장음표시 사용
31쪽
atque Fusco amico, homini lascivo illi quidem os Sat. I, 9, 60 sq.), despondit Lupum enim illum fortuito praeterruentem
et tanquam metu poetae perterritum inermem se furasse lepide fingit Horatius. Ea est Vera carminis origo, ex occasione sorte allata profecti. Quam si reputamus Horati commotionem, cogitationum perquam facilis est cursus neque uspiam filus abruptus. Quae senti at et cogitabat, deorum semel expertulit benevolentiam ubicunque securum se confidere eorum auxilio, extremo carmine non
distincte quidem et iterum verbis indicavit poeta. Sed cur fecerit Num tam male noverat oratius Fuscum aut Fuscus Horatium Haud dubie alter alterum optime intelligebat ac perspiciebat. - Latet etiam securitatis notio Verbis poetae Venusteque Versibus,,Dulce ridentem Lalagen amabo, Dulce loquentem intexta est, quippe quum amoris dulcedine minime queat frui, qui vitae securitate caret. Est igitur Vera et tecta Horati sententia, se pium Vatem et praesenti deorum auxilio fretum ubbounque terrarum posse poesi et amori, mali abieci inani timore, indulgere Quae Letasium quidem potuit fugere, Fuscum certe non fugit. Proinde audiamus, quid amplius de carmine Lehrsius iudicet; etenim tertiam quoque strophani finamque me ilVa . . . . loco movit: Das si im hochsten trade a Bedenhen herausiorderimit dem Absali des ones gegici die eiden eraten, araus dari man beatehen Ich habe nichio in geholint, mich anchmalmitisine Fiktion u vergnugen: enn e den a Ware, assdor Sohat Fuscus Aristius, te vir hi aus de neunte Satire lesbhastichennen, Oninora i lite de iis it dem Antange de ediaten rei Strophen rhieli, enni er an nach de feterlich-my-atoriose Tone de heiden ersi fit, in Nelchon di0Ρhantasi in dieaticianistae undosiatischen iisten uti Wildnisse versetri me mi iure I 0Wenon Tigurii iiii Hydnen, enu er a aus
32쪽
de hoc carmine iudicium paucis Verbis sic fere potest compre' au hendi: V v. 17-24 ab oratio non sunt profecti; sed ne v. 9 - 16 quidem Horati possunt esse, etenim a sola primarum at pharum prorsus recedunt. Si fortasse tertiam stropham ab Horati compositam probaremus, tum quartam stropham a Fusco per iocum additam iudicare deberemus. Quam tamen tertiae et quartae strophae defensionem ne Lehrsius quidem ex animi vera sententia hausit fictio tantummodo est, sed nugatoria illa atque inanis. Ipse utramque ab Horatio abiudicat, tertiam quod priorum stropharum rationem non semet, quartam, quod sit lacherlita graulich. Ρrimum de tertia stropha quaeramus namque de quaria quum supra iam dixerimus pauca tantum addenda sunt. Lehrsius eam dicendi proprietatem neglexisse mihi videtur, quam saepe in Horatianis laudarunt interpretes, quae in studio illo posita est poetarum, ut dictum aliquod commune, doctrinam
generalem certis rebus ac singulis illustrent rerumque quam notissimas semper et proximas eligant. Quemadmodum res se bbus non subiectas ad coucretionem revocant, sic eodem repra
sentandi ac depingendi studio de rebus generalibus latioribusque notionibus distributione utuntur. Quodsi Horatius dixisset: ego
quoque inermis e Gavissimis periculis mire iam ereptus suin', non esset poeta quum dicii: me quoque in silva Sabina lupus nuper fugit inermem', ου poeta. - Sic enim positarum est loqui,
sic Horati semper certa res, nota exempla, argumenta de proximo sumpta affert. - Quae praemittenda putavi, ut comminuero Lehrsi opinionem Generalem enim sententiam, primi Vedisibus propositam, tertia strophainoratius lepido quodam exemplo
33쪽
comprobat. Qua in re quemadmodum poeta cogitationum nexum reliquerit, equidem non Video. otius enim c minis comicam, ut ita dicam, severitatem ac maritatem, quae ne in primis Dbdem strophis ignorari potest os pag. 27. , oratius grata iocatione luculenter auxit atque ornavit. Indidem lupum ilium quarta stropha tam horridum atque terribilem vixit, quam in perlationem accommodatam etiam esse ad sensus, quibus poeta, quum conspiceret lupum, subito moveretur, recte ille urgerus annotat. Neque Vero nimia est et temeraria superlatio lupus enim satis terribilis etiam leonibus antea commρmoratis ci quae p. 25. de lupis Apulis annotaVi. - Quibus expositis lupum satis defendisse existimo. Denique ad defendendam carmini condicionem genuinam sorma accedit, qua nescio an Horati magis proprium aliquid inveniri possit. V. 1. Integer Vitae scelerisque purus chiasmum invenies eamque Vocabulorum dispositionem, quam parte II. . . . laudari.
