장음표시 사용
191쪽
iaci expugnandum extraneos impie dominantes 3 Qui omnes rana voce consenserunt eidcm. Igitur Engelbeitus per scripta a convocat Nobiles & majores natu tui propius habitabant , & facile poterant convocari, & continuo ad Arosam festinavit. Occurrit autem ei Praesectus de castro Nelchior scite dictus, nihil suspicatus adversi , cum de suo beneplacito fuerit institutus. Iussit autem Enpelbertus statim sibi eastrum tradi. Ille vero dilatione petita in crastinum, tradidit die sequenti. Quod acceptum assignavit Engelbertus Domino Nicolao Gostaffson, qui sero praecedenti ad eum venerat. Hic erat pater Erici Pulce. Venerunt &plures Nobiles ad
Engelbertum , suis litteris adducti , quibus illa suam intemtionem exponens , adiecit quod quicunque eum non sequeretur , ad liberandum regnum de manibus exterorum,
sciret indubie bona sua populanda, nec posse securum stare ἱci regno. At illi responderunt. iustam habemus caussam nosmetipsos liberandi cum regno , qui nullo privilegio, nulla libertate, . sed nec ulla iustitia gavisi, ad extremam
xedacti sumus paupertat . Nulla autem facta mora Arosiae, mox ad Vbialiam tendens, convocat Vbsalenses, Ecincolas niaecesis Vbialensis , conveneruntque continuo quasi vir unus. Quibus in maxima multitudine congregatis, exposuit scillis cur egressus esset, Ecquid proponeret iaciendum. At illi grates agentes firmam illi assistentiam promiserunt. Tunc quasi in centro & regni medici Eonstitutus , consensu nobilium apud eum praesentium,
relaxavit tertiam partem de tributo. Eo tempore erat vir
quidam nobilis , Menuus, animosus bellicosus & magnanimus, si ius Domini Nicolai GOstaisson, Ericus Pu hevocatus , cui Engelbertus tradiderat castrum Arofense.
qtii dumissa gererentur apud Vbsaliam, moram duxit in Nortandiis, habens castrum Korsholm ex commissone patris sui. Aule direxit Engelberius litteras, exhortatorias, ut tanquam fidelis indigena, pio liberatione regni ab exteris, fideliter laboraret, commit ictis ci Omnes Norlaudias proe uraudas procurandas, de eas cius tectoratui gubernandas subiiciens. Quibus ille rumotibus auditis, Jc commissione delegata , ut erat homo diri animi serventis affectu, N ad bella gerenda conspicuus, oblata gaudenter acceptat , dc non segnis
192쪽
tudinem civitatis eorum caussa tractata 3 Ad quod responderunt AlemanniProconsules,nullam culpam4cire cum aliquo, di quod viri praefati, si essent iniuste captivati, cum iustitia postent liberari. Item quod vellent statim ire ad capitaneos castri, di agere quod liberarentur &e. omnia loquentes in dolo, uno tamen simisso ad tempus , ut aliquid fecisse viderentur. Et tunc denuo in imam militiam coniurarunt, promittentes , ut quicunque Dominus eorum fieret, nunquam Suecus conquereretur de Alemanno, nec econtra. Haec acta
sunt sabbatho Trinitatis,anno Domini MCCCLXXXIX. Et quievit haee dissensio die illa, & die sequenti, Dominica scilicet Trinitatis usque ad finitum Completorii in monasterio. Quo finito, clausae sunt portae civitatis, di pulsatum est pro
excubiis,Proconsulesque convenerunt in unum,dc tota nocte
illa, quam ducebant insomnem, inter castrum & suos brhber continue vagabantur. Erat autem quidam Alfs GrefDeradj, qui principaliter haec tractabat. Summo igitur mane diei sequentis, scit. secundae seriae,stabant castrenses infra portam castri armati. Cohors autem dicta itebrdher I is stuba
communi stabat etiam armata.Tunc Proconsules summo mane miserunt pro Consulatu , quatenus in continenti venirent in Consistorium. Postquain autem aliqui de Consulatu venissent, egressi de castro LX. armati stabant in foro, putantes omnes captivandos adesse. Quo conperto egressus de consistoetio praedictus AlfFGres erad, jussit eos redire ad ca-nsum. Quibus regressis, postquam omnes de Consulatu advenissent, & essent in consistorio congregati, egressus idemGref erad, evocavit post se duos confides Alemannos, mittens unum ad castrum , ut inde armatos assumeret; alterum vero ad cohortem Dat . brhher I ut & illi accederent loricati, qui erant tunc plurcs quain m. in unum collecti, statimque utraque pars armat8, cum vexillis properabat ad forum. Quibusdam igitur huiusmodi arma totum in Consistorium intromissis, iussus est quidam scripturam afferre, in qua erant in scripti traditores. Qua allata di lecta, recitati sunt pariter plures ante quadriennium defuncti. Τunc exiit mandatum ut Sueci captivarentur ubicunque inventi, & nulla immunitate gaudere deberent, sive in Ecclesia , sive in monasteriis. Frementes igitus in modum leonum armati praedicti , discurrebant
