장음표시 사용
401쪽
proximi Meno nerunt Mevones. Versus occasum mestra Hermiones erant, contingentes Heroniam sylvam, spectantes Danubium ve sus Meridiem, ultimi Germamorum Melae: pars eorum Stevi, Bose, Catii, Gerusii, Cimbri, dilcmediterranei, Plinio Lib. cap. a Quinta pars Peucini, & Basama comtermini meis, ad Ioram & Bommenem, consederunt versus ortum. Stra Lis. . Gregri ubi Bassareas dici Peucinos coepisse, posteaquam in Insulam μυ-ein emigrarunt. Phil. Cluveri is Gemmam. Antigu. Lib. I. cap. I. Θ s. B. Rhenan. Lis. 3. Rer. German. pag. at I. Aventinus in Annal. Bbor. Ub. r.
pag. a. Sic in varia Gentium Nationumque nomina, & varia Imperia divisa fuit universa Germania. Originem huius divisionis inquirit Phil. Cluver. I. e.
n. Constat scilicet ex Mosis, Scriptorum antiquissimi monumentis, quod Afraenaa filius Gomeri, pronepos Noacti, aliis Triuasion, a quo riu' fren/s Germani, die Teutsthmi Celtarum onmium pater, primusque Conditor, post terrarum inundationem omnem Cestieam obsederit. Hi e Gentem simul & linguam nostram in Celtiem terram deferens, unusque omnibus p trio jure ac potestate, veluti Rex subjectis imperans, cum complures haberet filios, quinque natu majoribus , ex quibus unus Mannus dictus , cujus Bre ser & Tuitus meminit, omnem reliquit Cestieame unde haec in quinque potissimum Gentes, & quinque nominaris anorum , Britannorum, Gallorum,
oesiorum & I riorum universa divisa fuit. Ex Aschenaris filiis autem ille, cui raeuti ei et hereditate obvenit, cui quodnam fuerit nomen, nusquam se reperire ait Cluverius i. o. cum itidem complures haberet filios, ex his a quoque quinque majoribus natu omnem distribuisse sertur Theutfeiam: a quo tum imperiis nominibusque omnis Theutfrarum Gens in quinque divisa fuit
nationes, Mevones, Ingevones, Vandalios, Hermiones atque Bastarnas, qu tum fines deisibit Cluverius Deo eis. L . a. Singulis iterum Gebenaias nepotibus, cum complures progignerentur filii, complures etiam cujusque diti nis partitiones, compluraque de eorum nominibus nationum exorta sunt nomina , Marsorum , Gambriviorum , C trarum , Hermundurorum & alia. Quorum regiones cum jam ultra in plura vocabula, pluraque imperia minintiora dividi ob agrorum angustias nequirent, in unum imposterum filium, n, tu maximum, imperii successio in quaque gente, sive natione, perpetuo delata ibit. Ubi vero filii defecerunt, in proximos Regiae stirpis consanguineos, vel etiam nobilitate praestantissimos defunctorum successio transivit: reliqui omnes his paruerunt κατα νόρων, id est, jure ac legibus praescii is ; ut de primis illis Regnis adfirmat Aristoteles Lib. M. Potitieον. eap. a. B' tis. s. cap. a ubi παουρικὰς fuisse irasce Monarchias, sive βασιλειας κατα νομον, censet, id est, Regna seu Monarchias, certo jure praefinitas, successione a patribus in m. hos delata. vid. Piccari. in Comment. ad Arist. Lib. Pol. I. e. Reinemus in μου m. Syntagm. Heroici , ubi de Imperiorum primordiis, generibus, ubcissitudinibus agitim. At postquam deinceps exui aequalitas, & pro modestia ac pudore ambitio & vis in aedebat, domi etiam in stos cives liberiores provenere domia nationes, regnaque jam infinita, cim potestate imperandi absolutissima, qu eum Conditorem primum post inundationem fuissse Nimrodum , sive Ninum, sacrae juxta profanaeque testantur Historiae. Unde absolutissima illa in Oriente. Imperia , non tam in subditos & cives, quam in vilissima mancipia an ummaruere. Atque t oc tandem esse inquit Cluverius i. e. quod Aristoteles, haud
402쪽
hauit dubie ex veterum traditionibus adfirmet, -- ἔν- prima lana fuisse exorta: Eademquepostea cum in Germoris quoque exorientur, nonos apud populos evaluiste quosdam, uti per vim ea atque libidinem a Rogibus arrepta videbant, sic statim pari vi atque indignatione eripuisse, in plo namque sme & absolutam vindicasse libertatem; et hinc duas in antiqua Tisi
rasiorum gente Rerumpublicarum formas, puras ac simplices , nulloque alio genere permixtas, Monarchiam & Democratiam ortas: Quosdam vero v terem illum atque avitum Gentibus morem ad posteriora Secula quoque retinuisse, vel saltem abolitum revocasser unde tertium quasi genus, e Mona chia atque Democratia confusum, ac mixtum. Quorum singulorum generum exempla ex veterum ostendere monumentis atque clarius illustrare satagit Clin er. I. c. An autem ubique mixturam Reipublicae a temperamento illius bene
distinxerit, vix videtur: Q distinistio neglectit multas flaudes circa judicium de Stam Reipublicae serendum parere potet Vid Boecier. Disseret. De eo quod
