장음표시 사용
381쪽
prasset, Maximus atroci hac illata sibi excitatus iniuitia animum statim in ipsius suis exitium induxit ι sed videns se Aetio, simino Duce vivo, scopum
suum nullo modo obtinere posse, hunc prius quoque e medio tollere statuit,s euisque spadonum aulae in se benevolentia, eorum & Heraclii imminus an bus imperatori persuasit, Aetium novis rebus intentum Galliae dominatum amctare: Nec quicquam magis Valentinianum movit, ut crimini fidem haberet, quam invidia ejus gloriae, itaque in palatium venire jussum propria manu &circumstantium gladiis non solum interemit , sed & amicos ejus pari saevitia crudeli morte ita viti r) Sapientissime tunc percunctanti Imperatori, an non recte fecisset, quod Aetium e vita si tulisset, a Romano quodam αφωροsum: rectene id factum esset, nec ne sibi ignarum, id eertum sibi Imperato rem eo facto manum sibimet dextram altera manu abscidisse. s Praeterquam enim quod ipse Valentinianus dolo Maximi, ab amicis Aetii, quos imprudem ter sibi custodes corporis legerat, in campo Manio trucidatus alterum annum non saperuixerit, t omnis quoque Romana sonitudo & felicitas cum Aetio videbatur sepulta, cum post mortem ejus occidentis imperium, quod ab A gusto inde steterat, jam fundi rus corrueret & ubique variis malis amicta mis re tandem discerperetur. Intestina enim belli & arma plusquam ciuilia ut taceam, quibus umbrae illae Caesarum, qui post obitum Valentiniani, novem
numero, paucorum mensium vel annorum scenam egere , & quorum vires non multum ultra Italiae regnum pom , se ipsos invicem conficiebant, serocissimae quoque gentes, Veluti repagulo solutae, imperium certatim irruebant & ad spolia ejus undique concurrentes obvia quaeque armorum vi rapi bant. Siquidem praeter Britanniam Scotos inter & Anglo - Saxones partitam
ει Hispaniam sub Sueuorum Gothorumque dominatu jam diu gemiscentem, Vandiu ex Africa, ab Eudoxia Augusta, Maximo infesta & commissum facinus in Valentinianum ulcisci cupida, in Italiam invitati , Romam diripiebant, Campaniam vastabant .& in reditu in Africam ipsim Augustam secum abducebant. ω Saxones totum illud Armoricae & occidentalis Galliae littus occupabant, Franci, Gothi & Burgundiones reliquas Galliarum, Germaniae secundae& utriusque Belgii provincias inter se dividebant, & ut alias gentes in imperii viscera saevientes omimun, qui de confirmandis opibus suis, & finibus aliarum gentium exemplo pro endis, aeque miciti Alemanni, perrupto Rheni limite, Germaniam primam, Maximam Sequanorum & vicinos ad caput hujus fluministra , x antea saepe tentatos, sibi quoque vindicabant, & cum latissima Rhoriae primae, ab ab Oeni fluminis ortu ad Danissili sontes usque, parte perpetuo jure possidenda, nemine id prohibente sumebant. Prima haec , quantum ex illius seculi caligine comperium Alemannorum trans Danubium & Rhenum fix rum sedium fimtamenta, quos impotentia Romanorum imposterum expellere haud potuit. Q nvis enim Maecilius Auitus, peditum equitumque magister, a Maximo Augusto laborantibus Galliae provinciis suppetias ire jussus, Alema
nos Ci Rhenanos vel solo nominis sui fama, ut Sidonius, ipsius gener more poetarum magnifice nimis loquitur, ad pacis conditiones accipiendas adegorii ; a & Burto quoque, quem injoranus ante sumtam purpuram, militian adhuc mHister, in Rhaetiam ad coercendos Alemannorum motus miserat. Caninam ejus regionem occulte populantes represserit; nunquam tamen eos ab
ullo horum Ducum provinciis his, quas bello ceperant, penitus ejectos &trans Rhenum Danubiumque ad pristinas sedes remeare compulsos fuisse , vel ideo credibile, quod quo minus ad extrema eos Romani adigerent, multis aliis implicabantur bellis, & Auitus quoque relicta Gallia, mox Romam remigrabat, ad capessendum imperium, quod per oditum Maximi rectore carere, sum ubique vulgauerat.
