장음표시 사용
591쪽
61 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
fatis es, non ad confirmandam eorum opinionem, isti duo gladii lassicerent, sed ad abrumpendum sermonem, quasi diceret, satis est verborum hac de re. Ita Theophilactus, Euthymius, alii Secundo adducit Bonifacius illud Christi dictum ad Petrum Conde gladium tuum in mannam, sed istud bene intellectit proposito B ni facii adversatur Tertio illud ineri, Friumque ligaveris, quod ad potestatem spiritualem tantiis pertinere probatum est su
Denique coronidis vice adducit illud Geneseos, in principio, ubi dictum est inquit, in principio, non in principiis, unde infertunam esse potestatem. Ecce in quantas absurditates necesse sit eos descendere, qui falsam opinionem quocunque modo ueri
Denique in illa Decretali Unum sanctam, de in Epistola sua ad Philippum totus est Bonifacius ut directam in temporalia potestatem astruat. Sed hane opinionem defendi non posse nunc consentiunt omnes, aut ergo cum sua illa Decretali.
Nec minus detestancia est illa bulla quam anno Is8s in Henricum Navarrae Regem condidisse fertur Sixtus V qua ipsum declaravit excommunicatum relapsum ac propterea privatum regno Navarrae, aliisque regnis, quae ipsi jure competere possent, aut luccessu temporis accedere Cujus Bullae obtentu Gregorius XIV. Hispanorum factioni favens in Henricum Franciae primum Regem anno Is9 I. unuversos tam laici quam Ecclesiastici ordinis prancos excitare conatus est. Et misi in Galliam Landriano Nuntio, cum duabus Bullis quarum altera Ecclesiasticos suspensione, altera Laicos excommunicatione feriebat, si Henrico IV obedientiam praestarent de eum pro Rege agnoscerent. At Galli consilium Pontificis detestati ullas istas proscripserunt, de iis non obstantibus Henricum IV legitimum, aequum regni haeredem ut Regem coluerunt. Et
quidem Cloeus Gallicanus 1 I. Septembris anno IS9I. Carnuti conrgregatus declaravit illas monitiones, interdictiones, suspensiones, excommunicationes Pontificias nullas esse de irritas, tam secundum materiam, quam secundum formam, vetuitque eas in regno promulgari, aut alicujus autoritatis haberi, idque per litteras univcrso regno significavit. In ea pariter suis Decretis intonuerim earum ua quibus disseminabantur Provinciarum supremi Senatus, totaque exhorruit Gallia, cum id tentatum audivit. Nihilominus tamen Pontifex alias litteras misit ad Cardinalem Placentinum, ut
592쪽
DisspRTATIONE HISTORICAE. Dissiχτ. VII. C;
Electioni Regis in Gallia, quasi verbiegnum vacaret, interesset Has jactitare ausi qui tum Parisiis rebelles erant, verum non obstantibus in faustis hisce conatibus, Henricus IV rebellium omnium victor Galliae Rex legitimus ab omnibus cst agnitus, etiam antequam Pontifices illa Decreta revocassent. Sic Universitas Parisiensis anno is9 . die L. Aprilis, cum pro legitimoi vero Regelabondum esse decrevit
Etiams , inquit, hostes re i inflictios homines usique hodie Uiti in eum admitti a sanct/ssima sede, oris ossi tanquam filium bene meriarum' speciatim cro Facultas Theologiae G. G- i. anuas , simul cum Parochis in Archiepistopali Dona congrcgata decrevit cunctos teneri in Missa publice rogare pro Henrico tanquam pro Rege Galloriim 3 nemini licere sub Religionis obtentu ipsi vim inferre, aut hujus rei consilium dare. Rogarunt nihilominus Regem ut mitteret Romam Legatos, non ut confirmationem regiae autoritatis a
