장음표시 사용
581쪽
11 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Bellarminus profert lib. s. de Romano Pontifice, Honorii Papae Causam agens, tomo septimo Epistollarum , Epistola septima Denique etiamsi Concilium aliqui in Reges sibi autoritatis usurpasset, non tenerentur propterea ipsi de jure suo cedere: nam nec Concilium generale, nec Ecclesii tota potest Regibus jus regnandi ipsis a Deo datum auferres, aut per Ecclesiam auferri posse decernerc. Sed istis responsionibus quae nonnihil habent invidiae uti necesse non est, cum prima susticia D. Lud ovici Imperatoris exautoratione. DUodecimum ultimum clZirmini exemplum est Clementis si xlij
qui Ludovicum Imperarorem oanne XXII. ct Benedicto XII. excommunicatum deposivit.
Respondem quam iniquum taetri istud factum, ipsa docet hist
ria Ludovicus Bavarus , majori parte Electorum ad Imperium promotus es , nempe a Petro Moguntino Balduino Trevirensi, Ioanne Rege Bohemiae, Sc voldemaro archione Brandeburgensi. Alii ver Elcctores numero, ut patet, pauciores , redoricum ultria- cum Imperatorem designant, Ludovici electione , cui nemo inte cesserat jam peracta. Nihilominus Pontifex Ioannes XXII. huic favit, confirmatorem se promisit ejus clectionis: Modo, ut ait Nauclerus, o pia sua ex Atti mannia ad expellendos inbelles Ecclesiae mi
teret, pollicitus insuper fore uis promuli fratrem illius ad Archiepiscopatum Moeuntinum promoeteret Victo igitur di ita captivitatem redacto cum fratre suo Henrico, Leopoldus hujus itidem rater coopeiante Rege Franciae, ad Joannem XXII recurrit, inquit Nauclerus: Tum Ioannes , pergit idem. in publico Consi orio venione protulit semientiam execrationis in Ludovicum Bavarum , ex eo quod miserat Iam copias suas in adjutorium Galeati oe fratrum ejus, qui tyrannice riminabatur Mediolani opponendo id m Lurimis quod non crat ei licitum uti ficio Imperatoris , quo que F. confirmatus ab Ecclesi deditque ei termi .um irium mensium . infra vcm renunciare deitret electioni de se fa quod iniret personaliter , si melle se excusare de eo quod favorem praestiterit haereticis se rebellibus Ecclesiae. Ita in gratiam Caroli Regis Francorum S Ludoldi inventa est ratio propter quam deponeretur Ludovicus , inuidem frivola nam coronatio , uti probatum est a nobis antea , mera est ceremonia, quae non datimperium aut jus ad imperium, sed tantum supponit & certe non modo,
582쪽
mssERTATIONES HISTORICAE. DissERT VII. 13
modo Imperatores Ethnici, sed, Christina omnes ante Carolum Magnum, a Papa coronati minime sunt, S tamen cos vero Imperatores fuisse quis dubitet 'Carolo Magno mos invaluit ut qui ad imperium iure succcssionis S electionis perveniebant in Pontifice Romano inungerentur. Sed cum nonnulli jam sinc hujusmodi coronatione illud obtinuissent eam Pontifex immerito denegabat Lud vico Bavaro, cum a majori parte Electorum, prior electus fuis
Itaque Ludovicus videns se injuste Ioanne peti, habito consilio, appellavit ad imum Papam , inquit Nauclerus, male informatum bene informandum , O etiam ad Comitium generale , quando esset Roma inside Petri , misitique solemnes Oratores quis de praedictu excusarent postia vero Ludovico non comparente Papa execravit eum, ac de haeresconLmnavit, crastra adhaerentes durissimos processus fulminans, a quibus omnibus Ludovi us ara Gavit si processus ut ait frater Hermannus, quibusdam frictissime ob mabantur, a multis vero inyalidi reputabam Ar, quia diciuntur examinati a Doctoribus utriusque buris, qu Iudicabant eos nou valere. Imo oannem Papam magni ct multi Theriori mcentiai vita prolati dogmatisabant esse haereticum propter errores cart rus , quos in die obitus dicitur rapide revocas, s successor hujus eos e rore. frtur publice damnos, lege Nauclerum generat. s. His itaque contemptis fulminibus Bavariis Italiam omnem dev stavit, ac Romam iptam contendit, ubi Imperii sumptis ius gnibus, Petrum Corbanensem cx Franciscanorum ordine a Pontificatum evexit, qui Nicolaus quintus est dictus Is