장음표시 사용
571쪽
14 DE ANTIQJIA ECCLESIAE DISCIPLNA
Gregorio infensus erat agnovisse in casu haereseos Reges S Imp ratores deponi post a non omnin verum est. Id enini tantum ille dicit dubitanter, S: per quamdam concessionem aliunde probans id rri inime fieri debereti in Ecclesia factum non esse, sic enim habet in Epistola post Synodum Briacensem scriptari Et nos quid An ii quit, haec in uia su inimus dum Apostolicae Sedis honorem consimare duimVs , sed sic humilitat m nostram timorem forte intel&xisi ii 'μ in ipsam Regiam potestatem nobis a Deo conciis exurger non timuisti quam a nobis auferre ausius es minari , quasi nos a te Regnum ac per mus, quasi in tua se non in Dei ranus Regnum vel Imperium,
quia Dominus noster Chrsus nos ad Regnum , te autem non vocavit ad Sacerdotium G c. Me quoque s licet indignus inter Chrisianos sim ad
AS um vocatus te teste quem sanictorum Patrum traditio sed Deo judiacandum docuit nec pro aliquo crimine nisi a de quod Ut exorbitaverim deponendum Fruit cum etiam gulianum possitam prudentia sanctorem Episivorum non sibi , sdsti Deo depcnundum commiserit. Ue vcro quid ems .ipa Beatus Petrus amat Deum timete, Regem honori ca-tri, tu, inquam, quia Deum non times me Chrsum ejus inhonoras. Ex his videre est Henricum per concessionem tantum N ad men- rem ac secundum principia regorii S Romanorum fateri ob
dem deponi posse Reges, at a quo possint deponi non dicit, imbstatim addit cos non ab hominibus, sed a Deo deponendo idque
probat, tum exemplo Juliani Apostatae tum dicto beati Petri, quare ex ejus testimonio probari non potest Reges deponi revera posse, cum a fide aberrant. Sed tantum si quando deponi possent maxi me in negotio fidei, quod tamen verum non est Henricus scili cet& Episcopi qui ab illius partibus stabant exautorationem a Gregorio factam duplici ex capite arguebant Primo ex eo quod hujusmodi potestatem non haberct Pontifex , deinde ex eo quod etiamsi aliquando Reges deponi post)nt, fieri id vi posset nisi in casu lurc-seos , quod tamen faciendum non esse probabant oxemplo Juliani Apostatae di beati Petri testimonio Falluntur ergo qui istud per concessionem dictum Reges non posse deponi nisi a fide cxorbita-VCrint a stirmate dictum esse autumant. Non advertentes haec Verba quα praecedunt te teste quae manifeste probant id tantum ad mentem Gregorii dictum fuisse ab Hemico S . Episcopis qui ab ipsius.
572쪽
DIMERTATIONE HISTORICAE. DinrRT. VII. De Othonis V. depositione.
DErimum exemplum, inquit Bellarminus es InnocenIi III qui
Othomm IV Amiter deposuit, ut lator ex Elona Decade L.
Respondeo Othonem nunquam legitimum fuisse Imperatorem: Nam post mortem Henrici VI. Imperatoris qui filius fuit Frederici AEnobarba, Imperium de jure pertinobat ad Fredericum secundum Henrici sexti filium adhuc infantem, vel si non videretur is Imperio idoneus, Philippus Dux Sucvia Frederici nobarbi filius Henrici sexti frater, cui administratio Regni ab Henrico moriente fuerat commendata ut testis est Blondus , erat cligendus, vel si aliter fieri non posset, Imperator eligendas ca lege ut eo mortuo Imperium adfiatris filium rediret Iuri accedcbat lectio Principum, nam vi-
vcnte adhuc Imperatore, Henrico VI. eoque procuram , ut ait A
