De Platonis Sophista

71쪽

Platonici systematis origine pinio quantis dubitati0nibus

sit obn0xia, eberWegius exposuit yyy), neque hodie est ab-80luta quaesti0, utrum essentia inter qualitates Sit numeranda, necne in '). tu autem est, certe per Se nihil obstat, quominus Plato tum iam, cum primum idea animo c0nciperet, eam Secutu Sit Opini0nem, quae 90Stm0d caussa fuit cur demonstrati de existentia . . Dei ni0logica pr0pagatam per t0 saecula traheret auctoritatem. Sed quales fuisse censeamus Platonis deaS, priuSquam c0mmunionem earum doceret Vix aliae p0SSunt uisSe, quam imm0tae illae et rigidae e0rum deae, quo εἰδων φίλους Plato reprehendit δ'), eumque mnia, quae de ei narrentur,c0nVeniant cum lat0nis ea, quam BonitZiu putat, pri0rid0ctrina, quidni hanc n0tari cum eberWegi sci. n. 73)ma Vult Statuere, quam dubiam illam de Megaricis pini0nem sequi Sed nescio an secum pugnet Bontigiu8, quia Phaedrum, rectiSSime, putamus - iuventuti Platonis tribuit η'), Phaedrum, in quo ea disseruntur de εἰδέων diat ρεσε et συναγωγὴ, quae anteceSSerit necesse sit quaedam de generum c0mmunione pinio. Accedit, qu0 eadem πολλοτης, quam in rebus sensibilibus effugimus, statim in deis recurrit tatimque earum qu0que unitatem debet 0Scere.

non intollegitur, quidni etiam idea sit του ίνω et του μνὶ εἶναι, quiue ibidem Theaet. 185 D enumerantur. - Quae Scha ars chmidii O Rh. Mus 1862, p. 15 respondit Hayduckius p. 28), ea suo iure Sohaar schm. Ρl Schr. p. 203 non concessit. Nam Hayd. ideam του orio in Sophista reperiri in licissime negat nihilominus ideam του no a latone statui demonstrare studet loco reip. p. 509 B. . ubi tamen oυσων dici quidquid cognoscatur i. e. Omne ideas,nem non videt. Quod vero Scha ars chmidi ius Pl. Schr. p. 203 n. respondet, ideam boni dici laίαν ἐπιστήμης καὶ ληθειας, non dici

tatiίαν του ειναι Vel τῆς οὐσίας, id conferre iuvat cum ipso reip. loco 509 B: αλλα καὶ το εἶ αι τε καὶ την ουσίαν υπ' ἐκείνοU TO αγαθουὶ αυτοῖς τοι γιγνωσκομένοις προσεῖναι - Sed nimis acile est, talia

refellero 117 Untersuch gen p. 270 Sq.

118 Quod censet Ribbingius p. 211 D. 42 extr. 119 Hoc monuit Ribbingius I, 210 n. 120 Plat Stud H, 280 n. 22.

72쪽

Omnin vero, quamdiu deirdine librorum Plat0nic0rum tam diversae sententiae feruntur, quales nuperrime emergere vidimus, lubrica res est in statuend dial0gi 0nsilio reliqua phil080phi per respicere. Unum est certi88imum: 0phistam sequi Theaetetum, quaeriturque primum, lat0, cum Theaetetum scriberet, habueritne iam in animo, adnectere tril0giam, quam inch0atam 908tea adiunXit, i. e. quaeritur,n0nne S0phista qu0que fuerit in il libell0, quem Euclides cum Terpsione c0mmunicet Plerique rem transiere. Mun-kius, suae hyp0thesi bn0xiu8, Euthyphronis gratia etiam tril0giam fuisse in Euclidis bell0 affirmavit 'i). Verum enimvero nos idem praefracte negamu8. nam e fine Theaetet nihil licet concludere yyy; sed e pr00emi eiusdem libri necessario equitur, Plat0nem, cum haec Scriberet 80lum Theaetetum componere sibi pr0posuisse '' et illud quidem, qu0 varii varie censent, lat0nem inter Theaetetum et S0- phi8tam alia comp08ui88e, Verumne Sit nesci0 hoc Ver Sei0, Plat0nem, cum Theaetetus S0phistam n011 08tulet, si alia scripta temp0re intercesserint non c0niuncturum fui88 S0phistam cum Theaetet0, nisi arctissime e0s c0haerere v0luisset indicare. Haec ver ad 0nsilium S0phistae statuendum maximi sunt momenti qu0 qu magi appareat, parVum accipe pr00emium. Dial0g0rum Platonis c0nsilium duplici mod0 0test quaeri. Aut enim eam Studes assequi Sententiam, sub cuius vexillo facillime p08sis varias operi partes ad unitatem c0lligere quod qu facilius fit, e perfectius Si pu8. haec quaesti ad artem pertinet. Aut rimari Studes, quae caussa script0rem impulerit, ut praeSens puS 0mp0neret; unde pr0fectus ad hanc potissimum Sententiarum c0niuncti0nem pervenerit haec quaeSti0, eum genesin peri perquirat, hist0rica est. Quo minus tale alterum c0nsilium extra illud aestheticum deprendis, e0 perfectiu8 Si pu8. quamVi autem genese08 VeStigia ab pere perfecto quivis artifex studeat

