장음표시 사용
21쪽
E DE Iuc ARNATIONE. etiam quod augetur. Verbum autem divinum est immoe, tabile. Naturali Dico a. Et si fide & revelatione constet incarnar tiρηε tionem esse potIibilem , naturali tamen ratione illud
.is ata probari nequit. Unde Cyrillus de recta fide t Esistiterio proba. incarnationis mota admotam subtilis , vereque inexplieari, bilis, talis demum, qui cogitationis captusque nostri anguinyias , multis partibuo excessit. Dices , teste Ainbrolio scivit Diabolus Christum esse venturum. Resp. Cum S. Aug. tract. 7. in .loam Immundι spiriιus noverant venturum gestum christum, audierant ab Angelis, audierant ex Propheιis. Idem diceniadum de Sybillis Christum praedicentibus, nisi cum
aliis, eis at signes Prophetiae donum. Dices, Angili, iuxta dicta, comprehendunt natu- Tam humanam, ergo etiam illud, quod potest ipsi competere, adeoque dc incarnationem. Resp. Cognoscunt omne id, quod ipsi naturaliter competere potest, sic verum est e falsum autem, quod cognoscant omne id, quod potest ipsi competere supernaturaliter. mufuea. Dico 3. Incarnatio eo ipso, quo facta est, fuit con-lia incar- veniens. Quod facta sit, sequenti sectione a. demon-oation strabitur. Nihil enim a Deo fit, nisi sit convenientis. smum. Rationes autem congruentiae possent diei, prima quidem, quod conveniret, ut idem esset geneia ris humani redemotor, qui fuerat conditor: a. quod hoc pacto bonitatem δc sapientiam suam nobis Deus manifestaret. 3. ut ipse Deus nobis esset exemplo eDenique ut satisfieret Deo offenso, ad quod Deo si- . mul dc homine opus erat, cum nec solus Deus poenain sentire, nec solus homo potuisset eam superare. Iis,ma- Dico . Et si incarnatio libere a Deo sit de ereta, tatio fuit u*men supposito quod Deus vellet genus humanum reis λί-. . parare condigna satisfactione, fuit omnino necessa- .s ,hias ria e etsi alias non fuerit omnino necessaria ad repa-faria ex rationem generis humani, cum vel potuisset culpam pHMF homini condonare, vel Angelicam naturam assumendo
22쪽
DE IMcARNATIONE. 3do,vel ad levem satisfactionem hominem obligando.
Probatur tamen conclusio quoad priorem panem, P meX praedicta sententia , quia nec purus Deus, nec pura creatura potuisset plene falisfacere. Non Deus, quia satisfactio requirit sub jectionem: non homo, quia cum tulisseapte offensa fuerit infinita, ratione personae infinitae offen- ne fatissae, satisfactio debebat esse infinita, quae purae crea- 'T
turae non potest competere. ginalia
Dices ergo nee poterit condigne satisfacere homo Pro peccato veniali,cum per illud Deus quoque offendatur. Resp. Potest homo pro peccato veniali sati facere, sustinendo poenam veniali debitam , quae sit finita & tolerabilis. Deinde per peccatum Veniale , non aufertur absolute honor Deo debitus, cum pellillud Dei amicitia non contemnatur. Dices , potuisset aliquis creari tantae virtutis v. g Angelus , ut potuisset condigne satisfacere : Deindo potest unus alteri mereri primam gratiam rergo. Resp. Eo ipso quo illud quod crearetur, esset creatura , essee quoque finitae dignitatis, adeoque poterit tantur eatenus satisfacere, ubi tamen offensa erat finita, uti persona offensa. Deinde etsi possit quis alteri mereri gratiam primam , quamdiu alter Deum non affecerit
gravi iniuria, non tamen id potest, si gravi affecerit, uti hic supponimus. Dices deniquet malitia peccati mortalis est finita, ergo poterit finita creatura illi satisfacere. Resp. Est quidem finita, si spectetur bonum quo privat, puta gratiam, & c. Est tamen infinita, si spectetur iniuriaec contumelia personae infinitae illata.
