장음표시 사용
601쪽
s r. DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
cilio conciliariter, ut loquuntur, conditum, sed a solo Papa Inno-ccntio, qui Concilii Canones ipse composuit S digessit. Primo enim testantur historici complures nihil in o Concilio statui potuisse. Sic loquitur Nauclerus generat. q. ad annum I 2II. Venere, inquit loquens de Concilio, malia tum in consultationem nec decerni tamen quidquam potuit. Et mox Editae tamen nonnulia Con rationes reperiuntur. Idem tradit Platina in Innocenti III. Venere multarum quidem in consultationcm , nec deccmi tamen quidquam aperte potuit.
ste certabant: Eo itaque prosciscens tollendae discordiae causa Perusi i moritur. Godefridus Viterbiensis ad annum aut In hoc Conciliae, inquit,hil dignum memoria quod commendari possit, actum est,nis quod Orien-ram Eccles se Abditam Romanae exhibuit. Et certe si in eo Concilio promulsati sunt Canones, qui sub ejusdem Concilii nomine feruntvi ab Innocentio III non a toto Concilio conditi sunt. Hinc in titulo hujus Concilii a Jacobo Middem portio inter opera Innocentii III. edita Coloniae apud Cholinum almo 6o7. sic habetur. Sacri Coucili Generatis Laterane is ob domino Innocentio Pontis e maximo hujus nominis tertio celebrati anno Domini Iris Decreta ab eo monocentio conscripta. Eadem habentur ex Matthaeo Parisiensi in Historia Anglia ad annum tibi Celebrata, iriMit, est Romae Synodus universalis praesidente Papa domino Innocenti III in qua fuerunt Episcopi Ia oec. His omnibus congregatis , facI prius ab in Papa exhortationis sermone recitata sunt iu pleno Concilio sexaginta Capitala, quae aliis placabilia, aliis et id bantur oneros, tandem de negotii cruci fxi terrae sanctae morbum predicationis exorsus, sec. Idem Autor in Historia minori, ut refert in antiquitatibus Britannicis in vita Stephani angitioni. Concilium, inquit, illud generale , quod more
Papali grandia prima fronte prae se tulit in risum in commaci quo imichiepiscopos, Episcopos, Abbates omnesique ad Concilium accedentcs arti- ιios sidi caitus is, desiit. Ita enim cum Iam nihil geri in tanto ne ratio cernerent, redeundi ad se cupidi, veniam figet tim petierunt, quibus Papa non concust, antequam sbi grandcmpecuniam promi Uent,
Mercator lus Romanis prius accipcre mutuo Pap. que Oisere coactio et,
a tequam disicedere Roma potuissent Papa jam accepta pecunia quas, iam hoc Concilium disseisit ratis lotusque Clerus abiit tristis. Hic autem Historicus ne suspectus habeatur, laudatus est ab Innoccutio V. ut constat ex litteris ejusdem Innocentii, quas ipse refert in
602쪽
DISSERTATIONE HISTORICAE. DissERT VII. 73
Itaque nulli a Concilio Canones sunt conditi, sed quaedam a Pontifice Romano Decreta sunt confecta S in Concilio lecta, quorum nonnulla plerisque videbantur onerosa sed vel cx ipsa istorum Canonum lectione patet eos non fuisse a Concilio editos, ct non eo modo quo nunc habentur. Sic verbi gratia Can. i. sic habet. In Lateranensi concilio piafuit in tutione provisem, oec verum quoniam in multis Ecclesis id minime observatur , nos preduinum roborantes tutum, O c. c. 29. de multa providentia fuit in Concilio Lateranensi prohibitum c. 33. Mediocritatem observentia LateranensiConcilio desinitam,c.4I Synodali Iudicioris imus. c. 2. Sacri nihilominus Concilii approbatione statuimus,c. 46. Volens immunitati Ecclesia cae Lateranens Concilium prohibere , cap. q. u. Sacro approbante Concilia prohibemus cap. I. In Lateranens Concilio
situ uisse prohibitum, cap. 66 ad Apostolicam audientiam frequenter laetioue pervenit, sec. apropter prohibemus , sec. Haec omnia dc monstrant Canones illos esse opus Innocenti III partim in ipso Concilio, partim post Concilium editum, nam in Concilio lecti sunt hi Cariones autoritate Innocentii confecti S a codem postea pro libito, multa adjecta, ut docent istae formulae, in Lateranensi Concilio prohibitum G c. Respondeo tertio Canones istos, si cos excipias, qui fidem spectant S Consessionem a Communionem Paschalem, non est ab omni Ecclesia receptos S approbatos. Sic verbi gratia cap. s. gra-Viter prohibetur, ne quis de cartero novam Religionem instituat , ne qui voluerit domum fundare , de noet o Sulam condat. Sed constat post istud tempus multos religiosos ordines esse institutos. Item cap. et . de clectionibus statutum fit, & tamen cae postea sunt abro
