장음표시 사용
81쪽
impossibile est illud applicari; impossibile, inquam studio de industria humana. Multa enim tam ex parte Dei, quam ex parte hominum requiruntur, eaque in paruit lorum potestate non sunt posita: ut paruuli ipsi Christo commoriantur , dc consepeliantur per baptismum. Et Viri pra=. tamen nisi hoc modo commortui & consepulti ei fuerint, nec Baptismus , nec mors Christi illis sunt reme ' ρο. in dio. Cyprianus autem in epistola ad Fidum , non signi ficat omnes paruulos habere sussiciens remedium salutis: sed dicit, neminem, cuiuscunque . aetatis hominem
pernos a baptismo dc gratia Dei, qui omnibus&misericors, & benignus, & pius est, debere prohiberi. Hoc
enim quod dicit, omnibus eam aetatem, non autem ad omnes in uniuersum homines, videtur referendum esse. Aut certe ea ratione ait B. Cyprianus esse apud omnes unam diuini muneris aequalitatem, & Deum se omnibus ad caelestis gratiae consequutionem aequalitate librata pr. aebere parem, quod, ut dictum est, cra mentum instituerit baptismi, omnium saluti, etiam paruulorum , nemine excepto, sufficiens; quodque ministris iusserit baptizare omnes. Illa enim est Cypriani in illa epistola intentio ut ipse etiam B. Augustinus de Edis. xs.clarat, scribens ad sanctum Hieronymum in haec verba:
B. Curranus non aliquod decretum condens nouum, sed Ecussae Am firmisi am seruans , ad corrigendos eos qui kutabant , ante octauum diem natiuitatis non es parauliam baptizandum,
mox narum rite baptiori pesse cum sali ροώuedum Coqiscvii censerit.
dapplicatio talis remedij baptismi vel his, vel
illi, aliqua impedimenta occurrentia fiat impossibi lis, non est Deo imputandum, quia non ordinat ut non ossit applicari, vel ut talia impedimenta occurrant,ed tantum permittit secundum communem cursum rerum, sicut permittit peccata.
82쪽
Noi recte dicitur, Deum tantum permittere, sicue permittit peccata, non autem vere ac proprie producere ea impedimenta, per quae paruul is aliquibus impossibilis fiat applicatio talis remedij, v. g. Baptismi: praese tim cum alasque omni culpa humana talia impedimenta eueniunt, ut fit in iis qui antequam nascantur, in v te ro moriuntur Nam scut, Deo volente, dum absoluta eius voluntate loquimur, alius baptizatur; ita,nolente eo,alius non baptietatur. Q d in paruulis sine baptismo morientibus euidenter patet: quos non baptizari. .&proinde non saluari dicit Augustinus, ranqu/artus lunt, sita quia Deus non vult. Neque enim, ut idem ait, lib. de dono perseuerantitae, res humano in ruulu non tumus prouidentia in fortuitu casibus opinandum est, cum rationaos vel damaranda , vel uberanda sunt anim. e , quandaquidem ne asser cadit in terram sine patris voluntate , quin carisses: aut parentum negligentia sic tribuendum est.υt nihil ibi aganιμ- perna iudicia. ipsa Dei iudicia agnoscens inter recentiores R. P. Pelianus ita scribit: Aliam μ' physicam causam natimρboc, se liberae itide molia exisse e possunt F-gnare nonposumm , cur infantium ab si scepto bapti mi Sacra amento extincti. Glem beatitudine potiantur: alis eiusAm Sacramentigratias Brati in aeternumexilium a Christi regno properibatur ruam diuersMDei optimi maximi δε his o idi. con sitire, diuersumq; in hos illos P. H. Sic ille. Constat autε & alibi saepe paruulorum exemplum ad probanda inscrutabilia Dei iudicia circa salutem x praedestinationem hominum ab Augustino,& post eum a Prospero &Fulgentio adduci .reclamantibus licet primum Pelagianis, . deinde Massi'liensbus, dum vel rationem reddere conati sunt, cur e paruulis unus assumatur, alter relinquatur , vel ut ait Hilarius Arelatensis in Epistola ad Augustinum , causamparuulorum ad exemplum maiorum auferri non patiuamar. Etsane periculosa est admodum ea ofnio,
83쪽
utpote multu Scripturae ditana,&persectissimae caulalitati ac sapientiae diuinae non parum derogans, quam hic assertor sequi videtur , Dei scilicet prouidentiam non immediate extendi ad omnia & singula quaec simque in rerum natura exi stunt & fiunt, peccato dumtaxat excepto: quasi hac tantum ratione Deus omnia agat,
