장음표시 사용
251쪽
egregie doeet Conringiua de antiq. Heimstadi. statu pag. s . adde
s. V. Qui in perscrutandis gentium originibus simis litteras ante oculos ponunt, communiter quidem Japhetum, Noachi filium natu maximum,
omnium Europaeorum conditorem appellant, ita scilicet, ut aucto mortalium genere post diluvium universale &disturbatam Babylonicae turris exstructionem, inductamque linguarum confusionem, posteros ejus ex Asia in Europam v nisse, seque per eam mundi regionem desudisse credant: ast a quonam deice dentium eius Germani & sic Suevi quoque nostri originem tuam duxerint, inter omnes non convenit. Cluverius s) ab Ascenare, filio Gomeri & Ne. pote Japheti, Germanos omnes ortos fuisse asserit, autoritate scilicet Jolephi ι de receiitiorum quorundam Judaeorum fabulis seductus, quorum ille Ascenares condidisse Alcenaras, Graecis dictos, & quos Rhenenses vel Rhenigenas explicat Cluverius, hi vero Germaniam Alcenas & Germanos Ascenatim appellatos fuisse tradunt. Ast praeconceptis eum opinionibus uti, vel 1deo patet, quod nondum probatum, Pημνις Graecorum esse Rhenanos, nccnoviorum quorundam Rabbinorum authoritas tanta, quae in antiquis fidem mereatur. Potius Ascenmes non Europae, sed Asiae minoris fuisse populos,
qui Trojada, Kolidem, Bithyniam, Phrygiam & trae iis vicinos liabitarunt, i ex eo colligi licet, quod in Asia Ascania regio, urbs item, fluvius & palus hujus nominis haud incelebres; ipse quoque Deus apud Jeremiam I gemtes ad eversonem Babella concitans, regni Ascenatis cives inter alios Evocat, utpote vicinos, non vero remotissimos Germanos, quos in obsidione Babelicae urbis Cyro auxilium tulisse nemo unquam veterum prodidit, bene tamen Phrygum equites huic expeditioni interfuisse , nonnulli tradunti m Haec itaque obstacula videntes alii, jam Thogarmam, statrem Ascenatis, principem gemtis nostrae faciunt, n argumento scilicet a convenientia nominis fiumior V rum cum Thogarmae quoque posteri in sacris litteris Ο ab Hierosolyma veΗ septentrionem collocentur, equos itidem , equites & mulos Tyriis in negoti tionem dedisse dicamur, Germani e contra magis occventales, a Tyriis Ionge dissiti & mulis plane careant, merito &hanc opinionem rejicimus, eisque a
cedimus, qui seb Thogarmae posteris Cappadoces p intelligunt; hos en in
Judaeis septentrionales & Tyriis vicinos fuisse, horumque terram mulis & equis adeo abundasse, ut integras plane greges in alienas terras emittere, Persis i si per ejusmodi animalia tributum pendere ρ potuerint, omnino docemur. ultimo fuerunt, qui ν Germanos progeniem Gomeri, patris Thogamve &Ali Mis, filii Iapheti, fuisse existimarunt; in quo minus de huic sententiae sibi cribamus, auctoritas Ezechielis r prophetae impedit, cui Gomeri regnum non Europaeum, sed Asiaticum Sc Thogarmae posteris, sive Cappadocibus, vicinum dicitur, manifesto indicio , cermanos ab eo derivari quoque haud posse, sed aliunde esse dedusendos. QD Japhetidis Europam cum parte Asiae septentrionali obtigisse. inter veterea testatur Iosephus Lib. l. e. 7. antiqv. Jud. Inter recentiores Bochartus in Phaleg. Lib. III. ubi de Iaphetidis agit, Bberieriis in histori univers. p. 13s.& Haehenberg in German. med. Diff. l. f. a.
r) Lib. I. c. IV. p. 48. Germam antiqv. ejusque in sententiam transeunt Crusius Annal. Sueri P. I. Lib. I. pag. 3. Ioh. Stumpfius Lib. II. e. a. Chron. Helvet. & Lat Zius de migrata gent. Lib. L e. I. pag. I . qui insuper Asci-hurgum Taciti, Ptolomaei montem ejusdem nominis re Comitatum Λ scataniensem ab eo nomen accepisse fabulaturi
252쪽
Gem Joh. Vossius de lidololatri gentil. Lib. I. . in Merula in Cosmograph. Parti I. Lib. II l. o. M. Ottelius ii uisis . Geograph. in Asthanaxi. Cons. Joh. Bostarius Lib. III. e. y. e. l. Nie. Gurilari s in 'ris. mm d. lib. LL. 3. g. 3. P. 23. Grotius in Comment. ad Jerem. c. si. tibi docet, in Mia esse Ascaniani partem Phrygiae dc Mysiae. ' . . .
G e. LI. an ni J Xenophon in Cyro dia Lib. vlLpaniam. κJ Susidua Petri de orig. Fric Lib. I. c. I . io Eaeehiele. XXXVIII. S. 6. &e. XXVII. LI p Vid. Bochartus Lib. III. c. a. c. l. inde etiam Strabo Lib. XIL Geograph. p. scn meminit Troeφorum, Cappadociae populi. Strabo Lib. II. e. l. r pertus in obs v. ad synops. aetoli. his . univerce. t. pag. r. Melanchion in explicat. Vocab. quae meensentur a Taeit. de M. G. apud Schardium Gm. 1. pag. y7. Scripti Rer. Germ.
