De coniunctivi et optativi usu Euripideo in enuntiatis finalibus et condicionalibus [microform] : Dissertatio ... quam ...

51쪽

I. Hic modus pendet 1. Post tempora primaria

Quod in particulam ci attinodi condicio innofinita

d a μη particula. Has enuntiationes Secundariae sunt, Si notione conandi, deliberandi, cavendi ιή praecedunt; quod, ut mihi videtur, de iuri post notiones orandi LM Lω, λίσσομαι, ἐ-TOυμαι, απαιτεῖν, αντομαι non praedicandum est. Hoc patet ex loco edeas 709 au' αντηια σε τησδε meo γενειαδος

μαι, non Secundum gra aulicae regulam pendet, quod do μὴ εἰσέδῖς aeque Valet.

52쪽

In And. 22 et Hel 963 imperativus solus iuvemtur. Ubi vero tua ex illis notionibus pendet, infinitivus usurpatri. Cf. J. A. 1242 et Jon. 468. Cotori loci ubi μή cum coniunctivo invenitur hi sunt Alc. 308,mec. 277, J. A. 1216,Μed. 855 Heracl. 27'.

Post notiones caVendi cet.1 Prassens exstat: Alc. 1127 And. 752 Phoen. 266 ομμα παντα διοι- στεον κακῶσε και τὸ δευρο, ιιη δολος τις ἴ).2 Aoristus invenitur: Suppl. 302, 1. 1140, . f. 594, ipp. 100, J. A. 145. 1029. 1097 κοινὰς γων βροτοῖς, μη τις θεῶν φθονος ελθ' i), 1372, Rh. 70, D. 78 V. 49.2 Post tempora secundaria.

Horcule dicit se semper per totam aetatem curarisse cet. Unde apparet coniunctivum recte locum habere. ΙΙ optativus pendet

enim σαένων orat me loco σαlνει significare videtur πεlθει, post quam tamen notionem infinitivus usurpatur. stas inius Herueronus, Weckiubnius, Aerus o in σά vel οὐ γαρ in τά mutant.

53쪽

C. is nuntiati voat notionsa timendi a milia. Haec constructio ab sententiis primariis ori est.

Cum duarum sententiarum aliora ex altera penderet ad SBnSum, una periodo paulatim coniungebantur. Et quin- quo quidem enuntiata apud Eur inveniuntur, ubi μη PM-ticula ex nulla notion praecedenti Secundum gram1R-tica regulam pendet Alc. 315 μή σοι τι αισχραν προσβαλοῖσα κληωνα 'ης ἐν α χῆ σους διαφθειρ ν γαμους Η. f. 1399αλ α ια ιν σοι εξηιορ ομαι πεπλοις, r. 776 μη λάβωσι, σασμενοι, h. 115 μη ου μολῖς, r. 982 μὴ ου πείσyς σοφους. Cum Variae Otiones praefigerentur, tria eniantiatorum genera facta sunt, quorum duo jam tractata sunt Euripides, Aristophanes, Herodotus primi post Homerum huiusmodi nuntiata usurpaVerunt. 33Ι. Coniunctivus pendet M a ιη 1 Post tempora primaria. α Indicativus praesentis μη praecedit.

1. Coni praesenti legitur. Alc. 1057 διπλῆν φοβοῖμαι, μέμφιν me τε δημοτων, μη τις ει ἐλέγχῖν κτλ.ἐunt est scriptura cod. B, cum ceteri ἐλέγχοι et ἐλέγξ γ praebeant. Cum irishomo si inclito ἐλέγχy

librorum βουλαωρ restituita Accedunt Suppl. 90, r. 770.2. Oni. oristi legitur: And. 48. 186. 808 1057 El. 902 αἰσχυνομαι μέν, μη μέτις φθόνεε βάλ,), Heracl. 8, Supp. 544 bis), Hipp. 418. 520, J. Τ. 732,med. 40 inio V. spurius esse videsuri. I 18 ἱ1τερ-

54쪽

Sensus est illud mihi metum affert, ne te. Dubito an . 864 hic locum habeat:

Utires, inquit Hector, Rheso occiso equos eis cepit. Et quidem vereor ne Dolonem etiam occiderit. Cf. M-thiaeum et Nauckium ad h. l. καταγιTarii Seeundum uSum Homericum, non Scriptorum Atticorum, defendi potest. Cf. It A. 555 δείδοικα κατ φρενα, μη σε παρείπy. Ichfurchie, S erde sic herausstollen, das si dic liber-redetei, ubi tot quasi contextu orationis rem praeteritum respici significat hir. Attici vero coni perfecti usurpabant, ut hane notionem exprimerent. Concludendum igitur est aut scriptorem Rhesi usum Homericum imitatum SSe, aut a Taκτάνυ in κατεκτaνεν cum atthiae et Naucrio mutandum SSe. Crediderim scripturam codd. retinendam SSe. 3. Oni perfecti legitur And. 145. β Indicativus perfecti iuri praecedit. 1. Coni praesenti legitur.