121 Naturi. Ordn. d. l. Schr. . 421. 122 cs. Bonit II, p. 285 cum . 1.123 Hoc e toto exordio apparet velut e verbis: ἔφη δὲ τήῖτε γευ μ έτρη Θεοδωρυ καὶ τω Θωιrair D. 143 B.

73쪽

detergere, tamen Saepe remanent, neSeioque an pleniu Satiusque etiam Platonic0rum qu0rundam perum comp0Siti0 pel Spici queat, Si in eis, quae ex universo libri 0nsilio minu c0mm0de intelleguntur, quaeratur, nonne diversi ab initio consilii, a Seriptore subinde mutati, testimonia Sint. sed res de perdifficilis est, quia illud Irρωτον κινουν c0mp0Sitione obrutum nonnisi Xtrema coniectura poteStc0ntingi. Qua in S0phista opus non est. nam qu0d raro

apud Platonem fieri s0let, id hic habemus, ut utriuSque, qu0d diximus, c0nsilii perspissiendi plena sit p0testa8, et utr0que Xp0Sit apparebit, id qu0d primum S0phistae consilium in mente Plat0uis genuerit, etiam dialogi, qualem habemuS,

Dii maXima ante Plat0nem systemata phil080phaerant, Heracliti qui grαντ ρεiν, ParmenidiS, qui το παν

randi, utrumque Superandi quam vivide Senserit Plat0, te- Stantur Verba Theaet. 18lΑ. Et 0ntra Heraclitum btinuit d0ctrinam de deis in Theaetet0, - nam qui Theaetetum scripsit, is ideas habuit Parmenidem, cuius d0ctrinam, Si εν παρεργ0 tractetur, indigna pati censet Theaet. 184 Α),

differt in aliud tempus 183 I sq.). Haec sunt ipsa S0phiStae

incunabula. Eisque resp0ndet perfectum opus accuratiSSime. Nullum c0nSilium, nulla Sententia reperiri 90test, e quat0tus S0phista ad strictissimam omnium partium unitatem comprehendatur, praeter hanc : Priami ii ii si ad ne ij sphil080ph0rum, doctrina recte considerata ad Plat0nis ideas se expandit. Iam Ver hic a Parmenide ad Plat0nem transitus n0n theoretice d0cetur, Sed Vi-Vid m0d Summaque arte eulis 110Stri Spectandu pr090-nitur. Hunc eSSe finem operis, hanc unitatem, ad reliquas dia-l0gi parte qu0d attinet, 10 facile apparebit una de re aS- Sensum vi tibi c0uab0 extorquere. Quod quamvis audax ite pericul0Sum, auten si refugimus, qu0m0d SophiSta ad hanc miram c0mp0Siti0nem excreverit, haud facile erit dictu. Sed iam videamus, qu0m0d singultae dial0gi parte unam illam, quam pr090Suimus, Sententiam Xprimant, Vel qu0d

Sententia ad 0c pus c0mp0nendum Videatur perveniSSe.

