장음표시 사용
431쪽
hoe est, exiguum illud opus sacere, quod iners otium admittat. Ιω. 18. 2 primum sententiae reetius separandae sunt: Quid sumus p praeda animalium et victimae aebellissimus et facillimus sanguis, quoniam ceteris animalibus in tutelam sui satis virium estiuuaecunque vaga nascebantur et aetura vitam segregem, armata sunt; hominem imbee illa cingit; non unguium vis, non dentium tarribilem ceteris se ei L Deinde apparet mendum esse in
illo imbee illa cingit, pro quo qui imbecillitas cingit
substituunt. improbabili mutatione sententiam rectam non consequuntur. Ηaasius prorsus aberrat; nam societas pro armis data post commemoratur, hic armorum inopia declaratur. Manifesto primum signifieatur hominem contra
impetum non cingi firmo duroque tegimento nudum , deinde non habere, quibus alia aggrediatur tinfirmumὶ. Excidit nomen seminini generis ad rem et verbum cingit aptum: imbee illa se ut iri eingit. Mox recte Lipsius:
ex obnoxio validissimum. Nag. obnoxio m. satis
manifesto indicio. Ibd. 19, 2: Hune igitur sdeum Epicurii in sep tum ingenti quidem si inexplieabili muro divisumque a contactu et a conspectu mortalium' cap. 16. 2 quod e seripstra eodieis Nagariani quomodo id
fleerisὶ restitueram: qno modo ad te eris, praecepit M. Hertatua in miseeuaneis, quae annalibus philol. inseruit, loco 10. Residet paulo ante mendum in his: quia non ingratum detestetur hominem sibi ipsi inutilem pAgitur de causa detestandi relieiturque Epicurea de animi grati utilitate, ingrati inutilitate sententia. Rectum esset: Quis non ingratum detestetur, non ut hominem sibi ipsi inutilem p Et fortasse sic Seneca seripsit. Diuiti sed by Cooste
432쪽
non habes, quare versaris. Scribendum inter sep
tum ingenti quodam sic iam superiores ante meherium) si insxplicabili muro. Nihil est insepire, nec de sepiendo, sed de intersepiendo et excludendo agitur. Proxime ante eum Mureis scribendum esse: proiecisti extra mundum pro metum) et sententia Epicuri et proiiciendi verbum et haec ipsa, quae subiiciuntur de muro interiecto, tam gravi convicio elamant, ut, qui ad haec surdas habent aures, quid iis faciam, nesciam. Ibd. 20, 3 manifestum mendum haeo habent: In gratus est, qui in referenda gratia secundum datum videt, nisi quis putat Latine diei secundum datum de novo dono post exspectato. Scripserat Seneca: qui secundum actum rei et quasi sabulae vido LIbd. 21, b, ubi est: quem mala interpres opinio in eontrarium tradidit, scribendum videtur a Λει.