omnibusque prouideat quod rebus a se conditis indidit vires ac proprietates, per quas illae deinde se moueant,
stasque operationes exerceant, accedente tantummo
do ipsius generali Dei concursu, quo res, ne in nihilum concidant, sustentet ac conseruet. Aliud nobis diuinae Scripturae loquuntur,in quibus legimus, quod Deo curae de om/Gbm: quodque sapientia Uei omnia strospicit, at- sv. 6. . s. δι' ens a sine usique adfinem iter, disponens omnia O M aiter : & omnia in mensura , numero , ac pondere di posuit. O omnia operatur in omnib- , quos Deus ei quod e semine l. r. rinasicitur,do corp- , si ut voluit . id est, scutiam ante dis- posuit , dcunicuique eminum ρroprium tarpin. Quae rursum ita nobis commendant Dei prouidentiam, ut doceant . nec volatilia, nec tilia horti, nec foenum agri, nec pilos io. Q. capitis ab ea exceptos esse. Vnde Augustinus lib. s. de in .se M. Gen. ad lit. madait Saluator, inquit, unum pagerem non cadere in terram sine Dei voluntate, o quod faenam agiri post io
paululum mittendum in cliba am Ue tamen vessiat, nonne confirmat non silum tuam totam mundi parum rebus mortalibM corruptibilibus deputatam , verum etiam vilissimas abiectissima lueetu pretiolas diuinaprouidentia regi 8 Et Cyrillus in Lib. - L, mod si ρώtatis indecens ad minima quaeque prout entiam Hsendere, erubescatas aliquantulum, ' Uo,au dientes Christum: nanne δε a series, &c. Qui & alibi pro ' Lio. o e .prium id naturae Deitatis eise assirmat, vi prouidentia sua
omnia contineat atque obernet, res etiam deiectas atque minima . Dionyse quoque generalis est doctrina in libro de
diuinis nomininus, ubi agens de eo quod rerum Omnium in Deo prae existant paradigmata, siue ideae, stemrit in Sacris Ulter si Iaparadigmata vocaripraedestinatioη , O Diuia ac boas voluntates: dicitque quod eaedem in
84쪽
96 CEN svRA DUA CENs Is. prae sinationes sint ricretio , risin rimae, ac distin o. atque eria activae scundum quo Dem omnia quae hun pria sinisti, atque in esse produxit. Deinde , ut perspicua rationi con cludamus, quomodo non est dicendum Deum omnia immediate operari, qui non tantum per essentiam αpraesenta am , verum etiam per potentiam omnibus intia me inest aut quomodo non omnia in particulari pretordinauit, si omnia immediate operatur t
Omnes infideles semper& ubique habent sussciens
, auxilium ex parte Dei, seu in aes u primo. Si enim face- rent quod in ipsis est , & quantum possent secundum I raesentem dispositionem naturalem vel supernatura-em , quam habent, Deus illuminaret eos ut credere possent vel conuerti.
CENSURA. De priori parte assertionis supradictum est. Quod
autem attinet ad illud,siere quod in se est , si sic intelligitur, ut sit facere quod quis potest solis naturae viribus iri a. sine gratia Dei: eo seia su non recte dicitur, si horno Diatiue. i. δε - ciat quod in se est, illum a Deo illuminandum ut crede-ρ re possit vel conuerti. Nam sic gratia Dei homini secundum quod conatur, facitque quod naturae viribus potest,& aliquo saltem modo secundum merita daretur quod olim reprobatum est 'nec ad occulta Dei iudi- M. i. ad cia pertineret cur hic credat ille non credat: hunc Deus impi in liberet, illum non liberet: quod vult Augustinus inmis νοβ Epist. io . ad Sixtum &alibi : 'sed ipse se homo aliquorei cistat modo discerneret per id quod non accepit, quod negat Apostolus I. Cor. .Notu quoque est illud Pro p. quod ea in is in sis Deigratia nemo currit adgratia. M vero dicitur homo fa- cere quod in se est, dum facit quod est in ipsus potesta-
ἱ--. 2 I te, secundum quod motus est a Deo, quemadmodum
85쪽
CEN svRA Dv ACEN sis. ' eam locutionem exponit D. Thomas in summa, recte dieitur hoc paeho homini facienti quod in se est Deum ais a. ou. sua gratia non defuturum i& omnis qui petit, accipita ti m - ει qui qu rit, inuenit;&pulsanti aperietur. Neque eo modo sine gratia itur ad gratiam; quamquam petere, .m quaerere, pulsare, atque omnino conari ad bonum salutare nemo potest, nisi per Dei gratiam haec eadem in 'homine fiant , quemadmodum clare definium est in Concilio Arausicano can. 6.