382쪽
Ο inste elogiis viriutem Λetii praedicant Marcellinus in Chron. & P. Diaeon
Lib. XV. p. s. ν De hae eaede Aetii vid. Procopius Lib. L hist. Uandal. ab init. Gregoti Turonensis Lib. II. c. g. P. Aquitanus & Cassiodorus in Chron. Λetio de Studio Cossi Sidonius carm. VII. v. 3sp. dc Jornandra de successi regru
s id. modo de eaede Λetii allegati auctores , quibus addi potest Nicephorus
Lib. XV. c. Lιὶ Procopius Lib. L p. xl. c. La Vid. Procopius Lib. I. p. 16. e. L Isidorus in Hist. Vandal. aera μ' DNnandes p. 127. c. I. Sidonius in Panegyr. Majorano dicto v. 38s. P. Di conus Lib. XU. pag. 4 6. & qui hane Romanae urbis per Vandalos expilaiationem ad Λ. Q Valentiniano VIIL & Λnthemio Coss. referunt P. Aquitanus & Cassiodorus in Chron. x Λlemannos jam sub Honorii principatu sedes fixas in Ci Rhenano, maxima
Helvetico agro habuisse . putat quidem H. Valesius Lib. V. p. as' reta Frane. auctoritate Seruu Maari Hororati Grammtici, Honorii eoaevi, se ductus, qui Lib. IV. versa L Georgic. populos, habitaηtti juxta Lemannam vium c quem laeum dicere debuerat) Almanam vocari. tradit. Verum cum Sozomenea Lib. IX. c. I 3. qui brevi intervallo post Honoratum, scilicet sub Valentiniano Ill. vixit , Constantinum tyrannum, Honorio rebeia lantem , Mobinehum Francum trans Rhenum ad imploranda Francoram Alemannorumque auxilia misisse, expresse reserat ἰ quod non opus habui iatit, si jam hoc tempore in Gallia nidulati: & Honoratus insuper Alanos, i, Coare mee, sub Honorii imperio, in Galliam transgressos & postea in agro Valentino ad Rhodanum Ndem figentes c vid. Chron. Prosperi P.thce . num ad Annum Xust post obitum Honorii cum Alemannis confundere
videatur, merito hoc casu Honorati fides nobis suspecta, dc a Ualesio rocedentes . Sidonio Apollinari potius subscribimus , qui omnium sui aevi Galliarum calamitatum testis oeculatus, hanc Galliae tractus circa ripas Rheni per filemannos occupationem, in Panegyrico Λvito Augusto dicto. statim cum Λetii morte . nec non initio regiminia Maximi. eeu temporumorvine proximam ν conjungit, dc veluti rem novam dc antea inauditam commemoraz, quando vere 3 p. ita canit:
Aetiam saeuas inactavit Millis amens, Fixque tis fimpositum rapiti diadema Petron . Ilico barbariti: Me noa fibi capta videri Roma Getis, telliisque suo ectura furori. Raptores em forte lupi, queis nare sagaci . Monstrat odor pinguem elam ab ovilibus auram Irritant, acuuntque famem. portantetae rapinara vvlta speciem , patulo jejunia ricta Fallentes. Iamamque tener spe frangitar agnas, Atque absens avido crepitat iam praeda palato. solari Armoricus piratam Saxona tractas Sperabat, cui pelle salam sulcare Britannum Ludus ta assuto saueum mare findere lambo.
Francus Germanam primam, Belgamque secaηdam Sternebat e Rhenumque ferox Alemane bibebae Romanis ripis, viroque superbus is agrorii civis, vel victor eras. -
383쪽
Inde etiam B. Rhenanus Lib. I. redi. Germ. pag. r16. haec verba Sidonii explicans, postquam antea migrationes Francorum in Gallias institutas recensuisset, reetissime concIudit : Nee Alamanni cynctantur. posteriores mi-' 11ω E latari, tibi de imperio Gallia iis dividendo ageretari Mors Aetii eratam Udaraturam prouinciarum pol essionem θοηdebat Igitur ruinas urbium verius,' quant 'arbes, quas saepe filiis ipsi maestis. sed post Attilam scinditus exciderast . occupare pergunt. Transgreth Rhenum Germaniam primam invadunt V Maxime Sequavorum partem usque ad Burgu diones , qui prius transceηderant: item s periores ad Rhenum agros, S auiam ac vallem Poeninam . quam Palsam vulgus nominat. Trans Danubinae vero latustinavi illam Rhetiam