Respondeo quari hunc Canonem non esse de jure sed de usu atque disciplina, nec ex eo illud dos malis condi posse aliquid
Ecaesam in ti mporalia, ne cnim mens fuit Corum qui Canonem condidcrunt id examinare aut decernere, sed tantum poenam eam quae a Gregorii VII temporibus a Pontifice infligi licet immerito coeperat in eos qui haereticos fovere statuunt ferre mon inquirentes utrum potuerit Ecclesia has poenas infligere, necne. Itaque Ca- non totus est de disciplina, non de dogmate in disciplina autem posset Concilium etiam generale errare nemo dubitat. Hic igitur locum habet textus Decretalis Gregorii lib. s. it. 9. cap. s. uium,mquit, Dei, veritate quae nec fallit nec fallitur Ne innitur. Gicium
603쪽
1 DE ANTIQUA ECCLESII DISCIPLINA
etrao Ecclesiae non AEquam minion sequitur quam Ofisi re saepe comitantis filii Qusd quidem testimonium ita interpretatur Bellar- minus ubi de infallibilitate Ecclesiae agit ut dicat Pontificem loqui dedisciplina Ecclesiastica, non de doctrina. Ergo ex ipso dilarmino errare potest Ecclesia in iis quae ad disciplinam spectant. Hoeipsum agnoscit Melchio Canus, rerum istarum curiosus indagator lib. s. de locis cap. o. alii, inquit, mores sunt post Apostolos inducti,
in quibus quamvis Ecclesia crearet, non propterea tota fides periclitaretur. Sine periculo igitur haereseos teneri potest Ecclesiam in aliqua leget more errare posse. Denique ut alios mittam, idem docet Petrus de arca lib. 1. concordiae p. 29. cdit. I. Exceptis, inquit, Camonibus qui de de meImorum doctrina frua,tur Carteri qui Ecclesiasicam disiplinam respiciunt, se in in versantur , non . seni summo illo non errandi privilegio censeri, maxime ci m id proprium si legibus Ecclesiasticis de f.
ciplin latis, ut eas pro ratione temporum aut locorum mutare necesse sit.
Et hoc est quod ait Augustinus, ipsa plenaria Concilia a posteri
Respondeo quinto in Canon Lateranensi Reges deponendos non judicam, sed tantum uberi, ut post poenam Ecclesiasticam excommunicationis ab ordinariis infl cham si se emendare neglexerint Domini temporalcs, significctur id Pontifici, qui eorum vastallos absolutos esse cnunciet a fidei uramento, eorum terram a Catholicis occupari posse salvo jure Domini principali; Idemque se vari jubetur orga cos qui dominos principales non habent Hic
autem nulla fit mentio Imperatorum aut Regum qui tamen ut hac lege comprehenderentur nominari debuissent, nec ver eorum qui dominos principales non habent, nomine Imperatores aut Reges
possunt intelligi qui supremi sunt, non tantiam principales non na-bent, sed intelligi debent Domini quidam seudatarii Si beneficiarii ab aliis independentes, praeter quam a Regibus vel Imperatoribus, quales sunt in Germania S Italia quam plurimi, sed non potest id extendi ad Reges Imperatores, obstat enim Regula juris tit. de rescriptis Cap. Sede Apostolica ab ipso Innocenti III lata, quae sic habet. Cum is commissionibus minores se viliores persen δε-ummodo designantur, majores cor digniores sub generali regula non intelliguntur includi Quod autem per eos qui dominos principales non habent alii quam Reges intelliguntur, patet ex constitutione Frederici secundi quae totidem fere verbis concipitur, ac
604쪽
Lateranenus Carion, Si vero Dominus temporalis requisitusis admonitus ab Ecclesia terram suam purgare neglexerit ab aeratica pravitate, post annum a tempore admonitionis elanum , terram istius ipsis exponimus Catholitas accipiendam , qui eam exterminatis haereticis absique usia contradictione possideant, in sidet pace consiment, salvo Iure Domini princ palis , dummodo super hoc nullum praestet Astaculum , nec anquod alias impedimentum apponat, eadem nihilominus lege siemata circa eos qui Dominos non habent principales. Hic aulcm corum qui Dominos principales non habent nomine Imperator aut Reges non intes lia guntur. Ridiculum enim profecto foret Imperatorem in seipsum aut in reges coeteros depositionis poenam statuisse, nec quidquam autoritatis habet Imperator , ut id in reges sibi non subditos decerna Ergo tam lex Frcderici quam Concilii Lateranensis Canon ad eos tantum spectant, qui alios Dominos principales non habent praeter reges aut Imperatorem.
