De Callimachi Cydippa

141쪽

μειρακίου τους εαυτίον ἐφήρμοζον ποδας. ουτος ηρασθη Κυδίππης. ἔδει γαρ τον καλον τοσουτους τετοῖευκοτα τφ κάλλει μιας ακιδος ἐρωτικῆς πειραθῆναι ποτε καὶ γνῶναι σαφως ola πεπονθασιν οἱ διαυτον τραυματίαι. οθεν ο Ἐριος Ου μετρίως ἐνέτεινε την νευράν, 5 οτε καὶ τερπνη πέφυκεν η τοξεία, αλλ' oσον εἶχεν ἰσχροος προσελκυσας τα τοξα σφοδροτατα διαφῆκε τὸ 'λος. τοιγαρουν ευθεως, ω καλλιστον παιδιον 'Aκοντιε, δυοῖν θατερον, ἡ γαμον ἡ θανατον διελογίζου βληθείς. πλην αυτος ὁ τρώσας αεί τινας παραδοξους μηχανὰς διαπλέκων υπέθετο σοι καινοτατην βουλήν, ταχα που τὸ σον 1 αἰδουμενος καλλος. αυτίκα γουν κατα τὸ 'Αρτεμίσιον ως εθεασω προκαλὶμέννὶν την κορην του κηπου τῆς Ἀφροδιτης Κυδωνιον εκλε- ξάμενος μῆλον απατης αυτρο περιγεγραφηκας λογον καὶ λαθρα διεκυλισας προ των τῆς θεραπαινης ποδων. dii δε τὸ μέγεθος καὶ την

χροιαν καταπλαγεισα ανηρπασεν αμα διαπορουσα τίς αρα τουτο των

15 παρθένωω μετέωρος απέβαλε του προκολπίου. αρα , φησιν , ιερον πέφυκας, ω μῆλον; τίνα ὁ ε σοι πέρUEς ἐγκεχάρακται γράμματα; καὶ τί σημιάνειν ἐθέλεις; δεχου μηλον, es κεκτημένη, OI0ν ου τεθέαμαι

πρότερον. ως υπερμεγεθες, ως πυρρωπον, ως ἐρυθημα φέρον των ρOdων. ευγε τῆς ευωδίας ' o σον καὶ πορρωθεν ευφραίνει την αισεὶ-20 σιν. λέγε μοι, φιλτάτη, τί το περίγραμμα τ0υτοῖ' η δε κορη κομισα - μένη καὶ τοις διι ιασι περιθέουσα την γραφην ανεγίνωσκεν hoυσανωδε' ιι α την υρτεμιν 'Aκο ντίω γαμου α ι. ετι διερχομένητον ορκον εἰ καὶ ακουσιον τε καὶ νοθον τον ερωτικον λογον απέρριψεν αἰδουμενη καὶ ημιφωνον καταλέλοιπε λέξιν την ἐπ' ἐσχατω κει- 25 μένην ἄτε διαμνημονευουσαν γαμον, δε σεμναὶ παρθένος καν ετέρου λέγοντος ηρυθριασε ' καὶ τοσουτον ἐξεφοινίχθη το προσ-ον, ως δοκειν oτι των παρειων ενδον εἶχέ τινα ροδων λειμωνα καὶ το ἐρυ-

v. 3 πειρασθῆναι Mercerus. - v. 6 διεφηκε codex, διαφῆκε quod Abrosolitus coniecit in lectionibus Aristaeneteis, sed reiecit virorum aliquot etc. p. 9, nunc Suscepit C. L. Struvius opusc. I p. 252. διαφῆκα legi Aristaen. I 20 p. 97 mo monet Hereti erus. - v. 7 'Ἀκοντιε fortasse delendum. - V. 11 ad του κήπου supra scripsit altera m R-nus ἐκ . - v. 12 λαθρα codex, λάθρα Hercli erus. - V. 13 το μεγεθος codex. Supra scripsit altera manus δια. - V. 14 τίς αρα codex, τίς αρα Abreschius. - v. 22 codicem habere τον υρτεμν salso Bastius indicat. habet et quod est τήν. - v. 23 ἐρωτικον λοχον Horolius anim. criti. miscoll. p. 18 sq. sed cf. ΟV. ep. XXI 212. - v. 25 καν ετερου λεγοιτο editio princeps, καν ετερου λεγοντος coniecit Mercerus, idom que habet codeX.