ciperet, sed ad vitandum schisma Romanae Ecclesiae tum praeerat Clemens octavus, qui milcm ac benignum in Regem induerat animum. Ad hunc nomine Regis missi sunt erronius cum Ossato, qui postea Cardinales fuere. I benigne a Pontifice cxcepti, in Cardinalium consessi declaratum est Regi impertiendum esse absolutionis beneficium Uerum de absolutionis forma lis non minima fuit, nam inde Porronius S Olsatus in mandatis habebant, ut benedictionem Apostolicam sine ulla honoris S majestatis Regis sui ac regni jurium actura obtinerent Papa vero, aut potius eius Consiliari in animo habebant a Rege conditiones extorquere, quibus aliquid autoritatis in Rcgcs regnumque Gallorum, Pontifici videretur ascribi. Itaque proposuerunt prim absolutionem in inquisitionis tribunali fieri Demeter,absolutionis hanc conditionem proposuerunt, ut Regis Procuratores coronam regiam inter manus Pontificis deponerent. tuae ab eo post absolutionem alterius e duobus capiti imponeretur in signum ablatae, rostitutae autoritatis regiae. Sodcum utrumque a Lesatis reiectum esset, tres alias proposuere conditiones, prima ut absolutio a Bituricensi Archiepiscopo data irrita haberetur secunda, ut coram omnibus Cardinalibus absolutio fieret, utereturque Pontifex virgula ; tertia, ut Pontifex dcclararcesse Regem in regnum restituere, quasi ab co per excommunicationem excidisset. Hoc postremum quod solum directe autoritati regiae adversabatur rejectum ex aliae duae conditiones a Perronio qui rem concludere
avebat, ne Ossati consilio admissae sunt. Ita Henricus IV. benediactionem Apostolicam accepit, ut Romani Pontificis communioni
593쪽
164 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
non ut regno, regnique luribus unde minime exciderat, aut excidere potuerat ex decreto Pontificis,restitueretur. Nihilomulus tamen Perronius ob alias duas absolutionis conditiones,, maxime ob usum virgulae apud peritiores istarum rerum male audiit, quasi Regem virgulae Pontificia subjecisset. Sed huiusmodi ceremonia potuerunt adhiberi, imbae saepe adhibita sunt ad reconciliationem, quae sese minime ad temporalia extendat, sicque aliquatenus defendi potest Perroni in istam conditionem consensus, cum praesertim obtineret, futurum esse ut nulla restituendi Regis in regnum suum mentio fieret. Quo patet Romanos ipsos agnoviste cum a regni jure ob excommunicationem non excidisse. Objici potest eundem Perronium Cleri Gallicani nomine in C mitiis regni Franciae anno I6Is habitis, cum terti itatus viri vellent definiri in nullo casu uramentum Regibus praestitum solvi posse, eorumque subditos ab obedientia eximi. Perronium', inquam , orationem habuisse qua non modo id definiri non posse nee debere persuadet, sed citam videtur in contrariam opinionem de cendere, multa exempla , multas autoritates, multasque rationes
adducens ad probandum Reges posse in casu haereseos aliquandbdeponi. Respondeo Perronium in ista oratione sententiam nostram haud impugnare, sed hoc unum laborare ne contraria sententia haereseos. notctur eodem modo proscribatur a corum opinio, qui Regem impune interfici posse aiebant. En eius verba: ourtant uouloirenclore certe ius en ia meme obligation de se , ct ous e meme decret d'anatheme, sus eque nous confirmonsi condamnation de cetix vi attentent a la vi des Rose , es tomber en quatre manifeties inconveniens , que noure Chambre ' donne charge de uous representer.
Quod si Perronius videatur inclinare in oppositam sententiam , id fecit pro more Oratorum qui omnia exaggerant. Ipsum vero in ca opinione re vera fuisse haud crediderim , aut etiamsi fuisset, aut esse se simulasset, haud mirum cum Cardinalis Ecclesiae Romanae fuerit,i in aliis libertatibus Ecclesiae Gallicanae non ad modum aequus extiterit denique attendendum est, non quid ipso dixerit, sed quid dicere in mandatis habuerit hoc autem ex verbis mox relatis liquet. Dices , non modo Perronius, sed muniversus Clem Gallicanus
cui se Facultas adjunxit, sese opposuit terti ordini conatui, ve-
594쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. Dingstr. VII. 6I
tuitque ne ut haeretica proscribercturniaec opinio , dum misit vota, articulum tertii stathis constare dixit ex propositionibus non curiosis modo, sed c vitiosis, problematicis, S inconcinne digestis ab iis qui non probe sentiebant de fide, eamque doctrinam affirmative& negative ex aequo schola disceptationi relinquundam.
