장음표시 사용
21쪽
i tur hominem quidem quemlibet individuum, etiamsi solus in hoc mundo positus supponeretur rationis particeps, lege quadam morali necessario regi. Sed homines in mundo plures sunt ad eumdem sinem a Deo conditi neque hominum ullus alium hominem a proprio suo sine praepedire poteSt, duoque nec a mediis ad hunc sinem necessariis homines speci sic aequale Sunt.
eademque naturali digni late praeditici neque ideo titulus ullus est ut unus ab alio ita dependens fiat quasi potens
non Sset actum quemcumque bonum seu ad finem conducentem libere ponere. Quare inter homines Speci- sica natura aequales oriuntur relatione quaedam coordinationi S, quorum complexus, in quantum neceSSariae sunt ut in procuratione finis, naturalis singulorum independentia non indutur, jus objecti ν Sen Su Vocatur.
Facili denique gressu ad notionem iuris subjectivi
transimus. Si hujusmodi detur relatio e0ordinationis ab hominibus observanda ut singulorum naturalis in pro Se quendo sine independentia non laedatur ordo rationis utique exigit ut quisque hanc relationem revereatur ideoque quatenus aliquid determinatum sub tali relatione comprehenditur homo habet potestatem morulem inviolabilem illud habendi vel acieiidi. Quibus verbis recte tradi solet desiuitio juris subiectivi ij.
IIaec autem p 0 testas, quum ultimatim non sit nisi potestas juxta naturalem hominis independentiam prosequendi nem essentia sua objectum honeStum Supponit, quo scilicet homo ad finem suum contendat ' quare jus intra regulam honestatis semperae nece SSario continetur.
22쪽
Maximi denique momenti est advertere nos in praecedentibus ubi nempe de naturali tominum inde pendentia. non intendere nisi naturam humanam in Se spectatam, ad proinde de ordine abStracto lanium loqui. Nec pr0pterea ibidem diei ullatenus impediunt quin ex principiis alius ordinis salvaque Sub ordinatione erga Deum, homo de sueto seu in ordine concreto alius h0 minis auctoritati subjiciatur. Quod quidem, uti infra osten Suri SumuS, de saeto obtinet, quum physica hominis natura ad 00 ordinetur ut homo in Societate vivat, Solieta Ver auct0ritatem Supponat item quatenus Deus aliqui homini auetoritatem positive commiserit vel etiam quatenus homo voluntate Sua alterius auetoritati se submiserit. C Jus proprietatiS. Jus proprietatis complet sumplum des nilur uadiδpoliendi pro voluntate de ipsa rei substantia et utilitate, incluSi omnibus alii8. Ju proprietatis, quatenus ex ipsa hominis natura oriri assii matur non indicat alicujus determinatae rei proprietatem. Sed in abstracto sumitur, ad signandum nempe jus acquirendi proprietatem. Quum autem dicimus divisionem b0norum atque jus acquirendi proprie latem privatam etiam Stabilem ex ipsa hominis natura oriri, contendimus jus illud proprietatis medium esse de se honestum, Ominis naturae apprime accomm0dalum, et in genere humano pro uti nunc est univerSim Sumpto moraliter necessarium ut homo sinem Suum eo modo prosequi possit quo ei sinis ille ab ipsa
23쪽
- natura pro Sequendus pr0 ponitur jus est ergo homini ab ipsa natura congessum. Quinimo p0sita bonorum divisione jus proprietatis privatae singul0rum ipsa naturali hominum aequalitate undatur. 2 Demonstratio. Aj et ipso hominis i re sit rιm prosequendi finem critur jus acquirendi proprietatem privatam. Ex jure hominis suum prosequendi finem oritur ipsius ju Se ipsum conservandi atque persciendi. Atqui, ut pOSSi homo se ipsum conservare et perficere, jus aequirendi proprietatem medium existit a de se h0nestum, b praesenti hominis c0nditioni opprime geommodatum,c et in genere humano pro uti tune est univei SimSumpto moraliter necessarium. Ergo ex naturali jureli 0 mini competenti proprium procurandi finem oriturdus aequirendi proprietatem privatam. Ad illius argumenti majorem pauca Sunt addenda, Si quidem conditi atque undamentum activitatis illius qua homo gloriam Dei procurare tenetur est ipsius exi Stentia facultatumque legitima per debilum exercitium persectio. Nec mullis verbis evolvenda est ejusdem argumenti congequentia, quum ipso rationis ordine ushomini concedatur ut ad finem a natura praestitutum medium adhibeat quod de se honestum Sit, praesenti
hominis conditioni maxime congruum, et in eadem conditione per se moraliter necessarium. Explananda igitur hae ultima pars asscietioni noStrae remanet, quae in minore argumenti enuntiatur. Quod per parte consi-
a Facultas aequirendi proprietatem privatam, quatenus ut jus hominis naturale vindicatur, nullum reapSsjus laedit.