At inquiunt nonnulli Francicae Monarchia hostes , Rex Galliae, mali Reges Occidentis cum sabsint Imperatori, eorum qui Ominos principales non habciat nomine comprehcndi possunt, sicut S Principes Germaniae , qui solum superiorem agnoscunt Imperato
Respondeo Regem Franciae, ut agnoscit ipse Innocentius in C. venerabilem, nullaim in temporalibus agnoscere superiorem ab omni retr memoria jure supremo gaudere nec cuiquam esse subjectum. Et certe ante imperium in Occidente constitutum , Franciae ex supremus erat totius Galliae Dominus, post imperium vero ibidem constitutum hulus Reges quando Imperatores non fuerunt, ab Imperatoribus omnino indepcndentes erant, S supremo Franciam dominio moderabantur. Respondeo sexto non dari per istum Canonem Ecclesiae potestatem in temporalia, sed tantum declarari Dominos principales aut Reges posse eorum qui sibi sunt subjecti terras invadere , si ab ordinariis eo quod haereticis faveant, excommunicati emendare se neglexerint. Porris si quid probaret iste Canon, probaret tantum ex Ordinariorum excommunicatione sequi Dominos privari dominiis suis temporalibus quod tamen verum non esse supr, demonstratum est. Denique respondeo Canonem hunc vim habere non posse nisi ex consensu Principum, Regum, cum sit ab autoritate Ecclesiastici de re saeculari latum, cum orgo ei Reges aut Principes consensisse non probetur vim habere non potest. Quod enii aiunt Legatos Ro
605쪽
1 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
huic Concilio adfuisse , S ea quae gessit probasse, verum ostd iis ob quae Concilium crat coactum, non de hujusmodi regulis postea conditis a Pontifice. Nec est quod oppon m aliqui in Concilio ditioncm Raymundi Comitis Toloiani datam esse Comiti Montisfortis id enim factium. est ex bene placito de autoritate Philippi Atigusti Regis Franciae, cujus Comes holosanus erat assallus , qui Raymundum licet Synodi judicio damnatum abdicavit, Comiti Montisfortis Comitatus Tholosani investituram tribuit. Deinde vero injusta fuit haec Raymundi abdicatio, a sancto Ludovico Francorum Rege abrogata, qtsi anno 128. cum Raymundo, veluti cum legitimo Domino Comitatus Tolosae , pactum iniit , jusquc filiam Alphonso fratri Comiti Pictaviensium in matrimonium dedit, ea lege, ut sine filiis c fratre moreretur, Tolosanus tractus esset Regum Franciae Itaque nihil sive cxx non , sive ex Decreto Concilii Lateranensis colligi potest, quo probetur potestas Pontificum Romanorum in inporalia praesertim Regum bona.. g. V.