Respondeo Clerum sese opposuisse rei hujus desinitioni duabus
de causis prim im quia a Laicis tentabatur rerum Ecclesiasticarum S dogmatum fidei judicituri. Secundo, quia tunc imprudens videbatur opinionem Italorum velut haereticam proscribere S omnes ad id faciendum iuramento adigere. Demiam universus Clerus non conelusit id quod in objectione refertur, sed quidam e Ciero haec vota emiserunt, de habita ratione temporis , loci, corumque a quibus proponebatur, dixerunt propositiones a Laico ordine prolatas , ut damnarentur, esse curiosas ac vitiosas, quia tunc inutile, imo S periculosum videbatur de istis ferre judicium. Ac demum a viris Calvinianae sectae faventibus ad hismatis semina spargenda confectas Verum universus Clerus censuit tantum hoc non posse a Laicis proscribi, S instar legis fundamentalis haberi, ut explicat ipse Perronius. 'anem , it-il ma-tiere problematique en mattere de sest, out dod Irin qui 's polat de necessite de fost de quelle a contradictoire 'obtige potnt ceu qui
cryent, Lanatheme o a perte de communion. Hoc lensu dici tunc
forte poterat haec quaestio problematica. Vcrum a temporibus Perronii ad lice usque nostra tempora, illa res quam tunc nescio qua de causa non existimabant Gallicani proceres csse definiendam sacrae Facultatis censuris , Senatusconsultis unanimi Theologorum Iurisconsultorum consensu, ac demum solemni teri Gallicani Episcoporum Decreto definita ac extra
Caeterum nihil magis Galliam nostram ab injustis Romanorum
Pontificum in Reges nostros conatibus tutam fecit, quam Gallorum in Reges suos amor ingenitus : quippe, ut annotat Onuphrius Veronensis , mirum Lud Uervandam est, quod cum num gens unquam fuit quae aut externos Principes non admisi rit , aut absumptos interdum non expulerit saepe etiam persumnium scelus non aiderit Solis Francis hoc peculiare es proprium , uigos unquam exteros Se pati, os autem usique adeo amare, ut pro eorum dignitate ac mitiestate uenda non pes tantum , sit vitam profundere soleant. Qu)mdiu ita crunt ut&sunt animati Franci, timendum non rit ut ullis Bullis Pon-
595쪽
166 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
tificunt , aut rescriptis quovis religionis obtentu militis in Reges suos insurgant quod ne fiat, nostrum cst sedul curare, ne doctrina ultramontana in regno disseminetur.
gesti Pontificum adiersus Anglorum Reges.
NUllibi verisimilioribus titulis Romanorum Pontificum in M.
ges eorumque bona potestas astruitur, quam in Regnum Regem Angliae ipsi enim Regcs ultro videntur se, gnumque suum Pontificis dominio subjecisse. Itaque si probaretur Romanos Pontifice Reges Anglos jure ac merit deposuisse, non tamen idem de caeteris Regibus posset concludi, im etiam perperam omnino i ferretur hanc potestatem Pontifici competere ratione sua dignitatis Pontiliciae, cum non alio titulo possit eam sibi in Angliam vindicare quam x Regum concessione. Utrum autem hu;usmodi concessio legitime faci. fuerit, vimque habere debuerit, necne, sequens docebit narratio. Cum primum baa S Osta Saxonum Reges annis: o. 5 7 s. fidem Christianam amplexi sint, statuisse feruntur ut unaquaeque familia certam pecuniam, quae tunc denarius diccbatur Ecclesiae ce sus nomine per singulos annos Romano Pontifici solveret, quem censiuna Aistholpho, cum in tota fere insula dominaretur , confirmatum tradunt Nauclerus,& Polydorus Virgilius. Hic autem consus dicebatur denarius B Petri, o collectore Pontificis exigebatur , qui quidem usquc ad tempora Henrici octavi, qui seipsum ab Ecclesia Romana avulsit ab Anglis solvi consueverat. Verum inde arguitur Angliae Reges liberales fuisse in Pontifices at istos ure Pontilicio stipendium ab Anglis. xigere potuisse inde non proba