193쪽
hant undique per Ecclesiam, monasteria, domos dc plateas,
Tapientes, apprehendentes, vulnerantes, verberantes & capti. vos ducentes Suecos ubicunque raptos, ducendo eos primum ad consistorium, ubi tenebantur captivi, qui Sueci erant de consulatu. Deinde trahentes eos omnes ad castrum, variis eos tormentorum gravaminibus affigebant, quorum
tres ligneis serris de asseribus quercinis factis, diμtissime tormentabant,ut Vci sic laterentur culpam aliquam traditionis se egisse. Qui cum amarissime paterentur, nihil talium fuerant 'consessi. Die igitur se uenti , seria scilicet tertia poli Trini- tatis, tres praefatos taliter martyrigatos, ne interim sine ulte-xiori martyrio morerentur, crudelissimo combusserunt, quo Tum nomina erant: G tegorius Rhode, Ions Κabbamag &Taurens affΗogon, Nocte vero festi corporis Chesisti praefatus AlfFGretaerad, & sui accesserunt ad Capitaneos castri, togantes quatenus Sueci captivati, qui tenebantur in castro, traderentur eis ad comburendum , statuentes ut ipsi medietatem bonorum eorum acciperent. Tunc educti in vinculis
de castro, in navifro ducti sunt in insulam blapsi lassumpto pariteΤ quodam iacerdote qui eorum consessiones audiret. Qui, illis auditis, iuravit per sacra Dei Evangelia, quod im-:munes essent crimine quod eis impingebatur. Nihilominus in domo quadam illic posita, vinculis constricti, igne super-Iosito , concremati sunt nocte quasi media , aliis soporatis. n ipsa rii rem sora fiscta sunt fulgura, coruscationes & toni-trcia , ac tanta inundatio pluviarimi, ut oppidum Stokhol- mense putaretur Eontinuo subvertendum , anno Domini MCCCLXXXIV. in crastino S. Eschilli, die scilicet Christi Corporis. Sic servata sunt eis iuramenta staternitatis in Consulatu , & saepe postea iterata.
ANno DomiH NECCXCv. Domina Margareta regina 64. Danorum lc Noricorum , facta est pleno iure Domina dc δε--
194쪽
ι summa Suecia teriam illam redemit. Nota etiam quod alit quibus annis prioribus Ericus Dux , filius Alberti regis ob-l tinuerat duas turres ciuitatis Viisby, qui moriens in Klintai Gotlandiae, in eastro Landshrona,quod ipse aedificavit, jussit
. in extremis turres praedictas ciuitati restituit quarum unam, tenuit Dux Iohannes,alteram Sueno Sture. Haec regina tantae celebritatis extitit apud Danos, ut eam aestiment sanctam,& canonigatione digna,apud Suecos vero putatur prosundissimo digna inferno. Ipsa reparavit S renovavit metas & terminos inter Hol satiam dc Daciam, qui inues dicitur Dana-virche. Ipsa spoliavit Dominum Henrieum Archiepiscopuiri Vbsalensem mortuum , & Ecclesiam Vbsalensem. ipse enim Dominus Henricus homo providus &lucrosus, multum thesaurum reliquit,quem Ecclesiae suae deputavit in testamento, clausum in quadam cista magna,bcne serrata & munita. Mortuo vero Domino Henrico Archiepiscopo Vbialens , Praepositus Vbsalensis Dominus Iohannes ex conamissione ipsius Archiepiscopi, accepta cistam th plaustro imposita, sedens ipse desuper,duei fecit versus Ecclesiam. Sed veniens praesectus Reginae Praepositu trusit in terram, & cistam abripuit violenter , omnem thesaurum & cI enodia nobilissima ibidem eou- tenta,sicut sibi eommissum fuerat,auserendo.Videntes autem Consiliarit,eaeterique potentes in regno, quod omnia eastra, civitates, fortalicia, & omnia munita regni essent in manibus
exterorum , & considerantes quanta merit turbatio in regno de alienatione castrorum, accesserunt Reginam requirentescam, quatenus fatis faceret promissionibus, iuramentis de litteris suis,quibus assecuraverat de seruandis Legibus, Privit i giis, consuetudinibin rationabilibus & approbatis, maxime
quod castra& munitio aes regni non extraneis traderentur.