55쪽

requiri videtur, facile restitui potest), J. . 844, Med. 37. 282, r. 1520. M lux pendet ab enuntiato.

Inmoracl. 24 libri a ristum praebent

Quod a particula τρεσ3 praecedit Elmfletu recte

αποσπάσει restituit.

Sententia Iphigenia haec fuit: ειυς λάθos η θ. alτον T. Coni post re u adhibitus est propterea, quod in Or recta hic modus requiritur. eckieinius notam interrogationis post λάθε posuit, mutavitque δ' ore υς in δε α ῶς. Cui non assentior. 2 Post tempora secundaria saxi solum invenitur a Indicativus Oristi praecedit. 1. Coni praesentis logitur. d. 626 -c0ς δεισας μὴ ου κακην δάμαρ hyς. Nisi 1allor, res praesens respicitur et coni. Secundum regulam defendi potest. Dchhossius cum primum Euripidem ederet ποις cum Brunckio, cum iterum, IIPPOS uit.

56쪽

Quod omnes editores, quantum scio, κραίνευσιν legunt hane formam mutare haesito. am Optativus minus facit hic quam alibi restitui potest. J. A. 1536 spurium esse probabile est. Clytaemnestra etiamnunc veretur ne nuntium malum accipiat ni mino dubio in hoen. 362 recte locum habet: 361 otati ει ταρβος εἰς φοβον τ' a PMκύμην,

II. me optativo post tempora Secundiaria. α Indicativus Oristi praecedit. 1. Opt. Oristi legitur. El. 30 σταίδων Ἀδεισε φιτ φονηθείη φύν l . Accedunt And. 721 et G. 1160. CL etiam J I. 1340 sq.

ubi notio timendi subaudienda est C Or. 1668 3ι εσήει deis a). Similes locutiones sunt J. A. 491 μ ελεος εἰσηλθε

ot ibidem 1410 xcocto μ' εἰσερχσαιθ. Hipp. 1310 mi δ' εἰς ελεγχον laeti πεσοι φοβουμένη ψευδῶς γραφας γραφε.LOco Scripturae codd. πεσχ ScripSi πεσοι, quippe UmPhaedra iam mortua sit. Sed res est incerta. 2. Opi praesentis legitur. Or. 1418 rinosiam δ' aλλος λλον πεσων ἐν φοβέζι,μη τις εἴη δολος. 3. AOristum edi praesens ex eodem verbo pendent. Hec. 1138 4δεισα μὴ σοὶ πολεμιος λειφθεὶς ὁ αῖς

57쪽

Cum Nauckio coniunctivos in v. 1139 in optativos

muto.

' Indicativus imperfecti Xstat. Aoristus in enuntiato secundario legitur: El. 22. 26, Η. f. 547, Or. 1668. . 291 θαμβει δ' 'κπλαγεντες ἶεριεπποίμνας στρος κρας, sua τις ' Πίευν μολοι. Cum in libris μολ5 Iegatur, ιιόλοι scripsi. untius iam scit Rhesum, non Graeco VeniSSe. Quae cum ita sint, usum coniunctivi et optativi apud Euripidem non multum differre a Sophocleo et Aeschyleo in nuntiatis finalibus concludo. Nam hi tres poetae 1. ως particulam saepius quam ceteras SurPRVerunt, cum Eur paullo magis quam Aesch et Oph., Soph. aliquanto magis quam Aesch. ως praetulerit. 2. μη Solam in enuntiati adverbialibus paullo saepius adhibuerunt, quam μη cum H, υς, πcυς coniunctum. Et quidem apud Eur sere eadem ratio inter haec duo enuntiatorum genera intercedit, quae apud Soph. et Aesch. 3. optativum Ost tempora praeterita, cum re tantum praeterita respiceretur, USU RVerunt. 4. Optativum posuerunt, cum optativus in enuntiato liber inveniretur. Sed fieri potest, ut Eur. OSt notiones optandi coni praetulerit. Hoc non satis