Verum post haec Henrici secundi temporibus , plus adhuc juris in Angliam Pontifices sibi arrogarunt, clim ob necem Thomae Cantuarientis Archiepiscopi in Henricum apud Pontificem Alexandrum tertium accusatum a Cardinalibus , in Angliam ea de causa missis anno I72 sententia lata est, qua judicatum est ut Rex coram Legatis Pontificiis regnique primoribus jurejurando se delicto purgaret, atque ob antam suspicioni datam, verbaque temere emisia, . quae in causa nierant ut Cantuariensis occideretur, ducentos Equiates hi bellum Hierosolymitanum, qui per annum ibi belligerare
596쪽
DISSERTATIONES HISTORICAE. DissERT VII. 3ς
tu , mitteret , atque ut ipse Rex , nisi aliter videretur Pontifici, cum exercitu intra triennium proficisceretur, corruptela tolleret, quae libertati Ecclesiastica adversabantur, Romam a sententiis in
Anglia latis provocandi potestatem cuivis faceret. Addit Blondus Regem adiecisse se S filium in throno esse permittente Pontifice, Mneminem imposterum Angliae Regem futurum quem non Papa rc-
At Polydorus Virgilius negat ullam hujus rei mentionem in Annalibus Anglicanis fieri. Nihilominus ple Henricus ab Alexandro tertio opem implorans contra filium rebellem , ait, vestrae jurisdietionis est regnum Ausae , O quantium adfudatarii juris obligutionem
mobis dumtaxat obnoxius a in ri teneor, experiatur Anglia quid possit Romanus Pontis . quia materialibus armis non uritur patrimonium B. Petri dirituali gladio tueatur. Demum Ioannes Rex dichias sine terra , se regnumque suum magis adhuc Pontifici devinxit; nam cum de Cantuariensi Archiepiscopatu orta esset dissensio eo quod Monachi Anglicani, eo quem elegerant expoliato , alium ad nutum Regis Archiepiscopum elegissent, Innocentius tertius jussit Monachos Anglos Romae degentes Cardinalem S. Chrisogoni Cantuariensem Episcopum designare. Quo facto Rex commotus bona Monachorum proscripsit mundo causa Pontifex Regem primo admonuit, deinde interdixit, Ss cum bona Ecclesiae invaderet, omnes subditos eius a fidei 5 obedientiae sacramento absolvit ac Philippum Regem Galliarum hortatus est, ut bellum in Angliam moveret quod cum ille pararet, Pontifex per nuncium Joannis animum tentavit , qui cernens quanto
esset in periculo regnum Angliae St Hybernii Ecclesiae Romanae dominio subjecisse tertur, & diadema sibi detraxisse, atque ad nutum Pontificis recepisseri pacto insuper annuo stipendio demum hoc addidisses, ut Reges Angliae deinceps a Pontifice dumtaxat rcgni jura consequerentur. At huius reconciliationis leges ut observat Polydorus Virgilius, neque Pontifices Romani , neque 'ges Angliae observarunt, neque Annales Anglici de hujusmodi ditione loquuntur. Quare verisimile est illa omnia Joanni tantummodo qui deliquerat imp rata , non autem ejus successoribus eamdem legem esse imposi
Deinde non semel potestatis suae S aequitatis limites hoc in negotio excessit Innocentiusci primo enim iussit ut reiecto utroque
597쪽
DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPL A
ciccio in Archiepiscopum , certus Cardinalis eligeretur. Secundo, non debuit nec potuit regnum interdicere. crtio , nec imperium.
Regi abrogare. Quarto , non debuit Philippum Regem Franciat ad bellum iniquum impellere. Quinto, bona fide non egit, cum Philippum deliisit, facti cum Joanne pace , a quo ob necessitatem iniqua ejus leges extorsit , quibus proinde nec Ioannes , nec ejus successores , nec populus Anglicanus tenebatur Chun ne iis quidem fuissent devincii etiamsi libere, non per vim a suo Rege sine consensu populi huiusmodi promissiones factae fuissent, ut observa Major in . dist. 23. q. 3. Denique dum in Henricum octavum Angliae Regem, idem quoa olim in Joannem moliuntur Pontificcs, Regnum, Regesque Angliae
ab obedientia Ecclesiae Romanae alienarunt Rc fuit hujusmodi, duxerat Henricus octavus Catharinam ordinandi Hispanorum Regix filiam Maroli quinti Imperatoris amitam , quae priore matrimonio