k4 in his: Quomodo est dis artus stiam qui taceti
sortis etiam qui compressis manibus vel etiam alligatis, quomodo gubernator etiam qui in sicco est, alterum qui tollendum est. Ibd. 31 exu., 32 init.: Ν tips, dum veterem illum Scaurum ... cogitas, indigne fers subolem eius iacere. Deos verisimilo est, ut alios indulgentius tractent propter parentes avosque, alios
propter futuram nepotum . . . indolem. Ciceronem dotum est aliquoties dixisse, non esse verisimile, ut aliquid
ι, pro eo, quod est aliquid fieri sin sententia neganti ut interrogatione negationem significantii; hac aetate nemo
ita locutus reperitur, nedum ut in amrmando diceret veria imile esse, ut. Hac vero, quam attractionis nomine ἡ-lagere conantur, orationis apertissimae confusione: Deos rerisimile est ut fariant nemo unquam usus est; nam inqdibus locis ab instituta oratione infinita ἀνακολουθως transitur ad alteram sormam sui , si longe alium habent Ver rum et sententias ordinem implicationemque. Itaque
433쪽
mendosa haec esse constat; sed quae corrigendo tentantur violenta nec apta sunti Exciderunt duo verba ob causam perspicuam; nam cum Senem sic scripsisset: ... subolem eius iacere. Idem facerri deos verisimile est, ut alios ceti, oculum librarius a iacere ad facere transtulit et hoc se scripsisse putavit. Huius erroris et correetionis generis, de quo dixi universo vol. I p. 42 sqq. exempla autem plura ex unius Plutarchi scriptis collegi p. 621, Latina exempla, praeter ea, quae priore loco posui, reperientur in hoc volumine apud Varr. l. Lat. VII p. 97,
VIII p. 104, X p. 16l, apud Ciceronem de domo 57 et
80. ad Att. XV, 6, apud ipsum autem ' Senecam iterum in hoc. do benes. opere VI, 13, 4, ad Helv. 8, b. ep. 77, 17 et 82, II. Recte ea corrigendi via in Senecas scriptis ante me usi erant iam alii, ut de elem. II, 4, 4
Pineianus, hic V, 2b, 3, VI, 42, 2 aliis praeeuntibus, ep. 9, 9 et 70 extr. Haasius. Ibd. 36, 3 s eodice R et aliis nam de Nag. tacetur
restituendum est: Totum, inquam, in eo est, quantum. Repetitur, quod supra dictum erat: inspiciam tamen et quantum sit, et deinde: hoc tamen quantum est p) Promissi mei verba taxentur sui constet, quantum promiserim).
Ibd. 37, 3: Expulsus bonis suis ille non ut rusticus iniuriam tacitus tulit, contentus, quod non et ipse donatus esset, sed Philippo epistolam strictim ac liberaliter scripsit, qua accepta rex ita exarsit cet. Mire epistolae hominis gravissime laesi brevitas commemoratur strictim et magis mire liberalitas apud regem querentis. Verum codices boni neutrum habent, sed strictam Ret V, nam de Nag. in hae voco tacetur; G scriptam et Nag., col. liberavit. Εds-batur ante richerium strictam ac liberam scripsit. Seneca sino dubio posuerat: destrictam ac liberam scripsi L Nam destricta aptissime appellatur eo sig-
434쪽
nisseatu, quo Valerius Maximus emoram desis tram
appellavit II, 9, 63 et testimonium sVIII, 5, 2 et uindietum M. 3 init. nandius autem imperator in orat. de civ. Gallis danda) dixit deatriete eausam agere, Plinius minor destriete minari, alii alia, Seneca autem ipse destringere libertatem thoe est, tanquam gladium expromere de benes VI, 34, 3 et de ira II, 10, 4 imperatoris severitatem destringi in milites delinquentes, de quonsu dixi adolescens in disputatione de Asconio p. 11 notirio liberam poterat ex liberavitὶ in mentem venire libfra bili; sed in his codicibus facillima et vulgaria
verba mire corrumpuntur. ΙM. V, 3, 1: Lacedaemonii olves suos . . . ab
his certaminibus removerunt, in quibus victorem saeit non iudex nee per se ipso exitus, sed vox cedentis et tradere iubentis. Sententia flagitat: et Pareere iubentis. Ea est victi si submittentis Se V0x. ρΙbd. 5, 4: Saepe necesse est, ante alia beneficia petamus, quam priora reddidimus, nec ideo non petimus aut turpiter, quia non reddituri debebimus, quia non per nos erit mora, quominus gratissimi simus. Prius quia absurdum est; ad turpiter desiderari verbum videtur. Scribendum est: nec ideo non petemus aut turpiter, quaai non reddituri, debebimus hoc est: neo debito nostro priori turpitudo adiuncta erit . Deinds non agitur in hac re, ut gratissimus aliquis sit, sed ut gratus quo minus grati simus . Cum coaluissent voces, additum est, pravo modo, sumus NM. et alii . Deo. 8, 2 vid. p. 408 n. Ibd. 14, 3 scribendum sic esse: Quomodo, inquit, adversus malum ingratus est quisquam, cum a malo v. eum malo dari beneficium non