V. . , inhospitalem Caucasum f. . H. B. O. xl. V. 7-8. Verba arctissime int6r se copulata, loca sabulosus lambit Hydaspes oratius artificiose sic distribuit, ut si fabulosus et Hydaspes finem utriusque versus obtineat simulque primum Vocabulum ad tertium, alterum ad quartum referendum sit. Ti. . H. B. o. 2. o. v. V. 12. Verba fugit inermem' antithesi essiciunt, de quaos. eters. p. 11. O. 3. De strophae quartae constructione supra dixi et p. 27. V. 1 et 21. anaphora Horatius usus est. Cf. Ρ. II. B. O. a. V. 17 adiectivum pigris', postposito Vocabulo ubi μ, maiorem assumpsit Vim, quae Verborum transmutatio, hyperbaton nominata, plus semel apud Horatium inVenitur. Cf. III, 3, 11.
32. V. p. 13.) m 4, 13. 70. II, 19, 25-26. V. ille . ann.)IV, 4, 25. IV, 9, 28.
V. 18. Vocabulum arbir', in capite HrSu positum, et cum superioribus et cum inferioribus Verbis decussatim conexum est: hΡone me pigris ubi nulla αm i arbor aestio re
34쪽
Iuppiter MV. 21. h nimium propinqui Solis Cf. . H. . o. in. V. 23-24. epizeuxis cernitur: ἡ Dulce ridentem Lalagen amabo, Dulce loquentem. f. . H. B. o. u. Ροstremo ne hoc quidem neglegendum est, compluribus locis vocabulum aliquod gravioris momenti inter duo alia positum esse, quibuscum necessario cohaeret CL
V. 3. Venenatis graVida sagittis. V. . per Syrtes iter aestuosas. V. 10. dum meam canto Lalagen. V. 11. curis agor expeditis. )V. 22. terra domibus negata.'Cf. . H. B. O. xx. Quae quum ita sint, quum et codices carmen integrum exhibeant neque in argumento gravior insit dissicultas et forma cadiminis Horati consuetudinem dicendi maxime sapiat conclusionem facio, ab Horatio carmen esse compositum atque Diomedem gram maticum erroris convincendum censeo. Quod idem Gruppius arbitratur, qui dicit: Das Gedichi anni chne an Rundun undFtillegu Vertieren, eine Strophe, eine esse enctehren. Cf. ἡκ- nos p. 78. 80.)B De arm. III 8 disputatio. De carmine ΙΙΙ, . ἡMartiis caelebs quid agam calendis ...')Ρεertia ius hoc scit iudicium: carmen est Oetae balbutientis, qui colorem quendam Romanum simulat, sed levem illum et fucatum. Videtur thema esse grammaticum: oratius aecenatem alendis Martiis invitat.' - Ab orati igitur abiudicat. Quae sententia ruppio comprobatur cf. Minos' p. 4.): Iohstimine eertham voltig ei das die de dere letgte Strophescho Guye Verdachii schien, in threm angen Inhalte socieerun mat ist, das e schWer Wird, si Hora und liberhaup einem Dicliter guguschreiben. Alii interprete nonnullos tantum carminis locos impugnarunt velut postremam stropham Mei' expeditis legendum esse, bene ostendit rellius.