primim, hane ante saepe tentatam, nunc tandem sibi viadicant. . Et Guilli mannus c. LI. . de Epist. Argent. inquit: βd ab hoc sane tempore cAttilianae scit. Galliarum v satione) s intemPo etiam Mentisiano III. mp. easdem 'que provincias . ta urbas Cis Rhemino retinuere, inferiares Franci . . Alemanni superiores. Li-eet hanc suam sentemiam mutasse videatur Lib. I. c. V. n. t. p. 81. de reb. Heluet. primam originem Dominatus Alemannici in Helvetia ad tempora Gratiani Imp. referens, quem captivos ex hac gente in Helvetiam & Rauracos traduxisse, agri Eue consignatis terram colere, riparum curam tenere' & vaeua complete iussine traditi adde Butherium Lib. XIX. e. rr. Belg. Rom. ubi eum Galliarum tractum, qui Auentico ad orientem obtenditur, nec non omnem Triboccorum avum, Argentoratum fere ussi e . Ale
mannos statim post Attilae in Gallias irruptionem occupavisse, sibique per-Y petuo jure possidendos vindicasse' scribit. 1 Alemanni, brevi post obitum Aetii valentinianique intervallo haud exiguam
Rhaetiae primae portIonem paruisse , omnium luculentillime ex Jornande de reb. Getic. c. constat. Η si enim cum Sueuos , Leone in oriente
ab A. C. 4s . ad 4 6. regnante a Theodemiro Os ro-Gothorum rege cruento bello victos fuisse commemoret, hos eis quodammodo ditionis suae fines alsignati regio illa SMaomm ab σriente Bajobaros habet, ab occidente Francos , a meritia Bargundi es, a septent, ione Thuringos, quibus oeulatum juncti Alemoni etiam aderint ipsique alpes erectas omnino regentes, unde nonnulla forata Danubio influunt, nimio cum sono verrentia. Nee dictu difficile, quaenam illa regio, quam Rhaetiam irruentes Alemanni primum ins derunt: Sei licet omnis illa' a lantibus Danubii, secundum Brigantinum laeum ad Oeni usque ortum titissime patens tractus. Ex hoe enim nonnulla flumina, qu. inter ipse Venus, Lycus &llarus nobilissimi sunt, pr fluere & tandem Danubio' in mergi, in Geog hi eis docemur. Et exhi, etiam judicate licet de conjectura Goldasii Lib. I. c. 8. p de renBreh. quasi seiL eodori eus, Ostm-Gothorum rex, subjeAos sibi Marieomannos & Quadorum gentem in societatum belli adversus Odoacrum. Herulorum in Italia regem, traxerit ν & bene merentibus tandem sam la datas in Rhaetia sedes, prae suis Bohemicis, per Hunnos x Gothos miserrime vastatis atque eversiis . prrinii loco incolendas coneetarit. Sieui. enim quae de obsequio harum gentium erga Gothos ex Ioenande, Bonfinio. Curaeo de Vessero adducit, aut nihil plano probant, aut non nisi de Aleia mannorum parte, post proelium Tolbiacense ad Theodoricum aufugiente. intelligenda, ita e contra ex allegato JOrnandis telliinbnio Λlemannos non demum a Theodorico, praemii loco, in saepe laudatas Rhaetiarum s dea immissos, sed jam antea. - parento ejus Theodomiro, era posse. disse, omnino constat.
sa Sidonius Λpollinaris c. L Vers. 37s.
Terrarum spatia, Rhie r jam mariaeas, inmquia fuit in rebus peditavi equitumque magistram τὸ flbi astite legit. in
384쪽
Et paueis interjectis v. 388. pergit: in primηm ingesti suscepit pondas honoris, Legas, qui veniam poscant, Alemanne, furori. ao Sidonius Apollinaris in Panegyrico Majorano Augusto dicto vers 3 3.
Rhaetorumque iugo per longa flentia ductus.
