장음표시 사용
461쪽
lancea pereussum: nec habendam fidem contrariae, quam Euangelista prodidit assertioni. Horum dogmatum damnatio refertur ex hac Synodo in Clementina I.de sum m.Trinit.& in Clement. ad nostrum de haeret. Templariorum quoq; ordo isthic aboletur, eorum qua opes hospitalari)s S.Ioannis militibus addicuntur. . Circa usuras hic etiam statuitur illum . qui pertinaciter assirmati usuram non esse peccatum , esse haer eticis accersendum , & procedendum contra eum esse ab haereticae prauitatis inquisit Oribus. Communitates autem & ossiciales, qui statuere in fauorem usurarum,aut iudicare praesumpseriat,aut qui talia iam edita statuta de libris, vel tabulis publicis non obliterauerint, exc6 municatione astringi. Clement. ex graui de usurp. Hic aduertant Principes,& Magistratus Christiani, qua ratione poterunt Dei iudicium euadere , qui Ιudaeis sibi subiectis indulgent, Christia uas familias porcontractus usurarios aperte spoliare, quo pinguiores sibi lucrentur a Iudaeis contributiones, seu potius amiseris Christianis, quorum ideo Iudaeis permittitur deuoratio, ut ex horum pernicie ipsi Iudii possint exoluero impositas sibi praestationes. Id vero eo magis at tendendum, quod usurarum prohibitionem constat ense diuini iuris, cui nec ipsa possit Ecclesia derogaro. Nec ambigendum post Iudaismi factam a Deo reprobationem , non modo non licere Iudaeis spoliare Christianos, qui soli populus Dei sunt, sed ne ullos paganos, ac infideles: ex quo enim audetos reprobauit Deus, simul etiam omnia priuilegia voluit abolita, qui ijsdem tanquam populo fibi speciatim accepto, & dilecto contulerat.
Quia vero de Iudaeis incidit occasio ex usuris, quas exercent, hoc sciendum prodijsse a uno i641. Marti ai. Pauli Papae III. constit. quae incipit, Cupientes, qua statui tur Iudaeos ad fidem eonversos remanere quidem in- dispensare obligatos ad usurari quas ex cognitis certis-quc
462쪽
conc.Vienvense, Oecli XV. qqrque personis exegerunt, relli tuendas. Sed quoad viis ras, quae vel ob personarum incertitudinem , vel ob tuastum aliud impedimentum persoluendae essent paupCribus , aut ad alias pias cantas destinandae, declarae Summus Pontifex se ab huiusmodi dispensare, ut possint Iudaei conuersi sibi ipsis retinere. Hoc idem ijsdem fere verbis sanciuerat Concilium Basiliense sess. I p. Providit praeterea viennense Concilium circa regularium priuilegia. Concilium quidem Chalcedonense canon. s.constituit debere Monachos Episcopis Iocorum subiacere, eisque obedire et sed temporum processu maxime vero post mendicantium ordinum exortum multa eis concessa fuerunt, & subinde partim recisa, partim attemperata priuilegia. Constituerat Bonifacius Papa octauus super Cathedram de sepult. in extra uag. comin . non posse exemptos atque mendicantes regulares praedicare, aut externorum .