35쪽
ibidem p. 61.): in inelchartiosi des ones und Stiles duroh
MDona praesentis cape laetus horas Linque severat Qua in varia opinionum discrepantia ut disceptationem aliquam probabilem exquiramus, eandem quam supra iudicandi viam ingrediamur. Kellero et Holdero testibus codices omnes carmen habent ac
quidem inscriptione Ad Maecenatem' praeditum. Quorum fides sustentatur testimoniis Servi ad Virg. Αen. VIII, 38.), Donati ad er Eun. ΠΙ, 2, 25.), Prisciant XVII, 161. qui complures
huius carminis locos eosque Horatianos commemorant Diomedes
grammaticus in catalogo suo p. 525 haec dicit: Ρrima de tertii libri Diomedes complectitur sex prima carmina, Alcaicum metrum habet, secunda de hQuid fles steri .... quod carmen in editionibus est septimum tertii libri Asclepia- deum metrum habet, tertia de MDonec gratus eram tibi in editionibus carmen nonum Asclep. metrum habet, quinta de
ἡExtremum anain in edition. carmen decimum)Asclep. metrum habet. Quis non videt errorem Diomedis Enumerarit primam, secundam, tertiam, - quintam den quartam omnino transiliit. Atque hanc quartam de carmen fuisse Μ -tiis caelebs sine ulla dubitatione contendere possumus. ei-lius annotat, lacunam etiam esse in uno codice Diomedis et asdit: Excidit descriptio carminis octavi, quod missis carminibus 2, 3, 4 5, 6 post nonum carmen transpositum pro quarto numeratum fuit.' - Quare quum Diomedem errore non esse liberum iam in carm. I, 22. Ostendisse mihi videar, eius addubito atque examinabo tacitum de hoc carniine iudicium, rationem illam Gruppi secutus, quam p. 24 laudaVi. - Namque quum Veterea communi sere atque constanti sententia Horati carmen vindic
36쪽
- - verint, eorum mihi plus valere videtur iudicitim, quam unius Diomedis auctoritas. Fleque in arguanent aut compositione carminis quidquam equidem inveni, quod indignum Horatio censeam. Ρeerlhampius neque reriim ac temporum condicionem respexit, neque animi commotionem intellexit, quibus impulsus Horatius carmen conscripsit. Cadente arbore quum paene oppressus lim esset Horatius,
sed divina manu mire servatus es. ΙΙ, 13. II, 17, 27 ), deis, quo rum saepe expertus esset auxiliiii. cf. I, 22. III, 4 9-28.), grata mente ac pia conΗervationis suae memoria quotannis hostias se immolaturum, VoVerat III, 8, 6-8. II, 17, 3 32.). Iam redeunte fatalis rei die quum sacrificium anniversarium appararet, Maecenas, quem ad epulas cum sacris celebrandaa invitaverat, miratus advenit, cur hoc potissimum die, Matronalibus, caelebs amicu sacros apparatus et coenam institueret Fortuito enim evenerat, ut Horatius, ipso Matronalium die in periculum illud adductus, hoc maritorum dumtaxat die festo, quamquam caelebs, privatus tamen domi sacra faceret. Quam praeclara iocandi cum Maecenate occasio Maecenatem onim, qui fortasse non iam certo meminisset atque reminisceretur, quo die quoque temporis puncto casus ille amico accidisset, consulto, quum invitaretur ab oratio, de ratione sacrifici celatum esse, haud temere suspicari possumus, quum praesertim hoc anno Ηο- ratius primum sacrificium institueret Maecenatis igitur mirationem quum animo praesensisset, intrantem stupido vultu ο-mum lasciva excipit interrogatione: Quid hoc tu ignoras, amice doctissime, quid ego, quamquam caelebs, Martiis agam Kalendis,
quid velint flores . . . γ' Namque bene sciebat, Maecenatem non aegre ferre hanc iocationem, qua amico amici sincera familiaritate oblivionem obiiceret imo Maecenati risum se excussurum eiusque exhilaraturum esse negotii atque curis nimis repressum animum, certo confidebat Atque ipse sibimet laete interroganti amicum respondet: -VOVeram dulce epulas onmem amico, uecopinatae rei miratione occupato, loquendi occasionem praecipit instantibus precibus eum comiter, ut una secum diem festum
celebret, rogat ac retinet. - Quid pulchrius γCarmen ex animo orati profluxit pio illo et grato erga deos, aecenati servido amore dedito, a ioco vitaeque iucundit tibus millime alieno. tale carmen indiguum putemus Horatio 3- Quum argumento praeclarum tum forma praestantissimum est.