ι Cap. XXXVIII. v. s. g. m. Nos itaque in tanto scriptorum de origine gentis nostrae di. vortio G Asia eam & quidem per Scythiam post exstructionem Babelicae turris eamque subsecutam linguarum confusionem gentiumque dispersionem, ductore Tuistone, t) in has regiones immigrasse credimus, ita scilicet, ut a Japhetiposteris , Sothis . maxime, originem traxisse arbitremur. Scythae enim omnium morialium antiquissima gens, ita, ut cum AEgyptiis plane de vetustate generis contenderint, x & Graecorum Salptores universos Septentrionales Serythas & Celi Scythas appcllarunt, I quod & de Germanis imprimis i statur Plinius. α . Conveniunt simplices & rudes eorum mores, corporis habitus, cultusque, convenit etiam gentis utriusque lingua, a P vel hodienum non nisi dialecto diversae Imo cum Ptolomanis , inter Scythicas gentes ad
Ascataneum montem considentes etiam Sueborum & Suobenorum meminerit,riihil iam vetat, quo minus antiquam patriam gentis nostrae agnoscamus, e rumque una cum reliquis Germanis initia ex Scythia petamus. t Inde fabulae sorsan orta, quam omnes Germani de Wisione credidere, Ti. eitus vero recenset e. II. g. 3. de M. G. sed an Tuisto hic jam tum se diae uε. an vero postea demmi hoc nomen noviter inventum & a Germani,. nostris eidem impositum tuerit, controver itur adhuc: & prius quidem asserere videtur ill. Leibnixius ad Taeit. not. e. e. l. pag. 8 magnum eum Regem, vel Celi Scytharum Her em, qui pleraque Furopae, fortasse & magnam Asiae partem tenuit, appellans, Posterius vero amrmant M. I niua in gloss. pag. 348. & M. Altingius in descript. Germ. veter. inferi pag. 7s. ita, ut & ipsos Germanos latissime diffusos & ab initio certo . nomine earentes, postea propriae magnitudinis admiratione, aut etiam ambitione & contem tu aliorum motDεν hoe nomen a M. quod popularem .el populum significat. sibi solis sumsisse & quasi soli essent popolius. viribus & potentia valens, & sibi, & tandem quoque primario Duei, qui eos ex Asia in Europam traduxerat, quemque pro Deo coluerunt, imp suisse conjectent. Adstipulatur nobis Grotius in protegom. ad Hiae Goth. pan 8. ill. Leibni. tiua ad Tacit. not. a. c. l. & Rupertus in observ. ad Besold. Histi υniv. e. t. p. is. Ipsos vero Scythas a Magago filio Ja eti, v. Gutiletus Lib. Le. 18. f. a. e. l. aut a nepote ejus Chittim deducere conantur. vid. Georg. Horniua in praefata ad Boxhornii orig. Gallic. Λst eum S. litterae, imprimis Esaiae e. ig. v. I. & I. Machab. I. v. I. Macedoniam & insulas quasdam quas Clerieus in pentateuch. ad e, l. IFgeas interpretatur. a Chittimpos etia inhabitatas filisse, Magog vero Mechiclis c. r. v. 4. cum suo exis. initu
253쪽
'ercitu expeditisnem in Palles inam suscepisse, tradant. quod tamen de Mythis commode intelligi nequit , merito & hic judicium nostium s
x Iustinus Lib. Il. e. r. histori
Ita enim Strabo Lib. XI. pag. so . Messe Graeorum Scriptorti Miversios si ptmtri alti Sotbara m es otio-93tbarmn nomine assecerunt, vid. eundem quoque pag. sII. c. l. ubi eadem tradit. Lib. IV. c. H. His . nat. Sotharis atomis usque gragra tinfit in Sarmatas atque Geratiis N , nec aliis duravit prisca illa appetatis, quam qui exti em gentium harum , laesi prope colem mortalibus, deguηt. 4Grotius GD 8. e. l. illustr. Leibniti ci L vid. etiam Busbequius in epist. IV. legat. Turete. qui ipse in itinere suo ad aulam Turcicam expertus , Scythicam linguam in plurimis cum Germantea convenite, in dialecto tan tum differre. . ε Lib. VI. Geogr. e. r &ir. cons etiam Guriterva in orig. mund. Lib. ILL. 9. f. 3. P3g. 43
ρ. VIL Geterum Germaniae ut & Sueviae populos aliarum mitium a1 ventibus haud sitisse mixtos, sed propriam ac sinceram & sui tantum similem
gentem extitisse, e indicant vel habitus corporis & morum & linguae in tam numerosa gente similitudo, quae una erat omnium, vel quod populi peregrini in Germania olim considentes & antiquam suam originem seris adhuc tempor,hus prodidere. De Osis enim & Gothinis testatur Tacitus, d illos Gallicam, hos vero Pannociam linguam coarguisse, non suisse Germanos, & Kstiis tr dit e ritus habitusque suevorum, linguam vero Britannicae propiorem fuisse. Merito igitur rejicimus Wolfgano LMEu D fabulas, qui mox isniactis filios per mbem vagantes in Germaniam pervenisse, Japhetique posteris immixtos
ama cum eis gentem constituisse, mox vero reliquias Trojanorum ita mari Arctoove ad Rhenum appulisse, inde. Germaniae fines occupasse, incpte latis nugatur. Comnenta enim haec este, omni fide iustorica destituta, sicut
somnia Iudaeorum g qui odio ducti Germanos nostros a Cananaeis, sedibus suis ab litii eluis expulsis, derivare haud erubescunt, quilibet, qui vel aliquo judicio pollet, istae videt. Nec ii h) quoque fidem meremur, qui Egyptios seb Hercule suo colonias quasdam in Germaniam emisisse autuniant. Nondum enim evictum, ψkgyptiorum Herculem eundem esse cum Hercule
Germanico, & quae ulterius pro stabilienda sua sententia de Iside, cui pars Sumvorum litabat, afferunt, non aliud quid probant, quam Suevis fisisse Numen aliquod, cui ob similitudinem cum Iside sua Romani hujus imposuere nomen. Vetam enim AEgyptiorum Udem Suevos nostros plane ignorasse, ex inis diuendis Iuculentius patebit.