142쪽

θημα τουτο μηδεν των χειλων αυτῆς διαφέρειν. ειπεν η παις, ἰκηκοενυρτε ιις ' καὶ παρθένος Ουσα θεος. κοντιε, συνελάβετο σοι του γάμου. πως ουν τον δείλαιον - αλλ' oυτε θαλάττης τρικυμίας ουτε ποθου κορυφουμενον σαλον ευμαρες ἀφηγεισθαι. δακρυα μονον,

ουχ υπνον αἱ νυκτες ἐπηγον τῶ μειρακίω. κλαειν γαρ αἰδουμενος bτην ημέραν το δακρυον ἐταμευετο ταῖς νυξίν. ἐκτακεὶς δε τα μέλη καὶ δυσθυμίαις μαραινομενος, την χροιαν καὶ το βλέμμα δεινως ώρακιῶν, ἐδεδιει τω τεκοντι φανῆναι καὶ εἰς ἀγρον ἐπὶ παστὶ προ-

μονον δὲ φηγοις υποκαθημενος ἡ πτελέαις άομίλει τοιάδε ' 'ειθε, ω

δένδρα, καὶ νους υμιν γένοιτο καὶ φωνή, οπως αν ειπητε μονον ' Κυδίππη καλχὶ ' mi γουν τοσαυτα κατα των φλοιων ἐγκεκολαμμένα

φεροιτε γράμματα, o σα την Κυδίππην ἐπονομαPι καλην. Κυδίππη, 15καλην σε καὶ ευορκον ὁμοίως προσειπω ταν μηδὲ 'Αρτεμις ἐπὶ σεποιναῖον βέλος inpτὶ καὶ ανέλη, μένοι δε τo πῶμα προσκείμενον τῆ φαρετρα. οἱ δυστυχης ἐγώ ' τί δέ σοι τουτον ἐπῆγον τον φοβον,οπότε καί φασι την θεον ἐπὶ πασαις μεν ὁμαρτασι κινεισθαι δεινῶς, μαλιστα δε τους αμελουντας τοὐν ορκων πικροτερον τιμωρεισθαι. 20ειθε μεν ουν, ως ἀρτίως ηυχόμην, ευορκος ειης, ειθε γάρ. εἰ ὁραποβαίη, οπερ μηδε λέγειν καλον, η υρτερος ἐστω σοι, παρθένε,

v. 1 Οιαφέρειν codex, lineolis terminationem ειν indicantibus, quae sunt supra ερ , ab altera manu additis. διαφερει editio princeps. διέφερε aut διαφερειν Pau ius, alia Αbreschius. - v. 2 συνεβαλετο σοι του γάμου codex, συνεβάλετο σοι περὶ του γάμου aut συνεβάλετο σοι τον γάμον aut συνελάβετο σοι του γάμου Pau ius. tertium et Homsterhusius ad Luc. Prom. 13. - v. 3 inania moliti sunt cirea. hanc sententiam ante Reishium, qui aposiopesin RguOVit l. e. κλαιειν codex, κλαειν Hercherus. - v. 11 ἔμελλεν codex, ἔμελεν Mercerus. v. 12 μονος δέ Struvius i. c. p. 253. - v. 13 μονον vel priore μονον iterato vel glossemate ad γουν adscripto Ortum putat HercheruS. v. 15 ἐπονοιιάσει Cobotus mnemos. IX p. 152. ... ἐπονομάζει καλήν. εῖ σε καὶ ευορκον ομοιως προσείποιμι ταχυ, μη η υρτεμις .... αφῆ καὶ ανέλη, μένη δέ e. q. s. Struvius I. c. - v. 16 ἐπὶ σοι eodex, ἐπὶ σε Abreschius. - v. 17 μενει codex, errat Boissonadius Bastium secutus: editiones et cod. μενει. μένοι Hercherus, qui etiam ανέλη et