37쪽
iam eor hampi singula perlustremus argumenta, Ad . . annotat ,Haec longius separata sunt a nomines desaecenatis neque cum reliqua ratione cohaerent. Et qua doctrina opus erat, ut homo Romanus sciret, quid Me matronalia l), quae quotannis redibant Ver ad id sciendum requireretur doletrina, iii Gr eoaγμΡrimum Beriuampi argumentum nullum est; nam aecenatis nomen omnino nihil ad rem; oratius amicum alloquitur iο-culari nomine docte' ἡDu gelehrtes Haus '). Cur vero aecenatis nomen i V. 13. quiuat posuerit posit', infra p. 38 ostendam; ρψHkampius Horati artificium ignorarit. - Α n facetiisi squidem intellexit poetae. Idcirco enim, quia nulla, in tu he-que Graecε, requiritur doctrina, urbana cum dicauit te iocul tu in multiplicem Vinamvie doctrinam amici '' Nequu quissiquam offensionis habent Verba, si cum Benileio sermones' legimus et litiae a Graecorum et Bomanorum' intelligimus. Denthque si signisu interrogationis subiicimus, optime cum reliqua or tione Oh orent. Verba enim Voveram sunt OSponsu qmi ipse Hor tius bimet interroganti miratoque amico reddit, neque Raetior sententu um copulati potest esse, quam nullεν, quam abrupta. Scribendum est:
n mitraris Docte serm0ne utriusque linguae 3 Voveram Matque Vertendat :
que poeta indigna minime vero causa tam maris, ut una cadiminis infrmare possit auctoritatem Horatianam. V. 14. Centum cyathi ieerlhampius: ἈSobrium hominem l
Sunt alia quoque participia, quae substantiorum V utuntur, velut dith ratus, advocatus.
38쪽
quae Acron annotat: -Verbo usus est conVivarum centum cyathosi Recte entleius, nisus illo vidi doco, Fast. Π, 531:ἡSole tamen Vinoque calent, annosque precantur,
Quot sumant cyathos, ad numerumque bibunt , interpretatur centum cyatho sume et totidem amico sospiti precare annosl eertha ius de industria dissicultates quaerit. . . V. 15. erfer lucernas Vigiles in lucem. eerthampius: Male latine dictum. erserimus lucernas nimium splendentes, ipsi oculis non adeo firmis, vel perferimus lucemas male olentes. Aliam notionem perferendi hic ignoro. eertha ius igitur vocabulum perferendi . l. notionem non habere existimat, nisi ἡpatiendi.' Sed monendum, hanc vocis significationem omnium esse novissimam, quascumque ei optimi tribuerunt scriptores. Ρrimaria et peculiaris significatio est: portare seu ducere aliquid ad locum aliquem certum. Et hanc quidem notionem hoc quoque loco vocabulum obtinet. Nam lucernae dicuntur pro luminibus, quae usque ad mane poeta amicum iubet extendere atque producere. Imagine igitur hanc expressit cogitationem: Sine, ut perducatur seu continuetur convivium usque ad primam lucem et nobiscum mane, donec finitum sit. Orellius. Scholiasta explicat: ducamus insomnem noctem. Etiam haec est poetae iocosa superlatio. - Ceterum duo Bentieti codices Regin et Magdal. exhibent profer', quam lectionem ambiguitatis causa minus accommodatam esse putat de scriptura perser nihil addubitat. - Qui vult, potest intelligere poetam. V. 15-16. rocul omnis esto clamor et ira. eertha ius: ἡInter Maecenatem et oratium Nam de aliis convivis nihil legimus neque ex carmine Vel suspicamur plures interfuisse. Lehrsius: Da is j unter den gegebenen Umstande unsinnig.
