo ponenda loco, quod omnes reliquos & fide, & animi magnitudine, & bellica virtute, imo & ninnerositate longe si perasse, ab omnibus, quotquot extant Historitas, dicitur. Unde gentis hujus origo, res dictu difficilis, omnia enim circa eam incerta & obicura, ac spissis nebulis de densissimis tenebris obdum, omnia in ambiguo posita, omnia innumeris fab iis de inanibus figmentis referta, & tanta denique incertitudine superstructa, ut rerum a fidis, maxima etiam adhibita diligentia, vis possit dignosci. Nec mirum, si quis ruditatem prioriam temporum & negligentiam in consignandis rebus memorabilibus adhibitam vel parum perpenderit. Veteres enim Germani una cum Suevis dum gloriam suam finis potius, quam ditas, prodere malebant, e origines suas gestaque egregia & sortia litteris tradere parum c tabant , nec de monumentis scri , fastisque & commentariis rerum gestarum admodum erant selliciti, sed unicum annalium genus penes eos carmina &rythmi, d) quibus ante congressus praevorum inque publicis & sestivis convem ventibus majorum laudes & virtutes celebrabant, eorumque memoriam ad posteros propagari omnium optime posse credebant. Et optandum, sepe essent modo adhuc ejusmodi carmina, nec spes majores nostros sesellisset ;tunc enim multa circa origines eorum, quae nos jam fugiunt, ex iis delibati, multaque obscura procul dubio illustrati possent: Ast proh dolori invida aeust, quae omnia consumit, diraeque ruinae submittit, nec ab iis abstinuit; oumia enim deperdita sunt, ac longae oblivioni tradita, ita, ut praxer dulcem eorum memoriam nihil plane nobis superstes remanserit: quae enim communiter pro , talibus venduntur, e aut ab hominibus otiosis excogitata sunt, aut certa sidelaborant, ita ut tuto eis inniti non liceat. Neque etiam apud mediae aetatis
stiptores, & quando scilicet Germani nostri gesta sua litteris consignare coepetant , aliquid subsidii hauriendum, ex quo Suevicae gentis origo illustiari poc let, quin potius inepti illi monachi, penes quos omnis tum eruditio residebat, pauca, quae adhuc supererant veritatis vestigia, novis plane figmentis defit, ulla obliterarent, ita, ut Herciam so labore opus, si quis Augiae hoe sim '
247쪽
bulum expurgare anniteretur. Dum itaque nihil auxilii penes scriptores domesticos, iam exteri sunt consilendi, Graeci scilicet & Romani, quiuis unice d bemus, quicquid in antiquis scimus. Sed dolendum, quod & Graeci non nisi exilem saltim, Romani vero ampliorem quidem, sed seram g admoduin Germaniae nostrae notitiam habuerint; inde enim factum, ut omissis 4ntiquis& quae oriunem gentis concernunt, non nisi festa cum eis, bella & nec haec quidem debitae sempest consignarent fide, sua tantum extoli ius in aliena in jurii; de non raro quoque patriae dignitate atque amore dueti, liberalius longe& eilasius dissertiusque in illius laude recensenda, quam exterorum & hostium praesertim rebus gloriose gestis perstiterunt, quia ves innumera testantur
ab Ita enim sines Germaniae magnae sive veteris describit Taeitus de moribus
Germ. c. I. g. r. a quo in tantum abit Pompon. Mela Lib. III. e. 3. de
situ orbis, ut Germaniae fines ad Alpes usque & Rheni fontem a metidie extendat; sed refutat eum & Tacitum defendit B. Rhenanus Lib. I. pag. s.
reri Germ.b Sie Plutarchus in vita Caesaris inquit: Suevorum est primas ister Germanos I eas. & ipsi Caesari Lib. IV. e. t. de bello Gallie. dicuntur gens longe maiaxima es bellico D a Germaxorum omnium. Straboni Lib. IV. Geogr. p. Is potentia ae hominum frequentia reliquos antecellens. Floro quoque Lib. line. Ia. g. a3. validissima natis audiunt, & Orosius Lib. VI. c. 9. eam ,ocat mariarum, feroci am via dimamque. te Verba sunt Conradi salici in conventu procerum prolata apud mipponemia vita.