Romano exierat populato trux Alemannas. Perque eani quondam dictos de nomine campos, In praedam centum mutes dimiserat hostes. gomque magister eras, Burconem dirigi, illo ua comitante manvi sed susscit jud, m pugnare jubes , eerta est victoria nostristi mantisse acies; peragit fortara triumphum, Noa populo, sed amore tuo. Adde Cellarium in notit. orb. antiqv. Lib. II. c. VII. p. s y. & e. IX. p. 6 7. qui dubitat . an campi illi Canini, per quos Alemanni provincias Romanas invadere consueverant . in finibus Rhetiae & Mediolanensis agri juxta flumen Ticinum & Verbanum laeum, cum Cluverio , birmondo & Jae. Gothcifredo, qui hoc auctoritate Gregorii Turonensis subnixi statuunt, sint quaerendi, an eum aliis, qui hoc ex Ammiani Marcellini Lib. XU. e. s. demonstrare satagunt, Grisonibus dandi , & non longe a civitate Curia ponendi. quod ultimum inter alios existimat indeque etiam Gris nes Graupundier dictos fuisse, conjicit Crusius Part. I. Lib. VI. c. m
CXVI. Miserae itaque Germania prima, Maxima Sequanorum &vicini tractus Alemannici furoris & crudelitatis scenae. Vix enim in cis-Rh nano agro novi hi hospites nidos locaverant , cum veriti, ne rursus occupatis sedibus, ut antea saepius, redintegratis Romanorum viribus dicerentur, &ne repulsis sorte aeque dissicilis imposterum transitus redderetur , obvia quaeque Romanorum castra & munimenta , quae rabies immanissimi illius Rheni hostis Attilae intacta reliquerat, funditus subverterent & dirutis moenibus solo undiaque aequarent. b Nec melior qnoque Martiarum conditio : quippe qui a borea eas attingebant & non nisi Danubio disterminabantur Alemanni, regum litorum Gibules de Hunnimundi auspiciis Rhaetiam secundam, ad Quintana u que & Bataua , continuis incisionibus vexabant, oppida pleraque capiebant, capta diripiebant & ubique barbarae suae crudelitatis specimina edebant: e delicet de Rhaetiar primae calamitatibus in tantis priscorum monumentorum tenebris certum & distinctum quid definiri haud possit, vix tamen credibile, eam, &tractum imprimis circa Augustam coloniam, ab his miseriis penitus fuisse immunem, cum quos modo circa lacum Brigantinum sedes fixisse memoravimus, At manni quotidie inde proserperent, & omnem cis Lycum amnem provinciam postea fuerint adepti. da Hoc certum , Augustulo, ultimo occidentis impe ratore, vel rege potius, A. C. 476. ab Herulis devicto , & Italiae regno ad horum regem Odoacrum, qui se omnium Germanorum Romanorum regem in talia primus dicebat delato , Alcmannos cum Rhaeticis Noricisque populationibus haud contenti Italiam qnoque invaderent, & obuia quaeque devastarent,
ab hoc, adjiincto sibi Chil derico Francorum rege, belli socio, gravi clade affectos & ad sua quoque fuisse repressos. o
385쪽
b γ Ita enim B. Rhenanus Lib. III. p. ais e. l. molle quem primum assema i l
brare jam impmo Romam. dictas regiones ad Gaisam Rhem ripam vermiti in- vos t. quicquid erat munimentorum, es quicquid erat arbiam , exciderant, messii, ne rediaterratis viribus reverterretur Romani. E inos depesserent, quοὸ antesapisme c tigerat, recreeratisque arcibus oppidis, terras eas rursu s cerent inexpugna es. Iam igitur concordia munimentum Romanorum, acie rin, exi Dibonis nomen fuit, in tractu Amemorate V . Amentoratum Salatio, Brocomagus, Elcebas, argentuaria Pindono. Forum Nibera, aureticam istam ra Augusta se. Rauracorum sed-isteriores aliquot urbes, at Dinodammia Mediomatricis, Tullam is Nastum in Leueis Spmiles eversa sunt; mi instamen violentiam iis expertis, qua in ripa Rheni. ves proximis Rheas laeuer t. quo ipse per vim Romaηοrum repulsis facilior in saturum fiet transtius radde Stumpnum Lib. lV. e. 26. Chron. Helvet. & Guilli mannum de Epist. Argenta c. 3. eadem fere tradentes; licet negandum non sit, multarum urbium excidium , quod his Λlemannis tribuit Rhenanus ab aliis Λttilae populatori adscribi. vid. supr. g. III. notae Eugippius in vita S. Seuerint, quam ex histo bibliothecae s. Emerant Regi nisurg. primum edidit Vel serus c. I9. aa. 2s. 27. 3I.