consessiones vllatenus audire citra ordinariorum lice tiam in quorum diecesibus versantur. Nonnulla etiam circa externorum sepulturas, quae fiunt in Ecclesijs regularium ordinauerat in gratiam Parochialium Ecclesiarum. Sed Bonifac ij successor Benedictus vo decimus ex ordine Sancti Dominici assumptus, pietate doctrianaque commendatissimus, prsce floris decretum abrogaui s. c. inter cunctas, in extra u. communibus, de priuia
leg. Postmodum hoc ipsum Viennense Concilium Constitutionem Benedicti antiquauit, sanctionem vero Bonifacij in pristinam restituit auctoritatem, ut legimus Clement.dudum de sepult.& Clement.I. de priuile g. & ex cessi priuile g. Viennensi huic sanctioni conforruatur plane Concit. Trid. session. 23. cap , I . de re sermat.& sect. a 3. cap. q. & his posteriora decrς ea Gre gorij XIII. anno I 367. Gregorij XU. in Bulla Romanus Pontifex in specula. anno I 6aa. eiusdemque Bulla ininscrutabili his similes edidere sanctiones Vrbanus VIII.' Innocentius X. in Bullis annorum I 64 . & I 6 3. qua
463쪽
η a Notitia conciliorum rutri utraque est Mensis M.ii 3 iu causa Episcopi An .elopolitani, & regularium Societatis Iesu Et nouissi ne Alexander VII. in siinili causa Episcopi Andcq auen sis. & Societatis praefatae, aliorumque regularium die α 6. Februari1 1639. Huc etiam spectaς concordatum mediatore Cardinali Armando Richelaeo transactu in intcr Episcopos Regni Franciei , & quorum vis ordinnua re Ilulares Parili jS die Februarii I9. anno i 633. quod ex ac θ conformatur praefaris Concilio rurn Pontificiim sanetionibus, & insertum legitur in Tabitulis fictu tirn Cleri Gallicani. Hac eadem synodo Viennensi exposita explicat auque fuit s.tra scisci regula, mult .rque circa illam elucidatae quaestiones , quae leguntur in Clementinis do verborum signis. Decretum insuper hic fuit, ut in scholis, & uniuersiis ratibus Romae, Parisiorum . oponit, Salamanticae, MBononice cor stituantur Catholici magistri, qui publice doceant linguas, Hebraicam, Chaldaicam, & Ara. hicam, duo videlicet pro qualibet lingua. Clena in t r.
EX quo Clemens V. Pontificiam Sedem Auenione
collocauit, haeserunt ibi Summi Pontifices annis plusquam septuaginta, donec Gregorius XI. Romam remeau It . Sed eo Romae des incio Christi anno millessimo tercentesimo septuagesimo octavo, Cardinales maiori ex parte Gallicani cum omnes una conue ira steri ut conci aue ingrederentur , Romanus populus
464쪽
contil. Pisanum Oecum. XVI. O XVII. ηεν veritus, ne iterum Pontificis sedes in Galliam traduceretur, concitato tumultu petijt ab ipsis, interminatus etiam illis extremum si secus facerent exitium 3 ut non alium quam Italum Papam eligere nix. Pol quam vero se conclaui Cardinales incluserunz, populus in ivrbe praeeunte urbis magistratu effractis conclauis re pagulis se intromisit, incensurum se minitans conclaue cum Cardinalibus : tum perterriti electores nulla
habita, ut ait Ciaconus discussione persons festinanter Bartholomaeum Prignanum Barij in Apulia Epit c. eligunt,neque presentem, neque Cardinalem. Hic autem Romam accitus, statim se Cardinalium seuertam ani maduersorem, ac reformatorem,& verbis,& rebus ipsis profiteri coepiz: quocirca omnes sibi reddidit infensos, adeo ut pretier unicum Cardinalem reliqui omnes diuersarum nationum per speciem vitandi aestiui caloris Anagniam primum,deinde Fundos secesserint rubi conuentu facto electionem Bartholomaei Prignani Archiepiscopi Bariensis in summum Pontificem, qui nomen sibi sumpserat Urbani VI. irritam, ut pote grauissimo extortam metu declarantes , Robertum deis:
prosapia Comitum Genetiae Cameracensem Episc. &Cardinalem renunciant Pontificem,qui Clemens VII. dici voluit , promouente negotium Ioanna Regina Neopolitana cum suo coniuge Othone . Romae Urba. nugnae sit, Clemens Auenione sedem fixit . Urbanus Ioanna diris deuota, & abdicata, Neapolitanum Regnum in Carolum Dyrrachinum Ioannae Confangulis deum transtillit, a quo illa arctissime tandem obsella& ad sui deditionem compulsa strangulata fuit., Neque vero amborum Pontis morte schisma desijt. Vrbano extincto Bonifacias IX. succesiit, Bonifaciun Innocentius VII. excepit, & hunc Gregorius XII. Clemens vero successorem habuit Petrum de Luna Hispanum, qui Benedictus XI I dici voluit, quippe Pontifi
465쪽
qq itis coaeilioram Cum igitur tam pernicioso dissidio EccIesia In duas
scinderetur partes,& periculum urgeret,ne partiu stu- dijs,& nouorum subrogatione Potificum schisma et ternum propagaretur, tandem conuenere Pisis utriusque partis Cardinales,&Principes postquam inaniter,& sine successu Gregorium, & Benedictum saepius hortati sunt,ut ambo eouenirent pro Ecclesiae unitate & pace,& si aliud remedium non occurrere alutem ac dignitatem Ecclesiae propriae temporali gloriae, ut par erat anteferentes, se ambo Pontificatu abdicarent, de sacro Cardinalium Collegio,aut etiam generali Concilio totum cociliandae pacis negotiu dimitterent.Cum igitur Pisis conuenissent diuersis ex Prouincijs una cum Car. dinalibus Episcopi,& Principum legati, ambos de Papatu contendentes, & potius inter se mutuo colludentes ter citatos,nec prorsus comparetes declarant Pontificio culmine indignos. & viriq; Pontificatum abroganti Cardinalibus permittunt ut conelaue ingressi,is. lique nouum inter se Papam cooptent. Id ita factum, quatuor,& viginti Cardinales seorsim secedentes Pontificem renunciant virum meritissimum Petrum Crat lam Cardinalem tituli Sanctorum Apostolorum,ex o dine Minorum S. Francisci, Archiepiscopum Mediolanensem,eximia morum probitate, & sublimi peritia TlMologiae conspicuum,qui Alexander U. dici voluit. Isti Pisano Concilio tres interfuere Patriarchae Alexandrinus, Λntiochenus, ει Hierosolymitanus, cum Episcopis trecentis, & innumeris Abbatibus, & consummatissimis Doctoribus, Sanctus qUdemAntoninus in istud Coneilium iniquior fuit,hac unica ratione asductus,quod non fuerit a Papa indictum, quin potius a Gregorio XII. cuius ipse causam ardentius tuetur, reprobatum. At fuerant en ixe rogati,& interpellati am. oo Pontifices,qui ambitione damnabili propriam magis quam Dei gloriam diligentes, recusarunt Ecclesiae cui se praefectos gloriabantur necessitati extremae cum
466쪽
c eil. Pisau. Oeeum .XUI. ct XUIL. 44 propriae demissionis pei iculo consulerer neque aliud
succurrebat tantae.& perpetuo duraturae perniciei remedium, quam per Oecumenicam Synodum. Itaque uniuersa Eeelesia iuremerito Concilium istud amplexa est,electumque in eo olexandrum U.inter legitimos agnoscit, & insequentes cognomine Pontifices respectu ad hunc quintum recenset Alexaudros VI. & VII. Pisani Concilia iura egregie tuetur Agorius par. a. tib s. c. I 7. si dum schismate diuellitur Ecclesia Dei, nec aliud praesto est remedium, quatenus de Pontificatu contendentes nolunt prorsus se demittere, vel
alio emeaci remedio per Concili j indictionem prouidere fidelium praes entium ,& suturorum quieti, & sa- Iuti, Chrillus suam Ecclesiam, tametsi suo sanguin emptam, & sibi desponsatam neglexisset, gregemque suum infestantibus lupis pro derelicto habere volui Lset, si ijdem ipsi ad quos spectat Papam eligere non .