bas spergensis , Principes Ilumaniae pene omnes Eam parvulum V sius redericum 2 adhuc in cunis vagientem assem erunt in Regem, eique delitatem juraverunt, oitteras de ho acu cum sigillis fuisImperatori transmiserunt. Post mortem cro Henrici plures Philippum legeriant, Otho vero Dux Saxonia a paucioribus est electas, nam in Epist electionis hujus, quae est apud Baronium ad annum 96. unus ex Electoribus subscripsit Adolphus Coloniensis qui poste, ad Philippum transiit S cum eo duo tantum Episcopi Padcrbonen sis N Mindensis, unus Dux Henricus Lotharingi Brabantiae, Comes unus Henricus de Kuxes, at in clectionem Philippi consenserunt Archiepiscopi tres , Episcopi novem, Abbates quatuor, Rex unus, Duces quatuor, Marchio unus cum Nobilibus Allcmanniae qui litteris consensima praebuerunt Philippo favebat cognominis Franciae Rex, Othoni Innocentius tertius qui in cap. venerabilem hujus electionem con firmaverat Philippum quem olim excommunicatum dicebat, ita exosum habens, ut testem spergens dixerit se ablaturum Philippo Diadema, aut sibi Papae insigne detracturum, nihilominus Philippus Imperio per deccm annos potitus cst, opugnante primiam ac deinde cedentem thone, cum quo pactus crat Philippus, ut post mortem se .im filiam jus doceret di imo rium obtineret. Itaque post mortem Philippi iterum clectus Ocho I np, cium invasit, at nec clectio ista quamquam concordibus Princia
573쪽
M DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
pum votis facta rata haberi debebat, nam Fredericus secundus, Henrici sexti filius legitimus crat Imperii haeres, eique fidelitatem in se baraverat, ac proinde nec potuerat Philippus de Imperio ad se tempus tantlim pertinente cum Othone pacisci, nec Principes. electione in irritum missa fidem violare. Cumque jam adolesceret
Fredericus, crat is in Imperio confirmandus, non eligendus Otho.. Itaque cum Henricus sextus moriens, ut testis est Blondus, uxorem
S arideri cum filium commendasset Pontifici potuit, debuit ille ipsus causam agere, eumque legitimum Imperatorem declarare Othonem verb, ut nihil juris ad Imperium habentem, rejicere. Verum uti, quod veritas habet, libere dicamus, non id habuit in mente Innocentius, ut Fredericum injuste spoliatum restitueret, nam Othonis electionem ipse probaverat,i Philippum a patre Frederici Henrico curatorem electum proscripserat, e in Othonem cxarsit, quod vellet ille , ut testis est Mathaeus Parisiensis, jura possessiones Imperii a Pontificibus usurpatas ccuperare, vel ut alii voliant quod Regnum Siciliae quod Ecclesia seu datarium esse Pontifex arbitrabatur, sine invcstitura ejusdem Ecclesiae velici occupare, sed sive hac, sive illa potius de causa deposuerit fatebuntur ipsi Bellarminus, Baronius S alii neutrum istorum ad deponendos Reges sumccre, cum causam solam haereseos vulgo asserant ut legi
Quanquam vero Otho quartus sententia Innocenti dejectus foret aridericus Imperator secundus a Principibus Imperator clectus,
nihilominus ramen nec confirmatus, nec coronatus ante mortena
Othonis, ut testis est Albertus Stadensis ad annum i 279. Ceterum
cx dictis manifestum est. Primb Othonem Imperii potius invasorem dici debere quam legitimum Imperatorem Secundo Innocentium Philippo legitimo Imperii curatori injuste obstitiss. Tertio eundem
Otho: . perperam favisse, S cicctionem ejus immerito confirmasse.
Quarto cum non causa aequitate, sed rerum suarum promovendarum studio motum Othoni postea Imperium abrogasse. Quinto Fredoricum legitimum Imperatorem non fuisse vi abrogationis huyus, sed elcctionis principium S jure haereditatis, Othonem vero non idcirco illegitimum Imperatorem quod fuisset a Pontifice dejectias, sed quod nullum jus ad Imperium aboret, nec legitimo fuisset electus.
574쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. DissiRT UILDe re eris II depositione.