Conjectura haee est saepiva laudati Uelseri Lib VIII. Λnnsi Λugust. p. 33 .eὶ Gregorius Turonensis Lib. II. e. r'. Adollacrius sum uerico foedus istit, A mannosque qai partem Italia per ferant, subjugarunt.
. CXVII. Iam ante haec gesta atrox quoque Ostrogothos inter &Transistrianos Sueuos intercesserat bellum, quod non nisi exitiabili horum pernicie tandem filii finitum. Auctor de incentor ejus rex munimundus, quem paulo ante rem Romanam in Martia secunda quoque turbasse diximus. Hunc magnum armenti Gothici ex Pannonia numerum abigentem Theodomis, πω timeri Gothorum regis frater, circa Pelsodis lacum haud leui pugna victum, cum omni exercitu suo in potestatem suam redegerat, sed mox clementia motus sibi prius in filium adoptatum cum omnibus captivis ad sua remiserat, D sperans, se hoc beneficii genere ferocem ejus erga se animum non parum mi Ggaturum & ad pacis quoque studia compulsurum. Verum lue gratiae hujus immemor, & inramiae acceptae cladis abciendae cupidine flagrans, omnem contra Gothos Scytorum gentem, Danubium juxta considentem, ad arma conci bat, eorumque ope securos, nec tale quid metuentes, ex improviso denuo adoriebatur. Cruentum itaque inter utramque partem committitur proelium; caesuineo Walamis, rex Gothorum, dum ante aciem equo vectus cuneta
conlustrans, suos ad edenda sortia specimina factis potius quam verbis adhortaretur : ad ultimum tamen Scyri funditus deleri , ut vix ex tota gente rema serint, qui cum dedecore gererent nomen. g Quod videntes Sueui, &eadem quoque fata a Gothis metuentes, Sarmatarum reges , Beugan & B bain sibi conciliarunt, & reliquiis Scyrorum, vindictae cupidine , Edico αVulfo Ducibus, jam acrius pugnaturis, cum ingenti Gepidarum, Rugorum, aliarumque gentium multitudine, sibi quoque adjunctis , castra regum se rum, Hunnimundi&Alarici, auspiciis ad Bolliam amnem in Pannoniis sunt metati, extrema his stipatis auxiliis hostibus sitis, Gothis, jam minantes. Hi dei icto, ut diximus, Walemire, fratrem ejus Theodemir regem sibi et gerant, qui licet dudum cum fratribus regnaret, tamen jam auctioris potest in insignia sumens, belli curas cum Wi mire fratre filii partitus, & necessariis cunctis ad hanc expeditionem comparatis, tandem quoque ad arma pros,liit. Conserto itaque proelio, superior extitit Gothus , tanta de Sueuis e rumque sociis edita strage, ut campus caesorum singuine madcfactus , rubrum que peium appareret, & armorum cadaverumque colles extruerentur, eorum
386쪽
phis decem millibus caesis. ιγ Tunc appropinquanti hyemali frigore &
cie, utramque Danubii ripam jungente, Theodemir , victoria parta usus cum pedestri exercitu ipsas quoque Sueuorum sedes perius travit, & cuncta depopulans, magnam eorum partem suae ditioni pene subjecisset, i ni a suis,
summa interim omnium rerum inopia laborantibus, revocatus, derelicto hoc bello, novum adversus Romanos quo, suis ex raptu viventibus, victum par
ret, decrevisset, sibi longe utilius. Hoc feliciter quoque finito, Theod mirus fatali tandem aegritudine occupatus, regnum Theodorico filio reliquit, qui Zenonis, orientis imperatoris, auctoritate adjutus , relicta Pannonia, postea cum omni suo populo Italiam immisravit, victoque & interemto Odoacro Herulorum ibi r e, omnem ejus possessionem sibi vindicavit, or sub regio titulo cum successoribus suis per LX fere annos tenuit. I Tunc Slauis Sadimatiae populis, raccho Duce in Germania interiore invalescentibus de cuncta sibi subjicentibus , Marcomanni, cum sociis populis Hercyniae campos cum asjacenti tractu incolentes, ab his quoque pulli, & relictas his sedibus ad partes
magis occidentales, & agros, maeno Danubioque vicinos concessisse vide tur ; quo vero haec accidit migratio tempore, accurate definiri nequit, cum nobis scriptorum negligentia hujus rei scientiam invideriti m D Jornandes Cap. LIII. Sigebertus Gemblacensis in Chron. ad An. 6ss. Pelsi,
autem lacus, juxta quem hoc proelium commissum idem est, quem hodie diei mus den Nerii dieriisti cillarius in not. orb. antiqv. L. II. c. VIII. paD,3. g ornandes e. 4. Sigebertus ad An. 46I.b J Iornandes e. LIV. e. l. Sigebertus ad An. - .i Iornandes e. LV. . Sigebertus ad Λn. μι. c. l. k Jornandes e. LVI. c. l. ι ornandes e. LVII. e. I. & de succest regnori & tempor. p. I 32. Procopius Lib. I. de His . Gothie. P. Diaconus Lib. XV. p. - . & Cassiodorus in Chron. qui initia expeditionis Theodorici ad consulatum Probi ni & Eus bii, mortem Odoacri vero ad consulatum Λlbini i. e. ad Λ. C. 89. oci Α93. resertim Inde mirum in modum litigant auctores, quo tempore haec Stauorum in
Bojohemum irruptio, & Sueuorum contra in partes Germaniae occidenta liores aeciderit migratio Λd Λttilae enim tempora eas reserunt Crom rus Lib. l. e. ult. rer. Pol. Spangenberg cap. so. in Chron. Saxon. & qui hisce substribunt, Welserus Lib. II. p. cf. rer. Bojiear. & Goldastus Lib. I. e. IX. g. 3. pag. 69. de Regno Bohem. ita tamen, ut nec eorum opini nem reprobent, qui fitilla demum mortuo , quum unius regni interitu
multa passim orirentur, Sarmaticis primum in Germaniam irruptionibus viam patuisse malunt, quod imprimis statuit riventinus Lib. III. e. t. p. Er . Annal. Bri. dum hane Mavorum in Bojohemum expeditionem statim post Λttilae mortem , eamque subsecuta Sueuos inter & Ostrogoth dissidia & bella recenset. secus ae Machiavellus in tractat. de migrat. popul. Septentri ruina Rom. imperii; & qui eum sequitur P. Λlbin in Chron. Misnens. tit. VI. f. o. aut consentiunt B. Rhenanus Lib. L. P. I 9. rer. Germ. Lat Zius Lib. VIlI. p. sos. de Migrat. genti & D. Chytraeus in Saxon. Lib. I. f. 3 a. mi omnes haee gesta sub Mauritio , aut Heraesto Impp. circa finem se aut initium Vll. contigisse assirmant. Et certe, si dicendum, quod res est. sententia Aventini omnium est verosiis millima, post Attilae enim mortem sec. U. Sueuos adhue Bojohemum inincoluisse docent, quae paulo ante de bello Theodemirum. Gothorum reingem inter de Hunnimundum Alaricumque, Sueuorum reges, gesto, di- Cc 3 ximus.
387쪽
ximus. Ante finem autem hujus seculi, relictis his sedibus , ad interiora magis Germaniae jam recessisse, nomen eorum posthaec in Bojohemo
funditus extinctum, nee unquam renatum, luculanter ostendit.
