Quaestiones horatianae quum de carminum forma venusta generati, tum separatim de Carm.I,22,III,8 ...

21쪽

47 54. IV, 4, 25. 36, 71. IV, 5 s. 43. . . . C. B. 18 19. m. 't.

Quibuscum locis os hi: III, 20, 3:hDura post paulo fugies nati ae Proelia raptis', quibus Vor duplicem mul antithesin effectam vides of a . Dillenb.)m, 29, 14:ἡ Mundaeque svryo ub Re ouperum

Coenae sine aulaei . . . μ

-Vastata oenorum tumultu Fana deos habuere recisa. es. o. is., Praeterea m 18 6. III, 24, 1. 61. IV, 4, 3. 3. C. S. 21. Carm. IV, 4, 7-9:ἡVernique iam nimbi remotis Insolitus docuere nisus Venti paventem.μNeque neglegendi sunt huiusmodi loci III, 29, 2':

ἡ Ρrudm futuri temporia exitum Caliginosa nocte premit deus. μm, 29 49-52:hFortuna Revo laeta negotio et os. Ita Io.)Ludum insolentem ludere pertinax Transmutat incertos honores, Nunc mihi, nunc alii benigna. μSim. III, 18, 11-12. IV, 1, 10-11. IV, 11 11-12.

Nomine aliquo, e duobus vocabulis pendente et sic posito, ut medium inter utrumque intercedat, commode adstringitur or tio et tanquam corroboratur sententia.

22쪽

Reddas incolumem precor. V. m. ille .)I, 14, 16. ἡludibrium'). II, 11, 12. haetereis consiliisq). III, 23, 15-16 Accusativus parvos deos' referendus est ad Vocabula istentare' et coronantem. IV, 2, 33. hmaiore plectro ). IV, 13, 10. iste ). - Vide ille . ann. ad 11, 7, 25. II. Amat Horatius, periodum aliquam prim in sequentis demum strophae Versu concludere. Quam scribendi proprietatem imprimis invenies, ubi sententiarum quaedam

antithesis intercedit. ' - cf. II, 8, 1 sq. ἡIma si iuris tibi peierati

Ρoena, Barine, nocuisset Tmquam, Donte si nigro fieres vel uno Turpior ungui: Crederem. Sed tu . . . . m 1, 17 sq.-Destrictus ensis cui super impia Cervice pendet, non Siculae dapes Dulcem elaborabunt soporem, Non avium citharaeque cantus Somnum reducent. Somnus agrestium . . . . Ibidem . 37. IV, 14, 29 sq. is . . . . barbarorum Claudius agmina Ferrata vasto diruit impetu Ρrimosque et extremos metendo Stravit humum sine clade Victor Te copias, te consilium et tuos Praebente divos. μ

Claudius hostes vicit, sed tuis auspiciis adiutus.). - CLI, 16, 25. II, 9, 17. II, 10, 17. II, 11, 17. II, 17, 9. 22. III, 2, 29,m 4 42. III, 16, 13 m, 17, 13 m, 23, 13. III, 29, 1. IV, 13,

5. cet.

23쪽

rum mihi liceat laudare constructionem. - CL Diblenh. ann ada, 21., cui hae de prima huius carmini atropha adiungi possunt: ἡDianam merae dicite virgines, Intonsum mari dieite Cynthium

Latonamque premo

Dilectam penitus I LμDeorum dearumque nomina admirabili arte disposita vocabulum dicite' luculenter repetitum nomina Latonam', supremo', dilectam', Iovi' praeclare in initio et exitu vor- suum collocata et sic distributa, ut primum tertio, alterum quarto respondeat de V. 1. cf. . o. Io de . . . o. D. De carm. II, 10 5 sq. se Auream quisquis mediocritatem