c Tacitus de M. G. e. IV. s. r. & a. d) idem e. XLIII. f. a. e. l. e cap. XLV. s. 3. c. L D Lib. I. c. I. pag. 26. de Migrat. genia
inter quos eminet Men - Εua in Abdiam apud Bochartum in Canaan Lib. L c. R . Mehartus c.L quem sequitur quodammodo Gurtierus in orig. mundi Lib. L . s. p. pag. V.
T VIR Inventa itaque vera origine gentis, iam in nomen ejus etiam erit inquirendum. Suevi unde dicti, diversae sunt variorum opiniones. Alii enim Narem hanc a Suevo, -- Gennanorum rege, a alii a Suevo
254쪽
monte, rursus alii a Suevo fluvio t) ita appellatam nisse contenderunt. Sed improspero omnes successe. Fraudes enim Berosi, priores sequuntur, hodie vel lippis &tonsoribus sint notae, & numerosissimam insupet nationem a monte aut fluvio aliquo vocari, non est credibile , cum non guinitia & mo res gentibus, sed hae illis nomina indiderint. Potius majori similitudine Su vorum nomen a Germanica voculam 1 vel Sodiligens quod vagari aut perarrare m) significat, derivatur. Quod enim de omnibus Germanis rescit Tacitus, n) ingratam fuisse quietem & secilius inter ancipitia clarescere cupivisse, haec imprimis quoque ad Suevidam gentem applicari possint. Nihil eis molestius longo otio, sed latius discurrere, patriae lines transire, finitimis bella inserre de singulis innis aliquot millia o armatorum contra eos educere, eorumque ope agros de vicos vastare, summae huic genti semper sit voluptati, maxime cum putarent, publice magnam esse laudem , quam latissime a finibus suis vacare agros & hac re s is , magnum numerum civitatum vim suam sustinere non posse; p imo non tantum erga finitimos semper inquieta, sed ει domi remanentes diutius quieseere , aut uno in loco considere Lud pol rant , quin potius di illum Gile mutarent, inque casis vix ad unius diei usum exstruis habitarent. Inde cum constantius apud eos perpetua vicissit dine nihil, & cum continuis latrociniis finitimos vexarent, quid mirum, si ab iis, maxime qui primi vim eorum sensere, vagantium & ambulatorum nomen,
bee E moenben unb S mimben I ipsis impositum, & postea temporis
lapsis in proprium gentis transiit, ita tamen, ut Romani, ν pro more suo omnia detorquentes & ad gentium linguae suae efformantes, in nivos, Sirasor aut Sue s illud immutarim. Hoc enim & genio linguae & institutis German rum quam optime convenire, norunt omnes , qui Germanicum sermonem de veterum mores de consuetudines, gentibus quibusdam a peculiari vitae tuae cu'sunta ratione imponendi nomina, non ignorant. . vi L i.
latet hos imprimis eminet Aventinua in Annal Boior, Lib. I. cap. I. x3, pag. IM Peutingerus in sermonibus de Germ. pag. a . Altham rus ad Tacit. de M. G. pag. v. b. & Jod . millichius ad eundem. 1 pag. 34. omnes apud Sehardium Tom I. Scripta Ret. Gemi. qtios sequi. ive Gmmus in Chron. Helvet. Lib. I . c. a. pag. 8- & Crustus in An nal. Suem Part. I. Lib. L p. s. n. m. ita tamen, ut Udat: Suevum regem nomen habuisse a v*ce Schivebem umidis iis .i. e. circumuag A sive. xiteum profieisci, quia scilicet regiones tegni sui dili senter obiens omnia bonis legibo, de disciplina templiverit: Et clim Et populi ipsi cibiecti s des suas saeile mutarent, & hos xb inconstantia, a voce Sol ρον Sue. vos dictoa fuisse conjeddituri
Engethusii apud ili. Lethfiitium p. e. l. sed ubi nam Sevo ille mons. vel ut alii legum, S uua, eujus Plutius meminit Lib. lv. c. 13. Hist. Nat.& Solinus e xx. in Polyhin. fictim sit, vim cori.eni inter authores. Fe .lisi Fabro, Monacho Ulmensi, Li L c. H. Histiuiae Suevorum apud Goudastum inter Seriptores rer. Suev. pag. I . Seuo mons pars dicitur Ca pati. eique eonismi t Minamurus p g. 4 S Milichius hap. 3 . e: l.