possent SI nodum legitimam conuocare ad prouidendum Ecclesiae incolumitati. Maior utique est Christi erga greSem suum uniuersum charitas,& prouidentia necistis immanibus repagulis impedienda est in extrema necessitate salus totius Ecclesiae in oppositas,&alioqui perpetuas partes miserandum in modum dis
Pisanum illud Concilium anno contigit millesimo quadringentesimo nono, nec tamen Ecclesiae scisissuram resarciuit propter pervicacem utriusque ambitionem, & Gregorij duodecimi, & Benedicti, qui
antea mutuo infensi, iam simul conspirabant ad tuendam singuli quam possidebant dignitatem, atque ut in communi causa colludebant. Nec aliud Synodus praestitit, quam ut duobustPontificibus tertium adiunge rei. Defuncto postmodu Alexandro quinto subrogatus
est Ioannes vigesimus tertius,aemulos,& contendentes
aduersum se habens Gregorium,& Benedictum. Huius tamen in dies minuebatur apud suos authoriras a
467쪽
46 litia conciliorum ab hoc enim se iam subtraxerat Galliae Rex', unde tria Hispaniam,quq patria illi erat secessit,ubi Arragonum
Regis Ferdinandi fauore,& opibus sustentabatur. Saliactus enim Vineentius Ferrerius cum causam Clemen istis eiusque successoris Benedicti iustiorem crederet, quam Urbani,& Gregorij, suaserat Ferdinando, ut Benedicti causam tueretur. In tanto Ecclesiae discrimine Sigismundi Bohemiae , & Hungariae Regis,Romanorumque Imperatoris pietas cum prudentia coniuncta refulsit. Quippe ut pa, cem conciliaret Ecclesiae .non solum frequentes Legatos , & litteras in omnes partes destinatuitis Uerum etiam Galliana,Angliam, Hispaniam,Italiam peragra re non dubitauit. Quin etiam a Ioanne primum, deinde a Gregorio publicas obtinuit Iitteras nouum Con. cilin m indicentes,cum propriae demissionis promissio. ne ad schisma extinguendum. Egerat per litteras Sigismundus cum Ferdinando Rege,ut Nicaeae quae ciuitas est prouinciae Narbonensis ambo conuenirent, simulque Benedictus ipse. Cum tamen se Ferdinandus ob affectam valetudine ab hoc itinere excusaret, non dubitauit Imperator ad Arragonensem accedere, qui tum Perpiniani versabatur, quo etiam perurgente,& quando detrectaret defectionem comminante Ferdinando aduentauit Benedictus mota talium pertinacissimus,accepta securitatis sus a Ferdi. nando,& Sigismundo schedula,& fide. Hic ab utroque Principe impensissime rogatus ut exemplum Collega-ru sequutus & studio tactus Ecclesiasticae unitatis, manus quoque porrigere vellet,laque iudicio Synodi Co stantiensis a Ioanne Gregorioq; indictae, & tu temporis congregatar ex qua etiam pro huius negotiI gestione cum iesius Concilii mandato Sigismundus excesserat,&quo subinde regressurus erat, committeret. Caeterum Benedictus sua idem iidem iura recensen. do, multisque verborum ambagibus amplificando, se
468쪽
conc.PMn. XVI. oecum. XVI I. ς 7 praestitir inexorabilem, quamuis Ferdinadus. qtia unus ei protector supererat desecturum se ab eo minaretur. Vnde ille vim sibi illatum iri metuens, viam dilabitur ad Colliberis portum, in quo duas habebat expeditas triremes,& sine mora e portu soluens ad Penisco lanata velificauit Hispaniae citerioris oppidum, quod maiore sui parte mari alluitur. Arcem ibi possidebat ille munitionibus,& propugnaculis militum oue praesidio at luscopioso commeatu instructam . qua inclusus vitam re liquam exegit cum Pontifici)s insignibus. Ferdinandus eo derelicto adhaesit Constantie uti Concilio, quod dudum Ioannes, & Gregorius in cliverant cum plena in seipsos potestate, quanta Opus erat ad instaurandam Ecclesiae unitatem.
