장음표시 사용
201쪽
mata hoc pacto conveniunt. ut nisi infra VII. septimarias veniat Capitaneo auxilium a Rege, castrum sciret tradendum Engelberto. Inde divertens obsedit castrum Nykopense, quod habuit Albertus Styke, similique conditione suscepta, transivit ad Ringestaholm, cujus Capitaneus erat Henricus Styke. Quo obsesso , dum ille protervius responderet, fecit Engelbertus quoddam ligneum aedificium supra aquas, altitudine quinque mansionum, multo ingenio praeparari. Quo vii, petiit capitaneus Castri inducias quinque dierum,& hac ratione obtinuit castrum illud Engelbertus. Audierat enim Engelbertus his diebus , Consiliarios regni a Dacia, atque an egis praetentia nuper revcIsos, constitutos esse Vastenis. Ideoque relicta apud Ringstad holm majori parte exercitus, se transtulit ad Vastenas, exercitui relicto districte praecipiens.
ne ullum verbum cum adversariis interim loqueretur. Multos igitur Consiliariorum invenit congregatos Vastenis, Canutum scilicet Episcopum Lincopensem , Siggonem Scarensem & Thomam Siregnensem, aliosque quam plures conditionis laicalis. Quos omnes serio se hortatus est, studium eclaborem suum ad hoc convertere , ut patriam suam liberent ab antiquo & impio ingo servitutis, quo ab exteris premebatur se animum darent reducere icgnum Sueciae ad pristinam libertatem, ut Hibuta & oneia legalia solvantur ex post, juxta rationis aequitatem, & ut possibile esset laborantem etiam agricolam ce suis laboribus sustentari. Nam a temporibus Magni regis ultimi , regnum Sueciae non habuerat Reges sed tyrannos , quorum studium erat eviscerare dc exhaurire , di in solitudinem redigere. Albertus Inim regnum exposuit suis Alemannis iuxta illorum sibilium spoliandum. Ecgina Marsareta callide nitebatur omnem obulum, caeteraque regni clanodia in Danos transferre, post annuum tributum immensas pecuinarum summas solvendas imponens , videlicet Uunipestat di de quolibet sumo
uriam marcam, & pro redemptione Gothlandiae Xl I. oras de quolibet aestuario uti stuba regni , nulla excepta, dc Drotninga march , caeteraque quorum non est numerus. Et nota hic quod rex Albertus exposuit Gothlandiam pro XX. millibus Nobulorum. Regina autem ivlarga reta & nepos suus rex Ericus, accepta de regno tam immensa lamma,
202쪽
qualem & quantam faciunt totiens XII. orae, quot sunt stubae in roto regno εc attinentiis ejus, redemerunt Gothlandiani X. millibus nobulorum. Qua summi ideo puto Dominos' Cruciferos de Prussa fuisse contentos. Nam Sueci ad mandatumRiginae bellis continuis Gothlandiam infestabant,mul. ta ibidem damna passi , unde satigati Prutehi per hoc redemerunt vexationem suam , ut saltem aliquam partem mutui Iecuperarent. Nota exinde, notorium esse Gothlandiam ad
Sueciam pertinere, quod eam a rege Alberto, qui sueciam tum tenuit, Domini de Prussia in pignus receperint pro ma-ρ xima auri summa. Rex vero Elicus Pomeranus Sc huius Re- ginae nepos , materterae suae moribus in Dacia educatus, ae per eam de suo regimine informatus, regnum Sueciae perpetuae servituti sub Dacia subiicere laborabat, ad hoc dirigens motum animi sui, ut regnicolae ad tantam inopiam volTerentur, ne esset eis aliquando possibile vel in minima reclamare. Sic entia dc Philistaei filiis Israel iugum imposuerunt servitutis,ut non esset faber serratius in toto Israel, sed unus quisque pro cuspide acuendo necesse haberet a Philistaeis opem artificis mendicare. Providerant enim Philistaei ne esset clypeus aut lancea , aut aliud genus armorum in Israel, quo se possent adversus eos tueri. Qua arte usi sunt Persae, obtento suo tempore monarchico principatu : Noris ero versis Ducibus tune temporis, Omnem ducere in arma domum. Hoc enim, prudenti consilio extitit adinventum , ut omnis domus Persarum potens esset, & docta in armis, ut scilicet dum opus esset, potentes esciat Persae subiugare, & sub iugo tenere cae-reras nationes. Ad quem finem tendit & Canticum illud: Nκινiaι hune Sueciae, vestiae Norvetia regem ι Nilitet ex Dacia, . per tempora rex suu multa. Sic enim dictum regi Christophero:
anmarit men i liriidua. Mortua autem regina praefata,
cum rex Ericus liberam administrationem regnorum , dc pleno iure sui set assequutus regium principatum, assumpsit Consiliarium quendam ivlilii eiu , Dominum Henricumstiung;miructer I cuius consiliis per omnia ducebatur. Η cigitur de regno succi a , tale dedit Regi consiliuni de tributo pei petuo imponendo, ut de singulis Contractis, Territoriis, Districtibus 5: civitatibus solverentur certae denariorum
203쪽
summae, in hunc finem, ut quantumcunque regnum hominibus vacuaretur,sive pestilentiis, sive guerris, sive inodis aliis, quantumcunque etiam homines depauperarentur angustiis di caristi is,talliationibusque, sicut ipse facere intendebat,imi IRegi in suis obventionibus deperiret. Solvere enim vivi pro mortuis, habentes aliquid pro nihil habentibus, essent perpetuo obligati; Et ita tributum , quod suo tempore de regno
solvebatur, non erat legale , nec abantiquo constretum, sed praefati Consiliarii astutia adinventum. Quod etiam pecunia daretur pro tributo , non fuerat antiquitus observatum. Sed iste erat modus sibi conveniens , ad evacuandum regnum omnibus rebus , quae poterant in pecuniam commutari. Iste etiam erat modus aptus ad transferendum in Daciam , quicquid potuit Sueciae comportare, ut veraciter dici posset; Spoliavit AEgyptios, dc ditavit Hebraeos. Haec & alia erant, quae Engelbertum movebant ad apponendam manum, reducendi Sueciam ad pristinam libertatem. Hanc ergo intentionem suam coram Consiliariis exponens , hortatur eos ut &ipsi similiter cum ipso manus darent. Dicentibus autem illis;
nullo modo id se facere posse, eo quod Regi praestiterint bomagii erfidelitatis juramenta. Respondit, 'gem juramenta prae titiye
majora, cr nullum vel in minimo implevisse. Et cum multa Regis crimina, multas injurias, & gravissimas eius molestias explicasset , quibus se indignum reddiderat regia dignitate , suasit quod Consiliarii ab eius obardientia se subtraherent , & hoc ei per litteras significarent , illique constanter negabant, aiserentes se nullo pacto recessivos a Rege. Iurabat igitur Engelbertus, aut eos debere eonfentire cum eo, aut bonis privandos σ vita. Tunc illi iurabant se velle Qversi regnum in iure suo, & Engelberto in defensione regni fideliter adhaerere. Concepit igitur Engelbertus formam scribendi pet eos Regi, secitque scriptam per eos continuo sigillari quam acceptam per manum servi sui direxit ad Regem. Inde reversus est ad Ringstad holm, acceptavit castrum ab Hentico Sipte I transiens mox ad States bergh f quo confugetat Iohannes male de I & in primo colloquio castrum accepit. Scripsit deinde ostrogothis ut obsideant Statehosni I quod habebat quidam Dacus, Lage nomine. Quibus occurrentes servi ejusdem,
204쪽
captivati sunt pene omnes,deinde obsesso castro firmatae sunt treugae ad festum De Martini. Pars autem populi Ostrogothorum, Duce Hermanno Berman, accessit ad castrum Rum-blaborg, quod tenebat ad manus Regis quidam D n. Οito Enap3. Exactuς autem ut castrum traderet nuncio Engel-herti, proterve respondit hoc minime se facturum. Tunc igne submisib in quatuor partibus , vix tandem vita comite nudus evasit. Combusto igitur castro processit exercitus versus exulleborgh I cujus Capitaneus erat Henningus de Len-chen, qui difficulter impetrato quod salvis bonis suis divita, ipsis fortalicium