74쪽

Perlustrantibus carminis Parmenide fragmenta, quibus peperei temporum tristis8ima in h0c imprimis per iniquitas, duo p0ti 88imum e0rum, quae de ente armenide narrat, Onspicua Sunt, qu0d Unum est et quod immobile est. Huic resp0ndet, qu0 di10 0ti88imum en impugnavit, multitudinem et m0ti0nem et Sic lat qu0que Eleatarum d0etrinam brevissime amplectitur his διισχυριζονTa , ως ἔν τε π&ντα ἐστὶ καὶ στληκεν υτ ἐν υτ se Theaet. 80 E). Huc accedit tertium, qu0d Parmenide omne str: εἶνa etiam atque etiam pernegabat. Haec tria Eleatismi fundamontat0tidem c0lumnae Sunt, quibu interi0ris 80phistae partis aedificium exstructum est. Diximus, in Sophista Innes 0mnin phil080ph08 recenseri Sed ita recenSentur, ut eorum multitudo ad unitatem, c0rp0rea 8Sentia ad ine0rp0ream c0mpellatur i. e. ut uine in Eleatismum desinere demonstretur δε). Omnia principia phil0s0ph0rum in Eleatism0 extinguuntur, Eleatismus ad dearum regnum ev0lvitur. ψ

Cum enim intima latonis a Parmenide sit discrepantia, qu0d non unum imm0tum latuit, Sed plura, quae, quamViSin unum coeuntia κεκινι φιενα), tamen di8iuncta inter se sint ac diversa, haec diversitas n0n melius poterat illustrari, quam Si demonstrabatur, p088 n0ti0ne imperfecta8, quae

124 Haud diffiteor, Parmenidem a repraesentatione O OPTOς non omnia corporea praedicata arcuisse et Zeller, h. d. r. I, 403 sq.), sed Plato non imperfectam principii formam sed ipsum principium ubivis spectare solet Soph. 246D: ημεῖς di ου τουτων φροντίζουεν, αλλα αληθὲς ζητουμενὶ sicut autem in Theaetet sensualismum melius defendit, quam ipsi eius auctores videntur potuisse,

etiam armenidi, quamvis eius inconstantiam haud ignoret Soph. 244 sq. principium tribuit id uale Theaut 180D: υκ εχον χωραν ἐν κινειται Soph. 249 C: τωνε, ἡ καὶ τα πολλα εἴδη λεγονrωH.

75쪽

tamen dearum umbrae quaedam esse n0 desinunt, errore et mendaci permutari cuius rei lucidius exemplum esse non p0terat, quam S0phi Stae accedit, qu0 error et mendacium e Parmenidis doctrina n0n 0lum explicari nequibant, verum etiam principii 0ΠSequentia erant neganda ita ut Drtasse omnia illa, quibH Platonis aetate err0rem SSe nequire obtinebant, riginem duxerint e ch0la, qualis tum erat, Eleatica 80phisticis studiis haud aliena. Elegans B0ntigii bservati est, Phalonem e libr0, quo omnia phil080-ph0rum principia amplexu sit 80phiStae qu0que dum l0- cum extra phil080phiam assignasse ηδ ante muta autemide videtur S0phistam quaerendum pr0p0SutSSe, quia Serat, cuius definitio esse n0n 0terat, nisi antea Parmenidis Velitum illi id si x o iussumque simul o c0nfringebatur. Quamquam, cum plenam ac iustam 80phistae definiti0nem ab initio usque ad finem dial0gi 0n reperiri dem0nStratum a n0bi Sit, hac quidem a parte pr0p08itum non perS0lVitur, videturque Plat ea re d0cere V0luisse, omnia illa, quae pinguntur, diSparata πολυκεφαλου 80phistae Studia un definitionis vincul nequire colligi quatenus er S0phiStae definiti esse p0test, eatenus haud deest. ειdωλον et φευθος sunt, quae Plat0nis pini0ne ipsam 80phiStae naturam constituant et hae eius n0tae ad Eleatas convincend08 Sufficiunt hae autem n0tae, unice verae, non dividendo inveniebantur, sed ita, ut in S0phistae ind0lem, quali USII con Staret,

acrius inquireretur. 0ntra divisionibus illis quidquid efficitur, id, quamvis S0phistae naturam partim haud male illustret, tamen nihil minus quam iusta definitio est. Iamquen0n amplius differre licet pavidum de divisi0nibus illis iudicium, quamvis haud facilem apud vir0s 0ct0s fidem sit habiturum. Sed antea, qu quaesti0ni difficultas appareat,

Sunt, qui divisionibus ali0rum phil080phandi meth0dum carpi censeant, ign0torum, ut Stius p. i5 Megaric0rum, ut talibauinius p. 32 sq. putant. Caussa neuter addidit.