UNdecimum, inquit Bellarminus, exemptam est Lnnocentia Π qui
in Concilio generali Lugdunensi consentientibus universis Fredericum deposeuit, se macavit tunc Imperium annis 28 ut Mathaeus Palmenus in Chronico annotavit, extat sententia de finieriti re adicis
Fredericus ille est de quo mod diximus Henrici sexti filius euia Patre morient Patronus datus fuerat Innocentius, sed is hostis potius quam curatoris partes gessit, nam 5 eum ejusque Patruum cui administratio Imperii concredira erat, Imperio spoliare conatus est, S: Othonis adversus eum lectionem probavit S ipsum Fredericum in minoribus adhuc agentem regnis Sicilis S Apuliae spoliare tentavit, ut testis est Nauclerus generatione 3 . Reti- querat , inquit, Henricus VI. uxorem Constantiam cum parvulo sita Fre deris II moriens Innocentii nuper electi curae, qui ut mox per Principis obitamura Siciliae repetiit, i a post Constantiae interit m postea non tam te nomine quam se Iuris tuendi causa Siciliam Apuliam admi ni abat. Innocentio tertio successit Honorius tertius a quo per Ostiensem Episcopum post mortem Othonis Fredericus secundus Imperator Romae coronatus est. Et tum, ut referunt Uspergensis S Nauclerus
Fredericus secundus de bonis, praediis Imperii in Italia siti;
Multa contulit Ecclesiae S. Petri se vota votis accumulans , de manaevusdem pisopi rursus crucem accepit, ad perficiendum iter Hierosol miIanum.Initium vero dissidii inter Fredericum Pontificem sic refert. Cuspinianus Contra duos Comites Thusia Mathaeum videliceris Thomam qui castra qu.edam sis massae itionis occupaverant in Aputia pugnare carpis es expugnatos bonis omnibus privavit Hi confvolunt Romam, praesidium Sedis Apostolicae implorant, quocirca Imperator multoties conquerebatur, quod inimicos suos Sc hostes publi cos Sedis Apostolicae foveret. Inde non levis causa odii Imperatoris in Pontificem, unde etiam prima inimicitiarum fomenta interutrumque cxorta sunt.
Huic controvcrsiae successit de investituris disceptatis nunquam, non sine magnis motibus agitata, Fredericus enim teste Naucler . Senerat. i. Ditionem vexare capis Pontificum, Ponti res es Archiepis
575쪽
DE ANTIQUA ECCLESI DIS CIPLINA
copos ponere in Ecclesiis modo suo institutos a Papa expellens collictus ab Ecclesis exigens , dicebat enim jus e bus Siciliae in Electionibus Praelatorum ab antiquo debium minorari a Papa, quia eorum primlegium Innocentius tertius scolasses Constantia Frederis puero exsex te, uesupra dictum est, forte fuit privilegium de quo in glossa 6. . . quod Apuliae Reges habeant investire , admonitus autem super his non obtemperabat admonentem magis magisque in dies primit, unde eum percusti Pon tifex anathemate I nis resipisceret, iterato Pontifex priamationem Imperii Regnorumque addidit Terti per contumacem exasperatur Pontifex, omnes Imperiit regnorum olim suorum subdiu, furamento Mesitatis absolvit , haec fuerunt semina malorum pluri
Honorio tertio mortuo successit Gregorius nonus, hic ut pote superbus, inquiunt spergensis S Cuspinianus ad annum ir27. Frc-dericum excommunicare primo anno Pontificatus sui coepit ob causas frivolas, vanas nullo uris ordine servatori Nauclerus ait Scriptores de causis istis non convenire, Antoninum excommunicatum eum narrare eo quod investituras Pontificum S collationes beneficiorum usurparet terras plurimas Ecclesiae nollet restituere,
Clericos vectigalibus privaret, census de seudis Ecclesiae nollet redder At ex Epistola ipsius Gregorii palam fieri, ait Nauclerus,
non ob has causas excommunicatum esse a Gregorio redericum, sed quia expeditionem in terram sanctam quae ipsi sub poena excommunicationis praecepta fuerat non susciperet, sed excusationem l gitimam afferebat Imperator, dicens te dicio tempore profectum ess QS in itinere infirmitate correptum coactum fuisse reverti, Pontificem vero hanc aegritudinem velut simulatam pro excusatione non habuisse. Eandem excommunicationis causam refert Cuspinianus, Non enim , inquit, aliam causam habuit Pontifex, quam quod votum feregrinationis non Moisisset At Imperator, ut ait Uspergensis, anno Domini 1228. Volens implere votum suum es pacatum Abi Papam fere, transfretavit ad terram functam mense Auguso, multa sustinuit or per a proditione Templariorum dic. Papa vero captata occasione de absentia Imperatoris co-,iosum exercitum destinavit in Apuliam, O terram Imperatoris in femmitio Christi demorantis, quod nefandissimum est discre, Uuli or bistiferito cruce signatos ne transfretarent omni di prohibuit, tam in Apulia quam in Lombardis.