Quibus ita illa responditi Litteras quidem deflver nostras babetis , suademus quatenus illas diligenter sollicite eonserueris Castra aurem nostra procurabimus custodiri in confer ari. His modis dc aliis infinitis, Suecis miseris, quos etiam vere sa- tuos reputabat; infideles & insanos, quotidie illudebat. Sic illud dulcissimum mel, & albia stillantia myrrham , primum me & favum, in sell)ς amaritudinem sunt conve
fac Castra enim regni tradidit hostibus regni. Erat enim inter caeteros, qui rogauni gravissime latrociniis in stabant, Κ 3 quide in
195쪽
lua commota & pertinax minis & terroribus intentum suum
obtinuit, dc continuo in Sueciam introduxit, comitante pene tota Daciae Baronia.Occurrebat autem tota militia Sueorum, cum multa gloria dc honore assiimens eundem Reginae ne-Potem, iam clictum Ericum, in regem dc Dominum coronandum; Quem & sine dilatione ducentes cum gaudio ad Mo- xasteen, coronatum in regni solium sublimarunt, anno Domini MCCCXCVI. die Dominica post festum Magdalenae; Deinde iuxta patriae consuetudinem & municipalium Legum eius continentiam , regalia praestitit iuramentas Regnum deinde circumiens, promisit& juravit omnia, quae ad boni Ec iusti regis officium spectant, se fideliter impleturum. Accepit etiam Regina eidem nepoti suo uxorem, filiam regis Angliae Philippam, pro qua afferenda missus est de Suecia, tanquam principalis, Pominus Thuro Bengison, qui virginem eandem Regis nomine desponsabat, dc cum eo duo Milites de Dacia, cum quibusdam Praelatis & decentissima comitiva. Quam venientem in Daciam rex Ericus & Regina, cum favore & honore debito susceperunt, & regali magnificentia Lundis nuptias celebrarunt, circa festum omnium Sanctorum, magna nobilium multitudine ad nuptias
Anno Domini R CDX. decollatus est D. Abraham Bro- ε, derson in in suder Iuthia, ante castrum S underborg pro suis demeritis, per regem Ericum vivente adhuc Resina, cui dilectus multum erat idem Dominus Abraham, solus pene in- μώς. tet Suecos seudum aliquod habens a Regina r habuit enim
Hallandiam, Verendiam, & alias terras. multaS. Anno autem
Domini MCDXII. obiit regina Margareta in navi sua apud Flensbornpace facta cum Holaticis, in vigilia Apostolorum Simonis dc Iudae,ex peste.