An incarnatio facta sit. OSTENs A incarnationis possibilitate, dicendum dieaνnseam factam esse. Probatur generaliter contra ' η f -
mea etiam gentiles, primo ex miraculis Christi, vel '
23쪽
4 DE INCARNATIONE. in eius nomine factis , quorum meminerunt, non tam emtνa, tum Historici fideles, sed & ethnici; ut silentium im- ἔφη i ' positum oraculis deorum, cuius meminit Plutarchus et stupenda & praeternaturalis eclypsis tempore mortis
Christi, &c. Deinde hoc probari potest, ex mirabili conversione totius mundi ad fidem Christi, per paucos piscatores , martyribus ultra naturae vires, pro
Christo mortem sustinentibus, &c.C.41,a Specialiter tamen probari potest incarnatio contra Iudaos. Judaeos, ex Prophetia Iacob jam morti proximi, Genes e. 48. ubi dicitur. Non auferetur sceptram deju-- dux de femore ejus, donee veniat qui mittendiu est, ipse erit expectatio gentium. Qua prophetia innuitur, non ὀesutulos Reges, duces, judices, &c. In Juda, donee veniat Christus; atqui jam dudum illi defecerunt, vagantibus per totum orbem Judaeis, sine lege , duce, &c. Ergo Christus advenit. . Probatur secundo ex prophetia facta ab Angelo Gabriele e. s. Danieli , scilicet venturum Christum Dominum post o. Hebdomades , idest annos, ac deinde Judaeos devastandos Sc dissipandos, Ierosolymam evertendam, &e. Quod tempore Christi implet. tum fuit, ut fuse circa illum Danielis locum testantur
objiciunt ad prius, Sceptrum de Iuda ablatum
esse tempore Saulis aut Ieroboam, aut saltem in Nabuchodonosor, qui abstulit Sceptrum de Israel, quando Sedecias ductus est in captivitatem. Quod etiam patet ex eo, quod diu ante Christum natum reis gnarint Iudaei Machabaei , qui non erant de tribu Iuda. Resp. in primis, tempore Saulis non esse ablatum regnum Judae, sed potius confirmatum per Davidem. Tempore Ieroboam vero , non fuit omnino ablatum, sed tantum imminutum. DeindeProphetia non fuit impleta in Nabuchodonosor , cum ipse non sit expectatio gentium, nec Messias, sed Danielis 3. dicitur pesimus supra omnem terram. Adde quod tempore captivitatis illius , quod fuit solum eto. annorum, absoluto
24쪽
DE INCARNATIONE. Iredi verit imperium ad Iudam, puta ad Salathiel de Sorobabel. Denique eo tempore i ribus Iuda habuit Duces, ut patet Dan. 23. Ad Machabaeos quod attinet, Resp. quod licet illi non fuerint ex tribu Iuda tamen vox Juda in dicta Prophetia Gen. 48. non suis mitur pro tribu Iuda , sed pro populo judaico, qui populus post captivitatem a Juda nomen accepit, eo quod sola tribus Juda integra remansisset, dc paucis ex aliis itibubus permixta ; vel etiam , quia tribus Juda habebat ius eligendi Ducem & sedem regni pocsidebat, puta Jerusalem. Addunt alii Maenabaeos fuisse ex tribu Iuda secundum lineam maternam, unde & Machabaei aliquando in libris Machab. vois
cantur viri Judae, objiciunt ulterius Isaiae a. dici, Christum ventuarum in novissimis diebus: item tantum venisse anno 29. Herodis Ascalonitae, ubi tamen citius venire deis
buisset, si Prophetia fuisset in Christo adimpleta. Resp.
non requiritur ad verificationem Prophetiae quod eadem praecise hora aut die veniat Christus , sed satis est, eum venisse circa illa tempora , sic ut alia interim de eo quoque veri ficentur. Deinde venit Christus in novissimis diebus, scilicet legis veteris , quia veniente Christo cessavit lex vetus cum suis ritibus. Objiciunt denique Christum venturum in igne &Majestate magna. Resp. veniet Messias in igne in fine saeculi: Deinde venit in Maiestate magna , cum ejus Regni non sit finis, per fidem di legem Evai gelicam, ubique nomine ejus glorioso. Denique u nit Christus in summa pace, tum temporali & mundana, tum spirituali, cu .n nos omnes e servitute dia.
boli eripuit, & libertati donavit. Factis ergo quae per Prophetas praedicta sunt de Messia, recte Joannes dicit i. de Verbum caro factam est, &c.