προσειπω Vitiosum cenSel. πτωμα codex, sed erasa et littera. - V. 22 ἔσται σοι codex l. c. ἔστω σοι Douga l. c. p. 393 et Morcerus. παρθένος codex, scripsi παρθένε. idem coi. Hercherus.

143쪽

l 30

ὁους ἀπλως ο πόθος κομης υειας καὶ αγλαως ωίλου, ἀλλα καὶ μεχρι

καὶ τον νουν.

πασταδος τόν υμέναιον ηδον αἱ νιουσικωτεραι των παρθενων καὶ

V. 2 μεμεληκας codex, μεμεληκέ σοι Cob eius i. c. p. 153. - v. 3 cf. quae disputavi p. 87. ἀνταλλάττων Dorvillius crit. vann. p. 606. V. 4 ειπε o codex, ηπερ Mercerus. - V. 5 καν ἐν υμιν codex, κανυμ ιν vel καὶ ἐν υμιν Pauwius. - v. 7 οὐ γὰρ ἐφυλλοροειτε codeSaltero ρ ab eadem manu Snpra scripto, ου γαρ ἐφυλλορροειτε μονον καί Reishius i. c. αν inseruit Hercli erus. - v. 8 κοατὶς Oμου Bustius Boissonadius. falsum autem Est quod Boissonadius Bastio Ructoro dicit, codicem ab altera manu Oμου habere . nihil enim comparot eorrectionis. ὁ ποθος ἐσυλα Iacobsius Achiil. Tat. p. 481 ad p. 23, 15,

φωνοι Abreschius virorum aliquot etc. p. 11, μελιφωνοι Iacobsius Philostr. imagg. p. 407 ad p. 54, 9 o Philostrato. praeterea τοπροσφθεγμα idem e Philostrato. προσφθεγμα ot BOISSOnadius. V. qu Redisputavi p. 89 sq. - V. 16 ἐνεσφηλε codex, ανεσφηλε Morcerus. V. 17 της ψυχῆς codeX, τῆς τυχης Mercurus, τῆς 6χης Hercli erus. v. 18 ταυτα codex, Seri PSi ταυτα.

144쪽

το μῆλον, τον ορκον, καὶ 'Αρτέμδος τον θυμόν, καὶ παραινει θαττον ευορκον αποφηνω την κορην. ἄλλως τε), φησί, καὶ Κυδίππην Ἀκοντίω συνάπτων Ου μολιβδον αν συνεπιμιξαις αργυρω, αλλ' εκατέρωθεν ο γάμος εσται χρυσους'. ταυτα μὲν εχρησεν ό μαντωος θεος ο δε ορκος ἄμα τῶ χρησμω συνεπληρουτο τοῖς γαμοις. αἱ δὲ τῆς 5 παιδος ηλικιώτιδες ἐνεργον υμέναιον ηδον κ αναβαλλόμενον ἔτιουδε διακοπτόμενον νοσω. καὶ η διδασκαλος υπεβλεπε την απαδ σαν καὶ εἰς το μελος ἱκανως ἐνεβιβαυ χειρονομουσα τον τροπο ετερος de τοῖς ασμασιν ἐπεκρότει, καὶ ἡ δεξια τοῖς δακτυλοις υπεσταλμένοις υποκειμένην την ἀριστεραν ἐπληττεν εἰς το κοῖλον, ιν ωσιν 10 οἱ χειρες ευφωνοι συμπληττομναι τροπον κυμβάλων. απαντα δ' Ουνομως βραδυνειν ἐδοκει τῶ Ἀκοντίω, καὶ Ουτε ημεραν ἐκείνης ἐνο- ριισε μακροτέραν ἐωρακέναι Ουτε νυκτα βραντεραν τῆς νυκτ0ς ἐκείνης. 'Aκοντιος Ουκ αν ηλλάῖατο τον Μίδου χρυσον ουδε τον Ταντάλου πλουτον ἰσοστασιον ηγειτο τῆ κορη. καὶ συμψηφοι παντες Ibἐμοί, οσοι μη καθαπαῖ τῶν ἐρωτικων ἀμαθεις ' τον γαρ ανέραστον Ουκ ἀπεικος αντίδοξον εἶναι. o δ' oυν τη παρθενιρ βραχέα νυκτο- μαχησας ἐρωτικῶς το γε λοιπον ειρηναιων απέλαυεν ηδονων. ἐκαοντο - δε κατα δώματα δαῖδες ἐκ λιβανωτου συγκείμεναι, ωστε ἄμα καεσθαι καὶ θυμασθαι καὶ παρέχειν το φως μετ' ευωδίας. παλαι τοίνυν αἱ 20 παρθένοι συναριθμιουμενης αυταῖς τῆς Κυδιππης ἐπλεονέκτουν σφόδρα των γυναικων, τον κολοφωνα φερουσαι τῆς ευπρεπείας ' νυνὶ δε τῆς