Qui, inuincibiliter ignorat fidem , tenetur ad praecepta naturalia, id est , ad decalogum ; ergo habet auxilium morale sussiciens ad illa explenda r quia Deus in eminem obligat ad impossibile. Alioquin videremur
accedere ad sententiam haereticorum , Qui dicunt, per peccatum originale amissum arbitrium a a bonum.
Habere infideles auxilium sussiciens morale ad impletionem decalogi , usque adeo verum non est, ut nec fideles omnes id habere dicendum sit. Nam si habe-xent omnes. peccatores, & fideles, non esset necessaria oratio, qua peterent a Deo adiutorium ad eius mandata implenda. Frustra enim petitur ut habeatur, quod iam sussicienter habetur. Neque propterea quemquam ad impossibile obligari consequens est, quandoquidem auxilium illud ita in diuina bonitate praeparatum est, Vt nemini , sicut oportet petenti denegetur. Vnde Proster Cassiano similia obij cienti respondens dicit.
Gari praeceptum, ut aevinum quaerat auxilium. Et alio loco ;Imperantur, inquit , ista homini, vi ex praecepto Dei, quo ei Phoc quod accepit, indicitur, agnostat, id e suo vinop riise , ct o non iniquam esse exactionem, quia ad reddendtim quod debeti pacui non esseda utera oocidente refugiat ad Spiritum viri
86쪽
Mantem, o fac . t aram quam antὸ non inuenit in narara , qa-rat ex gratia. Quare neque consequens, per peccatum
originale amissum esse arbitrium ad bonum. Mansit enim in homine post peccatum naturalis arbitrii facul-rist Arisa ins& ad bonum & ad malum flexilis. Nam si ad bo his num flecti non posset, nunquam se Deo adiuuante ad bonum inflecteret. God enim insanabile est, non sa- Projadob- natur: quale est liberum arbitrium in daemonibus. At ε-r ' de hominibus dicitur a Sapiente sap. i. sanabitis fecisDeus nariones orsu te rarum. Verumtamen si nullo sensit
dici posset amissum esse liberum arbitrium ad bonum, non de eo post Augustinum dicerent Patres Arausicani 2' P . Concilii, 'ρή missem, nisiiq so uitriri, novot striari, iat. DA H . Vnde ipsa Veritas dicit rarvos ius liberaverit, tunc: - ii. re libera emis. Caeterum Videat assertor quomodo non
magis ex ipsius dolitrina sit consequens, per peccatum originale amissum esse liberum arbitrium ad bonum, quae putat, i ibertatem ad bonum in homine lapso saluari non posse, nisi perpetuo ei dicatur adesse sussiciens au- fretisne x xilium . quo adiutus bonum eligere possit. Ex ea enim hypothesi manifeste sequitur, quod praeueniendo beneficium redemptoris sad quod pertinere vult sufficiens illud auxilium) perierit homini per peccatum originis liberum arbitrium ad bonum. Bonum autem intellise ,. r. gimus quod ad pietatem, siue, ut canon Arausicanus
loquitur , ad lutempertinet vitearer .