25쪽
De sine Incarnationis. Ahu ICENDUM primo, Finem incarnationis esse rea νει- rius . parationem hominis lapsi. Probatur ex c. I9.σ ρ μ' . Lucae ubi dicitur e merit Filius Hominu quaerere, Gra Salaum facere qu3d. perierat. Et S. Aug. serm. 9. de Verb. Apost. sta, ait, eaιsa fiat venienti chriso Domino, nisi peccatores salvos facere. Dicendum a. Quod licet alibi assignet Scriptura pro fine incarnationis, Dei bonitatem, sapientiam,
Exaltationem naturae humanae , exempla virtutum
nobis data , &c. Tamen illa intelligenda sunt partim pro suo effectu , id est pro opere , quod fit ex divina bonitate, &e. Ρartim quod exaltatio naturae humanae , intenta sit secundario , mediante Christi Passione; partim denique, quod exempla virtutum nobis data , ad reparationem spectent generis hu
D. rasum Dicendm 3. Decretum in earnationis suit poste ius irieafΛὰ- decreto hominem salvandi dc reparandi. Uerum et-ti Ovir est Christus sit eausa exemplaris di meritoria nostrae praedestinationis, adeoque prius praedestinatus, quam homi4.m nos simus praedestinati, tamen praedestinatio Christi repit ran facta fuit, post decretum hominem salvandi & repa-4 randi. Pro cujus pleniori intelligentia notandum est, duplex in Deo decretum, unum generale hominem reparandi, aliud particulare hominem per certa me
dia infallibiliter liberandi sive praedestinandi , quod
decretum ab alio diversum est, cum unum sit generale , dc totum genus humanum respiciat: Aliud sit partieulare, & aliquos solummodo respiciat , scilicet praedestinatos. Decretum ergo illud generale, hominem reparandi, fuit prius , praedestinatione Chrisii, quia ex eo decreto decrevit incarnationem. Fuit
26쪽
DE INCARNATIONE. Vtamen posterius decretum praedestinationis humanae, praedestinatione Christi , quae fuit exemplar dc causa meritoria praedestinationis humanae. Hinc in Deo tale decretum considerare possumus , quod ita statuerit : Nolo genus humanum in Adamo lapsum perire, sed volo reparare & redimere , & ideo.volo mittere filium meum in mundum. ob cujus merita quae praevideo hos vel illos praede stino. Dicendum 4. Errare Judaeos, arbitrantes Messiam .
futurum solummodo corporum redemptorem , non θ redem autem animarum, uti etiam temporalium bonorum ρ r quoad tantum authorem, non item spiritualium. Errarunt .' v.
