장음표시 사용
261쪽
non ob aliud, credo , quam ut aratio tua intelligi posser a pluribus. Tunc Rex, Eecynidi videtis odio etiam sermonis patris Philotam teneri ρ IDJus quippe fastidit eum dicere . Fed dicat sane, utcumsue cordi est, dum memineritis, aeqne illum a nos suo more, atque sermone abhorrere . Atque ita concione excessit. Tum Philotas, Verba, imaluit, innoeenti reperire Deile est , modum verborum misero tenere diffelle . Itaque inter optimam
conscientiam , ct iniquissimam fortunam destiturus, ignoro , quomodo-animo meo, tempori pa-πeam . . Ebes quidaem optimus cause meae iudex et qui eur me ipse audire noluerit, non mehercule cogito , cum illi utique, eognita causa, tam dam 'Bare me liceat, quam absisere . Non cognita 'Meis
νο , liberati ab absente non possum , qui a praesem te damnatus sum . Sec quanquam vinm hominis non Iupemacua solum, sed etiam invisa defensios, quae indirem non dOeere videtur , sed a guere ;ramen, utcunque licet dieree, memet ipse non des ram , nec committam, ut damnatus etiam mea Iemlentia videar . Equidem, eujus criminis reus sim ,
non video. Inter coniuratos nemo me nominat. De
me Nicomaorius nihil dixit. Ceballinus plus,quam audierat, seiro non potuit. . tqui Misjurationis e lput me fuisse credit Rex . Potuit ergo DFmnus sum praeterire, quem sequebatur e praesertim cum Τμα- iremi foetor vel falso fuerim nominandus, quosa citius , qui tentabatur, posset impelli. Non enim idetecto faeinore nomen meum praeteriit, ut posset videri Hias peperesse. Nicomachus, quem tactis rum areana de semetipso eredebat, confestus , aliis nominatis, me unum subtrahebat. suae se , eom- , lanilitones . si CebaIlinus me non adisset, nihil me de eonjuratis scire vesuisset; num hodie dicerem
262쪽
LIBER VI. arseausam nullo me nominante e mmnus sine ρο --vat adhuc , edi velit mihi parcere : quid caeteri, qui de se confitebuntur e me videtieet subtrahent e Ma ligna ealamitas, o vere noxia, cum quir suo fuρ-plicio aequissit , pro alis eruciatur. Toteonfeline in equuleum quidem impositi verum fatebum tur e . tqui nemo parcit morituro , nec cuiquam moriturus, ut opinore . . ed verum crimen , ct ad unum revertendum mihi est. Cur rem delatam ad se taetiissi e cur tam securus audisti e me quat cunque est, confesso mihi, ubicunque ex , . sexa der, remisisti. Dexteram tuam amplexus, reconcia Lati stignus animi, convivio quoque intemfui. Si
eradidisti mihi, absoluius sum ς sipepereisti, dimi
'fus. Hel judicium tuum serva . hac proxiama nocte , qua digressus sum a mensa tua, feci equod novum facinus delatum ad te mutavit an anum tuum e Gravi sopore aequiescebam, eum me malis indormientem meis, inimici vineiendo exe sarunt . Unde o parricidae, σprodit.ri iam alii quies smni ' Seelerati es cientia obstrepente eum dormire non possint, vitant eos furiae, non eo summato modo, sed ct cogitato parricidis . . t m hi securitatem primum innocentia mea, deinde de tera tua obtulerat. Non timui, ne plus alienae erudelitaιi apud te liceret, quam clementiae tuae.