Nec magis muniit sententiam suam Gr0enius ληβ): Phit0nem,

125 Plat. Stud. II, 318 sq. 324. I26 Groen vati Prins terer, prosopographia Platonica, Lugd. B. 1823, p. 75.

76쪽

cum multi Eleaticae dialecticae laudem salso sibi arr0garent, h0spite introduct0 exempl0 0gere V0luisse, quantum inter ips0rum rati0nem et germanam Eleaticam Dialecticam interesset. Socherus p. 26 sq. et qui illum sequitur chaar-8chmidtius p. 18 sq. divisi0nes in caussis habuere, cur S0phistam allat0ne abiudicarent Sicut autem uinin optime Se rem Suam commendatur0 esse arbitrabantur, si pessima quaeque in S0phi8tae Scriptorem c0ngererent, a qu0que divisiones, quia malae Sunt, ideo Plat0ne censuere indignas, haud Satis secum reputantes, imitatoris vel discipuli 0neSSe, maXima egregie Vel quod Saltem constedent, accurate, muli min0ra neglegenter et inepte tractare. 0ntra, ut Supra iam m0nitum est, Si quis putaret inu0d factum 110n vide - 0phistam scriptum esse c0ntra Plat0nem, ita ut non 80hini deae eius media dial0gi parte c0rrumperentur, sed etiam dialectica Plat0nis meth0dus ipsis illis divisionibus taedi0sis et inutilibus carperetur, is quamVis salSam, me iudice, tamen haud ineptam promeret Sententiam. nam dialectica illa dividendi meth0dus, quae in S0phista ccurrit, leviter et biter considerata meth0do lat0nicae perquam Simili eSt. et Sic praeter e08, qu0 citaVi, quantum Sci00mnes Plat0nicam dialecticam hic sibi visi sunt agn0sceresci notam l). nec temere, ut Videtur nam non Solum dici ρεσεις Plat0nis ab Ari8t0tele, ut 0tum St, laudantur, Verum etiam ab ips0 Plat0ne dividendi ars maximis laudibus ext0llitur. At, hercule, quantum hae 110stri dial0gi divisi0

datur, cuius fatρεσεως, Si bifariam instituitur, ιιιον Stτο S0ph. 253 C). ab hac vera dividendi meth0d0 quam procul ab8int eae, quibus 80phista quaeritur, divi8i0nes Satis Superque n0bi videmur antea stendisse. Cuiu rei, a multis δ' neglectae, sunt tamen, qui quae8iVerint Xcu-

127 v. Heus do init. II b, 101. Hormann p. 504; et, postquam res iam satis est discussa, tu in p. 222. Alburti p. 192. Stephan p. 5. Grote p. 399. s. p. 407 n. R.

77쪽

sati0nem. Ac Bonit Zii 0pini0nem Stupra p. 18Sq. examinavimus. Aliter Zellerus censet Plat0nem diViSi0nis meth0dum, cum ab aliis videret irrisam, eo bStinatiu8 btinui S se et ne ridiculas quidem consequentia refugisse ''); at e diligentius pr0fect 0mnia elab0ra 88et neque uti pacto admisisset hasce neglegentias. Reliqui ad 0 cum et ειρ 0νείaν, qua Semetipsum lat perstrinXisset, c0nfugerunt δ'); tanquam phil080phus Suam dialecticam, quam Summ0pere ubivis t0llit etc0mmendat, subito hie risui p0tuerit pr0dere eique iustissim0lEst, ubi re suas carpere Plat Videatur nunquam Ver eas, quae Seria reprehen Si0ne Sunt dignae. Ceterum e0rum, qui Plat0nem censent semet ipsum simulque ah08 una irrisisse, tu pr0pior Ver0 8 Sententia, e0 8 Surdi0r. Vides quaestionem esse difficillimam quamobrem c0llige quidquid habes benevolentiae et accipe ad quae me