quoque pelagiani docentes Christum venisse solumia 'modo, ut nobis praeberplexempla Sanctitatis, unde dicebant finem Christi esse, Tollere peccaιa morum, non seminum, ubi tamen Danielis s. de eo dicitur: quod venturus sit , in sinem accipiaι peccatum, CV deleatur
Du ΡL E x est hic sententia. Una docet, Christum
venturum fuisse, etiamsi homo non peccasset, idque ob perfectiones & convenientias, quas secum ad leti ipsa incarnatio , adeoque praedestinationem Christi a Deo factam , ante praevisionem peccati, quod tamen Augustino aperte repugnat. Dicendum ergo primo : Quod si homo non pee- christ 3
casset, incarnatio facta non suisset. Probatur I. ex numeris Scripturae locis , quae causam incarnationis refundunt in salutem generis humani. Idem constania non pGaIter asserunt S S. Patres , ut Augustinus serm. 8.verb. Apoc ubi ait: Si l Omo non perisset, Filius hominis non venisset. Et S. Leo serm. 3. de Pentec. st Mυd
27쪽
g DE IMcARNATIONE non fieret. Adeo ut aperte dicat S. Aug. Serm. s. deverb. Ap. Nusia causa veniendι fuit Christo Domino, nisi peccatores salvos facere. Adde quod hoc solum prodicta sententia sussiciat, quod contrarium nulli bi in Seriptura, aut S S. Patribus sit fundatum , uti probabitur. Denique illud satis innuunt Patres Concilii Niceni , dum in Symbolo addunt , stui propter nos
homines, propter nostram salutem descendει de caelis , incarnaims est, dcc. Mem innuit Ecclesia , dum in benedictione Ceret Paschalis ita canit r O vere necessarium Adae peccatum, quod talem ac tantum memit bab
Objiciunt alii. Quidem Christus non venisset in
carne passibili, si homo non peccasset: venisset equidem in carne impassibili.& hoc tantum innuunt SS. Patres p dicti dc aliorum testimonia. Ad quod resp. quod sicut talis Christi incarnatio sine fundamento adstruitur, ut alia multa Theologicae Doctrinae non parum perniciosa, ita facile per se refellitur & rejicitur. Deinde nulli bi SS. Patres meminerunt ejusmodi incarnationis, sed absolute docent, incarnationem factam non fuisse , si homo non peccasset ;solam causam veniendi Christo fuisse , peccatores salvos facere, dcc. G . aii. Objicies a. pro v. g. dicitur de sapientia aeterna Distat sive Christo: Dominus possedit me in initio viarum Hr.i fuit suarum, antequam quidquam faceret a principio et ab aeter - ' no Ordinata sum , &e. Ad quod i Resp. uti ad alia similia, hic propriε agi degeneratione divina , quae facta
est ab aeterno, etiam ante praevisionem lapsus , alia autem generatio temporalis, sive incarnatio a Deo
decreta fuit post praevisionem lapsus Adami. Deinde
et si ibidem Sap entia aeterna vocet Deum Dominum , nihil obstat, cum tantum vocet Dominum universorum, quae facta dc creata sunt. Ru modo obiicies 3. Adar in statu innocentiae revelatum est mysterium Incarnationis , ut ordinabatur ad conis
p cerata su nationem gloriae, ut ait D. Th. adeoque credidit
28쪽
quod gloria hominis beati consummanda esset per eredide νὼ merita Christi, unde & debuit praevidere suum lapsum, quod non admittitur, aut gratia dc gloria non esset ex meritis. Resp. in primis potuit hoc credidisse de Christo ut objecto , ex cuius aspectu homines essent beatificandi, etsi non tamquam causa merito Aria dc per modum liberatoris. Deinde etsi scierit Adam adventum Christi, potuit tamen ignorasse ad
Objicies 4. etsi Adam non peccasset, fuisset equidem Ecclesia , cujus Caput est Christus. Resp. eo casu Ecclesiam habituram fuisse Caput invisibile, puta ipsum Deum. Objicies s. Matrimonium in statu innocentiae fuit signum conjunctionis Christi cum Ecclesia , quod tale signum permansisset, etsi Adam non peccasser. Resp. eo casu fuisset quidem tale signum, sed aliter quam Christus conjunctus esset Ecclesiae per unionem
hypostaticam, puta per fidem, per influxum gratiae
Quaeres an ergo incarnatio sit ex culpa. Resp. quδd
se, scilicet ut ex causa occasionali, occasione cujus ane νnais
facta sit incarnatio. Nec ideo de illa culpa gaudere t ' sit . πlicet, uti nec licet de malo aliquo. Neque etiam hae 'ratione debebat Christus gratias agere Adae , occasione cujus foret productus, non magis quam Petrus succurrens Paulo a praedonibus invaso, gratias agere tenetur praedonibus, quod Paulo succurrere possit.