Ast eum non alium esse, quam montium illud continuum iugum, quo h die Noroegia de sumia se ramundi quam evidentissime docent Cluverius Lib. I L e. a . pag. γλ ω c. 3 mg. as . . Getino antiqv. B. Cessarius Lib. II. e. s. pag. . 9. notula b. antiqv. Sa Geoti- ih protegom. ad Hui. Goth. pag. 7. cui insupetr fit Idictus a reptem eminentibus jugis, quomodo dc D eiae pisa vulgo latinet loquanti Transtlvania, Germaara Seuenbergia.
0 Ciuverim Lib. IIl. e. asi pag. t . c, L ..Munsteriit in Cosm raph. Lib. III. e. 29a. sed, quinam hic fluvius, non. sitas appa et, inquit illi Lobnitus innot. ad Ptolom. Lib. II. c. II. Gerari Tom. I. pag. 1ω S. R. Bri Alth . maina I. K mero
255쪽
mero quidem p. e. I. Pireissmero in Iocorum per Germ. e lita p. sa. h. & Munstero in deserim. Germ. p. a . apud Schardium Torn. I S. R. G. Stumpfio item in Chronic. Helvet. Lib. Il. c. a. pag. I8. N Fri irenica in exeges. Germ. Lib. lx pag. 3 9. Sueuus dicitur spreuus. die Spree; Ast Cluverius Lib. Ill. e. as. p. Iot. & Cellarius L. il. c. s. p. 4 . c. Lrationibua non spernendis contra demonstrant, Spreuum non esse Sueuum Ptolomaei. utpote qui se in sinum Codanum quod tamen de Sueuo test tur Ptolomaeua,) non effundit; sed Sueuum esse verum Viadii inter Us dom & M ollin insulas ostium. vulgari vocabulo Suine dictum di accolis sorte Suene appellatum, quod Romani, Ore suo tam incomposita enunci re haud valentes. in Sueuum postea, uti credunt, immutarunt. Cons. Xirchmater in not. ad Tach. de M. G. e. 38. p. 3M. Grotius in pro legom. ad Histi Gothici p. a . di imprimis quoque tu. Lei itiua noti boad Tacit. α l. pag. s.
Q c. XN. de M. G. Q Caesar Lib. IV. e. r. de s. G. D Idem Lib. Iv.
o Strabo Lib. VII. Geogr. p. xyr. comisae orexim istis is locis deruat, se cilis expedita sis mutatio. ob tenuitatem victus es quod aeque colara a rosamqae frustas ree dant, sed in eos habitant, Ructura is unum diem constantseML N paullo post: νι- suis is eureas impono sacile cum pecore suo abeant quo visum fuerit. 6-& Tisi ita dieuntur Straboni e. l. & lib. IV. Ptolomaeo Lib. II. e. II. Σνωσι audiunt, Tacitus vero e. 38. g. r. & Plinius Lib. lv. H. N. habent
. n. Erat autem Sueuorum populus Germaniae longe maximus, s alios & potentia & hominum frequentia facile antecellens. e Neque enim una eorim gens, ut & aliorum Germaniae populorum, sed qui in conmune Sueui dicebantur, propriis adhue nationibus & nominibus erant discreti. M Horum numerum ad quinquaginta quatuor extendit IEthicus Cosmographus, at eique adstipulatur Orouus, at Tacitus vero, qui omnium accuratissime veteris Germaniae statum di populos conscripis, tantum recenset, ita tamen, ut his tres addat populos, culta di moribus reserentes Sueuos, eosque inter habitantes, litiua tamen & quod tributa patiebantur, prodentes,
se non esse Suevos, sed aliunde advenisse, quibus Uuverius, a inter veteris Germaniae Geographos iacile princeps, Carmos insuper, Sedusios, Harudes, Sidinos, Burgundiones & Scantiam imabitantes Halmiones, Plinio, Caesari& Ptolomaeo gentes notissimas adjungere haud dubitat. Nec desunt, qui de Helvetios b & Cattos, e quoque Suessis nostris annumerant ἔ ast cum T citus d hos diserte ab iis separet, illos vero vel omnes Gallicae originis ibisse
affirment, e merito hic abstrahimis, & potius, quae singulorum antea memoratorum Meviae populorum sedes, mores de instituta pusica ac privata fuerint, paucis nunc indicare aggredimur.
o casae Lib. tW de B. G. e. I. Orosius Lib. vl. e. s. Hiae Inde Claudianus
contra Rininum. quo uno verbo foecunditatem Sueriae populorum exis primereti Danabu, inquit,-evom e gentes, ae fa Romanos sudisse arctos suos; de Ammianus Lib. xxVlli. e. s. imutarus. inquit. natio Alamannorum jam inde ab incunabula minis varistate eo di i-uriata. ita sapias ado ei ut 'O- eulis olivistin istacta. Adde A. Victorem qui de Caraealtila ait: Alemannoa, gentem populoiam eum vicisse. α Cassiodorum. Lib. IL Vari ep. r. penes quem Iheodoricus ostrogothor. rex ad Clodoveum Francorum regem seribit: lana aurabilem uatiouem Alemannorum partim semro, partim feriatis, subjugatam.