58쪽

5. Sed Euripides primus poeta post Homerum notio ne timendi et anto iuri omisit, vel potius ulvoterem dicendi rationem rediit. 6. Ur Semel π 0 μή Hipp. 518 post orbum timendi posuit. 7. Eur. ut ceteri tragici coni. Post tempora primaria pDSuit. PRPS DOStSPiori

De nuntiatis e0ndidionalibus in

I. me coniuncti Vo.Quomodo hic modus in protas adhibitus difforat afuturo infra investigabitur. Cum coniunctivus usurpatur, aliquid anticipari significatur, quod quidem de futuro et, nisi fallor, do optativo etiam praedicari potest. Ubi una

certa res Vel Singulae certae res anticipantur, coniunctivus Vel futurum, ubi genus rerum coni solus adhibetur

multo rarius indicativus).1 Una certa res anticipatur. Coniunctivus pondo ex ἐν εόH. Quod ad formam huius coniunctionis attinet, Euripides, metro non obstante, semper usurpavit. ἐάν his Iocis exstat Hel. 1071 El. 954 Heracl. 256. 516, J. A. 1193 σφῶν cum Hariungi pro scriptura codd. ἰσων recepto), Jon. 42b, Cycl. 427 Μω. 727, r. 18, hoen. 757, h. 143 Dagg. 294 300. Inmoraci 263 libri haec praebent βλάπτων ἐκείνους, μηδεν a συ σc9φρονῆς. SSentior Earchhomo σωφρονοῖς legenti, ut participium loco protaseos

59쪽

Suppl. 180 αν, quod Scaligo restituit, in optimis oditionibus pro scriptura librorum αν legitur. Sed locus spurius est. In Heracl. 102 Eti Iesus ἐν restituit. In cras κα, pro καὶ αν sicut apud alios scriptores veteres Atticos exhibetur. Orma καν a Me ην Oriri non

De a pro et, apud tragicos vitiose script cf. 11onditum in L . Soph. Ι, . 29. Particula ν ὴ, - εἰ - αν significatur, actionem futuram ex aliqua re pendere ). a Coni praesentis exstat post O. α in apodosi futurum invenitur:

Hoc. 293 τὸ δ αξίωμα, καν κακως γινς τ σον πείσει. Tua auctoritas, etiamsi male loqueris, persuadebit. Heracl. 252 re τουσδε δ' ου αξεις ποτέ KO οὐδ' ην δίκαιον et τι και νικci λόγW; Naucrius pro scriptura librorum υκ restituit ἰΥ. Demophon Opreum eraclida ablaturum esse negat, iuem hic interrogat: ne i demonStrabo quidem meam RuSam esse justam*μExompla attuli duorum generum enuntiatorum On-

καν his loeis Gibstur: lo. 56. 847, nd. 213 422 740, Bacch. B55. 40 817 me. 751, es. 1445, mraes. 7. 342. 587, Suppl. 388 473, J. A. 33. 33. 1166 1271, Jon 674 1037. 1259 1415 Cyel. 573, M. 787, Or. 314. 1195, r. 357. 701. 14 1059, hoen. 29. 777 975 1231. 1657, Rh. 126 141. min. 720 775 v. 3. 794 v. 1. 111 v. 42. - K s. 237, Hipp. 424, J. A. 983, Jon 642 Cyes 332, ed. 242 Or. 236 1523 Tr. 647, stare. 162 v. 2. 277 345. 346 v. 17. 409. 22. 23. 530 550 575. 666 709. 34.236 v. 4. 739 v. 2 797 81 v. 2 894 901 v. . . . M.' es uehnerum Aust. Gr. Gram. p. 2053.' Aetiones vectorum in protas et apodosi contemporanea Bunt.

60쪽

ceSSisorum, quorim in altero A in alter o δε adhibo-tur. Cf. Heracl. 7. 342, J. A. 33, r. 1069, Phoen. 1657, ling. 797. Euripides nonnumquam, ut Orationsem variaret, eadem period enuntiationem temporalem eum condicionali coniunxit. J. A. 28 και τοῖς υτρείδαις, et, δε ηγῶνται, καλως,

Cf. ibidem 1174.

Cetera exempla coni prassentia sunt And. 338. 432 442 Baoch. 52, Eeo. 399, Est 508, l. 638, Heracl. 47 424. 16 Hipp. 505, J. A. 28, J. T. 337. 754, Jon. 596 1309, Cycl. 217, Med. 391 Or. 559 Tr. 701 Phoen. 559, frag. 45. His locis verbum caret: r. 236 , And. 689, si 1425 El. 1016, Suppl. 389, J. A. 1016 1344 1380 Rh. 521. ἐστέ si is supplendum est In D. 29 ἐστέ est subaudiendum.