civitas egit pag. 7. Sane Monarchia & Democratia, quia extremis adeo di tantis intervallis distant, difficillime inter se misceri possunt: quemadmodum facilius inter se miscentur ob propinquiorem cognationem Monarchia &Aristocratia, & cum hac Democratia : sed tamen Monarchia habere potest temperamentum aliquod Democraticum, quoad exercitium & administrationem juris statusque Regii; & vicissim Democratia ob eandem administrationem habere potest temperamentum aliquod Monarchium, vel Ariostraticum r Imo experientia ostendit, nullas hodie dari Democratias, quales nonnulli fingunt, id est, pure & mere populares, absque ullo temperamento Aristocratico, aut mixtura, vid. Boeseri in Inst. Potitie. Lib. s. eap. 6. ubi hoc jam suo tempore monuisse videri Aristoti m. 3. D' AI. tradit. Pertinet huc etiam Serenifi mi Principis ac Domini, Domini, GEORGII FRIDERICI meis missetembergia ex Tereia Bla. belli & pacis artibus Inclyti , obsessae superiori anno Viennis Defensoris & Tureorum Victoris fortissimi, Principis ae Dominino es Cumentissimi, oratio de Causis Democratiam Belli tempore corrumpenei r , in Austri GPegio hoc habita. De caetero Meclerus quoque, loco pa
L, ante citato, bene observavit, Aristotelem Lab. 3. Politicor. cap. I. lo et
Fq. . species Regni non satis explicate tradidisse . & multis hinc causam dubia tandi & disputandi contra se dedisset & quemadmodum Dominatus a Tyra nide, ita a Dominatu imperium absolutum debere distingui: nam hoc non statim esse herile, aut despoticum, sed posse quoque esse civile. vid. Boecierum
L e. & in os . Alit. X. pag. oo. Grotius de Fure Alli Pacis. e. s. 3.3e ibi Boetieri in Commetient..i ' IV. Quanquam autem verum sit, libertatem atque ex ea natam Democratiam , ut plurimum amplexos fuisse Germanos nostros , adeo ut uno se e liberiatis nomine atque iama Graecis pariter ac Latinis monumentis maxime celebrati sint: quippe Regno Arsacis acrior dicitur Germnorum libemtas , Tacito de moris. Germ. cap. 3 . non tamen desuerunt iisdem Mona
chiae quoque, & Regna, etiam infinita, & absoluta : interdum autem mixta. Tacitus, in eodem Γbello de Suionibus, civitates in ipso sceano habentibus quam gentem Suevisam esse inta probabimus inquit: M apud illos op
bitis honos: eoque unus imperbat, nullir jam exceptionibus , non preearis jure parendie non arma, ut apud cisteros Germanos, in promisuo : fedelm a sub eis δε, γ ρκidem fervo, quia subitos hostium ineuiniis probibet oceanus. melino porro armatorum manus facile lasciviunt. Enimvero meque nobilem , n que ivenuum ac tisertinam quidem armis prinponere regia utilitas est. Ergoi
ionum, sive Meonum, qui uim sunt Ledi persecta omnibus numeris fuit Danen L. Gg a Mona
403쪽
Monarchia, inquit Cluverius see. eis. cap. o. in qua unus opibus longe potentissimus omnibus reliquis, sine praescripto legum, sine exceptionibus, sine jure precario, superbe imperitabat. Atque haec fuerunt Monarchica Septemtrionalis Germania Imperia : quibus similia quandoque ad Menum & Domsium quoque Suevorum fuerunt. Apud quos proinde etiam nonaen Regis non tantum fuit nomen Magistratus & ossicii, sed potestatis quoque, & quidem lsummae: aliud longe a nomine Ducis: quod notandum ad Nillichium in umtis ad Tiscit. cap. t l . ubi de Germanorum Regibus Ducibusque agit. V. Trans Lagios autem Gothones regnari paulo jam addictius, quam caeteras Germanorum Gentes, nondum tamen supra libertatem , protinus d inde ab Oceano Rugios & Lemorior, omniumque harum gentium erga Regesta obsequium, tanquam insigne, autor quoque notat Tacitus Ioe. eit. quod Cl verius loe. cit. refert ad Re publicarum genus ex Democratia atque Minnarchia mixtum, & Gotbones explicat Retios , ac Lemovios inter Hadrura demissulam amnes, ad Oceanum, sive Oceani Sinum Codanum: in eo tamen deinceps sibi contrarius est Cluverius. l. e. eop. 38. dum in his ipsis populis puram putidam Democratiam merito dici debere, inquit: quidpe cum summa Imperii potestas Majestasque apud universum fuerit Populum. Si hoc, ergo illud Reipublicae genus non fuit mixtum ex Democratia & Monarchia : nam in Statu Reipublicae mixto summa Imperii potestas Majestasque non est in uno aliquo
subjecto , sive populo sive alio, sed in subjeetis pluribus divisis, per communicationem quandam. VI. Quando autem Taritas predicto libis de Germanis scribit: Regis ex nobilitate, Duces ex virtute sumunt: neque Regibus infinita , aut lisera p rasas: Duces exemplo potius quam imperio, sepromti, A conspieui, β ante aetem agant, admiratione pra ne, hoc Cluverius i. c. cap. 38. refert ad Remis publicam Democraticam cum Principatu, quem desinit in Democraticis Gesemanorum Re spublicis, eminentem unius autoritatem, reliquorum omnium p