24쪽
Ila sane pronuntiandum, si nihil hoc jure αὶ neque a domini Dei absoluto. β neque ab aliorum hominum jure detrahatur. α Ius proprietatis privato non laedit bininium Dei
Locus est haec reserendi Doctoris Angelici verba. quae simul juris proprietatis landamentum exprimunt uines exterior pol est dupliciter considerarici uno modo quantum ad ejus naturam, quae non subjacet humanae potest ali sed solum divinae, cui omnia ad nutum obediunt alio modo quantum ad usum ipsius reici et sic habet homo naturale dominium exteriorum rerum quia per rationem et voluntatem potest uti rebus exterioribus ad suam utili latem quasi propter se saetis. Ergo dicendum quod Deus habet principale dominium omnium rerum; et ipse Secundum Suam providentiam ordinavit quasdam res ad corporalem hominis sustentationem et propter hoc homo habet naturale rerum dominium, quantum ad potestatem utendi ipsis Q ij. Quando igitur homo rem aliquam exteriorem modo stabili acquirit eam quidem rem dominio a quolibet alio homine exercendo subtrahit, nullatenus vero ab ea excludit dominium illud absolutum quod Deo, utpote causa primae et sint ultimo essentialiter competit. β Ius proprietatis privatus non laedit jura aliorum
IIo cnim non fieret nisi in quantum 1 vel b0na materialia a Deo hac ordinatione data essent hominibus ut positiva communione possiderentur,2 vel jus acquirendi proprietatem privatam alios homines ab exerciti naturalis cujusdam uris impediret.
25쪽
9 Sed neutrum ex his proferri potest :s Non primum, quia bona temporalia de se communia quidem sunt, sed communione negativa, eo nimirum Sensu quod Deus, hominem in mundum introducendo velut in mansionem amplissimis opibus resertam, a partem nullam cuique assignaverit possidendam industriae hominum institutisque populorum permissa privatarum possessionum descriptione n ij IIaec igitur communitas bonorum quamdiu durat, jus quidem actuale proprietati privatae, non autem acultatem bona sibi faciendi propria seu uris actualis acquirendi excludit. Alia vero b0norum communitas qua scilicet ea ita
actu Omnium essent ut nemo partem aliquam sibi propriam sacere posSet, neque ipsa bonorum natura inducitur, neque uti infra ostendetur, cum exigentiis humanae naturae concrete Spectatae componilur quae ideo,ulpol impossibilis, nedum necessaria, rejicienda St.
2 Non secundum, quia, ut acquisitio proprietatis privatae aliorum hominum jura non laedat susscit ut in ira limites honestatis, qui et naturales juris limites Sunt, contineatur, ut nempe a quoad partem possidendam, non hujusmodi sit privata appropriatio quae aliis debitam prosecutione ni finis impossibilem reddat,b qu0 ad ipsam partem possessam alii n0n ab ea excludantur utilitate quae etiam e re ab uno possessa in alios nata sit redundare. Praeclare S S. Leo Xll Utcumque inter privatos distributa inservire communi omnium utilitati terra non cessat, qu0niam nemo est mortalium, quin alatur eo, quod agri esserunt. Qui re carent, Upplent opera : ita ut vere assirmari possit, univei Sam
26쪽
lem mediiιm est humano naturo concret Sumptae opprim accomm9dalum.