ἐ) Geit. c. I l. 6. 3. c. L Sie Herculem primum omnium fortium virnrum in
praelium euntes earminibus celebrarunt. id. c. it. g. s. c. I. & de Arminio ait Lib. II. Annal. e. 88. g. s. canitur adhuc barbaras apud gentes. Conitin tuti ad hoc praecipue Bardi, ut fortia virorum ill ultritim facta heroicis eomposita versibus eum dulcibus lyrae modulis cantarent. vid. Ammianus Lib. XV. e. y. reri gessi Rom. εζ Strabo Lib. VII. pag. I97. c. l. eb Laudat ejusmodi eaemina Joh. Λventinus in Annal. Bojor. Lib. l. edit. Germ. tanquam in iis Τuistonia, Manni, Hermionis aliorumque Germanicae geniatis eonditorum gesta. leges εc Statuta comprehensa in Monasterio S. Em eani Ratiabonensi coram perlustrasseti Et si Gesnero in Bibliotheca sua fides, habenda, in Libr. I. Germaniae, quam meditatus erat, illustratae. agere plane voluit de carminibus antiquis. quibus usus suit Tacitus. Carolus Lleste Eginhardo in vita ejus c. 29. auxit a meoriaeque mandavit, recenis tiores vero corrupere. Ast merito eum carpit Ac injuria temporum carmina haec antiquissima veterum Germanorum perdita fuisse . testatur B. Conringiua de orig. Jur. Germ. c. I. pag. a. 8c epist. ad sereni g. Ducem Brunc p. 43. editioni eius Taciti de M. G. praemissa. Cons. etiam II. Hertius in noti veter. Germ popul. P. I. a. praefat. ubi docet, ne collecta quidem a Carolo M. carmina adhuc hodie extare.
B. Conring. e. epist. P. m. 4s. g Idem e. l. p. m. Q. adde Tacitum c. XXXVII. g. 3. de M. G. ubi t Sexerate smum es quadra sinum amum urbs nostra agebat . cum primum Imbrorum a dita Iant arma; εc Ovidium , ita canentem in consolat. ad Liviam ri 39 I. dc 4s . MEt modo Germini Romanis cognitus orbis, O sui S ignoti victor Germanicas orbi.
Π. Inter omnes tamen Comel. citus, Galliae Belgicae stib Vespasiano rationum procurator de maxime deliinc Trajano imperante florem, ε vel solus extitit, qui in aureo suo de sitia, moribus de populis Germaniae libello, sicut
de omnium Gemanorum, ita etiam de Suevorum Orione, quaedam, nec o sciam
248쪽
scure quidem, consignaviti celabrant enim, inquit, a carminibiis au liquis Tuistonem Deum, terra editum, & filium Mannum, originem sentis condit remque. Manno ucs filios assignant, e quorum nominibus proximi Oceano Ingaevones, medii Hermione , coeteii lilaevones vocantur. Imitati itaque veteres Suevi una cum reliquis Germanis vel alias de plerasque quidem gentes, quae quod primordia sua nescirent, sive gloriae cupiditate, live odio erga fini. timos Inslatae, Deorum se prolem, ἀυ αχ αι, in Menas, aut tina parente editos, talis gloriabantur 1, aut ut aliis D placet, lucula quantam de primi hominis creatione & quae sub altero mundi parente Noacho gesta fuere, in codidimus eorum remansit, variis tamen inanium fabularum maculis, crescente superstitionis labe, aspersa, ita ut sub Tuistone terra edito Adamum, sub Manno Noachum, sub ejus tandem natis tres Noachi sios, inter quos e namque posteros terrarum orbis divisus suit, intellexerint. Ultimum hoc T