ἐπεβλεπε codex, υπεβλεπε e Philostrato Dorvillius Charit. p. 509 ad 130, 19 ed. Reisli. ἐπαδουσαν sic) codex, μαδουσαν e Philostr.

imagg. Mercerus. V. quae disputaVi p. 95 sq. - v. 8 τον τροπον Horchero Suspectum. - v. 10 εἰς τον κοῖλον codex, εἰς το κοῖλον Mercerus. f. Iacobsium Philostr. imagg. p. 221 ad p. 7, 21. - V. 13 βραδυτεραν Piersonus Verisim. p. 700. βραχυτεραν τῆς νυκτος ἐκείνης Ἀκον- τιος codex βραχυτέραν. τῆς νυκτος ἐκείνης Ἀκοντιος e. q. s. Valchenarius in editione Abreschiana p. 127. 'Aκοντιος in textum inlatum putat Abreschius, cum prius scriptum suiSSet .... ἐκείνης, ης ουκαν Vel ἄστε Ουκ αν e. q. s. es. quae disputaVi p. 98. - V. 14 μήδου codex, Μίδου Mercerus. - v. 15 παντα πλουτον codex, Tαντα λουπλουτον Reiskius. - v. 17 ώς δ' ουν codex, ὁ δ' ουν Mercerus, ος δ' Ουν Reishius. - v. 18 τοτε λοιπον codex, το γε λοιπον Mercerus. ἔκαον codex, ἐκάοντο Hercherus. - v. 19 καίεσθαι codex, καεσθαι Hercherus. - v. 22 κολονῶναι eodex, κολοφωνα editio princeps.

146쪽

Epistularum Ovidianarum XX et XXI ad quos fore dirigerem recensionem libros seposui- manu Scriptos sex, impressos

duo. quorum quidem partem ab XXI 12 desmum advocavi, quoniam abhine antiquiorum codicum auxilio privamur. Sunt autem epistularum codices in duos ordines inter se divorsos deseribendi. namquo prior eorum est, qui licet crebris versuum subditiciis additamontis antiquitus aucti sint inveteratisque mendis haud careant, tamen longe integriorem formam repraesentent. in eis Vero, qui alterius gEneris sunt, interpolatio et corruptio librariorum cura Riquo incuria per Saecula XII XIII XIV concepta singulos versus peius deformaVit. at abicero hos non licebat, quoniam prior classis Vel versuum

ep. XX et XXI 1 - 12 permultis caret. et qui quidem melioris sint generis duo tantum libri innotuerunt. I Pi) Parisinus catal. n. 8242 Puteaneus), Cuius Onlationem ad eos qui attinebant versus Honrici Κoili comitatideboo. descripsit hunc librum Merholus in Ovidi sui tomo Ipraef. p. III sq. cf. L. Muellerum philol. XI p. 61 sqq.). do aliis quibusdam in dubio ab illo relictis eortiorem mo socii