Ludovicum quarto coronavit, iam enim ic fuerat coronatus , ut observat Onuphrius; nempe quis grani primum ab Archiepiscopo Moguntino secundo, Meaiolani ab Episcopo Aretino ac demum Romae per quatuor laicos Cives , in adsentia Pontificis , contende/tes , ut ait Nauclerus, id sibi csmpetere. Interea et reconciliatione Ludovici quarti cum Ibanne XXII. adium cst. Rex Bohemiae Ioannes Otho Dux Austriae, A Archiepiscopus Trevirensis, articulos reconciliationis, de quibus con nerat, ad loanno XXII miserunt, inter quos quartus erat, quod recognoscern se excessiis sententias excommunicatiorris ipsum iligasse , quintus quod gratiae Domini papae se osterret ad miserico diam, si iidrs adhibeatur Ioanni in respoissione ac Regem Boliciniae: noluit tam n Pontifex ipsunt adire hac conditione, contendens illini haereticu u esse. 3us autem haeresis quam jurare coactus est
583쪽
11 Pp ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Petrus de Corbano, qui creatus a Ludovico Antipapa, partes ejus deseruerat, de Joanni reconciliatus fuerat, haec erat, quod scit. Ironunci dato declarabat fore haereticum , scripturae sacrae conetrariam,
dicere quod Chris, or postili in his qua habuisse leguntur, habui runt aliud quam simplicem usum facti Paulo post moritur Ioannes
XXII cui, ut refert Albertus Argentinensis in Chronico , cui convenit Nauclerus generat. s.fucres: Blancus quidam Cardinalis noet aratione scilicet sub altercatione electus ego . nomino illum se se illa esse non poterit, nomino Elancu-. Is territus postulatis Regis Franciae cum Ludovico sese reconciliare statuit. Ob cam rem Legatos misit Ludovicus, quibus Pontifex significavit, quantum optaret Imperatorem Ecclesiae restitui, quamque doleret Italiam a tyrannis regi. Et cum Regis Franciae S iupoldi Legati venissent, scripsissentque Rex Bohemiae 5 Dux Bavariae se alium Regem Romanorum electuros. Pontifex mutato animo, reversis Legati Joannis ait, pro absolutione impetranda se in Ludovicum ess bene astectum , sed
timere ne si ei absolutionem impertiretur, eadem aut graviorai teretur a Rege Franciae, a quae fuerat passus Bonifacius octavus.
Interim discordia inter Regem Franciae , Philippum Valesium , Regem Angliae de regno Franciae mota, Ludovicus Angli primum partes tuetur, ac deinde Philippo reconciliatur. Inde Oratores Philippi S Ludovici simul adeunt Papam pro reconciliatione Ludovici. Quid hic Papa Nunquid, inquit, Ludovicum ad arbitrium Regis tunc haereticum, nunc vere Christianissimum habere delaam 'o prc- acto variis tractatibus negotio ram in Put credebatur 'quod noluit,
simulavit se velli, Papa quod voluit simulavit se nolle , uti ae nihil
actum fuit. Ita Pontite ille non ut rei aequitas postulavit, sed ut res suae exigebant, mod huc, mod illuc flectebatur. Denique ut vidit Ludovicus non posse se beneficium absoluti nis a Pontifice consequi, ex sententia Principum Francosurti data &concilio fratrii minorum se innocerit esse S a Joanne XXII. immerito damnatum, emisi diplomates, cunctis notum fecit. In eo profitetur se fidem Catholicam S doctrinam sanctae matris Eccles tenere potestatem suam Imperialem ex electione haberes, cama Pontificia autoritate non pendere, sed a solo Deo sibi datam esse; potestatem Ecclesiae non esse in temporalia Ioannis XXII. processum ex falsis causis,i nullo ordine servato factum , nullius rQboris esse. Et quidem istud judicium legitimum non fuisse ostendit. Primo quod Joannes XXII se suosque odio capitalia hostili pro-
584쪽