citus, utpote gentilis, negat, prius vero non affirmat tantum, sed variis insuper rationibus defendere conatur, dum est: m) ipsos Germanos indigenas crediderun, minimeque aliarum gentium adventibus & hospitiis mixtos: quia nec terra olim, sed classibus advehebantur, qui mutare sedes quaerebant: de immemus ultra, utque sic dixerim, adversus ocean' raris ab orbe nostro navibus aditur. Quis porro praeter periculum horridi & ignoti maris, Asia aut Africa, aut Italia relicta, Germaniam peteret, informem terris, asperam coelo, tristem cultu, aspectuque, nisi sit patria. Ast infirmo omnes has rationes stare talo, quilibet facile videt: Sero enim ars navigandi eo provecta, ut classibus iretur, serius in longinqua navigatum scimus , nec antiquitus navigationes ad novas sedes quaerendas institutae stequentiores erant Gyationibus terrestribus;
quem enim praeterit expecitio Judaeorum n in Palaestinam suscepta, &quem fugit irruptio a Gallis, Belloveso Duce, in Italiam o γ iam, ipsi Romanae urbi postea exitiabilis de quod vel unicum absurdi Tacitum convincere potuissm S, tum etiam Germaniae s curatius considerasset, quid obstitit, quo 'inus ex Scythia, Sarmatia dc Gallia, utpote vicinis regionibus, novi in Gemaniam incolae transmitti potuerint ipse cerie parum sibi constans passim hoc φὶ comfitetur: Nec informitas terrae coelique asperitas impedire potuere, quo minus novi advenae sedes ibi figerent, necessitate aut finium proserendorum crisiditate
ad hoc inducti. Neceisitas enim, quae evitari haud possunt, patienter ferre docet de insatiabilis hominum habendi cupido nec vilissimos & abstrusissimos
terrarum orbis occupare abhorret angulos, quod vel ipsi Romani, occupationi Cermaniae quam avidi issime inhiantes, exemplo suo luculenter admodum d monstrarunt. Et si paucis dicendum, quod res est, Tacitus omnia haec ex princonccpta aliqua opinione, aut praejudicio, protulit: imbutus enim sicut & plorique procerum Romanorum principiis Philosephla Epicureae, omnia in hoc mundo atomorum instar confluxisse, hominesque iri quavis regione, fungorum instar, ex gremio terrae propullulasse credidit, quod tamen, tanquam S. Scripturae de ranae rationi contrarium, omnino rejicimus. h Plinius Lib. Vll. e. Ic. in s. his . Nati Tacitus Lib. L histori eap. I. s. q. i e. IL L 3. de M. G.
Sie Romani a Marte Deo origines suas mentiebamus. Livius in praefati ad histor. Athenienses sese ἀ-.χ αι esse gloriabantur. Justinus Lib. II. c. o.& a Dite patre sese prognatoa etiam inuidarum opinione praedicariint Galli. Cael.r Lib. Vl. e. I 8. dedita ι Guttieriis in orion. mundi Lib. I. e. Il. 6. 18. Cluverim Lib. L e. mi Germantiq. qui tamen in hoc a Gurilem recedit, ut German sub Tuisto Deum immortalem intellarisse puteta
249쪽
m e. ILLI. e. L π vid. quatuor potariores libroa Mosis Ac librum Iosumo Livius Lib. U. Histor. c. 34.
n) e. enim XXVIII. g. I - . c. l. ait: Gallos, cum res eorum adhue validiores fue- tint, in Germaniam misse transgressia,&inter Hercyniam silvam Rhenumque & Moenum amnes Helvetios . ineriora Bojos, Gallicam utramquc entem, tenuisse. c. XLIll. S. R. e. l. Gothinos quoque &Olos inter Sue- . via populos refert, quos tamen Gallica & Pannonica lingua eoarguit, non esse Germanoa. Et e. XLV. 6. 3. c. l. AEstiis tradit ritus havitusque Suevorum, linguam vero Britannicae propiorem fuisse.