Athodus Holdorus amicus, qui dum Parisiis strenuam Opseram navat scholiis Horatianis codicem Putean eum mea caussa inspexit. habet illo epistulae XX versus non plus l75. ae V. I 75 ultimus est v. 29) soli 54 versi. secuntur vacua folia chRr- tacea duo membranaceis interposita, in quorum priore ab re-

Θntiorct manu scriptum est: reliqua epistularum desunt. solium

57 rectum incipit ab am. I 2, 51. quaterniones nune habet undecim, quibus olim in fine vel duodecimus vol folia tria post sol. 963 accedebant cf. Merhelum , quinionem unum fol. 45-b ). unde nonnihil dubitationis oritur, num tria solivaga folia inter 54 b et 57 a Oxciderint, quae sententia est Luciani Muelleri de re metr. p. L. p. 44. ipsi alias forsan

hane quaestionem cum eis quaΘ cohaerent pertractabimus.

147쪽

ceterum idom Holdorus iudicavit Putaeneum non osso snoculi IX vol X, sod potius XI. II G) Guelsorbytanus mst. extraV. 260, quem Ritseliolio intercedente huc transmissum contuli ipse. descripsit hunc quoque librum Merhelus i. c. p. V sq. eiusque solia D quae sequentibus sunt antiquiora saeculo XII ineunti assignavit. sunt tamen facito aliquanto recentiora. inde a solio 4l sop. XX 175) rocontior incipit manus eademque et soli 39 b ultimum versum XX ll2), cui a manu priore Vacuum Spatium relictum erat, supplesso Videtur. desinit autem hic liber ep. XXI v. 12. abhinc folium opplevit recentior etiam munus de rebus sacris disserendo. at horum paucissima comparent. super quibus manus saeculi fortasse XV scripsit: hic non est totus liber hic quod sic γ) .... eXtremum Rutem Verbum eX- pedire non potui. at vel intra fines versuum indicatos multa

libro malo habito vel perdita sunt vel legi nequeunt. XX li 3, ii 4 ot initium I i5 desunt foli κ) summa parte desecta, insequentibus haud pauca oblitterata sunt, I 55-I75 folio ut dixi

superne mutilo ceteris madore tantum non omnibus exosis legi

nequeunt. deinde in folio sequenti 41) quod est extremum,

cum obliquo truncatum sit, demum indQ a v. 208 Versuum εingulorum laciniae in versum maiores legi possunt. a V. 216 usque ad 239 expedita lectio est, in folio verso paucula tantum Verba dignoscuntur Versuum 9, 10, II, 12 epistulae XXI. coterum huius libri scripturae vel in ea parte quam prior manus administravit tales sunt, ut ad ordinem librorum peius interpolatorum prope accedere videatur. omnino hunc codicem a Merhelo iusto pluris factum crediderim. Inferioris generis exemplaria croberrima per bibliothecas dissipata inveniuntur. at non fere nisi erratis quibusdam et coniectis disserunt. atque horum elegi quattuor i), quae nolo sano contendero ceteris a bonitate Vel antiquitato praecellere. III L) Laurentianus plut. XXXV cod. 27, membranR BUS forma IV maiore, constans foliis 69, cuius conlationem ad XXot XXI debeo Virico Κοehloro. continet hic liber praeter ho-roicum earmen de quatuor compleaeionibus hominum vel de medicamine surdorum Ovidi nomine inscriptum heroidas oxcopiis IV V XV integras. epistula tamen XXI inde a V. 8 in charta recentiore, ut scribit Κοehlorus, altera manu exarata est. Rique hanc quidem esse saeculi XV, priorem saeculi XIV ex Bandini verbis catal. II p. 237 licebit conligero: eodeae saec. XIV, aliquibus in locis

) Conlatos habebam ad XX et XXI 1-12 etiam hos libros: Parisinos 7993 ot 8243, Guolsorhytatium Gud. 161, Laurentianum plui. XXXVI cod. 28. hoc unum commemoro, quod XX 3 Laurentianus illo librari vel inpsu vel coniectura habet ga. ipse conieceram quod.