assignaret, egressus est inde, quo consumpto per ignem , dirigit gressus suos ad Quo destructo, transit Engelbertus ad Oerebro, datisque Capitaneo m. marcis , acceptavit id, indeque progressus ad avaglobsidioneque ligavit; occupabat hoc ipsum Dacus quidam D n. Andreas NicolaiaConstituit autem Engelb. Capitaneum exercitus Ericum Pute I dans ei Vestrogothos ad Obsidionem castri. Scripsit interim Engelbertus Vermelandis, ut in negotio regni se exhibeant voluntarios & fideles, dato eis Capitaneo quodam petro Vission. Qui collicto exercitu de Vermelandia, debellavit Dacos , & devastavit tria castra per Dacos occupata , videlicet Edetholm, Daleborgh & Αgneholm. Engelbertus interim in persona transivit ad Oppen- seen , cuius Capitaneus erat Alemannus, Martinus Erabo nomine Comitis Iohannis. Hie, conservatis sibi vita dc bonis, castrum tradidit Engelberto , & hic consequenter in endio evertit atque consumpsit. Cum autem tenderet adscen Praesectus illius Iosse Larenason Dacus, rebus suis melioribus exportatis, igne supposito dc castro combusto,in Daciam festinavit. omnibus igitur his fortaliciis & regionibus sibi subactis, intravit Engelbertus Hallandiam, convocans ad se populum illius universum,& de paganhI omnes ei homagium & assistentiam promiseriint, aliis non audentibus propter vicinitatem castrorum. Accessit igitur ad Barhbaegb Engelbertus, evocans ad colloquium D. Absalonem q&Nrer seri & cum castrum sibi importune tradi mandaret, 'tali sunt conventione foederati: Quod idem Dominus Absalon non se intromitteret de terra Hallandiae, percepturus nihilominus medietatem de tributo , quam medietatem sibi assignare de
205쪽
bebat praesectus Engelberti. Combusto deinde castrob. ieg I divertit ad altastad cui aperientes cives portas suas,
intrantem eum cum humilitate susceperunt.Tunc congregati Scanenses , in potentia apud cum suo exercitu pausiavem nt , ad quos accedens Engelbertus , tractatum
pacificum inivit eum iisdem. Erat autem fluvius intermedius inter utrumque exercitum. Vtriusque igitur firmiter promissum est litteris desuper consectis& sigillatis, quod inter Sueciam &- Scaniam puis foedera fixa manerent. Quod si pars alιera velut ab hoc sedere resilire, deberet x II. hebdomadis aηte exitum pacis , partem alteram aut rare; Quod quidem Sueci
Iacturi fuissent in Lundis, Daci vero Vestenis , nunciis ein litteris manifestis. His itaque gestis, Engelbertus cum gloriosa victoria in Sueciam est regressus,Praesectis& Exactoribus iniquis
di exteris ejectis a regno , & castris ac munitionibus regni vel recuperatis, vel eversis. Quis autem non videat opus hoe hoc fuisse clementiae divinae, pauperculos incolas regni tam iniq; dc tam diu depressos, pietatis oculis respicientis & respirare paulum concedentis 3 Non enim humani sanguinis effusione , aut Christianorum strage patrata sunt ista ; sed divina virtute sic terrente tyrannos impios Sc crudeles , ut velut sa-cie ignis, adventum sugerent Engelberti, Sc quod mirum est dictu, de transitu tanti exercitus ic continuo discursu per regnum , Remo eorum, per quos erat transitus, vel in modico pravabatur, vel laedebatur,ut communiter diceretur, Engel-bertum Zc suum exercitum nec valorem unius gallinae alicui abstulisse. Rex ergo Ericus rumoribus his auditis, de tota Dacia,ac etiam certis regionibus Alemannorum, immensum 'collegit exercitum, navigio eum ducturus in Sueciam depraedationibus exponendam. Nulla igitur damna passus in via, di multa faciens, laudem pervenit ad Holmiam, multis praetempestate amissis navibus Jc viris. Audiens autem Engerubertus Regem cum potentia advenisse, regni colas iubet pro
defensione patriae singulos de singulis habitaculis proficisci.