ΠL Jam ante Taciti artatem, ut quibusdam placet, Berosus Chaudaeus sive potius, qui sub ejus nomine hominibus illusit, illoque longe
recentior, Annius Viterbiensis, originem omnium Germanorum a Iut ne quoque derivare conatus fuit, evsque alii, magno numero, secuti sunt. Hinrum ex sententia Tuisto ingens erat gigas, Iam, quem &Noachum vocant, filius vel ut alii malunt, nepos aut pronepos, s eumque, Armeniae a gusto solo crescentem indies hominum multitudinem l non amplius capiente, una cum ingenti agmine eorum & viginti ducibus Q a Jano dimissum, Anno i 3 r. ab orbe restituto in Europam venisse, omnemque regionem intra Tanaim Rhenumque occupasse, tradunt, ita ut praedictos duces singulos certis regionibus praefecerit, eorumque nomina & terris, & montibus, & fluminibus imposuerit, quo scilicet memoriam rerum suaruin ad posteros quoque propagaret. His fundamentis arenosis feliciter jactis, jam contexendo fabulam ulterius pergunt,& Tuistoni Mannum filium successisse, hunc vero Ingaevonem , istaevonem &Hermionem, filium, nepotem & pronepotem excepisse fingunt, quibus de successoribus eorum, o & Gambrivio quoque mortuis, jam Suevum, x octavum Germanorum Regem, imperium obtinuisse, validistimaeque Suevicae genti initia dedisse, audacter satis mentiuntur. Ash omnia haec falsa esle, a vero aliena, & sacris litteris & sanae rationi contraria, qui rem curatius ponderarunt, iam diu agnoverunt, I quorum argumenta repetere liic piget, ne post Hinmerum Iliada canere videans Lib. IV. antiqv. istius orbis. ν) Inventor hujus fabulae de Noacho Tuistonis in Armenia post Diluvium gerii.
iore est ipse Annius Uiteretensia in eommentario ad Berotum e. l. quem l mquitur Aventinus in Annal. Bajor. L. l. c. 3. n. g. & Fr. Irenicus ii Exegesi Germ. Lib. I l. pag. 4'. qui di novis figmentis fabulam Berosi augent. a D- suentes . Tristonem ad Rhenum consedisse, & vicum Duit sta Devia. Co. Ioniae Agrippinae e regione situm, condidisse. Hertzogius in Chron. Alliat. Lib. I. pag. a. & La ius de migr. gent. Lib. L e. 16. dubitam . an Τυisto post diluvium Noacho natus, an Iapheti filius ab eo adoptatus meis rit hoc tamen certo tradunt, fuisse eum Duisburgensis, Cliviae Ducatus civitatis, sundatorem. Q Clusius in Annal. Sueri Tom. I. Lib. I. pag. 3. cui idem audit ae AscenatrMosis. eonf. Stumpfius in Chron. Helvet. Lib. II. c. a. pag. 8. & Erichius in Chron. Iuliae. Lib. II. c. I. Pag. Q. ab M autem quia dubitet, Armeniam jam tum temporis tanta hominum multitudine abundasse , ut colonias in exteraa regiones emittere necesse habuerit. fingunt. singulari numinis sirpremi benignitate, geminos semper. fratrem & sororem, conjuges. uno partu editos fuisse, neminem interim morte absumtum. Uid. ΛVentinus Lib. Le. 3. n. P. e. l. Hert Zog. c. l.