148쪽

saectili XV suppletus. conlatus idem Mediceus) ost ab Holnsio,

quem tamen saepius deprehendes errantem in adnotatis variis scripturiS.

IV P 2) Parisinus 7994 olim Mentelianus, saeculi XIII.

opistulas XX dosidorantur versus 1 - 5 folio uno 2M intercepto. post V. 12 epistulae AXI subscriptum ost: Explicusvidius epistolarum Incipit matia eiusdem. contulit mihi hunc librum ad XX ot XXI 1 - 2 cum aliis Parisinis Holderus. V S) Codox bibliothecao Sessorianao monasteri S. Croce), qui in catal. est CIX, sed sub n. CX asservatur, membrana ous formas VIII, teste Reissorscheidio, cui debeo conlationum ad XX et XXI 1 - 2, saeculi XIV. continoi nihil praeter epistulas Ovidianas. post XXI 12 subscriptum ost: Explicit Opidius epistolarum. Deo gratias. Amen. VI P 3) Parisinus 7997 Magarinous) membrana eus Saeculi XV oxountis vel XVI foliis constans I95. continentur Ovidi epistolarum libri III sic) amores Ibis Sapphus epistola ars amandi et remedia. ad partes vocavi hunc librum demum ab XXI I 2, quoniam in praecedentibus non poterat ullius

usus esse. desinit in V. I 44 epistulae Cydippae cum subseriptiono: P. Ovidii Nasonis epistolarum liber finit. is codox vix dubito quin sit Sarravianus Heinsi, quamquam Varine lectiones ox Sarraviano ab illo allatae identidem discrepant. sed videtur hic quoque interdum divorsa confudisso. contulit mihi versus I 44 HolderUS.

VII H Ovidi oditio cum Bononiensi princeps, quae prodiit Romno apud Sweynheim et Pannariet) 147l et 1472. in line superscriptum est opistulae XXI: Cydippe Acontio herodum sic

Ovidii ultima recens reperta. secuntur epistulae 144 Vorsus postque oos 9uinti Ovidii Mae. discrepantias notavi inde a V. I 3 epistulae Cydippa o. contulit ad versus I 44 Hold erus rarissimae oditionis exemplar regium Parisinum.

VIII v) editio Vonota anni D86 ab Holdero Parisiis ad XXI

conlata, qunm coloris Venotis Ovidi ferunt esse moliorem. atque habet ea Cydippae epistulam totam. subieci autem huius quoque libri discrepantias tantum indo a V. 13 epistulae XXI.

Poteram quoque Guolsorba tant qui tortius est in I. Ch. Isini editione Gud. 297) variam scripturam ad XXI 13- 14

Olim a mo enotatam adicoro. sed nihil illo poculiaro habot praeter Scribendi errores innumeros . nam neglegontissime exaratus est. Omnino L P3 G3 r V ita concordant, ut appareat , EX eodem omnes sat antiquo libro paucis exemplaribus interiacentibus deductos osse, qui et cum integer esset et duorum foliorum iactura in fino mutilus descriptus sit. ad po- Sterius apograptium redeunt P3 G3r, ad prius V et inde ab

149쪽

epistulao XXI vorsu 8 L. nec enim dubium est, quin primo L desierit in V. I 2 ep. XXI, quattuor Vorsibus in extremo solio rocto scriptis, dein cum codex quidam integram Cydippae epistulam continens offerretur, extremo folio abscisso novisquo alligatis saeculo forsan XV exeunte mancum exemplar sit completum. at cum librorum Ρ3 G3 v artiorem amnitatem OVineat communio vitiorum quae habent in Versibus ep.