576쪽
DissERTATIONES HISTORICAE. DissERT VII. 1 7
rauis t.ilia ficta recte considerans non deplorato deus. Iur 'quae in--ium Gidentur or quoddam portentum prodigium uenis Ecclesia haec spergensis Addit Nauclerus Fredericum discedentem Oratores Romam misisse absolutionem Pontifice petituros, quia votis satisfecerat, Pontificem vero repulsam dedisse, S Templariis in Asilai iniunxisse me Frederico tanquam hosti publico auxilium praeberent Eadem constant ex Epistola cujusdam Thomae Alteronensis Imperii Rectoris apud Matthaeum Parisiensem in Henrico, qua scilicet Imperatorem certiorem facit iste Comes Pontificem armis fines suos invadere, & nescio quem Joamem de reruac pro Imperato
Hoc nuntio accepto, Fredericus qui jam urbes, Hierosolymam, Ioppumat Nazareth cceperat amissa victoria, pactisque cum Sullano initis ad sua defendenda revertitur, quae capta fuerant ab hostibus celeriter recuperat,in eos qui defectionem meditabantur compescit. E contra Pontifex Imperatorem ob initas cum Sullano inducias habitumque in Germania conventum Principum in quo filius e)us fuerat Rex Romanorum lectus nulla habita ratione mandati Pontificii, quo vetuerat ne quis cx hujus stirpe ad regnum
promoveretur propter haec, inquam, Fredericum iterum atque iterum ditis devovet haereticos ac rebelles Mediolanenses tutatur .
Nilulominus Imperator non destitit beneficium absolutionis humiliter petere, Papamque hortatus est , ut sibi ad domandos Medio Ianentes auxilio esset. Ille sibi metuens, Romam revertitur, Imperator Mediolanenses vastat, Italiae urbes ditioni suae subjicit Sardiniam velut ad Imperium ab antiquo spectantem occupat, hinc praviores inter ipsum S Pontificem qui eam velut patrimonium iIuum sibi vindicabat, inimicitiae oriuntur. Pontifex ad solitum e communicationis telum confugit, cumque quanta potest solemnitate devovct S subditos ejus ab obedientia Imperatotis solvit ne fulmencise irritum , Roberto Ludovici Francorum Regis fi liri Iimperium per litteras offert Galli Principes in consilium asciti MRege miraaequitate conatum Pontificis detestantur inquiunt,
spiritu , vel ausu temerario Papa tantum Princ7cm, quo non es mavor, .
imo nec inter Christianos , non convictum, confisum de fieri sibi
criminibus exhaeredavit,' ab Imperiati apice praecipitakii, etc. Scimus bd Domino JES C HRISTO Lbter mititavit moriens, bel- . iacis se periculis considenter opponent, tantum Religiora in Papa non invenImus. Imo qui eum debuistromovisset Deo militantim νου -
577쪽
s ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
xisse , eum conatus cs absentem confundere se, quiter Iupplamare. N luimus nosmetipsos in tanta pericula praecipitare ut ipsum nrimum tam Iorentem impugnemus , quem tot regna contra jusvabunt, ct ca abusa praestabit adminiculum mi ad Romanos de prodiga sanguinis fri uisione , dummodo ira sua satis cerimus, s enim per nos Gallos iuvia
cerit omnes Principes mundi conculcabit semens cornua Pctantiae fu- pcrbiam, quoniam ipsum Fredericum Imperatorem magnum contriverit. Haec narrat Mathaeus Parisiensis inmcnrico tertio in quibus lucet Gallorum illius temporis aequitas 5 prudentia, qua iniustum Pontificis conatum maximumque bellum nobis N Impciatori exitio
Itaque cum inutile fuisset istud Gregorii non molimen coactus est cum Imperatore inducia pacisci, sed has paulo post violavit,ac adversus cum Concilium Romae anno Σ39. indixit. At Imperator Episcopos ad illud proficiscentes in transitu maris captos in custodiam conjecit ingressusque in Campaniam Castellum quoddam quo praecipui Papae consanguinei clausi erant, vi coepit S omnes quos in eo invenit suspendi jussit. Quo dolore opprcssus Gregorius
