장음표시 사용
101쪽
CEN svRA I v Acet arsis His ; Ierimm , elui detralia o libero arbitrio libro ponsioηumseptem, in quibus usso LMRefensis urbu Epi-ρσο Petigiana prauitati consentienti respondens, obnititur eias profundam d struere castiditatem. De quo & in vita eius sic Cap. 1ο.l egitu r, Δοbus libris, quos Fausus Galliarum subdolio sermone via. . iam composiait, fauens occulte Praeianis, sed Catholicus tamen v kns vidiri, ne occultum ferriret virus, heptem bbris ipsi respon- , .ctit,plus laborans exponere , quam conuincere, quia dubios eius Monathis sermanes exponere , hoc erat delirantis arrumenta conuincere.
Schismaticum autem & haereticum simul authoris Spi. Fausti ha- ritum indicat Epistola operi praefixa ad Lucidum Pre Gbyterum, in cuius statim initio Amnios Axiictites, id est, Ad n. in Romanos Pontifices taxat, magis a bonitate seu en- C. ρη--έatre, quam curare velint errantes. Quare etiam atque etiam ει risis,cvideant, qui nouas istiusmodi Assertiones proferunt, in mi quo sinam re quales suae do strinae patronos venerentur.
Nam in illis duobus Fausti libris tota fere harum A sser--ios. tionum doctrina ex professis traditur ac defenditur. Imposuit quidem nonnullis , etiam hoc saeculo , viris docti, Fausti profunda calliditas: sed id priusquam eis. ιboth Iaa. quis & qualis fuerit Faustus , innotesceret. Et visa suit c. '' Erasmo, P ghio Catharino ad conciliandum cum gra- Fatistum ia-tia liberum albi trium commodissima via, quam Faustus ηεcommonstrat sed horum vel authoritas, vel doctrina, quanti in hoc genere sit facienda, non est obscurum: quia&alibi non leuiter impegerunt.
totius materia concluso duitur. . Haec sententia de praedestinatione & reprobatione. maxime consentanea est diuinae bonitati, scripturarum authoritati, Patrum testimoniis , & naturalis vationis aequitati, in nulla re omnino Pelagio fauens, dc quam longissimea sententia Lutheri, de Caluini, dc reliquo, rum hqreticorum nostrae tempestatis recedens, a quo
102쪽
Hoc quidem prima facie videri cuipiam potest, sed
penitus rem consideranti contrarium magis apparet,
videlicet hac doctrina bonitatem Dei multipliciter o scurari. Primiim , quia sub occasionem sinicientis auxilij, quod omnibus, etiam induratis & exc catis semper& ubique adesse fingitur, gratiae illius Christi , quae propria est bonis , & doni perseuerantiae, quod pro prium est electis, dignitas grauiter latclitur & minuitur. Deinde quia per eam excellentissimum & potentissi-naum diuinae bonitatis opus , quod est peccatoris conuerso non nisi secundum auxilium illud omnibus commune , & nonnullas forte praeuias excitationes , Deo tribuitur authori: sicut actualis ipsa, quae fit in voluntate, mutatio, non sit dextrae Excelsi, sed liberi tantum arbitrij. Tertib , quia orationes , laudes , gratiarum actiones, quibus maxime Dei erga nos bonitas agnoscitur & commendatur, magna ex parte euacuat atque euertit, docens hominem bonam, qua coram Deo iustificetur ac salvetur , voluntatem 1 se ipso potissim Esperare, sbi gratiam habere, in se ipso gloriari. Postre - md quia cum Et,nto numero insaelium quibus Euangelium non fuit annunciatum , non nisi ducissimos, aut vix ullos, per solum hoc, quod vocatu. Mesens auxilium ad iustitiam & salutem dici queat peruenire: sequitur, illius occasione grauiorem omnes eos qui non saluantur incurrere damnationem, propterea quod au'xilio susscienti oblato atque concessis non fuerint usi; qui profecto minus punirentur, s tale auxilium nunquam habuissent. Qua in re non iam bonitas Dei, sed magna seueritas apparet.
103쪽
Imb Scripturas in alienos, ineptos, Patribus incognitos , & Catholicae doctrinae parum consentaneos sensus detorquet.
Imb Patriam testimoniis, illorum maxime qui con. tra Pelagianos atque eorum reliquias de gratia&pra: destinatione clarius & accuratius scripserunt, admodum dissentanea est.
Naturalis rationis aequitatis. Fallit humana ratio, si non authoritate diuina fulciatur; eademque Pelagium fefellit, & huius saeculi Phi
losophis persuasit, ut dicerent se esse sapientes, dc quoniam negare non poterant se non I se ipsis factos homines , crederent saltem ac dicerent se a seipsis, non autem a Deo, fieri bonos. Sic enim Philosophus& orator
Romanus quasi communi Philosophorum ore ei virtutem, inquit, nemo unquam Deo acceptam retulit. Nimirum recte. Propter virtutem enim iure laudamur, se in virtute recte gloriamur. uod non contingeret, si id donum a Deo, non a nobis haberemus. En rationem humanam. Et moX ; Numquis, quod bonus tir esset, gratias ses egit unquam Z ut qώod iuves, quod honoratus, quod incolumis. Iouemque optimum maximum ob eas res appetiant, non quod nos iustos , temperantes,
sapientis e ciat, sed quo aluρs , incolumes , epulentos. Et iterum , Iudicium hoc omnium mortalium est , fortanim a Deo petendam, a se ipsa sumendum is sapientiam. Sic Isocrates Philosophus&Orator Graecus praestantissimus, mod. Deo datur, esse bona ortunam dixit; quod a nobis ipsis, bonum consiliam. Sic & moralis ille Poeta cecinit , Sed satis .st ora e Iouem, qui rixat O aufert, dei Giam, det opes , quum mi animum i e parabo.