XXI 3 , κ, 4b, 7I, 80, I 09, 123, I 29, IM, non dubitabimus, quin . in V usque ad v. 144 codex quidam ab mutilo archetypo derivatus librisque P 3 G 3 gemellus adscitus sit. discrepat

cum r, in quo emendatoris constantia vestigia apparent, tum maxime L. Virorum doctorum coniecturas adscripsi Selectas. Denique Planu deae metapli rasis vel particula num lucem mereretur, postquam perlegi apographum ab Iloidero accuratissimo confectum, dubitabam paullisper. nam apparet, Planudem usum esse vili quodam libro eius generis, cuius

Sexcenta DOS possidemus exemplaria, ae bonum hominem do- sudasse in eisdem fere corruptis sensuque haud raro cassis Versibus exprimendis, qui hodie leguntur in interpolatis libris. et quid om assatim erassa Minerva rem impeditam administravit neque apprimo Latine doctum sese praestitit, quando quidem V. e. satis lepide conciliare consiliuro XX 24 vortit συμβου- λευειν ae participium clausu XX 242 κλείς. cum nihilo setius

hoc serae at satis adhuc purae Graecitatis monumentum iam ex parte edam, hoc nolo ea re excusare, quod integrum Lennopius erat oditurus cf. Lennepi praef. heroid. p. VII sq.),

aut quod viri docti tota Volumina versionum Planu dearum nullo sermo pacto hac utiliorum certatim odiderunt. sed si nil aliud certe hoc ex istis pagellis discatur ab eis quorum interest, Planudeam versionem ad emendandas epistulas Ovidianas nullius esse usus, ut si cui forte totius editae versionis desiderium fuerit, is hoc iam specimine contentus Sit futurus. continetur autem Planudea metaphrasis codice Gr. bibl. Paris. imper. 2848 3345 apud Montefalconium) chartaceo saec. XV exeuntis, fol. 265 a usque ad 340 a. praecedit metamorphoseon metaphrasis ab eodem Pirenude conscripta. quod in primum oditis faciendum praecipiunt, apographum dedi integrum correctis non nisi accentibus et interpunctione aliisque quibusdam pusillis erratis . coniecturas meas et quasdam amicorum in infima pagina adnotaVi.

150쪽

Pono motum: nihil hic iterum iurabis amanti. promissam satis est te semel osse mihi. perlege. discedat sic corporct languor ab isto, quod meus est ulla parte dolero dolor. 5 quid pudor ora subit 2 nam sicut in aede Dianae suspicor ingenuas erubuissct gen RS. coniugium pactumque fidem, non erimina, poSco: dobitus ut coniunx, non ut Rdulter, Rmo. Verba licet repetas, quae demptus ab arbore foetus tu portulit ad castas me iaciento manus: invenies illic id te spondere, quod opto te potius, Virgo, quam meminisse deam. nunc quoquct idem teneo, sed idem tamen acrius illud: adsumpsit vires auctaque flamma morast,

Adnotatio critio a. titulum ACONTIVS CFDFPPAS habot P 1. in P 2 v. 1 - 15 desunt folio uno abscisso. v. 1 nichil et michi constanter omnes excepto P 1. - v. 2 periuram G. - V. 3 langor L S. -

V. 4 qui libri, scripsi quod. dolore P 1 S, dolere G L. -- v. 5 pudorante PI G L, pudor an san pro an) S, pudor ora aliquot codices inter

polati et editiones Veteres. - v. 8 debitos P 1. conivae P 1 L. - v. 10

iacente G. - v. 13 nunc quoque idem timeo. sed idem tamen acrius illudi adsumpsit vires, auctaque flamma mora est Vulgo distinguunt, quam mutavi interpunctionem. timeo libri, teneo Oudendorpius, cupio Bonileius, cuius emendationes Ovidianao sunt in Ovidi editione Oxoniensi a. 1826

VOl. V. - V. 14 adgumpsit P1, assumsit G, assumpsit ceteri. staminaOra est PI, flama mea est S.