te te atque legibus definitam. Quamquam autem in istis Taciti verbis Reges Germanorum distinguantur a Ducibus , quod in his potissimum virtute opus fuerit ad profligandos hostes, in illis nobilitate domi , uti auctoritate poli rent in cives: item quod Duces in certum duntaxat constituti fuerint tempus, donee bellum. quod inciderat, profligaretur. Reges autem erant perpetui. Attamen Reges ab Iulos illos non fuisse , de quibus Tacitus I. e. loquitur, ex Conciliis Germanorum, quae Tacitus quoque l. e. describit, apparet: quae considerans Cluverius De. eis. scribit, Regis ibi nomen improprie pro Principis autoritate esse sumptum, idque satis diserte his verbis Deiti indicari : C
eune, nisi quid fortuitum subistum inriderit, eertis diebus, eum aut inclomeust Iura aue impletur. Illud ex libertate viritim , quod non ui, me jus xonveniunt, sed D' alter'tertius dies eunctatione eoontium absumitur. Ut tuse ἐπ pluuit, constant armati. Silentium per Sacerdotes, quibus tum coemeendi jus es , imperatur. Mox Rex vel Princeps, prout retas cuique, prout no filitas, prout decus bHBeum, prout facundia es, audiuntur, autoritat vadendi
Metis, quam jubendi pote te, β leuit fententia, fremitu aspereantis, An placuit frameas concutiunt. Hinc scilicet nullum inter Regis ac Principis imperium distrimen , inquit Cluverius Ioe. eit. idque exemplis aliis ex Historia
Germaniae clarius probare satagit. Et quando de Conventibus Germanorum Tacitur pergit: De minoribus rebus Principes consultaue, de majoribus, omnes, ita tamen, ut ea quoque, quorum penes plebem arbitrium est, apud Principes seserractentur. alii legunt pratractentur, quemadmodum Hugo Grotius, ct cum hoc
404쪽
hin: Magni f. m. D. Mauritius, Imperialis Camerin Spirensis A essis, antehac Antectim in Academia Ttamin, in Disp. de . eos Imperii M. i. 9 & p
steat inere apud Concilium aecusare quoque εν inferimen capitis intendere, &iterum : Eliguntur in iisdem conciliis ae Principer, qui jura per pagos viresque reddunt. Addit his Quoerius L e. sine ipsa igitur plebe nihil audebat statuere aut decernere Rex ille, aut Princeps, imo ne Proceres quidem, seu Primores. Bene tamen ad haec loca Taciti notavit quoquo Dominus D. Mauritius i. e. satis patere, particularia illa Centis alicujus inter Germanos, non Germanorum Umnium Conventus & Comi rum Deaeta fuisse. De istero distinctum quoque apud ipsos Germanos misse Regem a Principe, & illi majorem potest tem & authoritatem competiisse, quam huic, ipse Cluverius L eo isteri necesse habet, qui caeteroquin . non ubique Rerum publicarum genera tum in thesi, tum in hypothesi vidctur accurate satis distinguere, quod rim ex aliis apparet, tum ex illo, quod verba Taciti, quae supra Reipublicae Democraticae applic vit cum Principatu, eadem quoque Re spublicis Democraticis Germanor rivsne Principatu sic cit. cap. Is . adscribat. VII. Hoc etiam certum esse videtur, quod, quemadmodum Germania olim varia Regna fuerunt, & varii Reges , ita diversa interdum singulis potestas fuerit, non una eademque ; dum alii liberius. alii juxta leges magis imp rarunt, non statim tamen nomine Regis indigni; sunt enim dissimiles formae Regnorum, & alibi alii gradus libertatis, ut verba AHippi Melanchthonis huc applicemus cordata satis, in Epit. AU. Moralis pag. a st. Hoc tamen verumine observatur a Cluverio l. c. cap. 3δ. pag. 3δε. quod unum idemque -- perii genus Romani, & ex his Iulius Cresar, atque ipse Tacitus, modo Regis, modo Principis promiscue usurparint vocabulis, & quod quorundam Geman dium Principes, sive Reges, eodem modo, ut apud Lacedamonios, lo nomine tantum fuerint Reges, re autem ipsa eorum nihil aliud fiterit, quam id est, Imperium bellicum per totam vitam , sive, Imperium militare aetemum, ut tradit de Lacedaemoniorum Regibus :Aristoteles lib. I. Politi ori cap. 13. nam in hoc potissimum ab initio constituti fuerunt, uti hostem a suae civitatis finibus propellerent, aut multitudinem in . nitimorum agros educerent: omnis namque corum vita nil nisi perpetuum fuit
bellum i quod etiam de priscis Germanis dici potessi Fatemur igitur ipsi, Romanos ob Laee moniorum Regum similitudinem, Germanorum interdum Roges dixisse, qui revera nil nisi Duces exercituum erant, quos Patria lingua diarut 4 er Ogen I Latina, Principes, antiquo vocabulo Germanico quod adhuc apud Danos, Medos , atque Nomagis, primum numero si is cat, quem superiores vocarunt Ein δ sten. Sed hoc tamen de omnibus Germanorum stegibus assimari non potest, ut deinceps videbimus. Qua ratione vero Caesar Octavianvs Princeps populi Romani appellari voluerit, non Rex, omnia Principis nomine sub Imperium accipiens, vid. apud Boeci
rum in Annot. Alie. ad Tarit. lib. I. Aunal. cap. a. pag. & Uidem cap. s. Iag. a 6. ubi hanc artem Augusti in censu arcanorum , vel simulacrorum Ari. stocraticorum ponit. de quibus vid. etiam Christophorus Forstnerus in Notis Iblitieis ad Tacit. I. c. pag. aa.