256쪽
o Straho Lib. IV. Geogr. λ r94. Q Taciti de M. G. c. XXXVli I. 6 I. x rig. g. edit. Gmnovii. D Lib. I. e. a. histor. sed Lib. VI. e. s. hane suam sententiam rursus mutate videtur, dum ait: Suevorem O eratum paros N populos multi prodidσα
Et hos populos numero Liri ex Spangenbergio longa serie recenset O uus Lib. 1. P. I. e. M. pag. 8. Annal. Suev. licet haud paucos eis annumeret parum cognitos & qui nunquam Suevi fuere. ceu citiorum exemplo dc HeIvetiorum imprimis patet.
ad 1 e. XXXVlli. de M. G. ad finem fere usque libellua Lib. Ill. e. 3. 3s. 36. & 4r. Germ. antiqv. D Peutingetus apud Crusum P. L Lib. IL e. s. e. l. & ipse Crusus e. Lo Clusius P. L Lib. I. c. 3. c. i. seductus procul dubio a Caesare, qui suo tempore Suevos Ubiis vicinos commemorat ἔ inde posteriori aevo non alios iis viciniores Cattis videns mox Ec hos Suevos fuisse eredidit.
Q e. XXX. de M. G. Gesar Lib. L c. I. de B. G. Τacitus e. xxvlli. e. LL X. Inter omnes Suevos Semnono G dicuntur vetustissimi nobilissumique, g magna certe natio, ὀ quibus secundissima sertum tantam adjecit authoritatem, ut se Suevorum caput plane crederent. i Nomen gentis inde deducit Latrius, λ quod agros sole illustratos coluerint, quasi dicti die Sonanam: Hermundurorum erant finitimi O dc centum pagis trans Albim, a me dio hujus amnis, Ortum versus, ad Suevum usque fluvium habitabanti m Inde Cluverius u γ terminos eis assignat ab Occidente Albim amnem, ab aqui lone tractam inter Salae & Hadri Variaeque confluentes, ab oriente dictum Via drum flumen, a meridie denique juga montium BOhemicorum, a Marcomannis eos dirimentia, ita tamen, ut angidio illo tractu ingentem multitudinem gemtis non amplius capiente, eam Vitarum transiisse dc ad Variam usque coluisse, haud dubitet asserere. Possidebant itaque secundum eum Poloniae minoris partem, Crossiensem & Sternbergiensem Ducatus Silesiae & inrclitonatus Brande burgici portiunculas, Lilatiam, Antiat uni itidem principatus, nec non Saxoniae superioris de Mimiae partes ἰ quibus addit illustris Leitarius o tractum ad Havelam & Spream usque amnes, atque adeo Marchiam ua albinam & P merariae panem. Neque enim minori spatio opus esse, cenum pagis ha bitasse dicamur.
D Semnone, Strabo Lib. Vll. p. I9α Geogr. Σίμνω-o Ptolomaeus Lib. II. c. ii. Geogr. Σε -ασ, Vellejus vero Lib. II. hist e. ios. s. 1. Senone, o
eat. quem ultimum tamen locum a librariis impetito corruptum fuisse δε tat Cluverius Lib. li I. c. s. pag. I . c. l. .gb Taeitus e. XXXIX. S. I. de M. G. incipit autem hie Tacitus reeensere Sue. viae populos a media Λlbia parte eum inter & Viadrum amnes septentri nem versus habitantes.