Anno Domini MCCCXC VL Ericus filius Dueis de ΡΟ-
metania, nepos Valdemari regis Daciae crudelissimi ex filia, l& nepos reginae Margaretae ex sorore , in regem coronatus. γ 'iΑnno Domini MCDXII. plenam regnorum administratio- 'nem suscepit, mortua scilicet regina Margareta , quae prima omnium haec tria regna conjunxit. Hic quidem lascivus de vanus, ad haereticam pravitatem facile inclinatus, etsi omnia tria regna, male regendo , vehementer afflixerit, regnum
196쪽
tamen Sueciae prae caeteris inique gravavit, in cujus incolas,
etiam ad decrepitam aetatem & extremum Vitast terminum,
latrocinia exercuit Sc erudelissime spoliavit. In quem finem castrum V Visborg, statim in principio regnandi, ablatis v i lenter a civibus turribus duabus, erexit. Effectus finaliter pirata de rege, ab initio regnandi usque ad finem, toto conamine studuit militiam extirpare regno ruin , 5c usque ad dejectissimam servitutena humiliate. Pro qua 'sua intentione fundanda, hoc consilii adinvenit, maxime in rcgno Sueorum, in omnibus castri, omni munitione, omnique emolumento ec lucro, Dacis Sc aliis extraneis as natis, nihil adjutorii ha berent intra iaci pio militiae oneribus fustentandis. Et hac de caussa sulcitavit contra se pri vcipes Alemanniae propinquio res, puta Comitem Hol salix, dc Dominos de Schave bos, aliosque quam plures ; potius cum eis in perditionem suae militiae conspiravit. Vnde cum omnes adversarii sui putativi essent congregati Stesuvii k oppido immunito , dc haberet ipse exercitum pene immensum , ut facilimum ei fuisset omnes eos concludere in manu sua, libere eos abire permisit Et cum multis qnnis obsedisset cali rum Gotthoip & Flens-borgli , in maximo dispendio , inulto vulnere dc perditione suorum Ar i litum de nobilium , cum jam ipsi expendi si ur&consumsissent patrimonialia bona iba, dum ad hoc deventum esset, ut castra capienda forent, dicente quodam Milite de Dacia, dicto Martino I Onson, ad Regcm: IN unc dabo Duceni sieuomum in manas vestras. Irrisit hominum,& verbis despectis di fiubsannationibus repulit eum dicens: An assare vel lixne eum ius, eum acceperis i Ac ita noluit accipere castra dum potuit, in quorum obsidione tot annorum curriculis subditi
sui fuerunt afflicti nihil omnino subsidii in expensis obtinentes a Rege ; sed bona' sua immobilia vendentes, de in pignus expone lates, suis stipAdsis militabant; non quidem
uno anno, duobus, Vol tribus, aut certo aliquo annorum numero, sed unusquisque ubi morte finiebatur , ibi δc bellum. Interim autem dum taliter Sueci militarent pro Dacis, ut eis aquirerent terras de castra, officiales Regis , qui castra gubernabant cir regnum eviscerabant, eorum colonos, sa- miliam dc amicos, reddentes corum praedia desolata , uuae
illi sustentati debebant in expeditione Regis, & in turr
197쪽
aliena degentes, pugnantes quidem de vulnera sustinentes, nihil autem nisi verba blasphemiae vincentes. Quorum multi ducti captivi , septem annis in captivitate detine bantur , vinculis , compedibus ec carcere affligebantur: nec unquam vel ad solvendum expensas in captivitate eonsumptas, vel ad redimendum seipsos obulum a Rege aliquem obtinebant. Et ut pertior esset eius intentio de sua militia extiuguenda , sub tempestate quadamiae vissima iussit CCC Atilites Zc militares, de omnibus tribus regnis inditate na vigio ire ad certum locum. Qui mox egressi a portu dc a tempestate absorpti, submersi sunt. Et ne parum sibi foret cum prauatis Principibus in subversionem suorum conspirasse, addidit suscitare contra se & suos civitates maritimas seu stagnales. Quae idcirco gravius quam illi Principes, horum regnorum loca atque homines affligebant. In quorum hostium congressu, quia Sueci pro Rege certabant fidelius, duplo damna majora receperunt, quam alii. Bello igitur commisso in Oeres d, inDanorum scilicet attinentiis& regno,expositi sunt periculo qui aliunde advenerant, Sueci scilicet, qui non in terra, sed in suis navibus ad pugnam parati iacebant. Vnde captivati sunt Dominus Broderus Suen-son, Gregoricus Magnusson capitaneus totius exercitus Sueorum , dc Hermannus Rodenherhe, cum innumeris nobilibus minoris conditionis de status, dc tenti in Lubech septenrinio captivati, cum de Daeis, quantum scire potest,nullus fuerit captivatus. Illi enim videntes pericula imminere, sicut