De Concilii con suntiensis in praesint negotio sententiis
MIrum est quantiam adversarii hac in re Concilii Constantiensis dicta aut facta venditent qui aliis in rebus autoritatem eius, quantum possunt elevant. Cum cnim jus de autoritate Pontificis Decreta adducuntur , ea velut a schismatico conventu facta exsibilant, a vero quae per transennam Concilium dixit, ubi videtur nonnullam sibi in temporalia autoritatem tribuere, mirum in modum cxtollunt. Verum illi duo advertere debuissent, primum est Concilium non habere autoritatem juris istius sibi tribuendi, alterum, Concilium saepe ita loqui, quia praesens erat Imperator Sigisi mundus, qui poterat aut suos, aut Ecclesiae vassallos Concilio non obedientes poenis istis mulctare, scd singula loca excutiamus. Sessione 1o in Frederi cum Ducem Austriae , haec sententia fertur. Fredericum Ducem es alis' praedictos requirunt se moneant, quos nos etiam renore praesentium sic requirimus es monen in , ipsique Frederico Duci in virtute sanctae oleientiae, seu anamemata , sacri '
frivation omniam baruorum sudabum qua ab Ecclesia se Imperio obti
606쪽
mi es inh.ibitarationis suae, se suorum masculorum ad ostinendum iam fari quam sicia es benescia usique adsecundam generatione honoris es fimi, ac communionis in consiliis Principum , qui ipsum Frederia
cum uxta constitutionem diva memoria Caroli quarti contra tales facianorusos ct sacrilegos editam a Sede Apostolica canonsitam, approbatam, c.
Respondeo hoc loco Concilium loqui de bonis Frederici, quae ab Ecclesia, imperio obtinebat in seudum a fatemur Ecclesiam habere potcstatem privandi seudatarios Dominos iis bonis, quae ab ipsa in seudum possident, non tamen habet illam potestatem, quatenus Ecclesia est , seu quatenus potestate 5 regimine circa spiritualia praedita est, sed quatenus habet possessiones ti bona tem poralia a quibus dependent alia bona quantum vero spectat ad bo na quae Fredericus ab Imperio in seudim possidebat sententia haec Concilii est tantum directiva, nec vim hasere poterat, nisi ab Imperatore confirmata fuisset, imo, ante sancitari unde ait Concilium se id statuere juxta constitutionem Caroli quarti Imperato
Secundus locus Concilii qui hic proferri solet, extat ses . s. sic habet. Cujuscumque flatus, gradus , aut etiamsi Imperiali, Regali, se. praefulgeant dignitate istas pinnas i facto incurrat, quae in constitutione Bonifati octavi quae incipit Felicis,continentur, sed in ca Bulla privatio,
Respondeo constitutioncm Bonifaei octavi excommunicationis, dumtaxat poenam statuere in eos quotaim regna vel imperia ab Ecclesia non pendent, illos vero solis bonis privare, qui Ecclesia seu- datarii sunt juxta haec verba vero fudi, locatio .es, osticium aut benesciam furituale me temporale ab aliquiίω Ecclesis obtinet sit eis ipse ure privatus. Deinde in eadem Felicis Bulla quae edita est contra interfectores Cardinalium, plurimae decernuntur poenae, quae Reges aut Imperat res spectare nullatenus possunt. Primo enim decernuntur poenae civiles, puta inhabilitationis ad succedendum, ad testandum, &c.. Et hae quidem spectant tantium communis sortis homines. Deinde inferuntur poenae excommunicationis, &hae ad plures spectant Terob, de seudata iis nominatim poena depositionis statuitur. Domum: omnibus Ponti sex Dei judicium interminatur. Cum ergo in Comstantiensi Concilio infliguntur poenae quae in Bulla Felicis continem. nu, etiam in Reges, Imperatores, hoc debet intelligi per aequam.