p0sitarum.1 Etsi Deus cunctis entibus viventibus bona X terna largi S Si me providui it hae etiam in re mainim inter hominem et genus interest animantium ceterarum . Dum enim animalia, intellectu carentia, mera phySi ea saeuitatu iis utendi instinctu duee potiuntu longe alia hominis natura. Inest in e t0ta simul a perlecta Vi naturae animantis, ideoque tributum ex hau parte h0mini est certe n0n minus quam generi animantium omni, Ut rerum corporearum ruatur b0nis. Sed . . . U0dh0mini tribuit ut 0m sit et a bellu is disserat genere toto, men Seu ratio est. Et ob hanc caussam quod S0lumh00 animal est rationis partie ps. 0na homini tribuere nece SSe est non tenda solum qu0d est omnium animantium Ommune, sed Stabili perpetuoque jure p0SSidenda, neque ea dumtaxat quae usu con Sumuntur, Sed etiam quae, Obi utentibus permanentis 2j.
2 Ad 00 autem plenius perspiciendum, intimius
attendendae sunt facultates et eaeigentia naturo humanae.
27쪽
Hom sui arbitrii est atque inde pendens ab aliis in
procuratione sui si uis in lac ergo, si Sub 0 testate omnia providentissime gubernantis Dei n. ipse sibi veluti sua providentia est, Seque ipSe si gubernat proVidentia c0usilii sui lj. Cum autem, e una parte, perpetui sint in hac vita humanae indigentia reditus ex altera autem homo ratione sua suturas nece Ssitate prae-Videat, i pSius naturae c0nvenit ut medium sibi providere p0SSit quo non tantum in praesens. Sed et in futurum sibi c0n Sulatur, qu perpetuae inopiae stabiliter Subveniatur, quo subsidium ei pro eo tempore praest Si qu0 illud conquirere impotens casu saltus fuerit, quo ea comparetur Vitae Securitas lia p0s Sit ev0lutioni facultatum Superiorum plenius incumbere. P0rro medium illud est aequisitio proprietatis labilis.c In genere humano pro uti nunc est uniPei Sim Sumplo, moresiter necessarium bt jus acquirendi proprietatem
In praesentibus nimirum circumstantiis naturae lapsae et reparatae atque hominum multitudinis n0n posse ut homines, Sub regimine positivae b0n0rum communitatis universim indueto, exercere et evolvere saeuitates suas naturaleS, ad quarum pleniorem ev0lutionem et humana natura indesinenter contendit et homines ipsa natura jus habent u Certum in primis est, ait Card de Lugo, de aut non omnia esse communia, Sed multa SSe Sub aliqu0rum dominio Certum item est hoc n0n solum licitum esse sed etiam X pediens, imo et necessarium ad vitam p0 liticam humanam. Si enim omnia communiaeSSent, cum communia duelle negligantur, ae esSaret
28쪽
nem solum utilitatem laborare vellent nisi sibi proprium Sperantes, quod non liaberent qui ea omnia negligerent: unde bella iurgia et dissentiones frequenter naSeerentur, omnibus rapientibus quaecumque invenirent, et i usurpantibus ad proprium usum ij. Ex aeterius expositis jure concludere licet 0mini naturale jus cum petere acquirendi proprietatem privatam. Hic tamen addenda animadversio est qua salsus p0sitae
aSSertionis en Sus praecaveatur, in seriusque dicenda melius perspiciantur. Si 0norum divisi eatenus necessaria est quatenus m0d prop0Suimus, concludendum propterea non e Stpositivum bonorum communionem de se et in omnibSpothesi naturali legi repugnare. IIuius enim divisionis
nece S Sila S, cum ex necessitate laboris cui privatae utilitati Stimulo provideatur lum ex vitiis cupiditatibusque oritur quae apud homines plerumque vigent. Unde Sequitur. Si in aliquo coetu dono supernaturali haec vitia possint lolli vel comprimi ut non dominentur, jus gentium ibidem non postulare aut magis expedientem censere rerum divisi0nem, sed potius earumdem cormn unitatem qualis erat in statu innocentis praesertim cum multa alia ex hac sequantur c0mmoda, temperantia,
modestia, tranquillitas animi vacuitas sollicitudinis rerum temporalium mentis ad res divinas et ad ludium sapientiae expeditio : hoc modo fideles Ecclesiae pri-
I De Iustitia et jure disput. VI, ecl. I. - s. MOLINA, De ure et iustitia, iraci II, disput. XX, conci I LEssius, De ure et Iustitia, li II. Q. V. dubit. III.