secundo alendas Septembris e vita excessit. Destincto Gregorio successit Celestinus, qui octodecim tantum post cicctionem diebus vixit, adeoque nihil in Imperatorem tentavit. Huic suffectus est Innocentius quartus qui dum csset Cardinalis fuerat Imperatoris
amicus. Is nihilominus latas a praedecessore in Imperatorem sententias renovavit, confirmavit atque promulgavit. Quae res multos
a Frederici partibus alienavit. Hic verbiraetermittendum non est Parochi cuiusdam Parisiensis insigne illo tempore factium , ad quem cum missa fuisset Pontificis sententia in Fredericum, ut eam promulgaret, sic populum allocutus fertur, Audite universi, accepi inma datis , ut undetis accensis se pulsis campanis in Imperatorem Fredericum excommunicationis sententiam ferrem solem mm , causam tamen ignorans, non ignoro controversia odium inexorabile motum inter
eos. Scio enim quod unus coram alteri injuriatur, quis cui sis, sed illum in quantum mea si extendit potisas, excommunicatum denunID, alterutrum horum videlice eum qui alteri injuriatur oe absolvo iniuriam patientem quae tam damno se Chrisianitati. Haec Mathaeus Parisiensis. Sed ut ad propositum revertar, ut majorem excommunicationi a se latae autoritatem conciliaret Pontifex Italia, cum in Galliam ex Italia veniisset, Concilium Lugduni indixit , quod ibidem post festum Joannis Baptistae anno 1 s. celebratum si in prinia
578쪽
Concilii hujus, ut loquuntur, sessione Theodoriis Frederici Procurator promisit, eum si Romanus Pontifex vellet reconciliati Graeciam ad unitatem Ecclesiae revocaturum, terram sanctam recuperaturum, ablata Romanae Ecclesiae redditurum fide jussores hujus promissi osterens Franciae S Angliae Reges, at Pontifex promisi sum istud velut illusorium rejecit. Sessione L. Pontifex habita ratione post alia capita in Fredericum multis invectus cst cumque ha res eos S sacrilegii 5 perjurii accusavit, alia insuper addens crimina, quod scilicet civitatem novam construxisset quam Saracenis popuItaverat, quod familiaritatem cum Sol dano Babyloniae contraxisset, quod concubitu Saracenicarum muliercularum impudenter pollueretur. Ad haec respondit Thaddaeus Fredericum lia reseos convinci non posse, si ipse adestet, voce fidem suam professurum, ejus Verbir. hodoxiae probabile argumentum esse, quod usurarios in regno scio non toleraret. In hoc, inquit Matthaeus, Curiam Romanam reprehendens , quam conss.. hoc vitio maxime laborantem. Ad alia objecta similiter respondet Thaddaeus, dilationemque petit, ut Imperatori nunciare posset, negavit istud prinio Pontifex addens, si v niret statim recederem, sed sequente die compulsus est ad petitionem Procuratorum Regum Franciae S Angliae duarum hebdomadarum inducia concedere. At Imperator cernens damnationem suam vitari non posse nec congruens arbitratus se judicio Synodali praesertim adversanti judicandum sistere, accedere ad Concilium recusavit. Tum Pontifex nulla provocationis a Thaddaeo interpositae ratione habita in re-dericum sententiam protulit qua illum omni honore S dignitate privatum pronunciavit, omnes a juramento fidei ipsi praestito absolvit, vetuitque cum a quoquam pro Imperatore agnosci. Haec sententia in ipso Concilio lata est, Non ne omnium audientium circumstantium ut inquit Matiliaeus, stupor horrore. Hanc sententiam licet frivolam, injustam sentiret Fredericus, cernens tamen quantum illa detrimenti sibi esset aliatura, nullum non movit Lipidem ut Pontifici reconciliaretur. Quare per procuratorem suum Regem Franciae Domino Papae buti isti .utioncm cre, competentem, inquit Matthaeus , obruti eri r quod in terrirmsan .em irred tum abiret, quoad Uietueret Chryso ibidem militaturus.