VIII. Licet autem in universim aestimanti, summa au ritas tam in ea Democratia, quae cum Prinopatu, quam quae sine Principe vel Rege erat, penes unos Sacerdotes apud Germanos olim fuerit, cum domi in pace, tum soris in bellor rerum tamen sorensium curam, summamque Reipublicae admisDistrationem non sustinebant. Sed domi Princeps jus habuit atque potestatem,
405쪽
indicendi Concilium: item praesidendi Conciliis ac Iudiciis publici toti
Civistis ; id quod multo magis etiam dicendum bis de Rege, qui I cum j iis dicendi obtinuit. In caeteris rebus fremidis smul Rex, simulque Pinil
ex Sacerdotis, qui sortes Deorumque nutus explicabat, nutu pendebant, cujus reverentia multo Regis, Principis Magistratiasque observantia major: nam& in bello & in pace penes hunc imum omne jus coercendi, vesterandi, vinciendi, graviusque puniendi, non quasi se autoritate aut potestate, sed veluti Diis imperantibus, quorum ille habebatur Minister a uti ex Tacito cognoscitur de morib. Germam ibi: Cinterem animadvertere , neque Vincire,
neque verberare quidem , ns Sacerdotibus pemmissum di non quasi in ponam NDucis jusseu , fed veluti Deo in errente , quem adesse bellantibus eredunt. Ideo
etiam in bellis praeliisque dirimendis, ac pace concilianda, maxima eorum fuit auctoritas, & summa reverentia, & in Conciliis quoque ae Judiciis publici adsederunt Magistratui, tanquam Juris interpretes: qui antiquissimus omnium Centium mos haud dubie inde ortus, quod Sacerdotes Deorum scire volunt tem, eorumque jussa ad populum perferre credebantur. IX. Non disceptabimus quoque nunc multum, an priscorum Grerum norum Principatus & Regna fuerint Haereditaria & Successiva, an Et va: lucet pro Electione videatur stare locus Taciti, quo dicitur, Reges ex Nobilitate sumi, non vero succedere: stat pro Electione quoque libertas Gentis; illamum minus servilis species capiendi Regnum, cum loco libertatis sit, si eligi
incipimus. Τacit. Hi . l. 3 o. si. 3. Viae villichium in Tacit. de moribus Gemmo. cap. ἔρ. pQ. y. Et in Regno Sueviro usitatam quoque aliquando fuisse Electionem, infra vides imus : licet Taritur quoque in libro de Germania testetur, Mareomannis, Quadisque, quae Suevisa fuerunt Gentes usque ad sham memoriam Reges mansisse, ex Gente ipsorum, nobile Mis obodui de Tincti genus : deinde autem illos externos quoque passos. Licet hoc quoque verum sit, posse Electionem esse etiam ex una quadam Gente, ut olim apud Bobemos post Marobodui genus , item apud Polonos, & longo jam tempore in
Gojanorum Imperio fit. vid. Mes. Notis. S. R. I. lib. . s. ρε. γ fere Videtur haec in summam quasi contrahere Beatus Rhenanus lib. r. Rer. German. v. s. ubi Statum Germania veteris ante Iulium Cis rem, & postea sub C sitibus, incolumi dum Imperio Romam ita describit: Populi Gemmnia veteris
in fumma libertate vixerunt e ne tamen putes libertatem in , archiam exisse, Reges ex nobilitate quinque natis, Duces ex virtute sumebant, tit feribit Tacitus, nee Retibus is ita aut libera potesar, Duces exemplo magis quam imperio prinerant, non vi fed dexteritise fuis eommendati. De majori s rebνs Principes con stabant, de minoribus omnes, A tamen ut apud Principes consilia tractaremtur, nam vulgos raro sapit. Regibus vel Principibus autoritas dignatioque ex istate, nobititate, seu laude bestiear in Coneiliis eligebantur Principes, qui jura per Ragos micosque redderent. Centeni eulis ex plebe consilii autoritati que gratia aderant. Sacerdotes Religio venerabiles faciebat, adulteria severe puniebantur erc.