mus Veriore geWesen sein Ich habe geschri en procul omnis esto cura futuri. Nihil minus verba orati continent, quam ineptias ac Verbera. Clamor est laute, lamende Rede', ira Hettioeit, rellarungμ, clamor et ira lauter hiigiger Disput. Finge igitur Horatium et aecenatem, dextram dextrae iungentes, utrumque polita morum elegantia animoque a delecta-
39쪽
nihil enim timendum procul Omnis esto clamor et irat num gratam hominis urbani lasciviam ignoras num Horati animum ad iucundam hilaremque iocationem propensum Ρerquam sterilis atque ieiuna mihi videtur 60Hkampi et Arsi sententia. Neque alteram satis demirari possum rigidam et longe petitam aliquot interpretum Medenbachi, L heri, M. explicationem: Ne clientes tui, quorum mens est in querelis ac litibus suis, hoc geniali die te occupatum teneant mihique denegent.' - Lehrsi
coniectura supervacanea est et improbanda. V. 25-26. Negligens ne qua populus laboret . . . eertham-pius: Haec tam utilia sunt, ut et nonnullis interpretibus summο- per displicuerint, et Guyetus deleverit. Negligens intellectu dissicile. Et quaerere libet, an una haec coena tantam postulet negligentiam. Populus laborabat scilicet, si aecenas per horas aliquot mitteret curas civiles Iam aecenas, praefectus urbi, non recte dicitur privatus. otam stropham V 25-28. Mei-nerius et inherus reiecerunt. - Lehrsius dicit: Iedentalis inddie eide ersten Zellen o e Sinn die eiden letgten in gutundis en ine rech passende Schluss. Videamus, num sutilia sint Verba poetae.
Benueius, comparato carm. I, 28. V. 30. negligis committere fraudem', cum scholiasta explicat: securus, non timens, nequa . . . .' aud ita recte neque enim timendi notio latet in
voce negligendi. Sed haud insolita vocabuli significatio est siparvi ducere aliquid' of Lexic Georgis.), quam ill etiam loco a Bentiet allato habet. Neque alia est h. l. verbi significatio;
hnegligens parri aestimans. Ne qua' autem coniunctio, antecedente videndi, tentandi, reputandi vocabulo, idem Valet, ac sinum qua ob tWa. Explicandus igitur est . 25 ἡΡarVi aestimans, num qua scit parte populus laboret i. e. ἡΡr tempore, dum laetus mecum Versaris, noli magni facere,
Versum 26. Bentleius interpretatur: noli de privatis tuis et
' Cf. videamus, ne beata vita estici possit. qui, ne quod telum occultaretur, exquirerent. cogitandunt it, ne tutior non sit. Cic. - .
40쪽
attentus atque anxius esse. Quam sententiam uni Vocabulosi iVatus' vix subiectam esse arbitror. Sed est alia verborum
explicati in promptu. - Quaeritur, quid sit privatus. Ore1- Iius, Ritterus, ille urgeres Hoechius hR6m Gesta. I, p. 312),
alii negant Maecenatem praesectum urbi unquam fuisse curam rerum civilium extra ordinem a Caesare accepisse etiam modesto privati nomine ipsum Maecenatem interdum de se usum esse. Ad haec omnia confugiendum esse non censeo. Constat enim, Maecenatem rctus publicis curam tribuisse quam maximam cur
tandem dixerit Horatius mitte civiles super urbe curas' V. 17.)880 ho nihil ad rem. Vera poetae sententia haec mihi videtur: hriivatum te nunc puta, amice, totumque te mihi trade mitte
paulum, dum convivamur, civiles curast Namque parce nimium cavere' est noli nimium cavere. ')-Sed cui cavere Populo Facile unusquisque ex superioribus verbis negligens ne qua pinpuletis laboret' hunc dativum mente addit Extrema igitur carminis stropha repetitionem complectitur adhortationis mitte civiles vir v. 17. eamque aptissimam. Ceteris erethampi argumentis breviter respondebo. - Rerere libet, an una haec coena tantam postulet negligentiam. Quid hoc 3 Quanta, quaeso, est tandem aecenatis negligentia aut quantam Horatius voluit esse Negligentia maior minooenihil ad rem namque ut paullisper prorsus obli Viscatur rerum eisilium, oratius amicum monet cf. V. 27 28.). - Omninoque intelligere nequeo, qua tandem in re haereatleertha ius, quum dieit: Ρopulus laborabat scilicet, si aecenas per horas aliquot
mitteret curas civilΘΗ. Quorum Verborum equidem acumen mente non concipio neque enim tangunt Horatium, cuius sentemtiam eerthampius non perspexit Minime curabat poeta populi laborem, quem, si quis erat, minuere nec Voluit nec potuit. Maecenatis curas per hora aliquot depellere eiusque animum studebat levare, id quod bene se consecuturum esse, bono
Ea est inepta et futilis Ρeerlhampi sententia neque noto eius acumine digna. Restat, ut de forma carminis pauca dicam, quod colorem' ec Virg. Aen. III, 42. parce pias scelerare manus.