secutus fuerit , quod a sua causa judex idoneus csse non possit, ubi error est in sententia, mandato, ipso jure irrita est quodiat Ea sit lata post appellationem sententia , quodque Papa ubi de 5 jure divino a itur subest Concilio haeci alia multa habemtur in ca Bulla apua Nauclerum generat. F. Benedicto successit Clemens sextus, qui sententiam in Ludovicum Ioanne latam roboravit, Principum in Italiae civitates domi natum confirmavit rinilominus Ludovicus ad Francorum Regem ad culus nutum Papa regebatur, scribit ut ex promista absolutionem impetraret. Rex Galliae responsum tulit Imperatorem nunquam se humiliter submisisse offertur ergo ei forma reconciliationis, qua dabatur potestas procuratori deponendi imperii, non resumendi nisi gratia Papae , ac consuendi omnes haereses de errores sibi impositos Sed Principes se Esectores , inquit Nauclerus recensentes amriculos reformationis quos Papa requirebat, decreverunt in pomiciem defructionem Imperi esse conceptos, quibω nec Imperato , nec Princeps et inui Iuramenti imperio pressiti ramuere valeant. Hinc factione Pontificis Joannis Regis Bohemia Carolus Luxem burgensis hujus filius ab aliquibus Principibus Imperator eligitur. Horum nihilominus electio reliquis Principibus irrita decernitur. Tandem Ludo vicus paralysi correptus in venatione, de equo in terram cadens. expiravit non sine suspicione veneni ipsi a Ducissa Austria dati. . Ita hujus morte armo Domini 347 finita est longa illa concertatio, quae anno circiter Isis ortum habuerat. ceterum ex narratione ista iliquet, primo, Ludovicum Bavarum legitimum fuisse Imperatoremutpote priorem, a majori numcro clectum. Sccundo , injusta ac Uvola de causa a Joanne exautorat a Tertio, nullam ac irritan ifuisse Ioannis sententiam. Quarib, nihilominus Ludovicum semper ad reconciliationem pronum Quinto Joannem aequissimas reconia ciliationis leges admittere noluiste Sexto, Benedictum duodecimum agnovisse injustitiam sentcntiae in Ludovicum latae, sed rebus suis studentem de Regis Franoiae minis perterritum, eam non revocasse Septunis, Clamentem huius succe rem immerito sententiam Joannis renovasse. Octavo , eumdem legem reconciliationis iniquissimam Ludovico dixisse, quam ille merito rejecit. Generatim verbe oninibus exemplis a nobis huc usque expositis colituitur, ante Gregorium septimum inauditum fuisse ut Pontifice deponendorum Regum potestatem sibi arrogarent. Secii b
585쪽
DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Gregorium primum de eos qui post ipsum id tentariant, seditiones quidemi bellum in Imperatores excitasse, at cos propterea non fuisse orbatos, privatos imperio consensu omnium imo plures ac saniores, sententias hujusmocli irritas existimasse. Tertio, veras tentatae a Pontificibus depositionis causas, non fuisse haereses principium. sed aut privatas Pontificum inimicitias, aut potentiorum Regum instigationes, ac fere semper propria Ecclesiae Romanae Commoda. propter quae Pontifices saepe eos qui Romanae potentiae incremet tis videbantur obstare diris , devoverunt , ut cernere est in omnibus exemplis allatis. Quartis, depositiones istas a Pontificibus nunquam non sine magnis tumultibus ac calamitatibus esse tenta
Ex his constat hujusmodi exempli Bellari ni causae plus obesse quam prodesse.
De tentatis in Reges Francorum depositionibus. Uanquam Romani Pontifices in Reges nostros idem quod in
Imperatores aperte statuere aut tentare ausi non fuerint, nihi-1ominus tamen vibrato excommunicationis telo videntur aliquam
in illos autoritatem sibi comparare voluisse; at Galli miro in Reges suos studio semper injustis Romanorum conatibus obstiterunt, nec quidquam juris propter huiusmodi excommunicationes Galliae Re se amiserunt , nihilque turbarum ex illis ortum est. Sed missi, iis quae ad excommunicationem spiritualem pertinent , quae nos in illa dissertatione exposuimus, ea quae a nonnullis ad Pontificiam in temporalia Regum Galliae potestatem ostendendam asseruntur, breviter disjiciamus. Primus omiuum Adrianus sese rebus Franciae temporalibus immiscuit ad Hincmarum scribens, ut a Caroli Calvi consortio& communione discederet sed statim a Gallis responsum tulit, nunquam
hujusmodi praeceptionem ab ista Sede ulli praeiacchorum missam fuisse
cium inter Reges scrumentis uiam consederatos, sed inter patrem Bos, ac interfatres praelia editiones eorum temporibm fuisse noscantur, nec etiam ab haereticorum vel smaticorum tyrannorum Imperatorum ac Regum , quales fuerunt Constantius, Arianus orc. tostata Ia-Lanus, si Ecce quae fuerit tum temporis Ecclesiae Gallicanae de potestate Pontificulnis Reges suos sententia. In Philippos primum