X. Sed ad Sumtam progrediendiam nune penitius, maximam illam Ger miniae Tran Rhenanis partem , in qua quidem Phae Cluverius lib. 3. Germissi reis cap. 3 omnia obscuriora dicit, quam in illa Germania parte, quae Meno, Sala Mone Albi, Gaiasique amminuta, ac Sinti Codano finitur, in qua satis certis limitibus cujusque Nationis fines circumscribi possint, quia crebra illic Romanorum bella, & de bellis accurata Scriptorum monumenta. At in
Mevia non modo critos limites singulis Populis constitiu non posse, sed quae
406쪽
nam inter se iunctae hierint Nationes, haud dictu. Ipsem autem
Terrae Mevia vocabulum antiquis iis usurpatum sitoribus Maeritur: Taetio de moribus German. Me Sureiae finis. Dioni Cassio lib. 4. de Γνωso loquenti: Sumiam aes e progressis est. Posteriores etiam auctores crebro Samiam nominarunt, sed eam quae miluma tantum pars fuit antiquae Sureia, de qua Tarietis dicio libro: μne de Suevis, inquit , dicendum, quorum noumna, ut Cattorum, Ducterorumve Gens, mιjorem Germania partem obtinen propriis adsuc nationibus nominibusque discreti, quamquam in communi Suevi vois
centur. Ita sane.esse, & triplo majorem parte illa Germania, quae modo dicta, obtinuisse partem Suevos, ut qui ab ac GaIUoque in ilibus, ad Vi Iam flumen usque, inter occasiam ortumque, inter Meridiem vero ac Septentriones, a Danubio amne ad Oceanum usque glacialem, extensi fuerint, scribis Cluverius L e. & sentit cum Zarito quoque Aethuus, scribens: Germania, tibi plurimam partem Sumi tenent, quorum omnium gentes funt LIV. Fines igitiiu universae Sueviis dantur a Cluverio I. e. isti: a Septentrionibus Oceanus Septentrionalis: Ab Ο idem Mare, ad Cimirorum usque Penins lam, quod inter inmaniam & Britanniam dicitur Germani mr a Cimbrorum Peninsula fuere fauces Sinus Codami, sive Maris evici, quod & ipsum a Gente accola nomen habuit: deinde Chiati a Billiusque amnes r inde Auis ac Salaad oppidum usque Saufeiar Hinc Linea ad inni Radiarique confluentes: inde Manus, ad Redonitia usque confluentem ; & iunc Redonitius, mox*ue Aesebitis:
hinc linea ad REnigsbrunn non oppidum, sed Monasterium Wirtemberoeaeditionis ducia ; a quo Brentius amnis ad confluentem usque Danubii. AMeridie Danubius ad Oppidum usque Hungariae metam. Ab ortu Sarmatici Montes, a dicto oppido ad Grani amnis sontem extensL Inde Heronii momtes ac saltus, ad forum usque fluminis, & hinc ipsum hoc flumen, α in quem id evolvitur Miuula amnis, ad mare usque Suevieum. Inde ipsum Mare de Sinus ejus, qui vocatur Bonetaeus, ad oppidum usque Botniae Thom Hinc flumen quod e lacu supra oppidum S. Andrere profluit: & inde linea ad Laeum Album. Hinc ipse lacus, & ex eo profluens amnis in Mare Album,
sive Sinum Gramicum, ad Mare usque Septentrionale, extrema Sumia cla dens. Regiones isitur atque Dominia, tam vasto terrarum spatio, sunt hodie varia, recensente icta Cluverio l. e. Suevis hodiemae pars, qua oppida Dime eis MI & Notativar Alatinatus Simperior, mulandia, Miseria, Saxonia Superior, NHobamum, Austria pars Trans Danubiama : Hungaria item pars, ad dictos usque montes Sarmaticor ; Moravia, Musa, Lustia, Asinia Cis Visulana, Marchionatus Mandenburgensis, excepta ea parte, quae cis Albim, Pomerellia, Cassiata, Pomeraria, Me euarmeis Ducatus. Trans mare a
tem Suevisum, Dania partes, quibus vocabula-Stane & Datalib;
Media, Nomoria, Potnia Occidentalis, Finm Marebia, Seriri nia, Oppia & Harmis. XI. Antiquarum vero Gentium nationumque nomina in hac Suevia arietto aliisque auctoribus numerantur: cis Sumicum mare Hermunduri,
Narisii, Marcomisi, Quadi, Marsui, Buris, Semnones, Lagii, Burgum diones, Gothones, Lemovit, sive Hemin, Rugii, Carini, Longobardi, Demringi, Caviones, Angli, Dariari, Eudoses, Sua dones, Nuithones: quibus ac cedunt alienigenae in atque Gotbiai; trans Suevisum mare Siloaus atque iones, magnae Gentes, pluribusque nationibus distincti: qui Sirenes chodiem agit) soli Germanoriam Imperia patiebantur foeminarum, de quibus
Tacitus l. e. Suionibus Sitonum genus continuantur r e tera similes, umo di serunt, quod mina dominatar, in raptum non modo a libertate, sed etiam a fer
407쪽
situ e I generme. De hae Gynaec ratia Sirenum vid. AHamms in me. ad Tuit. de Morib. German. H. ys. An igitur strininae etiam sint capaces Sceptri, otiose in thesi inter Potacos disceptatur, de quoties convitia in s xum adduntur, impier in hypothesi ex legibus & moribus Gentium judica
dum a. sicut apud Gallos lex Salisa est, ut verba releri in Inst. Potiti. M. 3. cap. a. p. st δ 7. huc repetamus. Videatur de hac qua tione ante alios quoque Lipsim lib. a. Alit. eap. 3. ubi non omnino foeminam a Principatu excludit. Nec vero antiquis solum, sed & recentioribus seculis nota in Septentrione sueti runt sceminina Media, Dania & Nomagiae inna, in Margaratha & cir Rina. Et nimius fest Willichius an Mi. ad Tacit. de M. G. cap. as. ubisione Sire-- putat sibi ita licere invehi, & debacchari in Gynecratiam, . tamquam contra naeturam, & non paucis Scriptoribus, tam sacris quam prosenis damnatam. Sane in AEthiopia regnasse s inas constat ex Assi Ams. I. Stra
bone, Ptinis , Dione. Idemque de Sabinis, aliisque Arabum legitur in Sacra Scriptura, probantque Gavidiaet vis, & Chaldos Iobi Paraphrastes: Samacenis itidem impera e mulieres, cum ad Christi fidem conversi sint sub Valentiniano Imperatore ex Rinino & Geographo, anon'ob sub Consantino a doctissimo Gosi redo, ex magni Salmam Bibliotheca edito, ostendit chariatus in Geographiafacra, Pan. ε. Iib. a. eap. a s. p. /ss. Sed de di modo& aliis Suevorum Gentibus plura distincte videris possunt apud Phil. Cluver.