collocata fuerat Arturio Henrici fratri majori sed eo defuncto, pater an tradiderat Henrico , dispensante Pontifice ullo se
At Henricus post patris mortem, sive studio in Caesarem , sive masculae prolis cupidine, sive Annae olenae amoribus, mingenita sibi inconstantia impulsus , cum ea divortium fecit, causatus dispensationem Iulii secundi nec licitam, nec validam fuisse, ac proinde matrimonium ejus vi contractum , nullum, irritum Causar omam delata , Pontifex post varias dilationes atque fluctuationes pronunciavit Henrico non fuisse licitum propria autoritate, absque sententia Iudicis Ecclesiastici, uxorem repudiare, aliam ducere. Quo Rex auilito, anno Iss . Pontificis obedientiam detrectat, suisque omnibus cilicit, ut neque Romam pecuniam deserant, neque denarios . Petri quotannis colligi solitos pendant. Haec secuta est Pontificis sententia peremptoria codem anno lata, qua decretum est inter Hrnricum de Catharinam reginam fuisse legitimum matrimonium, eamque ab ipso pro uxore habendam , 5 cum nisi id
faceret pro excommunicato reputandum. Tum Rex aperte a Roma
no Pontilice descivit, nihil quidem in fide mutans, sed edicto declarans se caput esse Ecclesiae Anglicanae, vetansque sub poena capitis, ne quis denarios beati Petri silveret. Edicto promulgato mortuus est Clem 'ns septimus, nullo alio in Regem intentato fulmine. At Paulum tertium hujus succes rem tum Curia Romana, tum
Imperator statim a sua ad Pontificatum assumptione , stimulabant ad
598쪽
ad nova fulmi 11 in Regem vibrandari sed Paulus ali tu indiu cunactatus , pol mortem Cardinalis Rostensis sententiam in Regem
adornat. 3. Ug. ann ISIS. Cumque cum suis fautoribus non
solum sub poena excommunicationis latae sententiae , sed etiam. amissionis reg: ii, depositionis per se, vel per legitimum procur torem intra o dic adesse jubet, ' comparere neg&xerit , censῖ-- in eum aggravat , regno S dominiis omnibus privatum esse,cumdemque ac omnes fautores Jus poenas omnes legibus praescriptas incurrilia, atque cum omnibus bonis disti datos esse , sepultura Christiana privari , ubet atque decernit , omnia loca ad quae ex venerit interdicto subiicit , Henrici ex Anna Bolena sobolem fautorumque suorum liberos iisque ad cum
gradum quo jura praescribunt bonis S honoribus privat, ac infames csse decernit omnes Henrici vastallos S subditos ab ipsa obedientati ac praestito ilii juramento absolvit Praecipit Principibus S Nobitalibus Angliae ut se vi ac armis Henrico opponant, illumque e regni finibus ejicere nitantur caeterorum Pruacipum cum ipso pacta, confoederationes, S contractus irrita esse decerint, eosdemque ut Henricum S cceteros Ecclesiae rebelles sacris armis prosequantur, hortatur inanes ejus sequaces apprehcnsos servituti tradi jubet. HisS: aliis e)usmodi diris Henricum sententia sua devovit Pauliis III. sed ius executioncm ac evulgationem in triennium distulit, quo tempore cum Rex in Cantuarentiis Archiepiscopi memoriam, re liquias debacchatus csset, Pontifex intentatum fulmen exerto
brachio milit alendis Ianuarii anni 138. Verum aliud Pontisi cium diploma nullas habuit vires in iis quae ad temporalia spectabant, nec enim illiis Christianus Princcps co titulo rcga Anglomni bellaim intulit aut cum co, velit cum homine tu regni jure cxcidisset, egit imis cum o veluti cum legitimo Anglorum Rege Imperator, Galliae Rex, alii Principes Catholici foedera L pacis contaditiones inierunt, ad ejus quoque filium Eduardum ac filias Maiariam S Uigabetham Regnum Angliae pervenit itaque nec de facto regno spoliatus est nec de iure ab eo excidit propter Pontificissen tentiam in quo huiusmodi potestatem nemo Regum agnovit Probe autem intelligens Rex Angli Jacobus religionem quam profitetur Romana Ecclesia suae autoritati non adversar Sed hoc unum.