Quae res ultimo, an Incarnatio facta sit principalius et
ob peccatum originale , quam actuale. Resp. qua-μ ρο ι tenus peccatum originale est extensive majus, id est pali se totam humani generis progeniem inficiens, sic prinis urarisci palius illi mederi venit Salvator. Ex quo tamen non '' sequitur deletionem peccati actualis esse tantum finem secundarium incarnationis , tum quia Samguis Christi emundat nos ab omni peccato , dc ut ait D. Leo serna. 2. de nat. : Venit Christus ut omnem lan- . ruorem corrAptionis, in universe vulnera soHentiam
29쪽
xo DE INCARNATIONE. euraret animarum. Deinde notandum, peccatum ctuale , etiam commune esse toti naturae per peccatum corruptae secundum propensionem ejusdem, adeoque etiam directe venerit Christus ad illud ause Tendum. Principalius tamen venit, ut maius malum, scilicet originale, excluderet, id est cum majori comis placentia venit, illud auferendi. Ex qui ous infero.qubdet si peccatum originale non fuisset, sed sola actualia, in prauenti statu Deum equidem in carne fuisse
psatiea. necessaria ad reparationem hominis lapsi. Pro batur e quia unio hypostatica nihil est aliud , quam substantialis coniunctio , qua humanitas Christi unita est personae verbi. Aliquando tamen sumitur pro actione , quae pro suo objecto & termino habet talem unionem. Quod autem unio illa non fuerit necessaria ad reparandum genus humanum, clarum est ex eo, quod aliis modis potuerit Deus homini subvenire, quam assumendo naturam humanam, puta liberaliter culpam condonando&c. Dicendum a. fuisse unionem illam omnino necessariam stante decreto, quo voluit hominem redimere, per condignam satisfactionem. Probatur ex ante dictis sectione I. IA- ὸo Dicendum 3. unio illa non debet dici esse realiter νιattiar distincta ab extremis, sed sussicit, ut dicatur esse ipsa unionis extrema certo modo sibi unita, connotando simul voluntatem Dei , ut natura humana sit conjuncta verbo, & fiat illi propria. Et si enim verbum possit existere sine natura humana sibi unita, ex quo deducere volunt alii unionem ab extremis esse realiter
30쪽
DE UNIONE HYpos TATICA. , , diversam ; inde tantum sequitur , quod unio illa
periret secundum denominationem extrinsecam jam dictam , non autem secundum suam entitatem. Deinde nihil novi Deus produxit rigorosa actione, quando produxit unionem, quasi produxisset novam ali uam entitatem, sed tantum produxit aliquid ge neraliter, faciendo scilicet, ut extrema de novo ponerentur in aliquibus circumstantiis , in quibus antE
Dicendum 4. unio praedicta verbi non est facta in natura, hoc sensu quod natura divina per se & gratia sui unita sit naturae humanae, adeo ut illiper impossibile supponeretur , naturam divinam non communicari trious personis, natura humana non uniretur divinae naturae. Hinc in Conc. Tolet. 6. in conses. fidei dicitur e Solus Filius suscepiι humanitatem in sing
laritate personae, non in imitate naturae, in eo quod pr priam es Filio, non quod commune es trinitati. Dicendum s. neque unio facta est in natura, quasi natura divina conversa sit in humanam aut econtra; aut etiam in se invicem commixtae & confusae , vel
quod ex illis duabus sibi unitis exsurgat aliqua tertia
natura. Probatur, quia ut ait S. Leo epist. II, decretr e verbum igitur in carnem nee in verbum caro mutata est, sed uιrumque in uno manet, γ' sinus in utroque est, non diversitate divisus , non permixtione confusus. Ratio autem illorum est, quia facta unione mansit Christus verus Deus di verus Homo , unde illae 2. natura non constituunt naturam diversam tertiam , sed unam personam; Sicut enim anima rationalis caro
Anm est homo, ita Deus Homo, unus es christus ; ait Ath. in sum b. Dicendum 6. facta unione Hypostatica, una tantum in Christo fuit persona. Aperte illud definitum est in Cone. Ephesi contra Nestorium. Idem docet Ath. in symb. dum ait: Unus omnino , non confusione substantiae , sed untiate personae. Unde recte S. Prosperi. de prov. Dei. Sic Homo ,sic Delm es, os non As alιer,