Sed, ne te mihi eredidisse paeniteat, res ad me deferebatur a puero, qui non testem, non pignus indi- exhibore poterat, impleturur omnes metu, si i caepisset audiri. -matoris , O scorii iurgio intem poni aures meas eredidi infelix ; oesidem eius Ius habui, quod non ipse deferret, sed fra rem ριζω subornares. Timui, ne negaret mandasse e Ceballim. ct ego πιderer multis amicorum Regiae' perieuli causa. Me quoque eum laeserim ne mineris, inveni , qui mallet perire me, quam inco
263쪽
D. Ancm esse. fid inimiciarum ereditἰs exceptu mum fulse , si insontes laeelsissem ρ . et enim Dymnus se occidit. igitur fa crurum hoe divinare ροι ui e Minime. Ita quod solum indieio fidem fecit , id me, eum a Ceballino interpellatus sum, mo- vere non potuit . . t hercule , si consciui qmno tanti sceleri uissem , biduo illo proditos esse nos , dissimulare non debui. ciballinus ipse tolli de medio nullo negotio potvit. Deniqueps delatum in- 'dicium , quo periturus eram , e ubiculum Regix solus inrra i , frro quidεm cinctus. Cur distuli facinus y An sine qmno non sum ausus e Ille igi-rur princeps conjurationis fuit. Sub illius umbra Philotas latebam , qui Regnum Macedonum in εἱο . Ecquis e vobis eorruptus es donis ' quem φ- ie m , quem Praefectum impensius colui e Mihi quia idem obiicitur, quos societatem patrii sermoni r a perner, quod Macedonum mores fastidiam . Geseo Imperio, quod dedignor, immineo e Iampridem nativus ille sermo commercio aliarum gentium exolevit e ram victoribus, quam vistis peregrina lingu discenda est . Non mehercule ista me magis ἰκ-dunt , quam quod .-mγnias Perdicamius insidia-ιui es Regi. Cum quo quod amicitia fuerit mihi , κοn recuso defendere , si fraινem Regit non oportulo diligi a nobis. Sin autem in illo fortunae grαd pinium etiam venera i necesse eras , utrum qiν ο , quod non divinaVi, reus m e impiornm anuia cis insontibus quoque moriendum est ' Quod si .equum es , cur randiu vivo e si injustum , cur nunc demum Oeeidον ' LAt enim feri , Misereri me eo vum , qaibus vivendum esset ob eo, qui sε γοτ ilium crederet. Fides amicitiae, veri eonsilii pericis- ll a libertas , vos me deeepistis r vos , quae sentie- ψιam, ne reticerem, impulistis. Seri s. me ερς fα- ρr Regi , non de Rege . Non enim faciebam in idiam a
264쪽
d am , sed pro eo timebam . Dignior mihi LAlexam der sidebatur , qui Iovis stirpem taetrus agnosce, vel, quam qHi praedieatione jactaret. Sed qnoniam oraculi sides ereta est , sit Deus ea ae meae testis. Retinete - me in vine ulis, dum eo utitur Hammon in arcanum, ct Oeeulitim feeius . Interim qui Regem nostrum dignam os filium , neminem eorum ,
qui stirpi fuae insidiati sunt , latere patier ur . Si
cevtiora Oraeniis erediti r se tormenta, ne hanc quidem exhibendae veritatis fidem deprecor . Solenννei e evitis adhibere vobis parentes. Duos fratres ego nuper amisi ; pareem nee ostendere possum , n ς in Ocare audeo, eum ct ipse tanti crimini r reus sit. Parum est enim tot Modo liberorum parentem , in nie' silio acquiessemem, eo quoque orbari, ni isse in rogum meum imponitur . Ergo , chari me pamrer , propter me morierix , ct mecum e. Ego sibi vitam adimo , ego senectutem tuam extinguo . Quid enim me ρνοereabat infelidem alve antibus Diis e an , ui hcr ex-e fructus peνciperes qui μ' manent ' 'Nescis, adolescentia mea mi rior sit, an senectus tua . Ego in ipso robore 'amaris eriρε ον retibi earnifex spiritum adimet, quem si fortu expectare voluisset; natura reposcebat . . dmonuit' me patris mei mentio . quam timide , ct cuncta . ser , quiae Ceballinus detulerat ad me , indicare debuerim . Parmonio enim, cum audisset venenum a Philippo medies Regi parari, deterreve eum voluit epistola scripta, quo minias medicamentum biberet, quod medie us dare es ituerat . Num creditum est Patri meo e num ullam auctoritatem e us literae ha-ε huerunt ' Ego ipse, quoties, quae ais eram ἰ det
265쪽
non insidiari, Philotas, Recte , inquit, qui quισεν, dieis. Itaque, si infidiatur sum , poenam non depreeor . Et sinem facio dicendi . quoniam ultima verba gravia sunt auribus vestris . Abducitur
deinde ab iis, qui custodiebant eum. C. Α Ρ Π Τ XIX.