Nec mora,quasi ad epulas invitati, de omni angulo regni maiores natu , crvitatenses 5c rustici in unum concurrunt, de ad
Holmiam festinant, Regemque in oppido Stokholmensi fir
206쪽
gelbertus vero cum Veta annis &Nerieianis se collocavit in Pengoesmen. Interim Rodenses expugnaturi castrum Oest-hammer, nec dum ad locum pervenerant, & ecce Praefectus illius, suis omnibus deportatis de castro incenso , navigio diffugit ad Holmiam. Alirum autem quod cum vidissem Regem in tanta potentia advenisse , & oppidum Holmense, multosque potentes in armis secum habere, ita se ab invicem dividere sint ausi, Regisque potentiam, iram atque furorem in tantum parvi pendere, & pro nihilo ducere, ut se inermes & indoctos ad bella aestimarent posse resistere, & nulla
ejus adversa formidare. Rex autem corum animositatem considerans, munivit armatis insulam Domus S. Spiritus, ct fratrum Minorum , locaque oportuna caetera. Die igitur statuta , firmatis treusis, dum aci colloquium convenissent, interrogabat Rex, ob quam causam eum excludere , Cr regno suo privare niterentur Illi autem responderunt, non se hoe intendere, sed hoc Δηtaxat efficere, uι Leges patriae m privilegia, atque liberιates, γε sua cκique jura servarentur , tagabantque ne
judices eligerentur, 'volentes se super omnibus funi sitis in caussa Regis iustitiae m fm itiosubmittere nec in minimo iuris er jκ-shιiae Ordinesn declinare. Quibus Rex auditis, neque eis Consuetas libertates di iura concedere,. neque judicii evamen volebat admittere. Vndchcc solum ea vice inter eos actuix est, ut treugae essent inter Regem di regni colas usque adsestum Nativitatis Virginis gloriosae sequentis aestatis. Iussit autem comburi castrum quod tum habebat I hannes 3 ruesta in commissis, timens ne sorte Sueci id acciperent occupandum. Conclusum est igitur die B. Marti ni d treugis firmesidis, dc quod Praesecti & Officiales Recgis , non se intromitterent de tributis levandis, nec adr Nicos accederent. Tunc Rex dimissis in castro dc oppido Potinensi DC armatis de exercitu suo in Daciam remeavit. succi vero ibidem congregati antequam dimitterentur ab invicem , statuerunt Dietam celebrare Arbogiae , in octava Epiphaniae Domini. Vbi eo tempore congregati,clegerunt concorditer Engelbertum in gubernatorem regni, alios quosdam Capitaneos Contractuum facientes sub ipso, ut in quolibet torritorio regni esset, qui prospiceret si quid periculi immineret. Quibus, ut praemittitur, con
207쪽
LIBER A R TVS. 16sgregatis, scripsit Iohannes M.Ainde Ηolmis, significans
se velle cum eis conserte, rogans quatenus Sigtoniam pro loco conventionis eligerent. Vbi celebrata ch Dieta cirra festum Purificationis Mariae, veniente illuc cum Kropellii Commendatore quodam de Prussia. Tunc praesentes de SVecis , coram Commendatore expolaebant singula , unde
omnis displicentia Se discordia provenissent. In qualitis eis scilicet Rex injuriatus fuisset, & quid ipsi in contrarium attentassent, & quomodo causam suam cum Rege discutiendana iudicio obtulissent, nec admisti sui sient. Ad quae
omnia Commendator & Κropesin respondentes, quasi in- erloquendo & exhortando suaserunt, attentanda esse aliqua apta & convenientia media concordiae ineundae, potiusque judici te examen , & iuris ordinem subeundum. Tunc Sueci ad utrumque se paratos & benevolos exhibentes, desiderabant saltem aliquam viam pacis de concordiae attentari. Illi igitur mediatores se fideles in hac caussa spondentes, promiserunt se velle Regem accedere, & serio pro concordia laborare. Tunc datis eis ab Engelberto Viris, qui eos salvos dc securos per regnum usque in Daciam perducerent, iter aggressi sunt, de accedentes Re- 'gem cum Consiliariis congregatis , intentionem Suecorum per articulos explicuerunt. Quibus propositis Acauditis , Rex traxit Consiliarios in partem , ad habendum mysterium