possit 8 iam Hauptius ditat I p. 9 . Sed etiam ea, quae
435쪽
sequuntur, mendosa eSse Uncianus intellexit; neque enimalia rerum genera eress apud imperitos, alia apud sapientes et bonos, sed aliter ab utrisque aestimari, ne quid de
aliis vitiis dicam. Itaque scribendum videtur: Ea scille et ratione: Qui isto Hos , Nag. quia, accipiet ab illo aliquid ex his, quae apud imperitos sin preti H sunt quorum malis vulgo: quorum si malisὶ copia est, ipse quoque in simili materia natus esse de babit, esti Et si tolli voluit etiam Masius. Apud
malos copia est eorum . quae imperiti magni aestimant. Siesbyeus: Ea scilicet ratione . quia, qui accipiet ceteraque, ut ego, ne ea pro hac ponaturi quamquam ipse admonet, id fieri fortasse eodem modo posse
quo in eiusmodi, de quo dixi ad Cic. fin. IV. 14 p. 500. Extremo capite b verum, quod ipsi codices prinbent, negligitur: Vos ad speciem veri componite animum et, dum honestum diae itis sR, alii; ΝM. discite, vulgo dicitis , quicquid est, in quo M. est id quo) nomen honesti laetatur, id eo lite. Ibd. 18, 1: In infinitum eius, inquit, me
obligas, eum dicis uel nostris gratos nos debere esse etiam adversus eos, qui nostris aliquid praestiterinu. Omnes intellexerunt eius corruptum esse. nisi quod Fic
ortus imperite item dici pronuntiat quomodo quoad
eius. Corrigendi conatus non bens processerunti Una
littera tollenda est: In infinitum ius me obligas ita ut infinitum ius in me creditores habeant . Sequitur: Qui filio beneficium dat, ut dicis, et patri eius dat. Primum de quod quaero sic Nag. M R; ceteri fere: de quo quaero et deinde illud utique mihi determinari volo, si et patri beneficium datur, numquid et patruo, ceti opinor scriptum fuisse: Primum de oequo equo quaero istius hoc ipsum aequum); deinde hoc aliquantisper seposito illud utique cet.
436쪽
IM. 21. 3: fenerator . . . debitores non appellat, quos scit decoxisse, et in quorum pudorem nihil superest, nisi quod pereat. Scr. nisi
quo -persat nisi quo adhibito prorsus pereat pudor debitoris . Paulo anto si 23 scribendum est: Nam ultima quoque necessitas non esset, ut ad eum veniam. Codices: necessitas in hoe aget et Haarius: ne c. non in hoc aget. Nihil est h. l. in hoc agere.
Ibd. 2b, 4: Moneri velle ac posse secunda virtus est quos obsequens faciet et parere huc illud frenis leniter motis flectendus est paucis animus sui rector optimus; proximi sunt, qui admoniti in viam redeunti Sic Nag., R, Gronorii
eodd. ceteri, quorum ullum est pretium. Interponi e-- parationem ab arte equorum tractandorum sumptam Ηmpius vidit, sed cum equos sic enim recte scripsit , quem nominativum esse cetera ostendunt. pro accusativo plurali accepisset, cetera pervertiti Scribendum est: ... est Ε quos
sequus obsequens facile et parena huc illuc fr. l. m. flectandus est. Paveis animus sui rector optimus; proximi sunt cet. Hare cum scripsissem, aliquot mensibus pos emn ipsam Gmnovit editionem inspexissem, Rubenium vidi, praeclari acuminis hominem, idem omnibus litteris coniecisse. Apud Ficherium eius coniecturae nulla mentio est. Lib. VI, 3, 2: ignari, quantum telorum in adversos fortuna comparet. Imo: in avera os, ut
habet R et sine dubio Nag.ὶ, hoc est, dum in aliis oc-mpati de sortunae vi non cogitatis. Ibd. 8, 4: et in unum testem de me rem demittit. Non magis de me quam de 3εἰ utrumque aeque prave additur. Nag. testem demere demittit. Fuit: in unum testem temere sio iam aliiὶ rem da mittit. Et tam e re sius rem edebatur ante Ficterium.