Id vero felicissime Synodus p r stitit abrogata tribas
Pontificibus dignitate, nouoque creato Pontifice Odone Columna Cardinali tituli S.Georgij in Velabro , qui sibi Martini quinti nomen indidit. Forma vero in hac promotione ex decreto Sacri Concili) consentientibus Cardinalibus seruata fuec fuit. vi Cardinales non soli, sed adiunctis etiam sex Legatis singularum quinque nationum, quos in ipso Concilio singulae sibi delegarunt, Itala, Gallica, Germanica, Anglica, & Hispanica, qui omnes pro hac sola vice ad resecandos Omnes schilinatum praetextus in conclaue ingressi sunt, Scsimul cum Romanae Cardinalibus Ecclesiae Pontificem memoratum crearunt. Cui electo uniuersi unanimi consensu se submiserunt praeter Benedictum, a quo lac. mo quidqiram formidabat ab omnibus despecto, sua que arce veluti carcere concluso: unde alterius molestioris carceris formidine pedem efferre ausus non esset. Synodus Constantiqvsis inchoata Chri iti anno millesimo tercententesimo dec imoquarto,dirempta est millesimo tercentesimo decimo octauo anno. Gregorius quidem duodecimus ante solutum Concilium interijt. Ioannes autem vigesimus tertius pri
469쪽
488 Votitia concit:orummis qui dein sessionibus Synodo praesedit , at mutato
postmodum animo clam se subduxit . & in oppidum quoddam Ducis Austris implorata eius ope se recepit. Quae causa fuit Synodo in ipsum asperius agendi. Possulatus itaq;fuit grauium criminum reus, quorum suit multis probationibus,& telli mota ijs seruato iuris ordinne conuictus, eiciemque de nouo lata sententia Patres Ponificatum abrogauere . Quam etiam sententiam
proprio consensu Ioannes ipse approbauit, neque distulit Pontificio palam se abdicare, postquam Sigismundus eum ex fuga receptum ad Concilium reduxit. Interea dum in custodia i ullii Concili), ne quid contra Ecclesis quietem moliri posset detinetur, Ioannes custodibus , vel elusis, vel corruptis dilabitur denuo, atque ad nouum Pontificem Martinum Florentis tunc de gentem confugit, & se abijcit ad eius pedes, a quo perbenigne fuit exceptus, concessumque i psi, ut liberitate cum Cardinalis gradu alijsque honoribus, & Ecclesiasticis emolumentis potiretur. Antipapa vero Benedictus septennium Concilio superuixit . atque in suis etiam latebris ad extremum spiritum se pro summo Pontifice gessit . Hic ab electione sua totos triginta annos suam illam umbratilem dignitatem ingenti Ecclesiae damno produxit. Perdurauit schisma usq; ad Constantiense Concilium annos quadraginta . Si vero annos recenseas Petri Lunensis quibus superstes Concilio suit , & annos quos deinde transegit subrogatus ei successor, pertinnit schisma ad quinquagesimum annum . Tres enim Benedicti Cardinales sicut hic moriens illos adiuraue. rat,successorem illi dederunt, qui se Clementis octaui nomine insignivit. Alfonsus porro Arragonum Rex Martino V. insensus, quod esset in Ludovicum Andegauensem propensior, cum quo Alfonsus bello contendebat pro Neapolitano Regno, Clementem Anti- papam ad nouos Cardinalcs creandos impulit eiusq;
470쪽
cone Pisan. eeumXUI. XVII. 44s patrocinium aperte suscipit. At Clemens tandem me liori consilio post aliquot annos se Martino spontadidit. Alteram Constantiae Synodo eausam praebuit Husibiarum haere fis, quae tota Bohemia increbuerat. Ioannes enim Hus Sacerdos Ioannis Uuiclem Angli libros,& errores per Bohemiam disseminauit , nouis etiam adiunctis quos omnes sacra Synodus execrata est. Ioannes Hus flammis addictus est. Par quoque sequenti anno supplicium tulit Hieronymus Pragensis earundem haereseon acerrimus propugnator . Inter Hussitarum insigniores haeresei Constantiae pret scriptas hae recensentur. Hostiam consecratam esse mere materialem panem, Christi vero Corpus non esse in Eucharistia concipiendum ni fi figurativa locutione. Confessionem ad aurem nihil esse quam
hominum inuentum . Papam Romanum esse verum
Antichristum. Neque Regem, neque Principem ullum, neque Episcopum, neque Magistratum , neque Sace dorem esse nisi nomine tenus, dum est in mortali peccato . Posse, & debere quemcumque tyrannum a quo cunque subdito interimi. Impium inuentum, & Euangelio contradicens esse communionem in solo pano excluso calice. Ecelesiam non constare nisi ex solis praedestinatis. Sessione et . receptam dudum consuetudinem communicandi populum sub sola panis specie sic approbat
Synodus Constantiensis, ut aliter fieri sub excommunicatione vetet. Quam prohibitionem in nouauit Tridentinum Concilium sessione et r. capitul. a. Concilium Oecumenicum Claro montanum cui praesedit Urbanus Papa secundus, prohibuerat sane communionem sub una tantum specie Sacramenti. Canon. 28. Hic ita