250쪽
x Λventinus Lib. I. e. s. n. s. n. I3. e. L. Jod . in commem. ad Tacit. Germ. pag. 34. & Andri Aluramerin in Schm. ad eund. .uterque apud Schardium Tom. I. Script. reti Germ. ubi fili amerus imper i bulose traclit: Suevum regem Tigurinorum majus oppidum condidisse. ibique habitalia , cui consentit Naueteriis in Chron. Uol. n. gener. 4 pag. s i. adde Stum pilum c. I. Irenicum e. i. de Crusium c. I. &in Par ii pom. c. I. pag. a. ubi anno i 686. ante C. N. Sue,um regem vixisse, vim simumque locum ab Adamo, primo homine. habuisse aderit. conL Excell. Dn. P xies in Bibl. Histor. c. a. g. r. pag. t . & in Diff. de Doctis impollor ib. g. as. adde B. Rhenanum Lib. DI Rer. Germ. pag r 9.& 3so. Cluverium Lib. l. c. s. p. 38. Germ. antiqv. & imprimis quoque Rob. Scheringamum de Λngliar. gentis Origine e. s. ubi ex instituto comin
IV. Dum itaque, uti ex hactenus dictis constat, nihil certi ex v rerum scriptis de origine gentis nostrae hauriri potest, jam fuere nonnulli, qui conjecturis indulgendo in eam inquirerent. Inter hos alii Germanos & cum his Suevos nostros a Persica l ente deducere conati filerunt, sedum procul dubio ab Herodoro, a ) qni sub Persariim imperio quoque populos r censet. Ast hunc locum a librariis corruptum & legendum esse Καρροάνα &qui sinus Persici accolae, jam diu demonstravit Cluverius, a v
cabulum stanes Germanici nominis non nisi sero inventum, ulterius confirmans. Alii b porro Suevos nostros reliquias esse exercitus Alexandri M. & mari advectas crediderunt; sed haec recentere, eos jam est resutare. Joannes Bodinus e homo Gallus, cum veteribus Celtarum tantum nomen cognitum fuiste perspiceret, argumento inde desumto , Originem omnium Cermanorum ab abundanti Gallorum multitudine derivare voluit ; in infelici successiti cum indulgentia eum magis, quam judicio usum fuisse, testetur Cluverius. d dem se habent modo tradita eorum , e qui Suevorum initia ex Scantata vel Scandinavia petierunt, ingeniosius quam verius. Nunquam enim demonstra tum dabunt, novos ex Asia advenas primas in septentrionali illa peninsula, terra in rini, calo aspeia, silvis horrida & montibus undique repleta, pota habita Sarinatiae & Cernianiae continenti, terris longe cultiori, coelo mitiori, iisque viciniori, difficiles per ambages quaesivisse sedes, sed veritati similius v detur eos Sarmatia & Germania primum occupata, postea demum vi aut necessitate compulsos, comparata classe, in Scanitiam trajecisse, ibique comsidentes in eiusmodi gentes diffusos fuisse, quae postmodum sub Scanaiae inciniarum nomine terranun orbi innotuerunt. ab Lib. 1. Histor. pag. 6α ab In Germ. antiqv. L. I. c. 3. pag. 38. bd Vld. Theodorus Engethusius in Chron. apud illustr. Dn. Leibnitium Tom. ILScript. Rer. Brunsvic. p. IOO . in med. ι In Method. Histor. c. ix. pag. 3Sy. de cujus fide etiam exinde judicare licet , quod e. lv. praeced. non erubuit talia proferre : licitum sibi Dorum popularitim dignitatem hone, mendacio tueri. , d) Lib. I. e. 3. pag. G. e. l. ubi in eo consutando totiis est. e Hoe jam olim statuit auctor Anonymus de Suevorum origine vκἐ Gold stiam pag. I s. Seriptor. reta Suevie. sed de fide hujus asserti exinde judi. care licet, quod pag. II. seq. ab init. exitum hunc gentia ex ScanZia ad tempora demum Theodorici. Clodovaei regis Francorum filii, refert. Eandem operam Germanicas gentes. & sic etiam Suevos . ex saepe laudata insula accersentes etiam saetunt plerique Suevici Scriptores, imprimis vero Olaua Rudbeckius in sua Λtlantica, Scheffer in Upsal antiqv. e. Ul. p. 61.& Hugo Grotius in protegom. ad histor. Goth. pag. 22. Sed Scandi naviae in eolas Germanis Cisbalthianis, non vero hos illis originem suam debere,