Sententia, quae dicit, eos qui saluantur, non efficaciter electos ad gloriam ante praeuisionem bonorum operum, vel applicationis meriti contra peccatum, videtur maxime probabilis. Tenent autem hanc sententiam omnes Patres Graeci, adeo ut communiter dicatur sententia Graecorum, Et inscholis , Quamquam diuersa sententia Augustino tribuatur , non puto tamen esse Augustini. Nam ubi hac de re loquitur, non exprimit
87쪽
virum loquatur de immediata electione ad gloriam, an de mediata, quae erat gratia. Item an loquatur de ele-inione absoluta&essi caci , an de conditionata, id est, si gratiae fuerint cooperati: quomodo intelligenda sessise promissiones diuinas docet Trid. Concilium ses 6. Quod si tamen contraria sententia est D. Augustini,
Doctrina illa . quae negat essicacem electionem ad gloriam ante prieuisionem operum, prorsus improba lis est , & noxij erroris periculo non caret: vi qua beneficium gratiae & redemptionis Christi non parum obscuretur. quemadmodum ad primam assertionem declaratum est. Porro haec de Graecis Parribus quasi ad hunc modum sentientibus, obiectio&a Massiliensibus olim mota est, qui, uti Prosperscribit ad Augustinum, ea qua de epistola Pauli Romanis scribentis ad manifestationem
diuinae gratia , praeuenientis elictoram merita , proserebantur,2 ntillo unquam Ecclesiasticorum esse ita inusiecta affir balnt.
Cui obiectioni quia in libro de dono perseuerantiae satisfecit Augustinus, ostendens & alios insignes Ecclesiae Doctores , & in iis graecum Gregorium Na Zianzenum , tametsi sub aliis verbis, ante exortam Pelagianam haeresim, eadem secum sensis &scripssse, nobis quo que latis id merito esse debet, praesertim haec tanti doctoris, alioquin in definiendo modestissimi tardissimi que audita sententia, qua eodem loco sc indubitanter& intrepide proniiciat, hocscio, nemine contra istampraedestinationem, quam fecundum scripta ae sanctas defendimus,nisi
errando di putare potoisse. Qvqd si G rarc orum doctrina quat is prima facie legentibus apparet) hac in parte sequenda est, dicere quoque oportebit a libero arbitrio gratiam Dei praeueniri ; quod haereticum esse constat. Cui tamen sententiae in speciem admodum fauentia apud Graecos, praesertim Chrysostomum , loca repe-
88쪽
roo CEN svRA Dv AC1Ns Is .riuntur , Ut videre est apud Sixtum Senensem in Bibliotheca sancta. Certe non dissimili exemplo Iulianus Pelagianus, cum de peccato originis quaestio versaretur, ad Orientales , id est, Graecos prouocabat Episcopos, quod apud eos quaestione nondum mota , non ita expressa huius dogmatis extare testimonia cospiceret. Sed eum do iste refellit Augustinus libro I. eorum quos aduersus eum conscripsit. Qu9 tamen de sententia orientalis Ecclesiae circa mysterium praedestinationis& gratiae Christi non relinquatur dubitandi locus, primo adscribemus verba Petri Diaconi, qui cum aliis quibundam in causa fidei ex oriente Romam in i ssus fuit circa annum Domini soo. in libello de incarnatione & gratia Chri iii hoc ipsum gratiae Christi argumentum tractans,
suaeque & suorum fidei rationem exponens, inter alia ita scribit; tunc etiam B. Bastas Caesariensi Erisium in oratione sacri altaris , quampaene uniuer sequentat Oriens, inter
caetera, dona, inquit , Domine virtutem ac tutamentum, malos,
quaesumus, bonos factio, bonos in bonitate conserua. Omnia enim potes ,-non ess qui contradicat tibi. Cum enim voluetis ,saianas,stnnsim resistit voluntati tuae. Ecce quam bieuiter, quam 'que seuccincte doctor egregius olim huic controuersiae sinem posuit docens per hunc precem, Mon a se i s seda Deo malos homines bonos sieri , nsinua virtute, sed diuinae gratia adiutorio in ipsa Ionitare ρerseuerare. Hactenus ille. Quid autem aliud sibi voliint haec Basilij verba, quam piaedestinari hominem absoluto decreto voluntatis Dei, & non ex praeuisone operum Z Quod autem poeiae uniuersus Oriens in oratione sacri altaris frequentabat, hoc ipsum in dubie etiam credebat. Quam fidem satis euidenter ipse quoque Chrysostomus hom. ia. in Epistolam primam ad Cor. tractans illud Apostoli, quia habes quod non accepsi; & ante eum Gregorius Narianetenus spraeteri cum ab Augustino citatum Oratione in nouam dominicam. Iam vero quid hac de re senserit Augustinus velle adhuc in dubium reuocare, profecto nimium est pu