437쪽
Ibd. 13, 4: Aliquid istic tua causa facis, aliquid mea; tua, quod redimis. Addebant sup riores ex uno et altero codice interpolato: mea, quod eligis. Scribendum erat: tua, quod redimis, smea, quod me redimiaJ. Acumen est in contrariis redi-mis infinite, aliquem l et me redimis. CD. 2T, I: optas, ut ope indigeat ... optas, ut tua indigeat
ope. est. ad I v, 31 et 32. Ibd. 1 b, 6: Quod tu pretium ponis traiicienti maria et per medios fluctus, cum e terrae conspectu recessit, certam secanti viam γιScrib. eum terra e conspectu recessit. Ipse qiunavigat, non recedit e conspectu terrae. In verbis, quae proxime praecedunt ib) pravum est ut, quia neque esse tus significatur neque concessio, sed causa. Videtur fuisse: non tamen ullum istio tuum munus est, ubi non ex usu essectuve, sed ex consuetudine et annona oestimatur spro aestimetur , nisi fuit: ut
Ibd. 16, 2: nihil amplius medico quam mere dem, debeo, quia me non tanquam amicum vidit, sed tanquam imperatorem. Ineptam esse do uno ex communibus aegris, quos medicus perii bulat imper toris nomen plures viderunt; aptum non invenerunt. Credo scriptum suisse interpe torem qui operam invocando interpellat . Ibd. 23, 1: non externa eogunt deos, sed sua illis in legam aeterna voluntas est. Recte in ed. Erasmi priore scriptum erat: in aeterna. Deorum voluntas tota est in lege aeterna eaque continetur. V luntatem esse in legem sintelligunt, opinor, pro lege , Latinum non est. Ibd. 31, 5: Tantas minas belli et paene totius generis humani ruentis impetum paucissimi sistent. Geminandae duae litterae, ut fiat: gene-
438쪽
ris humani irruentia impetum. Longs aliter genus humanum ruere dicitur. Ibd. 38, 3: Agricolam annonae caritas erigit; eloquentiae pretium exceptat litium numerus; medicis gravis annus in quaestu est sic recte edd. superi0res, non in quaestum . Ineptum illud exceptat pluribus modis tentatum est, nullo feliciter. Scrib. eloquentias protium diseeptat et de eo decernit litium numerus. 3Lib. VII, 4, 5: Quemadmodum probemus omnia 3 nunc enim omnia sapientis esse inter duos convenit; illud, quod quaeritur, colligendum est, quomodo liberalitatis materia adversus eum supersit, cuius universR esse concessimus. Nemo postulars poterat, ut Seneca omnia probaret quid enim hoc est pin, sed ut id, de quo agitur;
disseri autem ex hoc unam partem, de qua convenit; alteram, de qua nunc quaeritur, c0nfirmandam sumit. Itaque ad hanc formam Seneca scripserat: Quemadmodum probemus omnia fsapientis esse, videbimus nunc enim inter nos convenit; illud, quod quaeritur, colligendum est, cet. Cum excidissenthaee: omnia sapientis esse, videbimus propter probemus et videbimus similiter terminata , supplementum ex margins in contextam orationem eum err0re illatum est. De videbimus disserendi signifieatione posito dicetur ad ep. 7b, b. Inter nos 0mnes. Supe-
C. 37 exu. Latino non dicitur absolute ine aliquid in Patrocinium, me in gloriam pro eo, quod est patrocinio, gloria. Recte dicitur in 'troeinium, in glariam satis esse. Sed tam audaeem suspicionem addendum esse satis ante est in margine pono ac sortasse mendum tanquam inceris medietnae notara praestabat. Diuitigod by Cooste
439쪽
riores editores: solus Ficterius ut secutus est Haratust inter duos tueri conatus est, adscripto o. 19, 1. Inter duos Senecam dicere potuisse, quis dubitat p me loco non dixisse, quisquam, qui sanae menlis est, negabit pQuid enim nnmerus ad rem pertinet p Neque auo idem
est ad nos duo, etsi ita I. F. Gmnovius enarrars conatus egi.