607쪽
6 8 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
.distributionem, ut non omnes poenae in Bulla exprcssae iis imp nantur , poenae siquidem inhabilitationis ad succedendum , aliaeaejusmodi in Reges cadere non possunt igitur infli suntur cistantum poenae spirituales, quae solae in os ab Ecclesia ferri possunt, nisii iit Ecclesiae Dudatarii. Tertius locus est scis. II. ubi Concilium poenam excommunica- ionis S depositionis statuit in cos qui impedirent Sigismundum Romanorum, Mungariae Regem proficiscentem ad Regem Arago
Sed ibi Concilium non loqui rei de Regibus aut Imperator , sed de privatis aut Principibus quibusdam, qui se Sigismundi profecti ni id itineri opponerent. Deinde ver Concilium non ferre in eos
d possitionis, sed tantum cxcommunicationis sententiam, addens tantummodo ut ulterius omni laonore S dignitate, ossici, beneficio Ecclesiastico vel saeculari sint ipso facto privati. Porro beneficium illud saeculare aliud intelligi non potest, quam quod Ecclesiae deberetur, S ut seudum ab ea teneretur. Quippe id sancitum est in eos qui Benedicto XIII. favebant Reges nempe Aragoniae, Castiliae Navarrae Portugalliae, SI Comites Armoniaci S Fuxi, qui in seudum multa tenebant ab Ecclesia, ut patet est in ubi priva tur iis quibus in udati fuerunt tempore schismatis. Quartus locus est sess. 1 . ubi in eos qui Concilium turbaverint
haec statuit Si quae persona ipsius scri Concili partim in hac Asionestatuta aut ordinationes temere visiaverit , λ fregerit, aut transgressa fuerit usi modo, tamquam unionem perturbans, shisma ficiens de haeresi
fusecta aut rea criminis majestatis , perpetuos i amis , omniqueaunitate pati, homre , scio, se benisicio Eccosiasticis os Liribus , etiamsi Imperialis , Regalis, Cardinatatus aut Ponti cutis exsat, i a jure privata , spe promotionis omni sublata , sec. Respondeo verba ista Concilii comminatoria tantum esse, nec ullum sortiri effectum deinde intelligi posse cx consensu Principum,
Ac ultronea subjectione. In Concilio Basileens sessione 39. Ν o. vetant Patres omnibus etiamsi Regalis aut Imperialis, S c sub poena privationis ossiciorum Ecclesiasticorum S mundanorum. Ad haec respondendum est eodem plane modo quo supra addo 11aec omnia esse perperam decreta eo tempore quo vulgaris erat iraec opinio Ecclesiam habere aliqua potostatis in Reges Nec vero Con-
ς iii iii ta qu*stionem istam ex profess definiunt, quippe quam
608쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. DisssRT. VII. 1 g
haud exalatinarant, sed loquantur ut tum loqui solebant proceres Ecclesiastici, quare non possent ista pro definitionibus conciliariter factis haberi
f. a. Respondetur autoritatibus Theologorum a Ca visarum
Os Janquam Bellarminus opus suum in Barciatum ordiatur ,
Theologorum canonistarumque bene multorum, quos insul Iententia versari amsanat enumer tione, ut inde probet lingularem ac temerariam esse Barciali sententiam: nos ainen istud argumentum ad calcem ejecimus, eo quod omnium sit levissimum. Enimvero quis non videat, eorum qui poli motam inter Ina peratores ac Pontifices ea de re litem scripserunt, testimonium nullius aut levis de-'bere in ista esse quaestione momenti, cum studio partium abrepti in hanc vel illam sententiam verint. Itaque hujusmodi laominum autoritas, quam tanto molimine exaggerat Bellarminus, fracta statim jacet atque prostrata. Haec quippe semper servata est in Ecclesia aequitas, ut ne in haereticos quidem alii teste ac judices produce- irentur, quam ii qui ante motam litem scripscre, ilique propterea ab omni studio partium alieni fuerunt. Sic contostus Artemon sit convictus Arius, sic refutatus Nestorius, sic represtus Eutyclies, s Julianus ab Augustino exagitatus. Atque ut alia mittam in Concilio Florentino, inter Graecos Latinosque convenit, , ut nullus ab utraque parte de processione Spiritus sancti scriptor laudetur, qui post Pliotii tempora scripsisset. Eadem inter nos Bel , larminum bruari debet aequitas, ut neque nos in corum qui post Gregorii septimi tempora pro nobis licterunt autoritate vim taciamus,
nec ille velit a nobis os scriptores qui post idem tempus in ipsius,
sententia fuerunt, in autoritatem admittit.