consilii sui cum illis. Inventum igitur est per eos celebrandam esse Dietam Halmstadii , ad quam tam Sueci quam Daci Regis nomine conveniunt. Vbi iacta congregatione, deli heratum est Regem debere redire Holiniam ad sestum S. Olai, Jc ibi caussas singulas, hoc negocium concernentes, fine debito terminandas. Iam enim redierat Archiepiscopus Olaus, quem .Rex nullatenus volebat admittere , quem etiam innumeris injuriis lacessi-Vir. Hic accedens cum aliis sibi adjunctis ad Dictam Halm-siadensem , pro Rege fidelissime laborabat , nec omnino volebat admittere, quod ei reverentia & porcstas re-pia austerretur. Vnde sua inductio no decretum est , ut haberetur pro rei γ e Succipi: quoad vivii et ue Vnde in ca dem. Dicta Engelbertus ' caeteri Sueci ,' restitueriint
ad manus Regis Hallandiam cum civitatibus di castris: L 3 - Acta
208쪽
Acta haee sunt anno D n. MCDXXXV. circa Inventionem S. Crucis. Interim Engelbertus fecit sodi circa Telgas , pro navibus reducendis, foveam. Adventcnte autem termino , quo iuxta condicta Rex debuerat Holmiae adesse, Sueci properanter accedunt, sed quia Rex non ad terminum statutum vene. rat , clamor attolitur contra eum, Sed ad Dacorum Hol mire repositorum instantiam , prolongatus cst terminus praefixiis adsestum Nativitatis mariae. veniente igitur Rege ad terminum illum dc Holmiae pausante , congregati sunt Succi, dc in Iungseuhampn eligunt stationem. Die ergo Nativitatis Mariae, certos de parte sua cum pleno mandato deputant procuratoreS , mittentes eos ad monasterium S. Clarae. Deinde domus S. Spiritus , locus colloquendi dc placitandi eligitur. Eratque prima dc tota instantia Sueorum , ut permitterentur in libertate sua, iuxta Leges patriae antiquas de approbata S, uti bonis suis 3 dc quod deputarentur qui regnicolis justitiam administrarent , iuxta quod Rex iuraVerat tempore coronationissuae. Rex autem, cui ista gravia erant ad audiendum, multa quaerebat diverticula Sc anfractus. Erat enim tota intentio sua,auferre a regno Sueciae nomen regni,& eo uti iuxta libitum suae voluntatis, reputans nullos esse debere Consiliarios hujus miserabilis regionis, sicut Romani abstulerunt a Iudaea nomen regni. In caussis enim dc negotiis Daciae utebatur consilio Naiorum, & ibi Consiliarios habebat ; in negotiis vero Sc caussis Sueciae , non Suecos sed Dacos , de Alemannos Consiliarios habebat. Cumque Sueci ad suas cavillationes dc euasiones, Leges apertas de iuramenta sua publica in contrarium obiecissent, versutia sua amplius eos deridens , rogabat eos ut saltem tria castra, scilicet Siddi et in I quibus vellet, eum permitterent assignare. Quod illi putantes eum petiisse ex animo de sine fraude , humiliter annuerunt, petentes & ipsi sit 'pliciter, ur ipse eis omnem displicentiam remitteret δc rancorem, quod de imsese facere simulabat. Rogant insuper ut duos eis ossiciales regno omnino nocessarios deputaret, Dapi serum scit cet Icuax schalcum , ne regnum staret sine iustitia δc ordine convivendit tunc mimice, ludicre Jc ioculariter instituit Dominum
Christiernum Tilla ii Dapist tum, dans ei gladiolum quasi puPro; Carolum v crb s.cit AIarschalcum, dans ci
209쪽
LIBER OMNTVS. 16 baculum album , cum dictum ei fuisset, quod Marschalcus
esset per annulum aureum pendentem in baculo creandus atque instituendus, ut essent quasi principes in ludo Schaccorum. Quibus gestis regnum restituerunt manibus Regis,eum castris, civitatibus & munitionibus universis, pro quibus , Engelbertus impenderat tot labores.