Ibd. 8, 2 eloquentiam artificiosam et exomatam dixeritne Seneca concinnatam, dubito, potiusque ei ne innatam scripsisse puto, hoc est, cincinnos illos habentem, quos Cicero et Augustus dixerunti Ibd. 14, 3: Etiam damnato reo oratori constat eloquentiae officium, si omni iure usus est. Dicendi artem, non omnium iuris suffugiorum cognitionem et usum orator praestare debet; nec omni iure uti recte dicitur, qui nullum iuris praesidium omittit. Seribendum prorsus puto: si omni ut renisus est. Paulo
ante, g 2, nihil erat: cur Haasius recta turbaret propter
verba non esse errore ex superioribus repetita, ut o. 15
3 repetitur debes. ut c. 16, b illi quia repetit, huio quia . ubi itidem Ηaasius praeceps ruiti cap. 14, b e dem modo emendaram, quo Hauplius II p. 6. Ita. 19. 4: Tale, inquit, illi bens ficium, quale accepisti, non potes reddere; accepisti enim a sapiente, stulto reddis. Non sic alii, Ν . in margine; - quid contextus habeat, latet reddo illi. quale nunc potest accip0re nec per me sit quod deterius id quod ad oepi reddam sed per illum id quod ades pi reddam cui si ad sapientiam redis rit reddam quale dum in malis reddam quale in illo potest accepi. Has litteras cod. Nag. habet; interpunctionis omnem speciem abieci. Apparet primum duo tempora distingui, quid nunc faciatis, qui loquitur, quid alio tempora facturus sit; tum de quo erroris genere dixi in proximo loco, c. 14, 2ὶ verba quaedam bis esse scripta
440쪽
primum id quod accepi re ddam, deinde reddam quale; postremo referri inter so in malis et in illo, ut alterum ex altero corrigendum sit: nam imo, quod tota sententia flagitat, pro non, quod in Nag. contextu non fuit, iam Erasmus et Muretus restituerant . Nascitur igitur haec scriptura prorsus recta et bona: Ιmo reddo illi. quale nunc potest aecipere, nec per me fit, quod deterius, sed per illum; id, quod accepi, reddam eum aut reddam ei, ai; ad sapientiam redierit; dum in malo st, reddam, quale in illo potest accipi. Sententia quas esset, vidit iam Erasmus et cumscripsit. Sequitur paulo post 63: Ferae inter nos educatae sunt, in silvas eruperunt: aliquid mansuetudinis pristinas retinent, ceti Ineptissima . est haec fingendi figura, cum praesertim sic omnes universe serae significentur. Serib : Ferae inter nos educatae si in silvas eruperunt, aliquid m. pr. retinentiri si, sequente in , dictum est ε; id ut alibi pro sunt
Ibd. 20, 5: Quod meum non est. redeat ad dominum, bonus sit an malus. Quid p diligenter istud excuterem, si non redderem, sed darem. Barbarum est bonus sit an malus pro eo, quod Latins dicitur: sive bonus est sive malus. Quid nihil agit. 8eribendum: redeat ad dominum. Bonus sit an malus, quid sad m63 Diligenter istud excuterem, si cet Cap. 22, 1, ubi Ficherius et Baasius ediderunt: Redde et te aeeusa, revocandum, quinanis edebatur: Rod de et accusa. Nihil est. cur is, quem Seneca alloquitur, se ae set, sed beneficio exsoluto siescit ei hominem malum, cui reddiderit, accu
ΙM. 29, 1 quoniam partieulis coniunctis quoniam quidem progressio quaedam et ascensus signifieatur, verba sic interpungenda sunt: Damnum non tunc Ηaasius