Illis porro quos laudat scriptoribus o minus sidci debetur, quod, plerique corum c Canonistarum sunt populis quos regibus iniquos Pontificum adulacores , ac solius Pontificii juris peritos esse nemo nescit, Reliqui vero Theologi Canonistarum ea in re sicquuntur
autoritatem , omnes non sacrarum idterarum, non traditionis au
toritate, sed tantum gestis 5 dictis Pontificum, aut futilibus omni-
609쪽
18 DE ANTIO UA ECCLEsIAE DISCIPLINA
no rationibus opinionem ist i tuentur. Eat eroo, quantum volet hujusmodi laominum patrocinio glorietur Bellarminus huiusmodi nos aut patronos aut adversarios parum curamus. Quanquam S ex iis nonnullos possemus ei eripere, εἴ alios pro nobis sanies opponere, coeteros omnes fide prorsus dignos ost uad rea sed in istis tempus terere, Icaber, nec vacat. Qui studiosus istarum rerum surrit, consulat Ioannem Barciatum de Rcstensem, qui a scriptorum a Bellarmino laudatorum αισει Ope ra sua exordiuntun
VII De Decreto scrae Facultatis Parisiensis dies Henricum
THuanus ita narrat lib. 4. ad annum 189 id quod inra
m Sorbonica adversus Henricina tertium gestum est in ctios , inquit Gibesium Praeficti Mercatorum es Decurionum nomine M omcorum Theologorum Colum porrigendum curant. 'aerebant Hian populus Galae jurejurando de Henrico Iertio praesito solutus esset, edi sine morsu constentiae posset in hoc regno arma capere, ardus inire, pecuniam cogere pro fensone eligionu Cariuolicae, Apostolicae o Romanae, contra permersa maιhinaxones o conatus tuus Regis , 9 que fautores ob viola tam ab eo Blesi fidem publicam in Catholica Religionis detrimensum. O edicti unionis, Geriatis praeyudicium. His duobus libes ab iis aua memoravi comprehensis in carta exaginta Theo oram inschola Sorbonica congregatorum post furum Spiritus sancti more solemni celebratum mature expensu a Dccano Colis' pronunciatum est, populum jurejurando solutum esse, contra Regem pro fensione elimonis arma culpossis visum insuper Collegis ut Decretum ad Ponti cem mitteretur, seque o miretur Collera nomine, ut autoritate sua istud approbaret, O --xilia afflcta in Francia Ecclesia sumitteret, monumentum publicum ea de re coU ctum in typis mandatum est. Addit deinde plures non mos ea de re scripsisse libros, ε Ioannem Bucherium S. Benedicii Pastorem Doctorem Sorbonicum mentico tertio trucidato librunx insignibus Nivellii typis impressum in lucem emisisse, de usta Henrici tertii abdicatione qui etiamnum reperitur.
I ib. ,s narrat idem Thuanus Collesium Sorbonicum sanciendae
610쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. DissERT VII. li
unioni in Henricum quartum fuisse patrocinatum, d congregatum mandasse suis Theologis, ut etiam cum vitae periculo execrarentuthanc propositionem, haereticum nedum relapsum Sc extra Ecclesiae communionem positum jus regnandi in Gallia habere non pos e. In Facultatis Decretum jurarunt Episcopus S Iarochi, de probavit illud Cajetanus Legatus Apostolicus, eaciue pars Senatus quae Parisiis commorabatur. Et lib. codem addit decrevisse idem Collegium etiam defuncto Cardinali Borboni, Henrico nunquam esse parendum propter metum smutitionis in eos qui ad sanguinis usique essionem re- Asferent , aeternum in caelopraemium, Grut de propugnatores immarcesibilem Maror coronam proculdubio consiecuturos. Respondeo primo haec Decreta quae non toti Facultati, sed quibusdam privatis ascribit Thuanus diligens S accuratus Scriptoro aBucheri Maliorum facticute condita fuisse, non libero totius Facultatis Patisiensis iudicio confecta. Respondeo secundo plures ex iis Doctoribus qui aderant, ute Decreto non consensisse, ut testis cst Thuanus lib. ad annum Is89. Instrumentum , napuut publicum ea deo confectum se mox idipis mandatum est , quod in concordi omnium consensu O nemine repugnante Decretum dieitur, cum ramen onstet seniores adeoque ipsum Decanum Joannem abrum hominem antiqui moris, nec vulgaris inter eos erud nonis aliter sensisse, ct valde jumenes tam pernicioso consilio in praesens temerario apud posteros insaniae pleno dehortatum esse, ac censiuisse ut res1ntegra ad Ponti cem remitteretur. Mirum esse non debet, quod pli, res non fuerunt qui sese opponercnt , imb mirum potius cst in ca Iamitosissimis temporibus ausos fuisse quosdam reluctari. Respondeo tertiis nullius esse momenti hujusmodi Decretum par
Vim intortum eo tempore quo tutum non erat defectionem non
probare, quo caedibus, rapinis omnia erant plena. Respondeo quarto Facultatem Parisiensem infamiam quorumdam statim atque libere potuit convenire, delevisse, me suis tabulariis abradi jussisse quidquid ejus nomine a quibusdam fuerat in regiam Majestatem confectum, ac solemni Decreto sancivisse obedientiam