Hermundaroramque Mes prater in Rammius cum Bais perdaris omitas. Νω Ptolomaeus e. ι tam Suevi Smxones, qui habitaut Polt Adim a praefata parte tae. media Albia fiuminis, quo usque Anglorum fines in praecedentibus eximia deraQ versas ortam usque ad Suevum saviam. In Getm antiqv. e. L pag.' 1.2. Lutitiam eos inhabitaste testitur Goltimis Lib. I. c. 16. pag. s. de Reg. Bota
257쪽
. XL Linguarris, φ gentemGemiana seritate f-iorem etiam Suevos fisisse , priner Τacitum testantur Ptolomaeus r & Strabo. s Unde nomen traxerint, varie inter eruditos disceptatur, aliis a longis bardis, i. e. bipennibus, aliis a longis barbis, rarius aliis ac manica voce gandaearter quod instodes regionis denotat, nomen eorum deducentibus. e Verum omnium verosimillima eorum opinio, qui a vocibus, Ebrben t quod Ge manis 1giseriim & planum Musit agrum & langi quod amplum significat, eos ita dictos filisse autumant, u quasi amplos de Dugiferos agros possidentes. Populus erat Cisalbinus ψ α a Luneburgis per veterem Marchiam ad Magd burgenses usque porrectus, quod urbs Barde ie , ex cujus ruinis Luneburgum crevit, & Rardungo vicina regio, vel adhuc hodie indicat. Ex his terris a Tiberio, sub auspiciis bello tacti in ulteriorem ripam concessere,. 'ubi plurimis ix valentissimis nationibus cincti, non per obsequium, sed praeliis & periclitando, erant tuti. a Vicinos namque a meridie ad conflue tem Sile Semnones habuere, ad occasum Cheruscos, a septentrione Have sis, Rinus & Fora sumina a Re in s& Ninthonibus eos dirimebant, & abortu demum Burgundiones occurrebant; ut sic Marchiam Brandeburgicam, eognomento mediam, & Archimiscopatus Magdeburpensis partem ad dextram Albis ripam accoluerint. e Falsa itaque quae de iis fabulatur P. Diaconus, d Scantiam inhabitasse, inde Vem Theodosio imperante pergresses in Germaniam trajecisse. Nec fidem merentui, qui ex Lingonum Germanica, & Bardorum Gallica natione, eos commixtos unam gentem constituisse somnianti e Potius certum, eos sedibus patriis in Marchia & post ad Danubium relictis, Audoino Duce See. R in Pannoniam Ggrasse, ibique victis Gepidis, validissima naiatione, terrae hujus insedisse tractum, D donec precibus Narietis, aut deliciis Italiae invitati, Alboini auspiciis eodem Seculo ipsam Italiam peterent, omnibusque ad Appenninos usque occupatis, celebre Langobardorum regnum conderent, g cui ducentos post annos finem tandem fecit Carolus M. omnipotestate & juribus regni in se & posteros suos translatis.
In authographis semper legi Langobardi, nunquam Longobardi, testatur Maiahilion Lib. II. de re diplom. c. t. f. II. dc jam ante eum hoc observavie
Cluverius Lib. m. c. 26. Pag. Io . C. L
M Ptolomaeus Lib. II. e. II. c. l. Strabo Lib. Vii. Geogr. pag. aso. maxima s reorum natio, nam es a Meno ad Albia asgae pertingit..tros Albim ha bitat para eorum, ut Herarundari- Vobardi; atque auac quidem hi fuga f M omnino in alteriorem regionem se eonjecera LO IL Leibnitius e. LMeibomius in not. ad Histor. Bardoiei TOm. Ill. Rer. Geti
deburgieo sitis, adhue hodie silperesse, & a dictis Eoi n quam vocem terram eultui aptam pag. praeced. c. interpretatus fuerat, nomen eos adeditos fuisse traditi adde ex Minaeum in program. de antiquic stat. He--λα α Schlophaen ML , --26. Q Strabo e. L eui junge suetonium in Augusto, c. II. ubi et coercuit-Dacorum istasorem Germanos ultra assim smmovit ι dc vellerum Lib. u. c. I .srai m Magobardi, gens Germara sentate Ierocior.
258쪽
n B. Cellarius tamen in rab. Geogr. Germ. antiqv. Langobarvis a meri se
Spream amnem assignati vid. ipsius not. orb. antiqv. Lib. II. e. quod eo
venit eum iis, quae de finibus Semnonum tradit ii l. Leibnitius e. i. fuisse autem Langobardos conterminos Semnonibus, colligi licet ex Tacito de M. G. & Lib. II. Annal. e. 4Bo Cluverius Lib. III. e. 26. p. Na. Germ. antiqv. Q Lib. I. c. a. de gest. Longob. quem sequitur Grotius in prolemm. ad Hist. Goth. p. 26. neque hunc Strabonis, Taciti & Ptolomaei testimonia ab haesemel concepta opinione avocare possunt, quin potius eos cum Paulo ita conciliare studeat, ut Tacito & reliquis iub Langobardorum nomine non nisi agmen hominum promissis barbis incedentium venisse, dc eam ob cauissam, propter novitatem rei, ita appellatum fuisse putet. Sed nego Taciatum eum Ptolomaeo & Strabone per Langobardos ejusmodi viros intelleiaxisse. Certe omnes lingvit Germanicae erant ignari, dc se tale nomen eis imponere haud potuerunt nec ex sua lingua vernacula id composuisse veri rosmile, vox enim Langobardorum eum Graeco nullam plane habet eo nexionem; nee ex latino desumta, quod tunc non Langobardoa, sed lo . gas barbas eos appellassent: ut taceam fabulosam esse. nee invicem cohae. rere, quae de adventu gentis in nostram Germaniam, Jornandes saepe la datus & P. Diaconua, ipse Langobardus, reserunt. Hic enim Lib. l. c. 3.