586쪽
& secundum nihil aliud praeter excommunicationem aut interdictum tentarunt Pontifices, ne verbo quidem eorum in temporalia potcstatem laeserunt aut attentarunt. Nihilominus tamen Adversarii dicere non verentur ex illis excommunicationibus indirecte pria
vationem regiae autoritatis consecutam esse, idque Gallos ipsos tum temporis agnovisse quod ut probent, tria nobis objiciunt. Primum, inquiunt, citatur vo regiam coronam simul cum
absolutione restitui debere Regi dicitque Epist. o. Legatos iras
Regios , hac ratione, seros apud Poniti cem , Regim cum Regno ab ejus oledientia recuserum, nisi coronam restitueret, O Regem anathem te Deret. Ergo ex ipsorum Regis Legatorum confessione per excommunicationem non solii Ecclesiastica communione sed&c rona, hoc est regnandi jure Rex privatus fuerat. Secundo idem Yvo saepius testatur per excommunicationem coronae Regis S regno p ii Culii imminere, regnumque peream fuisse diminutum Epist. 3.&cis ait animae Regis magnum detrimentum es coro uignis
mum periculum imminere. Cavendum esse ne cum diminutione terreni regni regnum amitteret aeternum. Et Epist. 3. ait se Regis amore impulsum non vulgasse Epistolam Urbanici mi noti ba regnum, , quantum ex se erat adversus eum ulla ex parte commoveri. Et Epist. r jam pro Rege deprecans Paschalem, mantum, inquit, cumsi te Ius condescendatis , or terram qua ejus anathemate periclitatur ab hocpericulo ἐνuatis. Denique, inquiunt, in annalibus tum temporis conditis ascripti non suiu amplius anni Philippi, sed solum regna te Chrso Sic in Chronico fratris Nicolai de Medi avilla anno 1 ff.
condito lit. 8 de Bernardi secundi vita haec habentur, Montius inexpugnatione Damietae anno Ios . regnante Christo. Idem habetur in Cnronico Sandionyssiano de aliis. Hae sunt adversariorum objectiones,
prima fronte speciosae, sed in quibus nihil cst virium si attentius
Nam prim non est adhibenda fides vota acerrimo Philippi
adversario, qui soliis in cum Pontifices Romanos exacerbavit, e rumque sententias ad se missas executioni mandare conatus cst. Sed nihil opus est ista csponsione, cum ejus verba adversariis perperam accipiantur primum enim cum ait vo coronam esse Regi restituendam, per coronam non intelligit jus regium, autoritatem regiam, sed tantiam coronam auream , cremoniasque coronationis, quae ab Episcopis Gallis annuente Pontifice Romano fieri solebant.
Quippe Papa vetuerat ne corona imponeretur Philippi capiti ab A a Diti
587쪽
ns DE ANTIQU' ECCLESIAE DISCIPLINA
Episcopis, S ualde indignabatur id a Rodulpho Turonensi factum fuisse Dum crgo coronam restitui debere Regi scripsit , nihil aliud
sibi vult quam ius gestandae coronae in Ecclesia vi coronationis, non autem jus regnandi, quod a coronatione minime pendet, quippe ante coronationem qui mortuo Regi succedit,Rex est ipso jure. r natio vero ccremonia tantum est quae nihil juris tribuit ad Regnum. Deinde cum ait vo per excommunicationem periculum essene d minuatur Regnum, non id ita intelligendum, quasi per CXcomm nicationcm Regno Rex indignus fieret,i jure regnandi excideret . tunc enim non diminutum, sed plane ablatum Regnum dici deberet Periculum ergo regno Philippi imminebat ex odio S contemptu populi ob excommunicationem in ipsum latam, vel ex ulconis maliorum malevolentia, qui poterant hoc obtentu regnum Oi movere dc seditionem excitare. Unde ait vo Epist. 3. se non evulgasse Pontificis diploma, ne Regni pars adversus cum comm
Denique formula haec re ante Misso, a Mediavilla usurpata non denotat Philippum regno privatum. Prina erum utor huius formulae scriptor valde indiligens est de imperitus, quippe qui det