XII. Atque isti Turiti arvo quidem Sureia filerunt fines: at antea sub
saris Aurusiique Principatu , cum Mareonranni Suevi adhuc mearum adc larent, & proxime hos Sedusii ac Harudes itidem Suevi, finis Suesia ab hac parte fuit Menus. Hos vero populos non in Bb amo demum Suevorum somtitos filisse nomen, sed jam antea ad Rheni ripam id obtinuisse ostendit Cl verius i. e. ubi incertum quoque esse dicit, ipsum Sureorum nomen unde originem ceperit, item qua occasione, vel causa tot vastissimo terrarum spatio nationes in unum corpus nomenque colverint. Esse quidem immensum momtium jugum in Septentrione No etiam hodie a Suediis dispescens, olim Romanis autoribus Sevo dictum, cui jam inde ab antiquissimis seculis asstra fuerit Suionum, sive neminin magna Gens. cvid. de isto monte plura apud Cluver. f. est. cap. 3T. pag. ε II. Ja Solin. in Abbist. cap. as. 9 Esse praeterea &amnem, Ptolem o Σου ν, Suevum in Germanicum Mare, sive Sinum ejus C innum sese essiandentem et, quorum singula ex uno eodemque lante cum universis Sureis sortita fuisse adpellationes suas, neminem temere negaturum: nec tamen facile quemquam ditarum, cujus vocabulum primum omnium extiterit, amnis nationis Sueonum, an vero universae gentis Suevorum. Tacemus jam hic illam mundi partem, quae ad Septentriones vergit, majori pollere tacunditate hominum, ubi vetus Gomorum S ptor Itomandes merito scribit esse oscinas
entium, & velut vaginas nationum. vid. Boinuti loco est. lib. I. cap. l.
XIII. Caeterum uno atque altero Seculo post Taeui marem, cum Ag
manni, Franei, ac Saxones, Suevortim e trans Salam arepae Avim nationes,
Gothi, Burgundiones, Mandali, Quadi ac Miarcomanni, propriis ac discretis ab invicem nominibus clari haberentur, isti Hermunduri dicti fuerunt Romanis Mevi, & regio eorum Mevia r quod ea potissimum occasione sive causa factum credit Cluverius Ac. eis. m. s. e . a 3. quia hi post Alemannos de Fram eos Romanis in Gallia Provincia ad meni ripas agentibus proximi, & hi Medii Hermunduri , cum Alemanni reliquerunt Germariam, dicuntur ciuverio I. e.
408쪽
In eomm se is paulatim ad Danubirem, ac porro in Mati re, ad Bri jemmis usque lacum successule, nomenque his terris sirum intulisse , quod in hune usque diem manet: posterioribus enim Seculis ea ceu proprio peculiarique v c o dicta filii Sueuis, quae antea particula permagnae illius Sumra, Hermun- 'durorum fuit sedes. Et μευμ dicitur hodie regio Ducatus titulo insignita, quae his finibus nostra aetate descripta est , ab Oriente Buariis, ab occasu Absistensibus de Meno jungitur. A ium juga a meridie habet , a Septentrione
Franconiam & totius Genmania invenitur esli portio suprema. Sola namque duobus fluviis totius Germania clarissimis, Mono atque Danubio irrigatur, d, cente Nauclero ML a. Gro Draph. Gener. I. ρος. 8 a. δ I. qu nam Dan us hodie Sueviam omnem in duas separat partes , Superiorem de omrem. Althanti in me. ad Tuit. de moribus German. pag. s. Et haec Sueuia hodie appellatur nova, sita ubi olim Vindelici & nonnulli Misti ha- , bitarunt, ut scribit Villichius in non ad Taeit. de moria. German. cap. is pag. 63 b. Quemadmodum autem Suevi omnes origine Germaniae sunt Ge tes , ita Sueυia haec tota Provincia ad Germaniin Regnum, etiam prius quam hoc cum Imperio Romano unitum fuit, pertinuit. Vid. Joh. Trittenti ius de Origine Francorum pag. m. ρυ. Constat itaque ex supra dictis, cpiod G ωis aevo Taciti nondum exortis Alemannis longius admodum & latius extensa
fuerit. Postea vero discrimen inter novos & Alemannos fieri coepit. Etsi enim e Suevis orti sint Aumanni, tamen crescente potentia distineti sunt populis definibus. vid. Petr. Bert. in Comment. Rer. Gemo. Iib. t. mp. II. pag. t I.