Ibore & Ayone, fratribus & Dueibus, ingenti exercitu post N. Q ex Sca xia egressos in Germaniam Cis-balthianam venisse, ibique consedisse et dii; ille vero e. I a. iacto dissidio ex Gepidia eos ortos, & hos rursus a G this destendisse. ideoque Gepidos appellatos fuisse fabulatur, quod cum
Gothi ante Τrojana tempora ex Scanhia tribus navibus exiissent, pars e rum, tertiae navi imposita, tardius advenerit, & ditaciato postea a coeteris
gentilibus consilio, Vistillae amnis insederit' insulam. vide etiam inu. s. XIX. o Q Stephanus in dictionari hist. Geogr. voee Langobardi p. Iars. Proeopius Lib. IV. Hae Goth. p. 46a. edit. Grotia P. Diaconus Lib. L e. M.
i. g ὶ Idem Diaconus Lib. Il. α r. seqq.. M Eginhardua in vita Caroli M. e. c. Monachus Emlismensis ad An. e. m. Post Langobardos Tacim τὶ meminit Areadem um, sit, num, Anglorum, m Harmo , n dinum, Mardonisae o & μι. ebonum. Hi numinibus aut silvis muniebantur, nec quicquam nesabile iii sin culis, nisi quod in commune Heribam, id est, terram matrem coluerunt, pὶ indicio procul dubio arctissimae inter eos contractae societatis, qua parvae hae de per se invalidae nationes in universum colla, contra omnes valuere. Certas
sedes vix eis assignat Tacitus, nisi quod in secretiora Germaniae eos porrectos& in insula oceani festivo quodam die numini suo dicato convenisse affirmet; unde eos a mari haud longe digitos fuisse constati Et Ptolomaeus ν varin rimi tantum &Anglorum meminit, quotam hos a septentrione ad medium usque Albis protensos Semnonum finitimos iacit, illos vero a Clivulo, qui hodie Trava alcitur, ad Suevum usque habitasse tradit, quinam vero reliquiarum termini, nec hic, nec alii veterum indicant. Inde nec B. Cellarius , eos definire audet, de Anglis Varinisque cxceptis se Arionum, Suar nuin, Eudosum & Nuithonum sedes ignorare confitetur illustris Lelmnitius: e 3 Hastamen dissicultates, conjecturis indulgendo, spemere videtur mi verius, a
Risdietis enim in Marchia Brandeburgensi, ubi oppida Hamberg, Rimpin de Pr uualch ; Avionibus in ejusdem Marchiae, qua oppidum Da- , Dann
bergensis itidem comitatus de Megapolitani Ducatus portione , Varinis in D catus Metalenburgensis pane, ubi Rost k Δc Gustmu urbes, Pomeraniae it,
259쪽
dem, inter amnes Reconitium & Baritium tram ι EuA Hs vero in Pomerianae citerioris parte, ad insulam usque UsMom , in mari positam, sedes tribuit; quibus subjungit Suardones, Pomeraniae regionem, qua oppida Steriin , P sevualch, inve unde & Usedom, Megapolitani etiam Ducatus portionem, inter Tullium lacum & flumen Havesam inam, intrabitantes. Nuisbones tandem in Marchiae & Ducatus Pomerariae, Megam anique partibus, ubi oppida Prensau, Templis, Tange unde, Nye, Fomenlae & Gara collocat. Anglos vero Luneburgensis Ducatus patrem, dextrae Albis ripae affixam, Meg, politani itidem occidentalem inse se autumat. Sed conje mirae sunt, certis indiciis destitutae, quas approbare vel improbare non est animus: Hoc potius
certum, omneS has nationes, more veterum Germanorum , antiquas sedes circa Suevi cum mare novis permutasse. De Mixu enim constat, eos transito Albi haud procul a Rheno incoluisse, ae ubi vita a Francis, Childeberet
minoris au iciis, Francico regno accessere. I tandem sortem jam antea, Maximiano imperante, experti eram -iones, α & Angli quoque, rellatis
patriis sedibus, aut motu proprio, aut ab aliis pulsi, ni illam Chersone: us Cim-hricae regionem inter Mesoluum & Flemburgum concessere, a quae adhuc hodie Angelen, vel Anglen vocatur; ibi perpetui Saxonum in bellis socii, una
cum eis Sec. V. in Britanniam migrarunt, ι quo condito novo regno, nomen eorum vel adhuc hodie celebratur. Nuithones porro una cum Burgundionibus
in Galliam migrasse, & provinciae, quae adhuc hodie Uchilandia apud Helv tios dicitur, nomen devie, author est B. Rhenanus, e sed vanam hanc esse conjecturam, ab aliquali tantum utriusque nominis convenientia desumtam, quilibet facile videt. Majorem potius veritatis specitan habent tradita Cluu rii, Q scilicet Reudisrarum vo sum ab imperitis Librariis corruptum in Deae rivorum l. e. Thuringorum mutandum. Certe enim Reudingorum post Tacitum nemo veterum meminit, & cum hi ab eodem Anglis Varmisque jumgamur, qui postea in veterum Germanorum legibus e cognatis Ilauringis populis intermixti expresse leguntur , vero admodum vicinum est, Reudingos
Tacito eosdem esse, qui postea Thurino diuti fuere; ad minimum Varmoriunreliquias partem Thuringorian constituiti, diω Legum inscriptio docet, quacum si iungas, quae Procopius de Varinis, Nitrictandus vero de Thuringis,
liuora maris olim accolentibus, refert, res passio erit evidentior. Dc XL. I. a. de M. G. E Cluveritis Lib. III. e. v. p. ros. e. L legit Reudingi, quod haec scriptio Ger .manorum usitatissimae terminationi in ing. magis consormis. 0 Hie rursus legit Cluverius c. . Caulones, inductus Mamertini Genethliaco ILMaximiano Augusto inseripto e. VII. uhir his g&u Ovionis Eruiorumqxe deleta tramurbemina victoria Et in Panegyrico eidem dicto e. s. Chalbones, qui iidem eum Cavionibus, Erulis conjungit, tanquam viribus primos harbaros, locis ultimos. Guverio adstipulatur uti Leibnitius ad Tacit.