Oratio Belonis dueis in Philotam, qui vitam ejus , ct delicias , superbiam, O eontemptum aliorum ostendit , totamque eoncionem iam quietam , dr
haerentem in illum accendit . , - ,
ERat inter Duces manu strenuus BeIon qui-
dam , pacis artium, & civilis habitus rudis, vetus miles, ab humili ordine ad eum gradum, in quo tunc erat, promotus a qui, tacentibus caeteris, stolida audacia ferox, admonere eos coepit, quoties suis quisque diversoriis, quae cccupassent, deturbatus esset, ut purgamenta servorum Philotae reciperentur eb, unde eo militones expulisset. Auro, argentoque vehi Cula ejus onusta totis vicis stetisse. Ac ne in vicinia quidem diversorii quenquam commil tonum receptum esse, sed per dispositos, quo ad somnum habebat, omnes procul releg to , . ne fremitu ullo murmurantium inter se silentio verius, quam somno excitaretur. Ludibrio ei fuisse rusticos homines, Phrygasque, dc Paphlagonas appellatos,qui non erubesceret, Macedonatus, homines linguae suae per interpretem audire. Cur Hammonem consuli vellet eundem Iovis arguisse mendacium Alexandrum filium agnoscentiis, scilicet veritum, ne invidiosum edet, quod Dii offerent . Cum insidiaretur ca
piti Resis, R Hruci, non consuluisse eum Io.
266쪽
vem. Nunc ad oraculum mittere , dum pater ejus solicitetur qui praesit in Media, & pecunia. cujus custodia commissa sit, perditos homines ad societatem sceleris impellat. Ipsos missuros ad Oraculum, non qui Iovem interrogent, quod ex Rege cognoverint, sed qui gratia S a . sane, qui vota pro incolumitate Regis optimi perinlvant. Tum vero universa concio accensa est, Sca corporis custodibus initium lactum, clamantibus , discerpendum esse parricidam inanibus eorum. Id quidem Philotas, qui graviora supplicia metueret, haud sane iniquo animo audiebat.
Philotas torquetur , scelus fatetur , eum eo ur iis saxis obruitur.
REx in eoncionem reversus, sive ut in cuc dia quoque torqueretur, sive ut dili- genim cuncta cognosceret, concilium in positerum diem distulit. Quanquam in vesperam inclinabat dies; tamen amicos convocari ju- -bet. Et caeteris quidem placebat, Macedonum more obrui saxis; Hephaestion autem, & Craterus . & Coenus tormentis veritatem exprimendam esse dixerunt . Et illi quoque , qui aliud suaserant, in horum sententiam trans uni. Concilio ergo dimissis, Hephaestion eum Cratero, & Coeno ad quaestionem de Philota habendam consurgunt. Rex, Cratero acce sito , de sermone habito , cujus summa non edia ea est, in intimam diversorii partem secessie , de remotis arbitris, in multam noctem quaestio nis expectavit eventum. Tortores in cono
267쪽
diu Philotae omnia crudelitatis tormenta proponunt. Et ille ultro, flaid cessaris, inquit,
inimieum, inrerfectorem , confitentem occi
dere e quid quaestione Uur est e Cogisavi, volui. Craterus exigere, ut quae confiteretur, in tormentis quoque diceret. Dum corripitur, dum obligantur oculi , dum vestis exuitur gentium jura , Deos patrios nequicquam apud surdas aures invocabat. Ρer ultimos deinde cruciatus , utpote damnatus, & inimicis in gratiam Regis torquentibus , laceratur . Ac primo j quanquam hinc ignis, illinc verbera jam non ad quaestionem, sed ad poenam ingerebantur , non vocem modo , sed etiam gemitus habuit in potestate sed postquam intumescens co
pus ulceribus . flagellorum ictus nudis ossibus incussos ferre non poterat ; si tormentis adhubituri modum essent, dicturum se, quae scire expeterent, pollicetur . Sed finem quaestioni re, jurare eos per Alexandri salutem vole-
bat, removerique tortores. Et utroque impetrato, Cratero inquit, Die, quid me velis diatere . Illo indignante, ludificari eum, rursusque revocante, tortoreS tempus peteret coepit,
dum reciperet spiritum, cuncta, quae sciret, in .dicaturus . Interim equites, nobilissimus quisque, & ji maxime, qui Parmenionem propin- 'iqua cognatione contingebant , posteaquam Philotam torqueri. fama vulgaverat , legem Macedonum oriti, qua cautum erat, ut propinqui eorum qui Regi insidiati erant, cum apsis necarentur, alu se interficiunt, alii in de- avios montes, vastasque solitudines fugiunt, in- lAenti per tota castra terrore diffuso, donec Mex. tumultu cognito, legem supplicii con-
qua tis. sonthun remutata edixit . Philotas v
268쪽
m ne . an mendacio liberare se a cruciatu vo. Iuerit, anceps conjectura est: ; quoniam & vera
consessis , & falsa dicentibus, idem doloris finis
ostenditur . Caeterum, Pater, inquit, meuS
Hegelocho quam familiariter usus sit i non gnoratis. Illum dico Hegelochum qui in acie cecidit . Ille omnium malorum nobis causa fuit. Nam, cum primum Iovis filium seolutari jussit Rex, id indigne ferens ille, Hunc igitur Regem agnoscimus, inquit, qui Philippum dedignatur patrem Actum est de nobis, si ista perpeti possumus . Non homines solum, sed etiam Deos despicit, qui postulat Deus credi.