CXVIII. His igitur novis advenis aucti Alemanni in cis-Rhenano& Rhaetico tractu considentes, terras Romanis semel creptas continuis accessionibus quotidie augere , & suae ditionis terminos mirum in modum quaquaversiim extendere pergebant. Licet autem ob frequentes eorum migrationi- . bus limitum mutationes nihil sere perpetuum in finium ratione constitui possit, videntur tamen ex communi illa occidentis praeda, ante infelix illud ad Tolbi cum proelium, omnem fere illum ad se rapuisse tractum,& florentibus rebus suis possedille, quem Vangiones olim, Nemetes, Mediomatrices, Tribocci, Se
quant, Leuci, Lingones & Hcluctii inhabitarunt, & linea a Vangionum n)civitate per oppida Altae dc Kirn ο ad Theodonis villam p) usque & inde rursus per Nanceium g ad Lingones r & Ararim s usque ducta , hoe ipso flumine, Rhodano t) & lacu Lemanno , u Alpibus Penninis x ad sontes usque Rheni protensis, & ipso denique hoc flumine circumdatum fuisse doc mur. Quae regio hodie Palatinatus Rhenani imprimis Ducatus Bipontini, Episcopatuum Spirensis de Kormati ensis , Lotharingiae item haud leves portiones, nee non integram Alsatiam I & Campaniae portiunculam, qua oppidum
Langres, cum maxima comitatus Burgundici & Helvetiae omnis fere parte com-N prehendit. His ex spoliis Rhaetiae ingens quoque ille ab ortu Danubii ad oeni usque sontes accedebat tractus, zὶ qui hodie Comitatum Bondorsensem, Landgraviatus SullE&Nellenburg, partem ditionis Furs elabergicae& Episcopatus Constantiensis, terras advocatiae Austriacae , comitatum Montinensem, particulam Episcopatus Augustari, nec non comitatus Tyrolensis de Grisonum rerum publ. haud leves portiones constituere solet. Ultra quod & in Germania magna, quicquid Danubio, Rheno, Lona a) amne, monte, qui diciturber I b indeque linea ad Uerrae & Salae usque fomes e ducta, montibus denique Bohemicis &Naba d stumine includitur, antiquas sedes possidebant, ubi hodie praeter reliquam circuli Sueuici, laevae Danubii
rapae connexam partem, & Omnem strC Franconiam, e etiam Electuratus
Moguntini, tandgraviatus Hassiaci, comitatuum Nasibviensis & Hanoviensis, Abbatiae Fuldensis, ducatus Neoburgici & Palatinatus superioris haud exiguas partes florere videmus; quae omnia de potentia& incredibili amplitudine Sueui cae gentis satis manifeste testantur ; quemadmodum gloriam bellicam jam diu partam, non parum quoque amisse videntur innumera castra & civitates Romanis vi armorum extortae, quas inter ab ipsis postea possessas , Lingones
η Hane ultimam Alemannorum ad Rheni ripam in confinio Franeorum fuisse eivitatem , docet Anonymus Ravennatensis Lib. IV. S. 16 Geograph. dum ait: Item juxta supra scriptum Rbenim sol civitates, i. e. Gormetia, quae coa-fraiis est cum prenonitisata -guntia civitate Francorum. Ο Ηas conterminales urbes eum Francis Alemannis quoque attribuit modo laudatus Λnonymus Ravennatensia v. inst.
388쪽
'theodorieoponni Anonymi Ravennatensis esse , quousque etiam ab hac parte Alemannorum fines extendit, infra ostendemus. Ita idem auctor Nanctium, Lotharingiae merropolim. Alemannis quoque, labende oecidentis imperio, in praedam cessisse amrmat. v. in se. notar Horum quoque civitatem, Langrea hodie dictam, Alemannis, patriam e rum describens, attribuit modo citatus Λnonymus. a b Λb hoc enim flumine non multum distat Vesontium, quam Alamannos quoque possedisse ex auctore hactenus allegato discimus. inde cum Dubia am nis, ad quem haec urbs aedifieata. postea infra eam Arari, hodie Saone ui immergatur, facile credibile, Alemmannos secundum eum progressos, quicquid inter utrumque flumen, si hi quoque vindicasse. & ad Araris usque inferioris partes ditionis suae terminos promovisse, maxime cum& in superioribus partibus hoc flumen transgressi Lingonum civitatem si bi quoque subjicerent, & per aliquod tempus potirentur.
Alemannos provincias Romanorum et Rhenanas, maxime Helvetiam irru entes , in his partibus meridiem versus suae ditionis terminos ad Rhoda num usque protulisse, omnium Optime ex iis patet, quae supra de sedibusν Burgundionibus ab Aetio in Sabaudia assignatis , observavimus, & quae Jornandes Rauennatensium Episcopus, sub Theodorici, Ostrogothorum regis , principatu in Italia florens de finibus Sueuorum & vicinis eorum populis c. LV. de reb. Getic. refert: Regio illa Saevorum . inquiens, aborten te Bajoharos habet, ab occidente nam a meridie Burgundiones, a Septentri ne Thuriiseoc Cum enim secundum hunc Burgundiones Sueuorum fiΚitia . & Sabaudia, quam inhabitabant Burgundiones. Rhodanum Septentrionem versus attingat, necesse est. Sueuos eo usque se extendisse Hoc jam olim observasse videtur B. Rhenanus Lib. II. pag. Isti cum ab Alemannis omnem Helvestiam oecupatam tradat, cujus fines meridiem ver sua Rhodano & lacu Lemanno x Caesare Lib. l. e. I. de B. G. terminantur:& haud ita pridem eadem quoque B. Hertius P. II L cap. I. 3. in n. tit.