not. - pag. I 3.m Ptolomaeo Lib. IL e. II. c. L dicuntur ἀγγειλα Procopio vero Lib. IV. e. m. de bello Gothico Λ γγί .c Varini etiam Plinio noti, qui eos partem Vindilorum facit. Lib. IV. e. I3. H. N. Ptolomaeo Lib. 1L e. II. audiunt obiritis, &- Et hic
pag. 39. edit. Gronovit, corrupte eos vocat Varros, Procopius Lib. IV. e. a. e. L eos οὐα si Cassiodorus vero III. var. 3. Guarnos appellat. Vet
res legea Germanorum reddunt merinos vid. ii ι Leibniti ira pag. 3 i. L Scripta res. Brunsui
260쪽
ast Congringio in noti ad Tacit. p. m. st. Suartanea & vithones popul
ri lingua, mammen miti ae tum Nigri & Albi audiunt. xL. f. 3. e. l. C. XL. f. 4. e. l. V Lib. II. e. m. o In noti ordiantiqv. Lib. II. e. s. pag. 4 8. o Ad Taciti noti n. c. l. pag. 33.
G Lib. III. e. 27. p. tos Germ. antiqv. eique quoad Eudose suaesones. Vari nos & Nuithonea consentit Harthnoch Diff. de orig. Pomer. g. s. Procopius Lib. IV. e. 2o. e. l. Fredegarius in Chron. 'ad Λα F9s clMamertinua in genethliaco e. I. - Beda Lib. I. hist Eeeles e. rg. advisereat aatem de tribas cerae Ia popalis D noritas, L e. Saxonibus. Anglis , Hiis - - porro de anos h. e. de illa patria, ρηe ausia Ditar, es Deo tempore aflue Bodie misere desertus inter provi cias Hiaram es Saxonum perhilesar, orientales Auli. Mediterranei Angu. Et helvverdus Saxo: ausia vetas sta ψ inter Sariati S Gistos, habens oppiadum capitale, quod Sermoae Maasica aemula. feeisdam vero Dallos mirabI. u Beda c. L anno ab incareatione Domini suadringentemo uom - - Θa Saxonum gens lavitata a Rege praefato corti νονiο la Bris alam tribM longis avibus advehitur, es is oriretali parte insulae, jubeate eodem rege. Dcaem ma odi, quas pro patria pugnatura, re autem vera bane expugnatara, fascepit. o Lib. lli. Reti Germ. p. 134. & Lib. L p. ss. sed vid. Nic. Vignierium in Chron. Burgund. P. Do CIt. l . eonf. etiam lil. Leibnitium ad Proe . de hello Goth. not. O. Tom. L Seripi. reri Brunsule. pag. sI. o Vid. inseriptio L. Angliorum & et inorum apud lin. Lelbnitium t. l. p. 82. uoir iseipit Lex dutaram es ustrinorum h. e. 'nariagoram. Cone etiam mehenbem in Germ. med. Dissi III. f. II. Ia Cons. ii l. Leibnitium e. l. p. 11. N pag. st. ubi duo suisse regna Thuring rum putat, unum .etinorum. i. e. matrimorum, altarum mediterraneo rum, quod Franci victoe in infredo subjusarunt.
I. UL A Septentrione iam ad partes Sueviae meridionales propeditur
Tacitus, populos Danubii ripam insidentes recensendo. Initium ab Hermum dareis facit, quos ob incomptam erga Romanos fidem e laudare haud ne. Hexit. Proximi erant splencidissimae Rhaetiarum coloniae , cissime nempe variae , ubi commercia cum Romanis exercebant, de si ortu Albis eorum asemnonibus terminabat fines, b a quo ad salam usque & Salinarios sontes protendebantur, quorum ratione perpetuum ipsis cum Catisrum gente negonivn. ι Compiehendebat itaque hie tramis, queri inhvitabant, Antallini principatus partem , Ducatusque Saxonici , Νssesam 'fere totam, Mimam diam , Coburgensis principatus particitam, Brandebui sicae ditionis oppida Hanconica Barreo, Ces acii de Crisa est, Francoriae partem ad laevam Nomiripam, Palatinatus sepelioris Dinonem, Meviae denique tibistini, Maoppicis
dies; vel ut aliis καὶ placet, diei qiu tirea nen habitam, Heriniones ripenses , quod N , uti insitim, cireui sederint. . sodomnium verosimillima eorum α opinio . . oui eos diei restinanditer , Mae& mrtitutare militari, qua resistiscentino hauderetes laseriores, sta dictos fuisse conjiciunt, ultimis tamen Syllabis, Romano more, in Eubibet ves