29쪽
- l, mordio, omnia habuere communia, maxime II ierosolymis et Alexandriae. Idem Servatur et quidem persectius, in monasteriis et in caelibus Religiosorum qui cum ex multitudine sint selecti et tot rebus divinis mancipati, facilius illa vitia quae divisionem rerum postulant, devitare queunt. Quare merito inter e0S, ut omnia sint communia, Statuitur i s. Objectionem tandem quae sorsan Occurrerit prae Oeeu pamus, quasi Scilicet homo ad ea tantum jus haberet quae sint ad finem abs0lule necessaria. Sed posita illa naturali de qua Supra hominis independentia ut possit ipse medium in ordine ad finem adhibere, non requiritur ut medium illud sit plane necessarium ac sine quo hiesinis nullo modo obtineri queat jus enim non esset nisi ad id contendere quod stricte necessarium sit, et quidem modo Semper precari et omni casui obnoxio Verum
I LEssius, loc cit. dubit. III. - Hac eadem animadvorsione quaedam explicantur' Patrum locutiones quae contra ipsum jus proprietatis privatae, at plane immerito, Pussim allegantur, quibus scilicet Iiroprietatem stabilem effectum peccati originalis appellaverint, rerumque divisionem per iniquitatem inductam ess assirmaverint. Qui Patres historice loquuntur, attendendo nimirum statum justitiae originalis a quo primus homo peccato decidit quo in statu necessaria non fuisset stabilis rerum divisio, quae post peccatum humano generi sui moraliter necessaria, itaque peccatum univo sali exercitio illius uris occasionem praebuit. Eodem loco opportunum est monere S. Patres sep his verbis charitatis ossicia urgere quae primo quidem aspectu jus ipsum privatae proprietatis ini petere vii leniatur; quae tamen, si recte perpendantur, hunc senSum reapse non habent, at potius juxta illa S THOM . sunt interpretanda : Circa rem exteriorem duo competunt hominici quorum unum est potestas procurandi et dispensandiri et quantum ad hoc licitum est, quod homo propria possit leat est etiam necessarium ad humanam vitam ... Aliud vero, quod competit homini circa
res exteriores, est usus ipsarum et quantum a hoc non ebet nonis habere re exteriores, proprias, seu, co=mmunes ut scilicet δε facili
aliquis eas communicet in necessitat aliorum undo Apostolus dicit I ad Timoth ult. : Divitibus hujus saeculi praecipe iacit tribuere, communicarod bonis, setc. - 2 2 . q. LXVI. Rrt. II, corp.
30쪽
tivum non intendant bonorum communionem, qua nempe in commune reponerentur laboris si uetus, ut etiamnum per age idens m0do supradicto seri p0test, ipsu naturali hominum equalitate Indatur. SS. Leo XIlI, priorem argumentandi rationem c0nfirmando, quam Supra retulimus, hominum ostendit ipsis naturae exigentiis ad lab0rem industi uine enim eas. quae ad con Servandam vitam maximeque ad persciendam requiruntur, terra quidem eum magna largitate undit sed undere ex se sine h0minum stultu et curatione non
Jamvero vi naturalis hominum aequalitatis nulliis alteri laboris sui fructum cedere tenetur: ad 00 autem homo cogeretur, nisi uidetur aequirendi proprietatum privatam. Ipsa audiantur doctissimi Pontificis verba Cum in parandis naturae bonis industriam mentis viresque eorporis homo insumat, h00 ipso applicat ad sese eam naturae corporeae partem, quam ipse percoluit in qua velut formam quamdam personae sua impressam reliquit ut omnino rectum S Se Op0rteat, eam partem ab eo possideri uti suam, nec ullo modo jus ipsius violare cuiquam istere . . . Ager quippe ulloris manu atque arte subactus habitum longe mutat silvestri frugifer, ex insecundo sera essuitur. Quibus autem rebus est melior saetus, illae si sol inhaerent miseenturque penitu S. ut