Diligit, tutus caret obsoleti Sordibus tecti, caret invidenda

Sobria aula. μDillenb dicit: Nolim praetermittas artem in positione Verbi secaret' conspicuam; eodem duorum Versuum loco graviter repetitur); deinde . . et 7. miro modo ita compositos Vides, ut eisdem locis collocata verba eundem ambitum habentia easdem emciant caesuras. dde Vocabulorum primo Versu complexorum

praeclaram dispositione. cf. . . c. B. o. Io.); ultimorum nominum admirabilem ordinem cf. B. O. xv. o. 12.); verbiis Sobrius', quod una cum adiectivo tutus summa sententiae .ri utitur, insignem locum chiasmum denique, quo Verba tutus caret caret Ohrius praeclare inter se iunguntur. Carm. IV, 4, V. 37-48, quorum eerthampius V. 41 8. immerit reiecit, formae Venustate admodum excellunt. V. 37. Quid debeas, o Roma Neronibus,

Testis etaurum flumen et Hasdrubal Devictus et pulcher fugatis Llo dies Latio tenebris,

v. 1. Qui primus alma risit adorea, Dirus per urbes Afer et italas Ceu flamma per taedas vel Eurus Per Moulas equita Vit undaa.

24쪽

na deos halueis rectos. μRespicias quaeso V. 37 Vocem Νsronibus' in exitu, V. 42. dirus in initio Versus positam. V. 37-38. Verborum ..Hasdrubal devictus distributio

V. 39-40. Vocabula fugatis tenebris', utramque in fine Versu collocatum simul hanc Verborum copulationem .pulo hex fugati ille dies Latio me iaμ, qua VOX Latio' commode excipitur; V. 1. Qui primus iam risit adoreαμ; V. 42. Dirus per urbes fer tu Badas'; V. 44. Eurus per Si diis equitavit undas'; simul metaphoram et nomatopoeiam V 46-47. Verboruin impio tumultu' positionem orationisque Venustum ordinem si impio is ala poetiorem tumultu famιμ; V. 47-48. VocabuIhrum vastata fana' eximiam sedem; r. s. Fana iam habuero rectos'; totius sintque periodi ni eam in recitando carinine pulchritu-elhem. Strophili eximia arte coinpositas praeterea has invenies: 1 9, 21 sq. hs inuenh. ann.). I, 16 5 12. III, 3, 61 sq. m, , ε -2d 25-2s m, 23, 5-8 alias. Legentium Vix quemquam, qui locos attente examininerit, effugiet, succrevisse et magis magisque invaluisse Horati componendi artem maioremque esse in tertio a quarto, quam in primo et secundo carminum libro De qua re nolim ignores Bernhardyi iudicium in hist litter Rom. pag. 523: Wenndas erste Buc nota aufi in lan, ehalion Ausdruch nur de Beon eine neue satiun anklincto und de un-sichere Nachahmer errata . . . . so leutate schon aus dema eiten in Gradras Serasistandioeit undineis hemor, . . . .

25쪽

- 23 hiat dis Behereschun des prachachaiges mi dem gemessenen ΙMen eis Helchen Schrit . . . . inuen in 11 ende Rhetori und gin usten Mnsimittet drino im vieris Butae in ginhaltener, senstbemaster o duro .... Dies Biliner indde Boden, in dem Hor ens sesten anget teter ut muraeli; si haben ei non langdauemden influs aut die poetistae eo, ni de Neuore gemundes.' Generali dissertationis parte absoluta, iam num oratium ab iniustis aliquot erethampi et Arsi conviciis defendere possim, periclitabor, qua in re etiam hoc proposui mihi, ut paucis illustrarem, quantum omprobandi iudici firmamentum haurireture compositione carminum atque forma.

26쪽

Pars III.

A. eam. I, 22 disputans. Carmin illud Horati saepe laudatum Integer Vitae . . . quum erro acuto sercia ius et Lehrsius resecuerint, omni aditis criticae pus erit apparatu, ut eorum infringatur pera atque opinio. Quare primum de codicum auctoritate, tum de argument carminis, denique de lam mihi agendum videtur. Atque codices quidem ad unum omnes carmen integrum ea, qua nunc utimur, forma exhibent. f. editio esseri Minoideri. Lipsiae 1864. - Diomedes grammaticus in catalogo carminum Horat ' hoc carmen omnino misit. Cui tomen Gruppius ἡπι- nos' p. 392 vetustius Mari Victorini rhetoris testimonium iam Opposuit, qui V. 18. arbor aestiVa recreatur aura ut Ηο-ratianum bis citavit. '' Idem i. o. p. 387 dicit haec: Da Zeugnis de Diomedes stehi nitat an Haron amessessos da . . . . Diomedes senstunterliem nota ers der vita E seMen natalch et ium auch Stilae, ege melche eine Verdachiniinde Vortiegen, Minemis inmerito deminora diirsen enueisse lasse cet. Quare non falso Gruppium iudicasse arbitror, quum Diomedis auctoritati fidem non habendam esse existimat, nisi argumemtis ex ipsius carminis condicione petitis fulciatur ac sustineatur. l. o. p. 390.). ' Quae in hoc carmine nulla esse, iam altera quaestionis parte, qua de argunaento agetur, me Spero ostensurum. eerthampius enim, quem secutus est minerius, stropham 4. reiecit. Mira', inquit, terrarum adeo dissitarum Dauniae et Iubae telluris coniunctio parva Italiae pars et ingens tricae LM. Milia Lipsis 1857. p. 522.