solent, retrahebant se, mittentes anchoras, quae naves eorum cum remigarent, sortiter retinerent. Quod de Fyonensibus est omnibus manibus manifestum. Et dum Rex ingrederetur Fimbriam, terram videlicet Lubecensium spoliandam, nisi Sueci Regi stio tune fidelissime astitissent, absq;
dubio fuisset occisus. Et haec omnia facientes , non poterant furorem eius pectoris mitigare, nec odium, quod in eos conceperat, in aliquam benevolentiam permutare. Vnde dc cum
ob innumeras injurias expulsus esset a regnis, aut potius ipseret i qui siet regna, Dacia dc Norvegia dimissis, ad spoliandam Sueciam imam aptum delegit, Gothlandiam scilicet, in qua propterea magnum sortalitium erexit, in quo se , tanquam insignem dc principalem piratam collocans,
198쪽
titellites satanae atque suos ubique per mare direxit , Suecos
vibicunque inventos spoliaturos. Qui & continuo vagabantur in rupibus ante oppidum Stokholmense. Damna autem squae intulit regno sueciae , omnem aestimationem excedunt. Nam una vice accepit in rupibus septem naves Holmensium magnas, onustas cupro & reliquis mercibus preciosis. Homines vero de Suecia quotquot habere potuerat, tormentis va-xiis consumpsit,alios fame, alios eruce, alios aliis poenarii generibus occidendo. Huius Erici regis tempore, solvebatur tributum de Suecia iuxta ultimum posse, imo ultra posse cuius libet incolarum. Nam rusticus, qui colebat unam marcatam terrae, solvit in tributo majori XII. vel XVI. vel XX. marcas,tisque ad ultimum obulum, qui de tota possessione sua poterat extorqueri, aut etiam explorari. Vnde erant rustici qui solvebant in majori tributo anni,XXIIII. XXVI. & XXVIII, mareas. Dixi autem in maiori tributo , sic enim vulgariter dicebatur, ad differentiam aliorum multorum tributorum &exactionum, quae annis singulis solvebantur, Omnis autem haec pecunia deserebatur in Daciam , sicut sub regina Margareta fuerat inchoatum. Erat igitur videre miseriam magnam super afflictione rusticorum , sed & aliorum regnicolarum, cum non posset tanta pecunia reperiri in regno, quanta erat per annos singulos exponenda. Sic ubi autem erat pecunia in Tegno, erat utique in manibus exactorum Regis & officialium exterorum, qui soli omnia levabant, & soli lucrum &. emolumenta habebant. Vnde coacti sunt tam nobiles quam
plebei, vendere bona immobilia, dc clen odia preciosa a suis
sibi parentibus derelicta, sicque fiebant Domini qui aliunde
venerant miseri, emptis praediis undecunque. Inter alios autem Regis ossiciales & cxactores in Suecia, erat quidam Dacus Iosse Erichson , qui Arosiae residens Valles Zc Vinmanniam procura r. Quamu is autem multam tyrannidem teme-Tc attentaret, singulariter tamen Vallenses innumeris iniuriisi affligebat, ita ut viros quinque in sumo suspenderet,mulieres
partui vicinas, in locum equorum ad plaustrum trahendum Praeponeret, quae propterea abortientes , istus mortuos pe- PCICrunt. Eratcllic clamor nedum in Vallibus, sed & in toto
regno . qualis aliquando fuerat in AEgypto supra primogenitis interistis, non soluiti de cassibus nunc narratis, qui con-
199쪽
tingebant ut raro, sed de quotidianis oppressionibus εc pressuris, quibus incessantet & sine misericordia, ut filii Israel in AEgypto, immitissime gravabantur, illi debantur di torquebantur. In his angustiis cum non esset aliquis in regno qui iustitiam administraret, quandoque per nuncios, & quand per litteras & scripta ad Resem directa in Daciam , significa, Dant regiae majestati quantis doloribus & amaritudine ducebantur. Sed Advocatus Praefectus Iosse Erichson natus in Dacia, qui & continue seribendo mentiebatur Regi prout Vol Hit, omnes rerum querimonias astutiis suis repellebat. Erat autem eo tempore vir quidam habitans in monte cupri, aut non longe ab eo, ingenuus seu libertus, Engelbertus vocatus, homo magnanimus, sed statura pusillus, in Curiis Principum enutritus, facundus & fortis. Hic longae & gravi assii ctioni & calamitati Vallensium compassus, causiam eorum suscepit coram Rege promovendam. Voluntarie igitur se periculis exponens, accessit ad Resem in Dacia constitutum, nunc litteris, nunc vivae vocis oraculo pauperum Vallensium