Amisimus Alexandrum amisimus Regem, in-eidimus in superbiam, nec Diis, quibus se exaequat . nec hominibus, quibus se eximit, tot rabilem Nostrone sanguine Deum fecimus, qui nos lastidiat λ qui gravetur mortalium aduxe concilium 3 Credite mihi, re nos, si viri sumus , a Diis adoptabimur. Quis proavum ejus Alexandrum, quis deinde Archelaum, quis Pe ' diccam occisos ultus est λ Hic quidem inors boribus patris ignovit'. Haec Hegelochus dixie super coenam. Et postero die prima luce a patre accersor. Tristis erat, & me moestum videbat . Audieramus enim; quae solicitudinem incuterent. Itaque, ut experiremur, utrumne vino gravatus effudisset illa, an altiore concepta consilio, accersiri eum placuit, ac Venire. Eodemque sermone ultro repetito, adIecit , se, sive auderemus duces est e, proximas a N
bis partes vindicaturum , sive deesset animus, consilium silentio esse teitui um . Parmenioni, vivo adhuc parto intempestiva res videbatur. Non enim sibi, sed hosti esse occisuros Alexandrum. Daria ver5 sublato , praemium
269쪽
x C U R T IRegis occisi Asiam, & totum Orientem Inter sectoribus esse cessurum. Approbatoque consilio, in haec fides data est, & accepta. Quod ad Dymnum pertinet, nihil scio. Et haec confessus, intelligo , non prodesse mihi, quod
prorsus sceleris expers sum . Illi rursus to mentis admotis, cum ipsi quoque hastis os, lculosique ejus everberarent , ut hoc quoque crimen confiteretur, expressere , Exigentibus deinde, ut ordinem cogitati sceleris expon ret , cum diu Bactra retentura Regem viderentur , timuisse respondit, ne pater LXX. natu& lannos tinti exercitus dux, tantae pecuniae custos, interim extingueretur, ipsique spoliato
tantis viribus, occidendi Regis causa non es. lset. Festinasse ergo se, dum praemium haberet in manibus. Repraesentasse consilium t cujus
patrem suisse auctorem si crederent, tormen ta , quanquam tolerare non posset, tamen non
recusare. Illi colloquuti, satis quaesitum vid ri, ad Regem revertuntur, qui postero die, iquae consessus erat Philotas, recitari, de ipsiim, quia ingredi non poterat, jussit afferri.
Omnia agnoscente eo, Demetrius, qui proxumi sceleris particeps esse arguebatur, producitur , multa affrmatione , animique pariter constantia, di vultu abnuens , quidquam sibi in Regem cogitatum esse. Tormenta etiam de- poscebat in . semetipsum . Cum Philotas circumlatis oculis incideret in Catin quendam haud procul stantem, propius eumjussit accedere . Illo perturbato , & recusante transire ad
eum . Patieris , inquit, Demetrium mentiri , rursusque me exerueiari e Catin vox, sanguis que defecerant. Et Macedones Philota im
270쪽
L I B E VI. 223 a Nicomacho, nec ab ipso Philota, cum tor queretur, nominatus esset adolescens . Qui ut Praesei hos Regis circunstantes se vidit, Demetrium, &semetipsum id facinus cogitasse com fessus est . Omnes ergo a Nicomacho nominam eos , more patrio, dato signo, saxis obruerunt. Magno non modo salutis, sed etiam vitae periculo liberatus erat Alexander: quippe Parm nion, & Philotas principes amisorum, nisi palam sontes, sine indignatione totius exercitus non potuis ent damnari. Itaque anceps quae stio fuit. Dum inficiatus est facinus, crudelia ter torqueri videbatur , post consessionem Philotas ne amicorum quidem misericordiam meruit.