Ad haec ridens Papa ait haec quoties talia vel potiora promissa sunt. Respondit Rex Francia eptu.igies septies pandendus es sinus, peto 'rens consuloci tam pro me qu.: pro multis atiis mimum millibus
579쪽
11 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
peregrinaturis prosterum exitum expectantibus , imo potius pro satu universalis Ecclesiae ct Christianitatis accipite or acceptate tanti Principistulim humilitatem , Christisequentes vesigia, qui se inque ad crucispatibulum humiliasse legitur. Quod cum Dominus Papa erectavi rejecta
cervice refutasset, Dominus Rex Francorum recessit iratus, indignatus quod humilitatem quam semper habuerat in servo servorum non reperisset. Igitur Ponti cis sententia per mundum volitante, inquit Stadensis, quidam Principum cum multis aliis reclamabant, dicentes ad Papam non perginere Imperatorem instituere, vel desiluere, sed electum a Principibus coronare. uanc autem vixit rederisus inquit Trithemius per annos ferme ex contra eum nec Papa , nec aliquis Principum praevalere potuitu sed non advertens sententiam Papae
quam frivolam se solam esse dicebat se Imperatorem gessi, magnamque Principum, Nobiliorum o Civitatum usique ad mortem adhaerentiam
habuit. Nihilominus tamen a quibusdam Principibus a Papa sollicitatis&pretio corruptis, Henricus Hassiae, Turingi Lanigravius eligitur , sed isto post biennium sublato, et Guillelmus Hollandiae Comes anno 148. suifectus est, Fredcrico Longobardis qui defecerant in ordinem redigendis intento. Demum ipse Fredericus frustra tentata cum Pontifice reconciliarione, circa finem anni 1so e vivis abiit, Conrado filio relinquens
Imperium arederico Henrici filii sui jam defuncti filio Austriae Ducatum, S Mensecdo notho Tarentasiae Principatum. Post hujus mortem Imperium praedae fuit , d a multis subinde occupatum, Italia ver belli; ac discordiis civilibus misere vexata est. Unum est quod adversus nos urgeri posset, Concilii scilicet Lugdunensiς, quod generale dicitur, autoritas. Cum enim in eo Inn centius quartus. depositionis sententiam in Fredericum pronunciarit, necesse est eam ab illo Concilio probatam. Respondeo sententiam in Frederi cum latam non esse a Concilio, sed ab Innocentio, sicque Innocentii csse, non Concilii Lugdunensis eam vero a Concilio examinatam ac confirmatam non finisse extra dubium est. Unde illa in inscriptione lata non dicitur, sacro approbante Concilii, sed Mat iam. Iacro praesente Concilio. Quaecunque autem praesente Concilio fiunt, non propterea censentur a Concilio fieri aut probari utque aliquid in Conciliis dictum aut factum autoritatem obtineat, necesse est ut in eo conciliariter, ut loqmmtur, examinetur , hoc cst , ut re examinata a singulis judicium feratur:
at nihil simile in hoc negotio contigit in Synodo Lugdunensi, ubi
580쪽
nec ista res ab Episcopis examinata est, nec singulariun Episcoporum ea de re vota collecti sunt, sed solum a pontifice condita lecta in Concilio sententia. Sunt etiam nonnulli e Catholicis, qui Concilium istud Lugdunense primum generale fuisse negent, simpraesertim ei desint duae conditiones a Bellarinino ad Concilii universalitatem requisitae, convocatio generalis, atque ut saltem ex ni
jor orbis parte illud Episcopi conveniant. Ad Concilium autem
Lugdunense convocavit tantum Innocentius Regem Galliae Senonensem Archiepiscopum,i Anglia Episcopos, nullas autem litteras dedit ad Episcopos Germaniae, Aragoniae, Castellae , usitaniae, ut nihil dicam de Orientis Episcopis. In Concilio vero pauci adfuerunt Episcopi ex Anglia, Gallia, plerique per procuratores , nulli Italici, Hispani, Germani orientales, S c. Concilium composuit Pontifex cum suis Cardinalibus , paucis Angliae ac Franciae Episcopis S procuratoribus Regum Galliae N Angliae Deinde in eo nihil secundum formam judiciorum actum est, non est legitimὸ citatus aut convictus Imperator, Episcoporum vota 5 se stragia non sunt quaesita. Pontifex verbsolus in eo simul egit accusatoris, testis Sc judicis partes solus enim Fredericum accusavit , solus testinionium in eum dixit , solus sententiam pronunciavit. Denique Concilium in actis aut inscriptionibus nusquam generale dicitur nequidem
ab Innocentio aut Concilium convocante, aut in eo pronunciante
hoc nomine donatur, ubique enim leges , sacro praesente Concilio non universali sancta Synodo Deinde cum ad Concilium generatalius provocaret haddaeus, non respondet Pontifex hoc esse uti versale, sed tantum satis esse dicit Concilium generale multorum Unde colligitur Concilium non simpliciter generale suisse, sed talitum multorum. Demum e veteribus scriptoribus qui ejus menti nem faciunt, nullus illiid generale appellavit, non Matthaeus Parisiensis, non Albertus Stadensis, non Trithemius, non palmerius, non latina , a quibus generalis Concilii nomine non donatur. Primus qui hoc nomine ipsum decoravit videtur esse nuphrius, sed quas ad Concilium generale conditiones requirat nescitur. Respondent alii dato quod fuerit generale hoc Concilium ered
re ipsum potuisse in praesenti quaestione, quae potius facti est quam juris nec enim actum est in ea Synodo de jure Pontificis, sed supposito jusjure, quaesitum utrum esset diris devovendus Fredericus ob crimina. Hanc responsionem confirmat Latinoius a simili , in iis quae