& ex utraque parte iuratum est, quod omnia essent utrinque pacata, omnes neglectae iniuriae, omnia damna remissa , excepta captivatio he Suecorum per Lubecenses in Cresunt,s di ratiocinio Praesectorum, sicque omnia in statum pristinum redierunt. Sed factus est novissimus error peior priore. Ivlox enim ut regnum ad suam Obardientiam reassumpsit, amotis Praefectis a castris quos instituerat Engelbertns, Consiliariis irrequisitis, tradidit ea ribaldis, piratis, infamibusque alienigenis, peioribus his qui ob suam tyrannidem erant per Engelberti id ustriam depulsi. Quo viso, intelligentes Sueci se esse per Regem illusos, rogabant Consiliarios Daciae tunc praesentes , ut suaderent regiae Ivlaiestati manere in pactis, ad quae erat tanta difficultate deventum. Illi autem,ut voluerunt, negotium Regi indicarunt. De quo Sueci minus bene contenti, eum in persona propria accesserunt, quid erat eis animo indicantes. Quibus ille indignanter respondens adjunxit: mis se mara ι I. e. Vobis assentiri pro vestro arbitrio nolo. Et ad te- Icit in properium in hunc modum : I tanquam Euelbertus baeemibi damna fecisset, nisi a vobis ad ea inductus fuist, vos estis quibaee omnia perpetrastis. Ex quibus verbis patenter potuit eliei, quantum illorum consilia aestimabat, & quomodo omnem displicentiam remisisset. Amoto igitur Iohanne 3 rhpesin a castro Holmensi, quem Suecis novit rationabiliter inclinatum , tradidit illud cuidam Erico mission de Iuthia, datis sibi de familia propria D. armatis. Sicque discessit ab Holmis,
transiens iuxta litora Sueo tu,& castra regni tradens manibus, ut supra dictum est,tyrannorum, Omnes vero quos de regni- colis attingere potuit, spoliavit, combusto etiam oppido monasterii Vastenensis veneruntque taliter spoliati aci praesentiam Engelberti, suam nuditatem & iniuriam flebiliter exponentes. Famaque divulgata per regnum , Regis continua tam & augmentatam malitiam publicavit, statueruntque convenire Arbogiae , anno Domini THC XXXVI. die Fabiani.
210쪽
16s ρ ΠΙsT: ERICI URSALENS Is Et facto ibidem colloquio, scripserunt Resi quod usque ad
Carnisprivium , vellent expectare responsa super certificatioile de servandis promisssis, S damnis post pacta illatis plenarie reparandis; Alioquin sciret se finaliter excludendum a regno, omni homagio, fidelitate dc obardientia posthabita de subtracta. Audierant enim quod glacie resoluta venturus esset Holmiam , cum Duce Blagis lavo de Pomerania, ut eum regem institueret, sicut & in Dacia attentavit. Interim Sueci cives Holinenses sollioi tabuit Engelbertum per punctos occulte destinatos ad ipsum , quatenus manum Opponeret pro Hol mensi opsico acquirendo. Vclumcntcrenim suspicabantur Sueci Holmiae habitantes, ne cis accideret, quod rege Alberto captiva o, accidit concrematis. Verum Engelbertus majus aliquid in hoc facto perpendens, suasit de mandavit omnibus condi eratis Arbogiae, quod abinde non dividerent, sed ex eadem congregatione transirent Holmiam, ad intelligendum intentum Dacorum illic remanentium, qui fuerant intermedii & quasi internuncii in tractatu novissimo cum Rege recessuro celebrato. Considerabat enim quod rem grandem & plenam periculis attentarent , dum Regi per scripta sua hornagium 5c ob aedientiam subtrahebant, Daci vero oppidum & castrum munitis simum regni ad manus regias observabant f unde curandum putabat, ne ea parte ingrueret eis bellum. Venerunt ergo per modum exercitus, quotquot Acbogiae in Dieta fuerunt congregati, ante portas oppidi Hol mensis, quorum dum cives sentirent advent ina, clauserunt portas, & cucurrerunt ad arma. Quo stupefacti qui advenerunt, &vehementer admirati, iusserunt certis cx eis propius accedere , & caussam huius corum exclusionis invectigare; Tunc quattror principaliorcs eoruna, videlicet Engelbertus, Carolus Irmustra Nar schalciis, dominus Gul avus
runt ad portam, petentes ad se evocari Proconsules civitatis. Ad quos i gress duo Proconsules Alcmanni, di interrogati cur eos a loco excluderent, cum cives eorum liberi, QUO Vcllent, per regnum discurrercilii Rei ponderunt se colloqui vollo desupcr cum Domino Erico Bificii l qui castris a nomine Regis habcbat. Inde rcvcisi duo, rogabam eos