Aventinus in Annalibus Boisis lib. s. pag. 3 a. ex Strabone Teutonico risuae tempestatis doctissimo, haec de Suevia divisione tradit: Suevia triplex est, pars
in Germania magna inter Rhenum Danubis Pue a res continetur: pars intra Hemoniam fluam, Deum, Rhenum, missitim, ad Italiam pertinet. Creteri is Gallia ciuica eonfident, nune Gitones, Helvetiique adpestantur. Qui Germaniam incolunt , propriis nominibus fune , metit, Rhemi, Murtemsergenses, Endenses, Ducatuum; hine nomina ad utramque Nieri amnis ripam. Qui M eias tenent, Alpini, Hoeni, Engadini, Curis es , areolis Valgis Menus , a que Oeni superioris nuncupantur. Recentiorem autem Sumtis divisionem, quae etiam paulo ante notata est, retinet quoque Munsterus lib. I. Cessimographia pag. 1 I. ubi haec inter alia de situ Sumiis verba profert: in hae regione oritur Danubius seu 9er, celeberrimo Europa totius flumen, dividit e Sueviam in duas partes. Superior, D' quin meridiem respieit, Meata tute olim Matia D Vindelisio. Matia inferior superior rem initur laeum Boianicum, Ast jam, Curienses montes, ubi in sum Mis Alpibus Menus Originem fumis, Oola Drque per sexa montis angustias, quousque ingreditur a is vim Deum Conseantiensem. Da Hπι vero at occiduo fluit in Orientem , pri-o senetis, deinde auctus sexarista suminibus , clarissimas Gentes aluens, tandem septem
iniis mare Ponticum ingreditur. Sed de λntibus Danusii dicetur alibi, α deisiptio hujus fluvii videri potest, tum apud alios, tum apud Cluverium in Vindelicia & Norico cap. c. ubi hunc merito ingentis simae & non modo h tum Regionum, sed totius Europae maximum appellat, quique olim Germaniae terminus meridionalis fuit. De quibusdam vero pagis Amica nationis, in
quos illa divisa fuit juxta Puc Cresaris tradita dis Milo Gallieo, inita dicetur.
XIV. De Sureis autem, qui, ut alias Regiones nunc taceamus, g quoque aliquot annis potiti sunt, deque illorum Origine, potentia, vi tute, celebritate & situ, non possimus hic pro re Aventinum lib. 6. Ann Bυσν. pag. 37 a. tradentem: Sumor antiqui mos, latissimos, bellicosi mos a que notig os Germaria Magna populos iusse, interiora Germania, partem ei rumo L. H h majorem
409쪽
num Codanum, ubi nune Saxones partim, partim Veneri, Bberni, Mormii, Alii, Lustii, Pomerii aliar Sumorum nationes ferocissimis eon ent, obtinuisse , propriis nationibus, nominibus diseretos, a Suevo, octavo Rege Gem . nire, cognomiores esse, id e apud illustris constare Seriptores. Paria cum his tradit Crustus lib. I. Annalium Suevisorem pari. δ. eap. δ. ubi Sueυicam G
tem a prima origine deducit, & hanc a Iapheto oriundam de quo vid. etiam
Latius de migratione Gentium Iib. r. pag. νδ .er fere. diu latentem , a Rege Suevo nomen consecutam, tandem si quatenus in lucem emersisse, scribit. Suevum autem Regem nomen habere a verbo i & inde Suevorum populum in Gerra milia ma imum, Regi huic subjectum, dictum, quod ipse i cile locum mutabat, propter tenuitatem victus & quod agros non coleret se durique reconderet, juxta Strabonem lig. s. Geograph. more Numidarum hinc inde errando. Pari ratione ac Gadi dicti videntur a Celtica voce Gallo inuam
nunc dicimus T cillen I quod significat iter facere cum scit. exundans domi
multitudo patria relicita exteras petere regiones cepisset; parte eorum in D liam , parte in Librieum , atque inde in Gracis & A am, parte in Germaniam translata. Videatur Cluverius de Germania Antiqua lib. ι. cap. I. pag. ID
EV cap. p. pag. . Sed de Rege Suevo insta alia dicenda occurrent. XV. Quod autem Religionem & cultum Deorum, nec non Studia &opificia apud veteres Amos attinet, de illis scribit Crusins I. e. quod ab I de, Nereulis Libis uiauer, Sureum Regem invisisse scribitur, rationem agriculturae, vini & olei, lini & cannabis, filandi & texendi, ac metallorum sibi ostensam , Suevi & Germari primum hauserint. Ideo a superioribus Germanis 6c Suevis cultam pro Dea esse, imaginemque eius tanquam Liburnam vel naviaculam factam, ciuod trans mare huc religio venisset, & in Helvetis, longo tempore post, illius Templum quoddam in pago Mettinga, ubi nunc Coen bium ad flumen Limagum, olim Romanis ibi dominantibus, a Lucio Magiano Viraguensi aedificanam, juxta Stumpsitum in Chron. Herivet. lib. s. cap. 23. Ita beneficentiam in genus humanum Deos Ethnicis peperisse, stulte ita dicente Plinio lib. a. eos. . subjicit Criasus I. c. Sicque Regem Mevum ipsum qu que Deum a Sueris tactum esse, eique sylvam horridam consecratam quo in loco nunc Gaerlierum oppidum, & Lau Densis Regio humanisque victimis litatum. Quis autem n t fabulam I dis, quam Aeraptis vira functam, ob beneficiorum memoriam, quae in ipses contulerat, divinis honoribus sunt prosecuti, Sacerdotesque ei instituerunt: de qua multa Plutarebus peculiari libro seripsit, item Diodorus Siculus lik ι. Hs. Pertinet autem huc locus Taciti
de moribus Geminuorum cap. p. Rars Suevorum er I di faerificat. Unde eausais' origo peregrino fucro, parum comeri, nisi quod Arnum i um in modum I burna figuratum, docet advectam religionem Argumento autem horum Saa Fum I dis a Suevis usurpatorum Bochartus in Geograph. Sacra pari. post. lib. t.