erunt. Postea vero Sueuorum in his partibux potemia & auctoritas non parum fuit imminuta: invalescentibus enim Burgundionibus & ditionis suae pomoeria quaqua versum amplificare annuentibus. omnis ille tractus, qui Rhodano, Jurae Monte, Rheno. Arola & Ursa amnibus ineluditur, in horum praedam cessit Sab ipsis fuit oecupatus. Jurae enim deserta suo aevo Alemanniam & Burgundiam dicteminasse. disertia verbis asserit Gregorius Turonensia, dum in vitis patrum e. I. de Lupicino dc Romano fratribus in eremo juxta hunc montem tria monasteria exstruentibus inter alia inquit: in commuηi co e u eremum petant es Meedentes simul inter illa I reos deserti secreta, qua inter Bargutatam Alemanniamae Asa duretica adjacent ciuitati tabernacula fgunt. Confinire quoque Fredegarium in Chron. Lib. V. e. a . & Arolam quoque ubi Rheno immergitur. limitem oecidentalem. Burgundiones versus constituisse , M allafridus Straho in praefat. advit. B Galli apud Goldassum T. I. S. R. A. p r 3. testatur, partemque, inquiens, Gallis circa Ara melius dixi sis Aroiam, Germanice die Sar obsederuat Alamannia si e Vindonissam miro, nobilam olim ad confluentem Ursae civitatem. ambitu Burgundiae postea comprehensam εο ab Al mannia avulsam suisse , patet ex catalogo Episcoporum, qui concilio Ε-paonensi A. C. DxVll. sub Sigismundo penultimo Bur8undionum r e subscripserunt, horum enim nil mero Bubulcus, vii, donissensis Episcopus, etiam comprehendebatur I v. Valesius in notit. Galliar. voce vis donissa. p. si a. Et ipsum denique amnem Ursam hune Comitem inde Aleman nos inter & Burgundiones continuasse, ex variis monasterio Murensit ab Impp. coneessis privilegiis & diplomatibus , quae Stumpsius Lib. IV. e. 2 . as.& sq. Chron. Helvet. & Guillimarinus Lib. IV. e. 3. p. I9s. 8c Lib. V. c. 3. pag. 26a. Habspurg e. passim adducunt. Deile liquet : Cum in hia
389쪽
gosa, & prouincia Burgundiae expresse ponatur. eons. Valasum e. ι. voce Alemanni pag. g. & voee Helvetia p. iis nee non B. PregiZerum e. it L
pag. 1ου. in munditiis emunde est inplevit qui etiam posteriori tem
-re Ursam amnem Burgundiones inter & Alemannos terminum statuunt. Et ab hac migratione Burgundionnm derivandum, quod incolae Ursam irier &Juram montem a Francis Transjurani aut Ultraturant, ipsa vero re8i Burgundia Tra jurensis, aut Burgundia minor dicerentur v. StumPnus Lib. Iv. e. χἀ c. L Jod . C eius in Dagoberto c. VII. p. 67. & Valesii voce Helvetia c. I. Quo autem easu. & quo tempore hunc tractum obtianuerint. & regioni suae adjunxerint, in tanto Seseorum silentio res dictu dissicilis. Stumpsius quidem e. l. per modum cessionis, inito inter utram que gentem scidere, his terras ad Burgundionea deuolutas fuisse reserta sed unde haec hauserit, non addit. Inde longe verosimilius. deuictis ad Tolbiacum a Clodovaeo Alemannis, de magna eorum parte, derelictis is dibus siris. ad Theodoricum , Ostrogothorum regem. in Italiam conc
dente, Burgundiones commoda hae occasione utentea s vaeuas has terra.
oecupavisse, sibique asseruisse. Hoe inberim eertum, jam Agapeto Cos. i. e. A. C. DXVII. non solum saepe nominatam regionem, sed & omnem simul inter Iuram montem & Ararim tractum Burgundiones tenuisse. Num merantur enim in actis si pra Iaudati concilii Epaonensis , si1b Sigismundo, penultimo Rege Burgundionum habiti, inter XXVIII. ciuitates, quae tune regnum Burgundi eum constituebant, expresse quoque Vindonissa. Auenticum, Basilea , Vesontium & Lingonum eluitates, & ab omni Ale mannorum eximuntur potestate. vid. Valesius voe. Burgundia e. l. Relictum igitur ab omni Helvetiae praeda Alemannis non nisi exiguum segmentum, pagi scilicet Τigurinus & Turgouiensis, quos Rheno & Ursa amne circumflui videmus, & quorum in medio aevo in diplomatibus antiquis, sub communi Turgouiae nomine. quod ut probe observat Stumpfius Lib. lV. cap. sq. c. l. omnia ille a Rheno ad Uriam usque tractus vulgari vocabulci ita quoque appellatus fuit J frequens fit mentio, ita tamen, ut simul ducatui Alemannico annumerentur. Sie in litteris, quibus Ludovicus Gemmaniae rex Turegum & Uraniam Hildegardi filiae suae donat, inter alia inquit e tartim ut ram Turerum, is ducata disina ico. in pago Turgaus eo, puellum in is - tradimus - dilectisma Aia nostra Hideraria. v. GuillimannuS Lib. I. pag. 2Is. c. l. 8c in diplomate Gynecaeo Tigutino ab eodem Lud uico dato, dicitur: nostram iurisdictionem spresectaramia Narego, is Ducata Meuia seu Alamanniae, qua est in e rellita Rurgομ - - dorauimus Aminarum m in sterio. v. Crustus. Lib. u. Part. II. e. 7. pag. 46. de Stumpfius Lib. IV. c. s e. l. Tigurum infiiper eastrum Dueum aliquando Sueuiae sedes ει residentia erat. Goldasius Lib. I. c. VIII. p. 66. g. s. de regn. Bohem. Lacus cui adjacet haec urbs a m Mastita Lib. I. α II. c. l. in Alemannia ponitur. Et ipse denique Limagus fluuius Guilli manno Lib. IV. e. I. n. 6. inter Alemanniae irartes dieitur situs. adde Rimoinum Lib. I. c. s. de gest. Franc. SHugonem motiaeensem in Chron. qui Helvetiorum pagum ab Alemannis inhabitari quoque tradunt: quod mete non de tota Helvetia, sed de parte tantum ejus nimirum de Tigurino ει Τ mutansi pago interpretatur saepe laudatus Guilli marinus Lib. L c. a. c. i. a Hune Iaeum Alamannis quidem meridiem versus terminum quoque assignat Isidorus Lib. IX. in orig. verum eum Honoratum Grammaticum exscria psisse videatur, quem supra Almanam eum Alanis eonfudisse ostendimus. consulto ejus testimonium noti praee. allegare omisimus. x Hucusque enim Alemannorum fines extendit malaisidua Straho pag. I 3. e. L nam iuxta βriptorci authraticos inquiens, pars Alemania vel euia inter Alpes Penatinas es meridianum littus Danubii Retia dicitur. quae verba Golia stus, qui integrum ad hunc laeum de Alemannia commentarium promisit, in praeiat. ad script. rer. Λlem. ita illustrat: Amanniam his sinibus circa criabnu ac donisint. Facisque regio aes ab utroque Rheni latere Alpibus iaciada tur, ab orta ejus, usque ad Rastraeos, eomprehensu ad Acronii dextram Alpia Pisa es in Rheai d xu continentibus terris. qua parte sese Biisgouia extendit
ac sau: ad Distram vera pleraque Helτetia ta bona Paucadia parte.