invitum c0mpulerit nece8SitaS. Divisi0nes refertae Sunt neglegentiarum. Erg Scriptorseri nihil eis v0luit assequi pr0p0Sit n0 80lum identidem excidunt et usque ad finem nihil uinin efficiunt, verum etiam depravant quae bene se habent et ad ineptias gravis- Sim0Sque, qui S8 90SSunt errores δ' deducunt ergo hanc meth0dum is, qui haec scripsit, ipse impr0bavit erg0, nisi a lat0ne librum abiudicas, Plat0nica dialectica haec n0n est. Quid h0 aversemur Solusne Plato p0tuit invenire qu0d paene sua p0nte Se fieri, ubicunque d0ctrina ritur, cui Variarum rerum c0pia in classes deseribenda et in iustum ordinem redigenda est equidem etiam, cum attente leg0 0-c0 Phaedri 266 B 0phista 264 extr. vestigia quaedam mihi vide0 deprehendere, etiam ab aliis hanc meth0dum

fuisse exercitatam horum igitur arbitrariam parumque naturalem dividendi meth0dum imitando Plato irridet, simul veri0ri dich0t0miae fundamentis media libri parte, ut vidi-128 Zellor, h. d. r. II, p. 700. 129 Schleier macho p. 88. te in hart p. 435. Sti se mihi p. 292-4. Deus chle p. 308 n. Muti p. 25. I 30 Dum des VI philosophus t sophista permutantur; qualis

permutatio quae Socrati erat mortis caussa, Platoni imprimis Omnium videbatur esse errorum graVi8SimUS.

78쪽

mu8, tacite iactis, ad quam rem amplius illustrandam Drtasse Phil0s0phum destinaverat; et sic verae ac sal)ae dialecticae discrimina, quamvis aliter pr0rSUS, quam Voluere

quidam 'in), in S0phista c0nduntur. Sed qu08nam Plat0 divisi0nibus his us08 perstringit De 08teri0ribus Eleatis praeter h0spitem n0stri dial0ginihil fere accepimus. Ex S0pliista discimus, e08 Parmenidis

d0ctrinae Summam retinuisse, cetera ad eristica disputati0nes nimis pr0pen 808. 0s, Si illas διαιρέσεις ei tribueremus,n in magis c0geremus ibi c0ntradissere, quam ipSe Parmenides, dum res euSibiles explicat, principium uum deSerit.

Quaeritur igitur, quanta sit illis divisi0nes tribuendi c0mmendati0.

Videamus h0spitis Eleatici pers0nam ab interpretibus nimis neglectam tam nova haec figura apud lat0nem est, ut suam certe habeat caussam. Quod plerumque 80let afferri, disquisiti0nes dialecticas a S0crate fui88 alieni0res,e hoc tantum explicatur, qu0 Socratem Scriptor n0 ad eas adhibuit δ'), sed cur p0tissimum h0spitem Eleaticum γhaec tecum reputa nusquam alias Plato a Singulares divisi0nes pr0mit, atque in S0phista et Politico nusquam alias, atque in his singulari utitur h0spite Eleatic0. An duae res Singulares sese invicem illustrabunt 3 Sed m0x melius res patebit. Primumque, quod Schleiermagherus p. 92 iam m0nuit,

quitur Eleaticam d0ctrinam, quatenus n0n Veritate e0gnitac0gitur ab ea recedere idque hoc dial0g sic fieri videmus: Pr0ponit 0crates quaestionem Satis implicem, quae pauciSp0terat abs0lvi Cur h0spes tergiversatur 3 καθ' ἰκαστον,

131 de quibus Bonit II, p. 320 sq. 132 In Parmenide, Sophista, Politico Socratus est auditor Eleatarum. Eosdem hos dialogos gravissimos Aristoteles raro vel nunquam commemorat. Idem Aristotelos saepissimo Platonem laudat Verbis Σωκρατη φησί. Fortasse haec sunt coniungenda. Sed quomodo γ

79쪽

sio νεiW: meditata erg0 et memoriae dudum mandata promet.

n0nne profecto, ut Gr0teu putat δ'), mnia iam praeparata Secum gerit, quae 10 dial0g0 Xp0nuntur quicunque in h0c per Drmam dial0gicam nullius esse m0menti censuere

Sunt autem Sane multi 08 omnes eiusdem illius sententiae accu80 absurdae abSurdae, quia Secundum eam