Bernardori id dicat, quod ei convenire non potest , nec enim ille vixit anno io98. nec hoc tempore Damieta capta est. Ea enim urbs primum capta cst anno tris a cruciatis. Deinde statim a Barbaris recuperata, iterum capta est ab exercitu sancti Ludovici anno I 24'. sequenti a Barbaris recepta Secundo anno Io98. Philippus Conciliatus erat cum Pontifice Tertio nunquam interruptus est tempore Philippi mos consignandorum monumentoriam annis ipsius ut constat ex Carthis ac aliis monumentis singulis ius annis insi,
gnitis, quas videre potes colloctas a Blondello in libro de hac formula re ante Christo. Quarto formula haec regnante Christo , ante 5 post Philippum legitur in multis achis S Conciliis, quae scripta sunt vel habita Imperatoribus& Principibus quibuslibet, atque etiam Christianis, piis, quos iure Re ni privatos nemo dixerit. Horum item exempla vide apud undem Iondellum ibidem. Ergo ex hac formula regoante Chri Zo , usurpata a Mediavilla S Chronici Sandionysiani autore temporibus Philippi ossis minime potest eum propteic jure regnandi excidisse. Et certe regnum Christi, terrenorum Regum non tollit Regnum, eo ipso dicente Ecgnum meum non 'de hoc mundo. Unde nihil vetat quominus idem, numentum inscribatur, regnani Christo regnante Eege aliquo, c-
588쪽
gnante scilicet in cordibus Christo,vel Christo Dei verbo in ipsosReges regnum obtinente, Mege regni temporalia administrante. Denique ut mittam ea quae a Bonifacio octavo in Philippum Pulchrum, pro Philippo a Gallis gesta aut scripta sunt quae modo fusius referam, Julius secundus Pontifex mitissimum atque optimum Principem Ludovicum duodecimum diris devovere Semathemate obstringere conatus est. Sed Clerus Gallicanus in civitate Turonensium congregatus anno isto statuit, decrcvit Regem non teneri ullam habere rationem excommunicationum& censurarum a Iulio secundo aut in se, aut in regnum latarum aut ferendarum, eo quod jure ipso forent irritae. Coeterum ex dictis intelligere daturri rim Romanos Pontifices non esse ausos Reges Galliae directe bonis temporalibus spoliare S regnandi iure indignos pronunciare, sed solam excomm
nicationem interminatos esse. Secundo neminem existimasse per excommunicationem Reges regno aut regnandi jure privari. Te tio nullam excommunicationum quas Pontifices in Reges nostros aut tulerunt aut intentarim rationem habitam esse, easque non
mod a Judicibus saecularibus, scd Z a Gallicanis Episcopis an . quam irritas explosa semper fuisse, nonnunquam ludibrio habitas.
Primus omnium Bonifacius videtur aperte autoritatem in temporalia Regum Francorum bona Romanis Pontificibus arrogasse.
Sed temeraria huius praesumptio a Gallis nostri rejecta fuit,&ab ipsis eius successsoribus damnata Primum enim cum data bulla definivisset nihil tributi a Clericis exigi posse, nec iis licere quidquam Regi solveres Respondit ex Gallia Philippus Pulcher , quod tunt suam essent Clerici, ex Franciae habebat custodiam regni siui, inpoterat face res tuta. Ac proinde Clericos teneri subsidia praebere ad defendendum Regnum, cum praesertim ipsi liisquam ceteri indigeant ab hostili impugnatione defendi. Huic responsioni Regis adjecta est supplicatio Petri Rhemensis, de aliorum Episcoporum petentium
Deinde cum Bonifacius inducias tacitere vellet inter Regem Franciae, Angliae , litterasque ea de re misisset, protesatus est Reae regimen temporalium regnis adsesolum o neminem alium pertinere.
seque in eo neminem superiorem recorno cere nec habere. Interim papa fertur priorem sententiam revocasse Kalendis Augusti, Pontificatus
Verum ejusdem anno T. exasperatus in Philippum Pulchrum ad eum
589쪽
1M, DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
litteras misit in hanc sententisin: Scire te volum quod spiritualibust moralibus nobis subcs est his ita respondit Philippus . Sciat tua maxinia fruitis in temporalibus nos alicui non se sese, circ. Tum Bonificius octavus emisit constitutionem L nam sinam, qua declarat duos isse in Ecclesia gladios utrumque in ejus potest . te spiritualem A materialem , oportere autem ladium esse sub glodio S temporalem autoritatem spirituali subjici potestati.