gnaciter agere. Quamquam hoc ipsum quod ait Aser
89쪽
CEN svRA Dv ACEN sis tortor, eam sententiam, quae praedestinationem tradit ex praescientia, communiter dici sententiam Graecorum,1atis eum monere debuerit de Augustini sententia. Nam si illa peculiariter sententia Graecorum vocatur ; ergo diuersa sententia Latinorum est. Si autem Latinorum, ergo vel maxime Augustini, cuius inter Latinos in hoc argumento studium citra controuersiam excelluit. d ad extremum addit assertor, non ardmodum referre, etsi contraria sit Augsini, non diceret, si cum uniuersa Ecclesia agnosceret quam tum alibi, tum maxime in hoc argumento de gratia & praedestinatione deferendum sit Augustino , ut pote gratiae Christi contra hostes eius Paasianos detensori praecipuo. Cuius hanc ipsam de gratia Christi doctrinam aduersus querelas
presuterorum quorundam Augustino , tanquam is necessarium in disputando modum excessisset, obloquentium , Celestinus Pontifex publico scripto commendare & approbare non dubitauit, eui Ierpronun-mni, inquit Prosper , Isbi istius praesumptionis noui- miris GL tas dispo ret, quia auderent quidam adversm antiquos magi- ω mi
si os insolenter insurgere , se indisciplinata calamnia predicationi Ueritatis obstrepere. Qui tamen ipsi s ut idem Prosperscribit ad Russin uin , non ignorabant Romanam , Africanamque Ecclesiam , ct er omnes mundi partes uniuerso promissionis filios, cum doctrina illius tanti viri, sicut in istosis, ita in confessone gratiae congruere. Quocirca rectissime in eadem epistola monet, Augustini libros legendos , ut
in consilenaea Dei alia defaecati Omam ac saluberrimam evan gelicae atque Apostolice doctrina intellitentiam consequamur.
Caeterum , quod habet Assertio, Tridentinum concilium dicere , cum conditione esse intelligendas promissiones diuinas, nusquam id dicit, neque sentit Concilium de hac promissione nouae legis, de qua dictum
est, Dabo legem meam in visceribus eorum : dabo vobi/ cor ii. nouum :&,faciam ut inpraeceptis meis ambubiis : & huiusmo--ιε.
di, non quod cooperatio liberi arbitrij non requiratur, sed quod hanc cooperationem ipsa etiam diuina pro-
90쪽
ioi CEN svRA I , v Ac Eusis missio comprehendit. Facit enim Deus per gratiam suam ut faciamus. Vnde de hoc promissionum genere apertissima est haec Prosperi sententia libro primo devocatione Gentili capite nono: Manet prorsus, O quotidis p. 4. implitur, quod Abrahae fominus e coaetisnepromisit ne donauit quia etsi quidam , quibus hic praeditata sunt, non cre-d derunt, incredalitas tamen eorum fidem Dei non eaa auit.
Deinde probatur aliis pluribus testimoniis di one
turi 3. quod habes , ne alius a Fiat coronam tuam. Ergo co
rona potest amitti. Cui respondens Augustinus cap. 13. de correp. dc gratia, scripturam ita loqui, non quod possit amitti, sed vi homines sint in timore.
Coronam amitti posse recte ostenditur illo Ioeo, Apocal. 3. Intelligitur enim de ea quae debetur praesenti iustitiae , non quae electis est ab aeterno praeparata. Non enim potest mutari aeternum decretum praedesti-Si Ams. nationis diuinae Recte tamen Augustinus etiam perseueraturis,& proinde electis, hoc dici quod est in Apocal. significat , non quia perseuerantiae donum semel iacceptum amitti , aut electio mutari queat, sed ut ometes. qui bene curror, timeant,dum occvisum es quoperueniant.
In statu innocentiae lassiciebat homini ad salutem, gratia, qua poterat perseuerare si vellet: Ergo & nunc. CENSURA. Idem hoc volebant Massilienses, quibus non placuit discrimen illud gratiae, quod inter hominem lapsum