cap. a I. pag. yo F. credibile esse scribit, ex Aet D priscam aliquam Coloniam ab Aeraptis Hercule in Aumauniis terram esse deductam. De iis quae per I dem significantur ex sacris Aemptiorum literis, vide Pieri Valeri in Hierogl LiIU. 3s. Addatur Cluverius in Germania Antis lib. r. eap. as. ubi de falserum Numinum venerationis origine agit: & de Origine ac progressit Idololatriae vid. G. J. Vossium in Irieologia Gentili, ubi lib. r. cap. s. etiam quaedam de I ri, tanquam principio passivo Aegyptiis c v. idem i. c. lib. a. cap. a I. &quae Plutarcho natura mundana habita fuit, tradit. Videatur idem i. e. cap. ρ
ubi Cererem seugum Inventricem & Legiferam eandem esse scribit, quae AEgyptiis Ira, Soror & Uxor Osiridis Regis, quae cum marito, tum sationem dincuisse
410쪽
enisse tamenti . tum leges de agrorum discretione ob Nili inundationem an
num tulisse dicitur : unde Sacra Si ae Cereris , seu Aet tia Uris, apud Gores instituta. Hinc quoque in L dis Pompa ab iisdem, ad celebrandam beneficii accepti memoriam, tritici,& hordei vascula circumferebantur. Vid. idem i. e. cap. a T. pag. ao o. qui eap. 38. difficulter se poste in animum inducere scribit, Germaior emas I dis numen, cujus sera adeo notitia i cisam αR,manis accepisse ab Aenptiis r sed, si seperstitione tot seculis intermortua locus aliquis sit conjecturis, dicit, Gerretanis suille reliquias priniaevae traditi nis de Ai- de Eua, quorum ille Minos sit, haec Isis r ac ibriasse ex loni σtraditione Germanos retinuisse Hebraeum Igua , quod apud Moseu de veterunt
Latinorum lingua Viram l onat. Rominis autem .Acum audirent Germani
genti cultos Mun de Ueba, ut ex illo Mannum, ita ex hoc I dem fecisse, quia non viderent, quod Numen Ueba quam L s esse posset , in quo multum talsi sinit Nis & A Dptiis ut o ris Adamus, lic Eva L r nec enim putandum,
primorum parentum memoriam in A a penitus intercidisse apud Gentiles , m meo autem Germania oppido haud nomen esse ab I de, ut quidam putant, sed a ferro, quod Germisis LMer, Vossius quoque Deo est. notat. Navigium autem I dis coluisse Aeraptum testis est Fulgentius in M thologico & Laetantius
M. F. cap. r . Certus dio habetur in fastis, scribens, m L dis nouium emebratur, qua res docet, non tranasse idam in AEeraptum, sed navi ri Christophoriis Coleriis in notis ad Tacitum de moribus Germanorum suspicatur, hunius Alanis Udis Sacra ab ipsis Graeis sescepisse Sureos, qui ad Uri ripas his,
tantes , saepe cum Samistis ad Pontum usque Euxinum excurrerint i sed veli mentissime hunc errare scribit Cluverius iis Germ. Antiq. m. t. cap. as. quia is nullos Suevorum cum Sarmatis ad Euxinum mare excursus monstraverit adhuc
ante tempora Trajani, in cujus Principam Deitas de Germania scripsite tum vero haud ita facile peregrina sacra adscisci per excurseres: denique non terra, sed mari navigio advectun I dis in Gemmaniam religionem. Et licet Vositus L e. I dem Germanicam vult aliam videri ab Aet iis, illam tamen pro Aegyptiaea proprie habitam suisse priscis Gracis atque Latinis, ex auctorum lectione manifestum esse scribit Cluverius i. e. At quia & Aenptii de Graci de Latini, Se simul Germani nostri, Sacra ejusdem iisdem coluere ritibus, haud obscure inde patere, non ex Aerapto demum posterioribus temporibus eam accepisse superstitionem Latinos, Grineos atque Germanos, sed jam inde a dispersione itium ex una AFa omnes pariter in suam quosque terram detulisse, quemadmodum 8c reliquorum Numinum religiones, sacra item dc ceremonias. Qua
nam tamen hae e revera fiterit L s, haud facile quem dicturum in tanta opini num discrepantia, porro ait Cluver. Le. ubi id nihilominus planum atque clarum reddere conatur, de aliarum Gentium de L de intacit Theologiami illamque Lunam esse, ex Aeraptiorum Theologia constare scribit, de qua vid. Vossus L e. m. a. eap. a . Signum tamen ejus cur fuerit navigium , haud facile dicit, nisi suspicari libeat, significare id aesi Arcam, quae celabrata fuit Ubstis mortalibus, ob memoriam servati ab aquarum inundatione gemςris linam. Ea tamen res quomodo ad Lunam quadret, dispicere nequit taureri L e. hinquod Us idem fuerit Numen eum uno ex Ca risus Fratribus V a L e. eap. a . Aeraptios finxisse, quaesit Luna, navigio velis credit, 'ishumidaen Lunae naturam, quia luna corniculara navigium refert. Nisian aia tem ys Dea quod habuerit apud Germanos, velle indicare , id sota divinare, quando nullum ejus rei extet md auctores indicium vel affumen tum, scribit Cluveri quoque L e. Quia autem Surei quondam UT G aec hant, ea causa sibi persuadet Conradus Peuttingerus in Sermoniatis nonvival