in quae in ea de Diomede exposui.

27쪽

- 25 regnum illa militaris, hoc arida nutrix leonum Epitheton militaris ' non facit ad horrenda animalia, quae plurimum gignuntur in eis regionibus, ubi homines minime sunt militares. esculorum nusquam fere inVenitur. Ρrimum nullam habet dissicultatem Dauniadis parvae et magnae Mauretaniae coniunctio vina aut decempeda non metitur posita Neque terrarum distantia quidquam facit. lias in componendis duabus regionibus res respexit Horatius, quas communes habeant atque insignes. Est enim arida Mauretania, arida autem Daunias quoque; cf. p. III, 16. siticulosa Apulia' i. e. Daunias. Carm. III, 30 11. pauper aquae Daunus. rid. Met. XIV, 10. arida Dauni arva. Sed cur hanc utriusque terrae proprietatem oratius indicat Nihil clarius. Namque terra rivis pluriaque pauper neque ab hominibus culta seris Optima praebet receptacula. - Quod si reputamus ac locum denique carm. I, 33 7. respicimus, ubi lupi Apuli' distincte et arm εξοχ sicut I, 1, 28. Marsus aper III, 20, 2. Gaetula leaena', alia aliis locis commemorantur, num etiam tum miramur Dauniadem et auretaniam a poeta compositas utramque aridam, utramque desertam atque beluis fecundam Haec eadem regionum natura paullo plus pollere mihi videtur, quam magnitudo, quam distantia. At adiectivo militaris' laborat stropha - Hoc eertham-idi Pius recte animadvertit offensionem aliquam habent Verba poe alae, quae tamen excusatione non prorsus carent. Namque Oetas, imprimis epici, rebus non ea semper epitheta adiungunt, quae cogitationum nexus loco aliquo maxime desiderat; sed quibusdam utuntur, etiam neglectis aliquatenus eis, de quibus modo dicitur, eisque utuntur adiectivis, quae e perpetua tanquam con suetudine constantia facta sunt et lixa ab eaque rei parte desumpta , quae maxime ubique eminet et exstat ' Sic h. l. Ηο- ratius Dauniadem militarem' appellat. Namque Apulia incolarum strenuo animo et virtute bellica inclyta erat atque insignis.

28쪽

Incuteret violenta.

Carm. III, 5, . ars et puli notae sua obliti virtutis vituperantur. Ubicunque Horatius de Apulis loquitur, fortem sorum laudat animum Epicorum igitur more'. quoque l. Vulgari illo utitur epitheto. - Α non est spicus poeta Horatius Atest in describendis tali modo terris Quare Horatiana quidem esse Verba existimo quamquam non . nego, paullum esse lapsum arte poetam. Etenim aptiore sensuique magis accommodat vocabulo obebat uti. Sed ne oratius quidem erroribus omnino Vacat, quibus ne venia denegetur, tenenda est ratio illa,

logio. 1855. p. 720. Quid porro Contradictionem in adiecto eerthampius statuit: horrenda animalia plurimum gignuntur in eis regionibus, ubi homine minime sunt militares. Optime. - Laudandum acumen sagacissimum, laudanda constantia. auretania credo non erat militaris ideoque tot leones generabat Qui non norit Maurorum insignem belli virtutem Nonne . . eertha ius hiacula Maura vidit Attamen ei Iubae tellus leonum nutrix non displicet. Quae de voce aesculetum eera exposuit, nihil valent.