In oratis araemonis. Harietius in
104쪽
En quod persuadet, & quo perducit humana ratio lumine lidei destituta. Quare mirum non est , si de secretum illud gratuitς praedestinationis diuinae
mysterium eidem corruptae rationi humanae videatur iniquum. De quo Philosophus si interrogaretur, non aliud ex sua philosophia responderet, quam praedestinaria Deo debuisse ad faelicitatem eos, quos bene iusteque per suum liberum arbitrium victuros praeuidisset tantum, non etiam praeordinasset; ac pretdestinationis illius causam hanc esse praeuisionem ; ita enim na/ tural is rationis ςquitatem postulare Verum huiς corruptae rationis aequitati ex aduerso restitit Paulus in-qulens; Nunquid ιniquitas est apud Deum t Ohomo, tu quis es, qui res=onde si st nunquid dicit si meatum ei qui se xi quidmeso s. Et alibi; O altitudo diuitiaram sapientia c= inscientia Dei . quain incomprebensibilia, sunt isticia eius , O inaestigabios via eius I iis enim cognouit sensum Domini . . aut uu cosilianus eius Git aut quis prior dedit illi or retribuet et Resistit&caelestis Pater familias in Evangelio, cum ait cuidam; Amice , non facio tibi iniuriam: an non licet miliquod volo ,sarere An oculus Iulia negaraim eis, quia ero bonassum Sicut enim in diuersa causa non fuit iniquum idem iudicium , sic nec in una atque eadem causa iniquum est iudicium tam diuersum, ut unus assumatur, alter relinquatur; unus misericorditer liberetur, alius iuste da bnetur.
In nulla re omnino Pelagio fauens.
Imo sanem tuendumneharum assertionum parens eum Massilii nsibus & Fausto quibuscum adeo multa :sunt ei communia 3 qu)mras Pelasum anathem arietare non dubitet , damnatis tamen eius seisibus plus satis appro-. pinquet.
Longissime a sentetia Lutheri . Caluini , iri olim Pesagiani quam longii M. 1Manichaus rei
105쪽
odere voluerunt, εc a Sabellianis Ariani,& Nestorianis Eutychiani, ac Monothelitae. Sic videlicet
istant vitia, in contraria currunt: cum potius audien- dum esset illud Hilaria, Ne damnemus Patres , ne annua--s haereticis, ne,dum haeresim expellimus, haere nureiamus.
A quorum stentenis oe argumentis, QSi beati Augustini de gratia & praedestinatione sen
tentia in eam vocetur suspicionem, quasi doctrinae Lutheri, & Caluini, & reliquorum nostrae tempestaris haereticorum faueat. aut certE dissicile sit etiam doctis ab illorum sententia & argumeratis eius doctrinam vin--ι
dicare: non ergo recte Augustinum tanquam ruri - in Ams . mum espraecipuum Ecia lumen, eumdemque atra rara' Mῖα u V. praecipuum atque optimum mensorem , semper venerata est atque etiam nocet eneratur Ecclesia. Quin potius si ita res ha- Misa.
beat, ab eisis librorum lectione, ran liram periculosis, procul arceri deberent fideles. Ita enim Massilienses olim de eius opusculis quibusdam, ut apud Prosperum est; ' verE sentiebant. Sed si indignum & prorsus intolerabile est det tanto doctore. praesertim post tam illustria sed is Apostolicae de eo ac totius Ecclesiς testimonia,b Meviti iatam male suspicari: videatur etiam atque etiam quo σloco sint habendae . quae ab eius probatissima doctrina ιιιῶ Tὸ tam longe dissident afferriones. Illud etiam cogitetur, non semper veritati vicinius esse . quod est in doctrina facilius. Alioquin enim in mysterio Sacrosanctae Trini epifad Diaratis ArIus, vel Sabellius: 8c in mysterio Incarnationis Nestorius: & in mysterio Sacri altaris explicado Berengarius, Zuinglius, Caluinus, nobis potius sequendies iurent, quam Ecclesia Christi catholica. Sane difficultatem in materia gratiae& praedestinationis semper Patres et ii omni
agnouerunt , eamque vix paucis penetrabilem. tamen ab ipsis, dum contra Pelagium, eiusque sequaces
Scriberent, Deo iuuante, non indocte, neque infelici- ω. et si cini cum res tulit, explicata est. Quydsi raso putat
106쪽
- ius nouitiae doctrinae Assertor, vel quisquis similia cum sapit, se rationem inuenisse, qua adeo facit E& ad
e, ii, captum multitudinis possit haec gratiae cum libero arbi-ς i trio concordia explicari, vel inde intelligat quam non eadem doctrinae via cum illis in hoc gratia: & praedesti nationis mysterio tradendo procedat.
De mandato verant O Magistrorum Faculta tis sacrae Theologi: Vniuersitatis Duacensis su scripsi Donatus Bansit eiusdem Facultatis fuerae Theolutae Bedellus m tarius p Licus. Anno missis o quingentesimo octivagesimo octauo Ianuari, die vigesima. Subsignatum D. Fansiit Notarius pussicus Sacrae Facultatis Theologiae Bedesius.
p. xs. ι. Ix. praeparari . Idque iusto iudicio seri, proprie μευ c,9 nst ri parari, fieri.
p. 31. I s. videliter. I. videlicet. p. νι ι. x . quando. ι eum. . ε . ι. 14 eum commutat assectam roborat, a tona viis. sinest v, p. 77. ι, ει. precando. ι. peccando. p. ' ι. r. dum abistum L dum de ab Iuta. p yy. ι. R. quae erat gratia. I. quae . est ad Fratiam. . l. a . haec ι. hae p. Ioz. ι io. respondens ι. re Nndet.