Eleates meditatam pr0ferret acceptamque ab Eleatis Eleatarum refutationem absurdae, quia is, qui nihil nisi pr0visa et praeparata pr0meret, ratam et Xam doctrinam edens, induceretur haerens, dubitans, Summa difficultate querens, c0nSullan pergatne an n0n amplius periclitetur, peten denique Veniam, quia sursum de0rsum fluctuet pini0 242 Α); quae innia pr0cul ab Xpositi0ne dogmatica Sunt. Quaeritur igitur, quatenus h0Spe memorata reserat, quatenus ad

ea sunt ante illas angustias, Sunt igitur in prima parte quaerenda sed s0phistae definiti0ne 0ntineri non possunt, p0terat enim haec, ut docuimus, nisi fracta Eleatica doctrina omnin0n0 dari. Restat, ut sit definiti0nem dividenti quaerendi me-th0dus, quam ου adio εργον dicat, a qua επιδειξεως Suspicionem arceat 217 Eb). Cum hac pini0ne c0nveniunt omnia. Primum exhibitum in piscat0re exemplum quam vero in talibus rebus exercuerat hactenus methodum, eam0 apparet parum Sufficiens, cum ad mai0ra adhibeatur. prima definiti 110 sicut in piscatore Sophistae indolem totam refert alteram addit, tertiam aliaSque deinceps unum hic identidem recurrit divisionis methodus. Iam p0Stquam haud sine qu0dam pudore irrita illa Se c0namina numeravit, iactis deinde sani0ris disquisitionis fundamentis, - ut aegrotanti pr0pter inc0ntinentiam cum Viribus simul prisca redit cupiditas, rursus fiduciam c0ncipit meth0di suae:

asfirmativo and dogmatical.

80쪽

τε καὶ gri raντ ιιέθοδον 235 C). Qui n0 videt ir0nian, cum triumphantem Sic pauli p08 maXimae circumveniant tenebrae Sed unde hae tenebrae vidit h08pes, cum definiti0ne 80phiStae conVenire n011 0880 0gma sch0lae Eleaticae T sir o 110n SSe'. neque candidus vir difficultatem dissimulat primum igitur d0gmatice Xp0nit quae tunc, ut Videtur, c0ntra sty οντος SSentiam ab Eleatis solebant expr0mi Meditata hie pr0muntur: nam in singulas difficultates 110 in0pinatu incidit sed imminentes praenuntiat; Sch0lastica Sunt aliter enim quid ibi velint κροαταὶ 237 B)in quibus, tacentibus reliquis, Heind0rsius p. 348 frustrade8udat, non intellego. Accedit, qu0d 08pe ha ap0rias

pridem iam Saepiusque a Se Xp0sita e88 ter diserti Verbis narrat 236 E 239 B, 242 A. 0stra igitur Sententia et divisi0nes et n011-entis ap0remata Sch0lae Eleaticae, quali8tum erat, umbratile exercitationes imitantur δε). 80phista autem quaesitu is est, quo utrumque artificium c0rruat. Iam vero hospes tum demum libera per Vacuum ponit Vestigia, tum demum incipit esse Plat0, 08tquam Parmenidis d0ctrinam frangendam esse intellexit 241 D). Quaeris, cur in fine S0phistae, cur in P0litic ad divisi0ne recurrat, rati0ne ac principio iam superatas s0lent uetis err0ribu8 ei qu0que teneri obstricti, qui verioris c0gniti0his Semina in p08teris oritura ipsi iecere. Vides quam egregie 0phista dial0gus exsequatur quod in heaetet erat prop08itum. Forma, qua tum utebantur Eleatae, phil0s0phandi si quidem de divisi0nibus m0rem mihi geri simulque tota eorum d0ctrina traducitur ad Plat0nismum, idque ita, ut ipsi c0ntueamur virum illi disciplinae addictum ανδρα δε ιαλα pHόσοφον, ad VeritatiS lucem per omnes dubitandi angustias eluctantem id er0 unice fieri p0terat larina dial0gica ut enim dicentium opini0134 Mirifico modo apud Groteum p. 411 l vera quaedam inter salsa micant: the Eleat hero recites his opinion et μη ον non esse notis his Wn, ut a sintertaine by ther an as One, vilite horai no clearly se through.'