dogma de Pontificis in temporalia potestate quod nonnulli Roma nae Curiae dogmatis imbuti asserebant. Iuramentum ab omnibus. CCc
599쪽
s o DE ANTI UA ECCLESIAE DISCIPLINA
ab omnibus arua I6o . exegit quo protestabantur sh istud dogma rejicere, jurameneum autem sic te habet. Ego vere se cere inoseo, pro leo declaro in conscientia mca coram ct eoo mundo quod δε- premin Dominus noster ex Jacobin es legitimus O verus Iri, hujusngni , ct omnium aliorum majestatis uae dominiorum I rrarum, quod Pap. nccper se ipsum necter ulZim aliam autoritatem re a saRomana , me ullam mediam cum quiluscumque aliis a quam potesat misi autoritatem habeat Regem deponcndi, vel aliquorum afflatis suae
Adversus hoc juramentum breve ad Catholicos Anglos direxit Paulus V anno 16o6. quo declarat illud salva, illibatah de praestati
non posteri Non potestis, inquit, a que sidcntissima gram bimaque
Dei honoris injuria vos obligare Iuramento quod smiliter magaeo timcordis nastri dolore audivimus propositum vobis fuisse praestandum,mobis
ex erbis istis perspicuum esse duet, quod huyusmoά Iuramentumsalva
fide Cathotica, salute animarum veprarum praestari non potes, cum multu contineat qua dei saluti pene adversantur. Hoc breve Catholici non pauci tanquam supposititium contempserunt, sed ad eos Paulus V. aliud breve misit quo certiores eos facit prius a sedatrum fuisse non tantum motu proprio sed gravi deliberatione prius habita , ideoque illos tenori ad huius observationem Bellarminus quoque seorsim ad Georgium Blanchuellum Angliae Archiprcst yterum scripsit eumque arguit quod ci juramento subscripsisset. Tertium etiam breve misit idem Paulus ad Birchetum quem in Blanchuelli locum substituerat,quo eum monet ut si quis Prest yter in Angliam juramentum praestiterit, aut praestari posse docucrit,eum deterrea mprivatum declaret uribus omnibus sibi ab Ecclesia seu Apostolica Sede concessis. Sed haec brevia motu proprio a Paulo emissa haud magni sunt hac in re ponderis,ac tunc non defuerunt in Anglia Catholici plures qui hoc juramentum salva fide praestiterunt S praestari posse Gocuerunt ut lactuellus vindringtonus, alii cumque novissime consulit essent Doctores Parisienses utrum idem juramentum Carolo Angliae Regi praestari posset, id sine ossa disticultate fieri posse docuerunt de suo chirographo testatum esse omnibus voluerunt quod si quis velit brevia Pauli defendere, is oportet ut dicat aliis de causis quam propter rejectam Pontificum in temporalia potestatem juramentum fuisse ab eo improbatum, ac maxime ob verbum supremi Dominiquo putant aliqui tribui Regi Anglia supremam non m tempora-
600쪽
DIssERTATIONES HISTORICAE. Din Ret VII. Dilia modo, sed oc in spii itaalia potestatem quam ipsui affectare eertum cst.
g. I V. De concilii Lateranensis 4 canone .ECclesiam in temporalia Regum bona autoritatem aliquam
habere probant plerique ex C n. q. Lateranensiis Concilii, sic se habet. Si vero Dominus temporalis requisitus se mo; itus Eccum terram am purgare goxιrit ab haeretica finditate per Me tropotitanum aeterosComprovinciales Episopos excommunicationis mi
culo innodetur, orssatisfacere contempserit infra ammm hoc ni ceων Romam Ponti ci ut ex jure assuos ab ejus desitate denuntiat abs
lutos , O terram exponat Catholicis occupanda , qui eam exterminatis
hu reticis sne ulla contradictione possideant, or in de puritate consi vent, Avo Iure Domini principaus, dummodo ipse super hoc nulta, praestet obstaculum, nec aliquod impedimentum apponat. Eadem nihiυ- minus D fervata circa dominos principaus. Quo in Canone supponitur Romanum Pontificem autoritatem habere privandi dominos tum frudatarios tum principales suarum possessionum dominio, si haereticos ab iis expellere neglexerit. Respondeo primo nec Ecclesiam nec Concilium generale eam. repraesentans quidquam habere juris in temporalia Regum bona, . nec de iis aliquid statuere posse i quippe cum Regum potestas immediate a Deo sit, nemo cam iis auferre potest aut aliquid juris alteri in eam tribuere, praeter ipsummet Deum. Ergo etiam si Ecclesia, vel Concilium hujusmoa sibi arrogaret autoritatem, noni propterea Regibus a ceciendum foret. Sicut Ecclesia non debet legibus Principum parere, cum in destructionem legis Dei conditae
sunt. Et certe definitiones Conciliorum etiam generalium nullam vim habent, si ferantur circa res quae non pertinent ad Religionem 5 fidem, pura, circa res naturales, astronomicas, atque tiam politicas, i quid de iis statuant, non tenemur eorum decretis tanquam infallibilibus adhaereres; quapropter Canon ille cum sit de negotio civili , nullam vim habere potest nisi ex consensu Re