390쪽
sa Alsatiam Alamannos quo e labente Meldentis imperio ad se rapuisse.
extra Omnem controueruam positum. Satis enim hoc innuunt Sidonii verba, supra a nobis allata, quibus Λlemannos utramque Rheni ripam. cui cohaeret Λuatia. insedisse expresse testatur: praeterea quae paulo insta, de ciuitatibus. ab ipsis in agro ci Rhenano posseisis , dicturi sumus, hanerem ulterius declarabunt. Haec prouincia eum Tigurino & Turgouiensi pago uniea postea ibit . quae deuiciis ad Tolbiacum a Clodouaeo Alemannis ex eis-Rhenanis Romanorum prouinciis sub Merouingis regibus Ducatui Alemannico fuit adscripta, reliquis, quae cireum circa Alemannis quoque parebant, terris penitus ab ipsis auulsis & partim Burgundiae partim Fran.
ciae attributis. Inde etiam Willelmo Brittoni in Lib. X. Philippid. Mucia
Alemannia vocatur hoc versut l .
ri lieet sub Carolingis a Sueuia separata pectatares rationes habuerit. mox tamen post: horum discessum eum Alemanniae seu sueuiae meatu iterum unitam & perpetuo ad fatalem usque familiae Hohenmussicae interitum fuisse conjunctam . fusius docet rerum Alfaticarum eallentissimus scriptor Ulaie. Obrechma voL L e. X. p. αγγ dcc. Fodrom. ter. Mati s Praeter iam dicta Alemanaus quoque omnem illum a Rauraeis & sentibus D nubii ad oeni utque sontes paruisse tractum , ex iis, quae supra de primisi eorum in Rhaetia sedibus retulimus . liquido patet, α ex situ urbium Brae tia, Brara, Daebοη, Risinis. Murir rega. A capia SHboris, quas ipsis Geographus Ravennatensia attribuit, nos vero Erigens Psa -Stasim , Remim. Tarberg,-um i urgen reddidimus, pago itidem ast ν vel Almanimus, ab ipsis dicto, & vicis Adminmnisaamannaeos, non procul ab insula ininau jacentibus, ulterius comproin batur. Resi quae autem Rhaetiarum provinciae, ceu claustra 'ec propugna cula Italiae , Gothi, Theodorieo rege, tenebant, sibique vindicabant; quod imprimis ex laudati regis S successoris ejus Athalarici ad Rhaetiae minees datis litteris apud Cassiodorum Lib. l. emat. Lib. VII. ep. q. & L. t epist. 8 & '. variar. apyaret: usque dum Gothi, Itali ei bini eum Iustianiano Imp. cura praepeditis, Transalpinis prouinetis animum adjicere non valentibus, filemanni, exoptatissima hae oecasione utentes, omnem qu que, quae eis Lyeum prouinciam est, tanquam vaeuam possessionem arri perent re quiete eossiderent. ceu hoc egregie, ut solet. ex mon
mentis historicis deducit Velserus Lib. VEL p. 337. m. geri Augustarueone etiam Gulerum p. Q. Rhaeti Maa septentrionale Alemannorum latus ex parte Franei tegebant: ubi, utrum Moenus, an Nicer, an Lona amnis, limites fuerint inter auctores adhue eontrouertitur. Prius statuit B. Rhenanias Lib. u. p. Isa. Nicrum autem Alemannis terminum issignant, & eo usque vel ad Hercyniam plane sita iram Francori vel Bructerorum sedea see. Iri extendunt Conringius de fin. imp. e. II. & de orig. Iur. Germ. c. vII. p. a Freherua in orig. Palati P. ll. e. 3. p. 9. α M. Altingius in descript. Germ. veteri inseri p. 2I. p. 69. α να his stil. rationibus inducti, quod primo Bructeri hoe mu in T hula diutingeriana litteris pedalibus coiniciuntur, secundo, Apud Cla dianum Honorii IV. consciatu. - , - - aces la suae I .
dieitur. Tertio, Sidonio Auemorum Episcopo eum. in v. ni, Nieti accolarum nomine expre' veniunt