ἡFuit Horatius' ait, Verborum novator, sed alii scriptores, credo, Vocem a tam idoneo auctore commendatam recepissent. Sed

ipse eera locum in Varronis L. L. V, 32 152. attulit Addi

potest lin. h. n. 16, 10, 37. et Comment. Cruq ann ad Carm. II, , . ut pineta esculeta, Vineta, sic et querceta dicuntur loca, ubi multae quercu nascuntur.' Si quidem aesculetum proprie icus erat Romae, sicut cometum, lauretum', id quod Ρeerlh bene ostendit), num tam insolens est apud poetam Verbi alicuius paullum mutata significatio, ut h. l. aesculetum' sit ager aesculis ferax Vocabulum aesculus' invenitur apud Horatium in Carm. III, 10, 17. ἡrigida mollior aesculo. Quam gravissima eslhampi argumenta infirmasse mihi b

29쪽

- 27 de , oeterae causae, labae tellus non satis distincte indicat . . . . Ieriores sunt, quam ut strophae auctoritatem Hor tianam auspectam reddere possint.

Restat, ut de sorma huius strophae nonnulla exponam. Quae Ἀλν magis Horatiana vix potest esse. Videas quaeso hanc verborum distributionem:

n militaris Daunias talia alit a cuiatis.μ

Bene etiam hic verborum profluit ordo: ἡNec Iubae tellus generat leonum Arida nutrix. In qua periodo Vocabulum generat' optime intercedit intera stantisa tellus' et nutrix quorum utrumque genitis accuratius describitur. Veni nunc ad Lehra indicium. Qui non contentus quatuora PesHkampi versibus excussis maiorem carminis partem cariblatione sua impugnavit et amputarit.

Antequam vero argumenta eius ponderem, de unisersa cadiminis condicione pauca iuvat sacere verba. - orati enim inoondendo carmine summum consilium id erat, ut Fusco amico Vitae innocentiam grata quadam et amoena ratione comprobaret.

Quod non sterili doctrina consectatur poeta, sed narrationibus, exemplis, imaginibus. tque hoc ipso carmine Horatius praeclaro artifici usus sententiam grato ornavit loco. Nam quis est, qui cogitationum ignoret ludum venustum qui poetam illustran, da sententiae ausa lepidam de semetipso narrationem intexuisseo lasciva superlatione auxisse non intelligat Quis, qui a mario solemni carminis initio per tot tantaque pericula, corpori quidem, minime vero animo atque virtuti pertimescenda, ad amoris delicias poetam comitatus eius non laudet iocationem ac sestivitatem Leessius quidem non laudat; non sensisse Videtur totius carminis sonum iocularem sesederunt eum ridicula sentemtiose vel sententiosa ridicule dicta. Etenim si serio ac frigide Horatius loqui voluisset, profecto non ad pericula confugisset, quae Syriarum, Caucasi Hydaspis terrores homini incutiant, iaculis atque sagittis depellenda sed vera virtutis pericula, velut hominum invidiam, alumi , T -

30쪽

ses, urde ma gulaieden gestetit Merde honnen. μQuo nisu argumento Lehrsius extremas strophas non genuinas esse contendit, endesius poetae negligentiam tantummodo Vituperat. Utrum rectius Exspectabamus quidem securitatis notionem ultima stropha expressam; attamen, quoniam deaideratur, ab Horatio V. 16-24. illic non possumus abiudicare. Sunt enim, quibus excusetur poeta et spe teneor, lare ut a graViore quidem eum defendam criminatione. Res ac tempora quaeso ad Oculo reVocemus. Horatius, amore captus, quum in suavi alagae memoria defixus per Silvam Sabinam spatiatur sidum meam canto Lalagen et ultra terminum curis vagor expeditis' subito lupum procul transcurrentem Videt. Quo mandeat perterritus periculo, quum intactus tamen evaserit, deorum religios quo erat animo praesentem tutelam cognoscit, qui hominibus Vitae integris artiumque bonarum studiosis faveant. Quam Veterum Oetarum communem sententiam, pio Vati atque innocenti nunquam deesse deorum numen auxiliare, ut carm. I, 17, 13 - 14 Verbis