querelas exponens, obligans se sub poena talionis, & sub poena suspendii, singula probaturum, rogans Regem quatenus tam diu eum faceret in carcere observari, & quod ad respondendum praefatum Iosse Erickson faceret ad suam praesentiam evocari, faceratque alterum qui in probatione deficeret, vel qui de iniusticia convinceretur, sulpendio condemnari. Rex autem sub quadam levitate dissimulans, mandavit Engelberto ad propria redire,traditis ei litteris suis ad Consiliarios regni directis, quibus iussit ut in Valles accedant, de veritate negotii quaesituri, eique de singulis rescripturi sic tamen quod advocatum suum Iosia Erili son in iure suo conservent. Consiliarii igitur regni regiis obtemperantes mandatis, acccsserunt ad locum s sed veritate comperta, non poterant caussam fine debito terminare, cum non haberent incommissis de eo, qui iniusticiam secerat, iudicare. Litteris tamen eorum acceptis, Engelbertus sestinat ad Regem, obsecrans pauperibus oppressis iustitiam ministrari: erat enim iam notus Regi ex frequenti accessu, & animositate loquendi. Vnde Rex ex frequenti querela commotus , & importunitate attaediatus , eum repulit indigna uter, minis adiectis, ne ad eius conspeetum ultra venire pr*sumeret. Ille vero, ut erat absque
200쪽
- LI BE -R QUARTES. Is ad expugnandum extraneos impie dominantes 3 Qui omnes Ina voce consenserunte id c m. Igitur Engelbertus per scripta fria convocat Nobiles & majores natu qui propius habitobant4 dc facile poterant convocari , di continuo ad Arosiam festinavit. Occurrit autem ei Praefectus de cassio Nelchior ante dictus, nihil suspicatus adversi , cum de suo beneplacito fuerit institutus. Iussit autem Enpelbertus statim sibi castrum tradi. Ille vero dilatione petita in crastinum, tradidit die sequenti. Quod acceptum ossignavit Engelbertus Domino Nieolao Gostaisson, qui sero praecedenti ad eum venerar. Hic erat pater Erici Puhe. Venerunt dc plures Nobiles ad Engelbertum, suis litteris adducti, quibus illa suam intemtionem exponens , adiecit quod quicunque eum non sequeretur, ad liberandum regnum de manibus exterorum, sciret indubie bona sua populanda, nec posse securum stare in regno. At illi responderunt. justam habemus caussam nosmetipsos liberandi cum regno , qui nullo privilegio, nulla libertate, . sed nec ulla iustitia gavisi , ad extremam redacti sumus paupertat . Nulla autem facta mora Arosiae, mox ad Vbialiam tendens, convocat Vbsalenses, de incolas ni arcesis Vbialensis , conveneruntque continuo quasi vir unus. Quibus in maxima multitudine congregatis, exposuit 1c illis cur egressus esset, &quid proponeret faciendum. At illi grates agentes firmam illi assistentiam promiserunt. Τunc quasi in centro de regni medici constitutus , consensu nobilium apud eum praesentium, relaxavit tertiam partem de tributo. EO tempore erat vir quidam nobilis , strenuus, animosus bellicosus & magnanimus, situs Domini Nicolai Gostaisson, Ericus Pu hevocatus , cui Engelbertus tradiderat castrum Arofense. qui dum ista gererentur apud Vbsaliam, moram duxit in No landi is, habens castrum Kors holm ex commissone patris sui. Huic direxit Eugelberius litteras, exhortatorias, ut tanquam fidelis indigena, pro liberatione regni ab exteris, fideliter laboraret, comiuit tens ci Omnes Nori uidias pro eurausas piocurandas, & eascius rei' oratui gubernandas subiici ens. Quibus ille rumoi ibus auditis, dc conunissione delega-i4 , ut crat homo diri animi sciventis affectu, S ad bella gerenda conspicuus. oblata gaudenter accepi at, de non segnis