At Ecclesiastici totius Regni Franciae proceres cernentes autorita-.tem regiam in periculum venire scripserunt Bonifacio , regnum de Regem Franciae nulli praeterquam Deo in temporalibus subjici , stirmantes hanc esse sententiam omnium Doctorum super hac quaestione consultorum , ac Bonifacium enixe rogarunt, ut Constitutionem suam revocaret , qua revocatione, inquiunt, obviabit periculis S scandalis. Idem Barones, Comites,i Daces, alitque proceres Franciae Cardinalibus Ecclesiae Romanae significaverunt per litteras, in quibus primum exponunt, quantum Ecclesia contulerint Reges Franciae quamque neccssaria sit inter Romanum Pontificem, Rogem Galliae amicitia. Deinde controversiam hanc infrequcnti Gallicanorum Procerum conventu expositam omnium animos sua novitate turbavisse scribunt meque Gallos unquam adduci posse, ut alteri quam Regi pareant, omnesque s quis sit, paratos ad inundendum pro Regni ucibus sanguinem. Denique
rogant Cardinales ut Papam a tam nefario incepto deterreant. Hoc finito Concilio Rex vetuit ne aurum, argentum Romam a quoquam deferretur. Interea evocati Romam a Pontifice Praesules statuerunt eo non ire, tum ob bellum imminens, tum ob Regis mandatum,& ne pecunia cxtra regni limites ferretur, nihilominus ad eum miserunt Legatos dilationis suae causam significantes,&ipse ex Episcopum Petrum ad cum misit rogans, ut isto nego. tio supersederet: at ille nihil his motus, Regem meos qui impediebant quominus Episcopi Romam venirent excommunicat, Joannem Cardinalem Monachum in Galliam misit qui clam consultum cum Episcopis quibusdam Parisiis habuit, sed re infecta coa tus est in Italiam reverti. Rex ver congregatis in urbe Lutetia Episcopis 18. cum nonnullis Abbatibus, Theologis bone multis, aliisque pluribus Papam coram iis multorum ac magnorum criminum accusari perniisit, misimul cum iis ad futurum Concilium generale provocavit, eamque provocationem ac requisitioncm Concilii generalis Pontifici deni clari curavit. His ita gestis Pana Roma discedera.
590쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. Diss in VII.
discedens An. igniae a Nogaret Regis Franciae Senescallo S Secora Coloniensium administro per vim captus est, ac paulo post dolore, aegritudine Sc desperatione confectus obiit, cum Romam liberatus
Shic celsit c Benedictus XI ad quem Philippus litteras misit quibus Bonifacii memoriam insectatur, ac novo Pontifici gratulatur, benigne respondit Pontifex, praedecessoris sui bullam de reservatione beneficiorum ad Romanum Pontificem latam re vocavit. Denique Clemenso qui Benedicto post breve tempus vita functo succellis, Bonifacii Decretalem nam sanctam revocavit per Decretalem meruis, Vide de his acta inter Bonifacium S: Philippum anno
Quae cum ita sint, ex hac integra causa nihil habetur quo posisit probari Pontificum Romanorum in Regum Francia temporalia autoritas , imo vero multa sunt quae contrarium ostendunt. Primo enim Bonifacius octavus, primus est qui aliquam sibi potestatem in Reges Francia ausus fuerit arrogare., Secundo ejus simientiam tota exhorruit Gallia, gravissimisque Decretis confixita.
Tertio Cardinales Ecclesiae Romanae ipsius tempore factum improbarunt dicentes, nunquam Philippo Pulchro Bonifacium scripsisse quod Regnum ejus sibi subesset tonetqraliter, illudque se tenere deberet. lQuarto post Bonifacii mortem successores ejus, illius ea de re Constitutiones quasi illegitimas revocaverunt.. Itaque jam cessent adversarii decretalem tanam sanctam nobis ob jicere, quae etsi non Tet revocata nullius per se ponderis orct, nam in eo Bonifacius frivolis , absurdis adeo nititur rationibus ut nullus mentis bene sanae compos possit Constitutionem ejus aliquo in prctio habere ait primo potestatem spiritualem esse supremam aut nobilissimam quis hoc negeta sed ut diximus, non omnis potestas quae altera nobilior est, in eam propterea autoritatem habet. Addit aliquot scriptum testimonia, scd a genuino sciasu plene d torta Tale est illud. Ecce duo gladii sunt hic, quod ipso fatente Bellarinino nilii ad propositum spectat. Hic enim Christus describens futuram Apostolorum pastionis suae tempore dispersionem ait hinc opus fore ut vestimenta vendant ad emendos gladi. Qu9 non intelligi lates Apostoli, responderunt Ecce dira H.idiisent hic, quasi ustis c Christus gladios cini Cluvius autem addit